Του Ελισσαίου Φάκαρου*

Ο βάρβαρος τρόπος που το Ισραήλ αντιµετώπισε τον στόλο της ελευθερίας Global Sumud Flotilla ήταν πολύ πιο βίαιος από την τελευταία φορά που επιχειρήθηκε να σπάσει ο αποκλεισµός της  Γάζας το φθινόπωρο.

Περιγράφεται χαρακτηριστικά από τα λόγια µιας  αλληλέγγυας µέλος της αποστολής όταν έφτασε στο αεροδρόµιο της Ίστανµπουλ µετά την απελευθέρωση της: «Ήταν αµείλικτοι. ∆εχτήκαµε µια πολύ στοχευµένη και καλά οργανωµένη εκστρατεία βίας µε σκοπό να µην ξαναγυρίσουµε».

Αυτή η αντίδραση του Ισραήλ  δείχνει τη διάσταση που έχει πάρει η διεθνής αλληλεγγύη και πόσο πιέζεται από αυτή.

Κλιµάκωση των σχεδίων του Ισραήλ

Η κλιµάκωση των σχεδίων του Ισραήλ για την εξόντωση του παλαιστινιακού λαού µέσα στη Γάζα και στην ∆υτική Όχθη, η νοµοθέτηση των εκτελέσεων των Παλαιστινίων κρατουµένων και η εµπλοκή του στην επίθεση στο Ιράν, η κατοχή του νοτίου Λιβάνου και ο βοµβαρδισµός όλων των πόλεων του, προκαλεί παραλληλισµούς (ίσως αυθαίρετους) µε την τακτική των ναζί πριν, κατά τη διάρκεια και στο τέλος του Β΄ παγκοσµίου πολέµου.  Με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933 τα τάγµατα εφόδου άρχισαν να ιδρύουν τα πρώτα στρατόπεδα για την φυλάκιση των αντιφρονούντων, µετά το 1936 η διαχείριση πέρασε στα SS και ο σκοπός επεκτάθηκε πέρα από τον απλό εγκλεισµό,  στην εξόντωση της βούλησης των κρατουµένων µέσω της εξοντωτικής καταναγκαστικής εργασίας. Από το 1941 µε την επέκταση του πολέµου, η βία κλιµακώθηκε  µε το σχέδιο «Τελική Λύση». Τα  στρατόπεδα µετατράπηκαν σε εργοστάσια εξόντωσης.  Κάτι που δεν σταµάτησε καθόλου κατά την υποχώρηση των ναζί από το ανατολικό µέτωπο.

Σε αυτό το πλαίσιο της κλιµάκωσης ηταν και η επίθεση που δέχτηκε ο στόλος της ελευθερίας. Που µπορεί να σόκαρε αλλά δεν ξάφνιασε.  Το τι υπέστησαν οι αλληλέγγυοι και οι αλληλέγγυες είναι κάτι που είναι πρακτική του ισραηλινού στρατού και σε πολύ µικρή κλίµακα, σε σχέση µε αυτό που υποφέρουν οι Παλαιστίνιοι.   Οι πειρατικές επιθέσεις και συλλήψεις έγιναν  σε γνώση της ελληνικής και κυπριακής κυβέρνησης/

Στην πλωτή φυλακή και στο  λιµάνι της Ασντόντ τα βασανιστήρια ήταν σωµατικά και ψυχολογικά. Οι σαδιστές στρατιώτες πάντα µε µάσκες, απολάµβαναν την βία, ξυλοκοπούσαν συνεχώς, έριχναν βόµβες κρότου λάµψης και πλαστικές σφαίρες µέσα στο πλήθος, έκαναν χρήση τείζερ,  τραυµάτισαν µε µαχαίρι, άσκησαν σεξουαλική βία και επέβαλλαν την πολύωρη ακινησία σε γονατιστή στάση κάτω από τον ήλιο. Αρκετά από τα  400 µέλη της αποστολής χρειάστηκε να νοσηλευτούν, όπως συνέβη και µε Έλληνες.

Μπορεί βέβαια να διέρρευσε το βίντεο µε τον παρανοϊκό υπουργό εθνικής ασφάλειας  Μπεν-Γκβιρ να χλευάζει τους αλυσοδεµένους αλληλέγγυους  και να έκαναν τον γύρω του κόσµου οι εικόνες µε τους σακατεµένους ακτιβιστές,  το Ισραήλ όµως δεν παραδέχεται τις βαρβαρότητες και κάνει λόγο για αναχαίτιση του στόλου. Τις ισραηλινές φρικαλεότητες τις  παραδέχεται ο φανατικότερος υποστηρικτής των σιωνιστών στην Ελλάδα, ο Άδωνις, δίνοντας σχεδόν συγχαρητήρια. Εποµένως είµαστε στο σηµείο οπου η ελληνική κυβέρνηση ταυτίζεται απόλυτα µε τους βαρβάρους γενοκτόνους, αλαζόνες, σιωνιστές.

Αντίσταση

Από την άλλη πλευρά στέκεται η  ηρωική παλαιστινιακή αντίσταση που  δίνει έµπνευση στο κίνηµα αλληλεγγύης .

Η αταλάντευτη και αγέρωχη στάση των αλληλέγγυων αποδεικνύει ότι αυτό το κίνηµα έχει πάρει άλλα χαρακτηριστικά.  Όσοι και όσες συµµετείχαν σε αυτή και όλες τις προηγούµενες αποστολές µε στόχο να σπάσει ο αποκλεισµός της Γάζας, είτε από θάλασσα, είτε από στεριά δεν είναι ούτε ήρωες, ούτε δυτικοί βολεµένοι ακτιβιστές.  Είναι κοµµάτια ενός κινήµατος που στέκεται αταλάντευτα στο πλευρό των Παλαιστινίων και της αντίστασης τους, το οποίο όµως δίνει παράλληλα τις δικές του µάχες.  Γι’ αυτό το λόγο βλέπουµε  τις παλαιστινιακές σηµαίες παντού στις ΗΠΑ στις συγκρούσεις µε τις φονιάδες του ICE , στις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις στην Ευρώπη, στις απεργίες και στα χέρια κάθε αγωνιζόµενου-ης.

Κίνηµα Αλληλεγγύης

Το κίνηµα αλληλεγγύης ιδιαίτερα στη χωρα µας έχει τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά ποσοτικά και ποιοτικά µε το παρελθόν. Αρκούσε παλιά ένα κάλεσµα από τις παλαιστινιακές οργανώσεις για να γεµίσουν οι δρόµοι,  χωρίς να διανοηθεί κάνεις να πάρει το µέρος της ισραηλινής πλευράς. Τώρα έχει αντίπαλο,  η συµµαχία µε το Ισραήλ θεωρείται στρατηγική για την ελληνική αστική τάξη και όλα τα κόµµατα της την υπερασπίζονται, ενώ  µεγάλα κοµµάτια  της µεσαίας τάξης κάνουν µπίζνες µε ισραηλινούς και  η δεξιά µαζι µε την ακροδεξιά και την πλειοψηφία των ΜΜΕ αναπαράγουν µε λύσσα την σιωνιστική προπαγάνδα.

Η κραυγαλέα ταύτιση της ελληνικής κυβέρνησης µε όλες τις ισραηλινές επιδιώξεις και τα αναθεωρητικά, ιµπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ σηµαίνει κόστος για όποιον και όποια στέκεται στο πλευρό των Παλαιστινίων.  Είτε αυτό είναι η εναντίωση στην πρόσδεση ενός  ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου,  είτε συµµετέχοντας σε µια πορεία προς την πρεσβεία, είτε κάνοντας µια δράση ως εκαπιδευτικός µέσα στο σχολείο, µπορεί να δεχθείς επίθεση της αστυνοµίας ή να διωχθείς.

Είναι οµως στέρεα πεποίθηση πλέον ότι δεν υπάρχει καµία περίπτωση να υπάρξει καµία θετική εξέλιξη για λογαριασµό του κόσµου της εργασίας όσο συµβαίνει η σφαγή στην Παλαιστίνη και όσο αυτή  υποστηρίζεται από τις ντόπιες κυβερνήσεις.  Εποµένως το να τσακιστεί η κυβέρνηση της Ν∆ σηµαίνει και αποδυνάµωση του Νεντανιάχου .

Είµαστε στην εποχή που δεν υπάρχει χρόνος για εφησυχασµό και ούτε ο χώρος για αποστασιοποίηση. Είτε είσαι µε την Παλαιστίνη, µε την ζωή και την ειρήνη,  είτε µε το Ισραήλ τον θάνατο και τον πόλεµο.

* Εκπαιδευτικός

Του Σωτήρη Καρδάση

30 Απριλίου 1975 : Οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές φεύγουν κακήν-κακώς από το Βιετνάμ. Τα αμερικάνικα ελικόπτερα συρρέουν βιαστικά στην Σαϊγκόν για να παραλάβουν και τους τελευταίους αμερικάνους υπηκόους από την ταράτσα της αμερικάνικης πρεσβείας!! Πρόκειται για την 1η ταπεινωτική ήττα των ΗΠΑ σε μια περίοδο που θεωρούνταν ανίκητες. Η επέμβαση των ΗΠΑ στο Βιετνάμ ξεκίνησε το 1964 και τα χρησιμοποιούμενα μέσα δεν είχαν μέχρι τότε προηγούμενο : βόμβες ναπάλμ και διασποράς, 46 εκατομμύρια λίτρα χημικών, σχεδόν 9 εκ. αμερικάνικοι στρατιωτικοί με εκστρατευτικό σώμα 550.000. Υπολογίζεται μάλιστα πως την περίοδο 1965-1972, οι ΗΠΑ έριξαν στις 3 χώρες της Ινδοκίνας (Βιετνάμ, Λάος, Καμπότζη) 2 φορές περισσότερες βόμβες από όσες ρίχτηκαν από το σύνολο των συμμάχων σε όλα τα μέτωπα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου!

Τι ήταν λοιπόν αυτό που έκανε τον τεχνολογικά προηγμένο και στρατιωτικά υπέρτερο αμερικάνικο Γολιάθ να ηττηθεί στο Βιετνάμ; Μα φυσικά ο ηρωικός αγώνας του βιετναμέζικου λαού και η ενίσχυση που αυτός έλαβε από το ισχυρό αντιπολεμικό κίνημα στο εσωτερικό των δυτικών μητροπόλεων, ιδιαίτερα εντός των ΗΠΑ. Ας μην ξεχνάμε πως ένας από τους βασικούς πυλώνες της παγκόσμιας νεολαιίστικης ριζοσπαστικοποίησης του Μάη του ‘68 ήταν ο πόλεμος του Βιετνάμ. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα εξής γεγονότα :

Οκτώβρης 1967 : Μαζική διαδήλωση στην Ουάσιγκτον με συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων

1968-1970 : ξέσπασμα εκατοντάδων φοιτητικών καταλήψεων (Columbia, University of California, Harvard κ.α.) και μαχητικές διαδηλώσεις με αιτήματα το σταμάτημα του πολέμου και των στρατιωτικών ερευνητικών προγραμμάτων των πανεπιστημίων

5/10/1969 : Πανεθνική κινητοποίηση στις ΗΠΑ με συνολική συμμετοχή πάνω από 36 εκ. σε όλες τις πολιτείες

Μάης 1971 : πανεθνική κινητοποίηση στην Ουάσινγκτον με 15.000 συλλήψεις και μετατροπή των γηπέδων σε αυτοσχέδια κέντρα κράτησης.

Σημαντικός παράγοντας που ευαισθητοποίησε και συγκλόνισε την αμερικάνικη κοινωνία, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διαμόρφωση του αντιπολεμικού κλίματος στις ΗΠΑ ήταν οι εικόνες από την φρίκη του πολέμου : κάποιες μεταδίδονταν για 1η φορά μέσω τηλεόρασης (π.χ. εκτελέσεις βιετναμέζων από αμερικάνους πεζοναύτες, νεκρά παιδιά από ναπάλμ κ.α.), άλλες τις έβλεπε ο αμερικάνικος λαός ζωντανά (π.χ. χιλιάδες φέρετρα νέων φαντάρων που γυρνούσαν στις ΗΠΑ, χιλιάδες ανάπηροι πολέμου κ.α.).

Από το αντιπολεμικό κίνημα του Βιετνάμ, στο αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα και τις σημερινές αντιπολεμικές διαδηλώσεις

Η ήττα των ΗΠΑ στο Βιετνάμ ήταν στρατηγικού χαρακτήρα για τις ΗΠΑ, γιατί ήταν ένα από τα γεγονότα που εγκαινίασαν το πέρασμα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού από την φάση της ανάπτυξής του στην φάση της σχετικής παρακμής του, στην οποία βρίσκεται μέχρι σήμερα. Για πολλά χρόνια, του ήταν πολιτικά αδύνατο να εμπλακεί άμεσα σε έναν νέο πόλεμο. Χρειάστηκαν δεκαετίες ώσπου να πραγματοποιήσουν αντίστοιχες μαζικής κλίμακας εισβολές στο Ιράκ, το Αφγανιστάν μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτέμβρη 2001, στο πλαίσιο του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», αργότερα στη Συρία κτλ. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως σταμάτησαν ποτέ τις επεμβάσεις ή τις μικρότερης κλίμακας επιθέσεις (π.χ. πρώτος πόλεμος του Κόλπου, Βαλκάνια). Έτσι, το αντιπολεμικό κίνημα στις ΗΠΑ αναζωπυρώθηκε στα τέλη του ’90 – αρχές ’00 (Σιάτλ 1999, Ν. Υόρκη και Σαν Φρανσίσκο 2001 και 2003 κ.α.) και σε διεθνές επίπεδο με το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, ενάντια στην παγκοσμιοποίηση.

Χωρίς ποτέ να έχουν εκλείψει εντελώς οι αντιπολεμικές κινητοποιήσεις στις ΗΠΑ, τα τελευταία 3 χρόνια έχουν γιγαντωθεί με επίκεντρο την σφαγή στην Παλαιστίνη και την εισβολή στο Ιράν. Στις 28/3 το κίνημα “No Kings” πραγματοποίησε την 3η και μεγαλύτερη διαμαρτυρία του με την συμμετοχή πάνω από 8 εκ. διαδηλωτών σε πάνω από 3000 πόλεις. Είχαν προηγηθεί άλλες 2 κινητοποιήσεις : τον Ιούνη και Οκτώβρη 2025.

Το κίνημα αυτό έχει ως βασική του αιχμή την πάλη κατά της κυβέρνησης Τραμπ και της αντιλαϊκής, πολεμοκάπηλης, ρατσιστικής και διεφθαρμένης πολιτικής του (Παλαιστίνη-Ιράν, ICE, μαζικές απελάσεις, έκρηξη της ακρίβειας, σκάνδαλο Epstein κτλ.). Συνεπώς δεν πρόκειται για ένα αποκλειστικά αντιπολεμικό κίνημα, αλλά για ένα κίνημα ριζοσπαστικοποίησης με σαφή – μεταξύ άλλων- αντιπολεμικά χαρακτηριστικά («Fund people, not bombs» κ.α.). Οργανώνεται μέσω δεκάδων μικρότερων και μεγαλύτερων πολιτικών ομάδων και οργανώσεων, αλλά και εργατικών συνδικάτων με εκατομμύρια μέλη (π.χ. American Federation of Teachers, Communications Workers of America, United Auto Workers κ.ά.). Είναι προφανές ότι στο τεράστιο αυτό κίνημα υπάρχουν διάφορες φωνές, κάποιες από τις οποίες προερχόμενες και από το εσωτερικό των Δημοκρατικών. Ωστόσο, είναι εντελώς έωλο το συμπέρασμα πως στο κίνημα αυτό ηγεμονεύουν οι Δημοκρατικοί ή πως θα στήριζε τους Δημοκρατικούς.

Ο Τραμπ κέρδισε τις εκλογές υποσχόμενος ότι θα… «σταματήσει τους πολέμους του Μπάιντεν και των Δημοκρατικών», αλλά τελικά «αποδείχτηκε» πως οι πόλεμοι αποτελούν συστατικό στοιχείο της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής. Ο αμερικάνικος λαός βλέπει ξεκάθαρα την σύνδεση της διάλυσης του βιοτικού επιπέδου και των πολέμων : τα όποια υπολείμματα των δημοσίων συστημάτων υγείας, παιδείας και πρόνοιας υπήρχαν στις ΗΠΑ διαλύονται και αποτελούν τα καύσιμα της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ, τροφοδοτώντας τα κέρδη των αμερικάνικων πολυεθνικών βιομηχανιών όπλων (50 δις $ έχουν ήδη ξοδέψει οι ΗΠΑ μόνο για τις πρόσφατες επιθέσεις τους στο Ιράν).

Μετά τις μαζικές διαδηλώσεις της 28/3, η συνέχεια δόθηκε με ορισμένες τοπικές, πολύ πιο άμαζες αντιπολεμικές κινητοποιήσεις (π.χ. έξω από γραφεία γερουσιαστών στη Ν. Υόρκη). Επόμενος σταθμός για το αντιπολεμικό κίνημα : η Πρωτομαγιά.

Ορισμένες αναλογίες του τότε με το σήμερα

Τότε ήταν μια περίοδος που ξεκινούσε η σχετική παρακμή των ΗΠΑ, με την στροφή του μεταπολεμικού μακρού κύματος οικονομικής ανάπτυξης σε μακρύ κύμα κάμψης στα τέλη του ’60 – αρχές ’70. Κανείς δεν θα μπορούσε καν να σκεφτεί πως θα πάει κόντρα στις ΗΠΑ και θα νικήσει – πλην εξαιρέσεων, όπως Κούβα και Βιετνάμ. Τώρα η αμερικάνικη ηγεμονία έχει παρακμάσει σε τέτοιο βαθμό ώστε είναι θέμα χρόνου η μετατροπή της σχετικής παρακμής της σε απόλυτη. Έχουμε πίσω μας μισό αιώνα μακρού κύματος κάμψης με εκρήξεις της κρίσης (π.χ. 2008, 2020), αλλά και με μια συνολική αποτυχία όλων των μέσων που έχουν χρησιμοποιήσει οι ΗΠΑ και η Δύση για να αντιμετωπίσουν την κρίση (νεοφιλελευθερισμός, Ποσοτική Χαλάρωση, πόλεμοι κτλ.). Εξού και η αναπόφευκτη- με βάση την εσωτερική λογική του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής – στροφή στον πόλεμο. Πλέον, οι ΗΠΑ αμφισβητούνται από μια σειρά αναδυόμενων καπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών οικονομιών και απομονώνονται ακόμη-ακόμη και από τους παραδοσιακούς συμμάχους τους, τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές.

Τότε υπήρχε ένα πλάνο ενσωμάτωσης των μαζών σε κάποια αστικά σχέδια, άδικα, αντιλαϊκά, αλλά υπήρχε ο πολιτικός στόχος της ενσωμάτωσης των «από κάτω». Τώρα υπάρχει μόνο καταστροφή για την καταστροφή, ιμπεριαλιστικές εισβολές και βομβαρδισμοί για να τρομοκρατήσουν τους λαούς ώστε να καταπνίξουν κάθε αντίσταση στην αμερικάνικη αυτοκρατορία. Ένα διαρκές ρήμαγμα του πλανήτη και παντού δημιουργία «μαύρων τρυπών» και χάους : Παλαιστίνη, Συρία, Ιράκ, Ουκρανία και τόσες άλλες περιοχές του πλανήτη, με την απειλή ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος να επικρέμεται διαρκώς πάνω από την ανθρωπότητα.

Τότε ήταν πιο ξεκάθαρη η προοπτική του σοσιαλισμού στα μάτια των μαζών, έστω και με εντελώς στρεβλό τρόπο, αλλά το όραμα και η ιδεολογία φώτιζε τις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις. Τώρα το όραμα έχει δεχθεί σοβαρά πλήγματα από την αποπολιτικοποίηση, την αποϊδεολογικοποίηση, την ατομικοποίηση και την κορωνίδα του νεοφιλελεύθερου «Δεν υπάρχει εναλλακτική». Πρέπει να παλέψουμε και από το δικό μας μετερίζι, στην Ελλάδα, για την επαναφορά του οράματος !!

Από την εποχή των τεράτων, στην εποχή των λαών!

Οι πολεμικές επιχειρήσεις πρέπει πάντα να ικανοποιούν κάποιον πολιτικό στόχο. Στην περίπτωση του Ιράν, οι ΗΠΑ έχουν αποτύχει πολιτικά σε όσους στόχους έθεσαν : οι Φρουροί της Επανάστασης όχι μόνο ρωγμές δεν έχουν, αλλά είναι πιο συμπαγείς γιατί συσπειρώνουν πάνω τους – με στρεβλό τρόπο – τα αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα των μαζών, τα στενά του Ορμούζ ανοιγοκλείνουν όποτε θέλει η ιρανική κυβέρνηση και όχι οι ΗΠΑ, και τα πυρηνικά του Ιράν … ακόμη ψάχνουν να τα βρουν.

Από αυτήν την άποψη, οι ΗΠΑ έχουν χάσει πολιτικά τον πόλεμο, όπως αποτυπώνεται και στην ταπεινωτική για αυτές «συμφωνία κατάπαυσης πυρός». Η όποια κλιμάκωση, π.χ. συνέχιση βομβαρδισμών ή χερσαία εισβολή, θα γυρίσει μπούμερανγκ και θα οδηγήσει σε μεγαλύτερο φιάσκο.

Η εποχή που ζούμε δεν είναι μόνο εποχή των τεράτων, αλλά και εποχή ιστορικών ανακατατάξεων και τεκτονικών αλλαγών στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Η ήττα των ΗΠΑ στο Ιράν μπορεί να αποτελέσει το γεγονός-τομή που θα φέρει πιο κοντά το τέλος της παντοκρατορίας τους. Δεν ζούμε όμως στην εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της οποίας η παρακμή κράτησε αιώνες, γιατί δεν είχαν ωριμάσει στο εσωτερικό της οι υλικές συνθήκες για την ανατροπή της, με αποτέλεσμα ο αρχαίος κόσμος να γνωρίσει αιώνες βαρβαρότητας. Ζούμε στον 21ο αιώνα και οι υλικές συνθήκες για την ανατροπή του ιμπεριαλιστικού συστήματος είναι υπερώριμες, αρκεί να συγκροτηθεί ιδεολογικά και πολιτικά η κοινωνική δύναμη που θα επιτελέσει αυτό το έργο: οι λαοί και οι καταπιεσμένοι όλου του κόσμου. Δεν θα ανεχθούμε να παραμείνουμε καταδικασμένοι στην βαρβαρότητα : να εκμεταλλευτούμε την ιστορική ήττα των ΗΠΑ στο Ιράν και να αντλήσουμε από το πείσμα και την αυτοθυσία του βιετναμέζικου λαού που πολεμούσε τους ιμπεριαλιστές για 30 χρόνια, επιβάλλοντας τους μια ταπεινωτική ήττα. Στο χέρι μας είναι να μετατρέψουμε την εποχή των τεράτων, σε εποχή των λαών.

Του Χρήστου Βαγενά

Στις 15 Μάρτη ο ανεκδιήγητος πρόεδρος Τραµπ δήλωσε ότι θα έχει την τιµή να καταλάβει την Κούβα, να την “απελευθερώσει”, να κάνει ότι θέλει µε αυτήν! Είχε προηγηθεί η απαγωγή Μαδούρο στις 3 Γενάρη, που προκάλεσε σοκ και σκοτώθηκαν 32 Κουβανοί στρατιωτικοί που τον φρουρούσαν. Ακολούθως η κυβέρνηση της Βενεζουέλας υπό τις εντολές των ΗΠΑ σταµάτησε τις εξαγωγές πετρελαίου στην Κούβα, ενώ µε διάταγµα επιβλήθηκαν νέοι περιορισµοί στο εµπάργκο προς την Κούβα, που ξεκίνησε επισήµως από το 1962. Πλέον από τις 29 Γενάρη θεσµοθέτησαν νέες µονοµερείς κυρώσεις για εταιρίες και χώρες. που έχουν οικονοµικές συναλλαγές µε την Κούβα.

Aυτό έχει οδηγήσει σε οικονοµικό στραγγαλισµό την οικονοµία της Κούβας, ενώ τις τελευταίες εβδοµάδες επανέρχονται στη δηµοσιότητα σενάρια για στρατιωτική εισβολή των ΗΠΑ στην Κούβα, παρά τα προβλήµατα τους µε τον πόλεµο στο Ιράν. Σύµφωνα µε δηµοσιεύµατα στον αµερικάνικο τύπο, το Πεντάγωνο µελετά σχέδια απαγωγής κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης της Αβάνας και την πιθανότητα ανάληψης του ελέγχου του νησιού, εξήντα πέντε χρόνια µετά την ιστορική αποτυχία των ΗΠΑ στον Κόλπο των Χοίρων.

Σκλήρυνση του εµπάργκο από την κυβέρνηση Τραµπ

Από τα τέλη Γενάρη η κυβέρνηση των Ηνωµένων Πολιτειών παίρνει νέα µέτρα οικονοµικής πίεσης απέναντι στην Κούβα. Μια εβδοµάδα αργότερα, ξεκίνησε η ολοκληρωτική ενεργειακή κρίση.

Στις 7 Φεβρουαρίου, η Αβάνα έµεινε χωρίς δηµόσιες συγκοινωνίες και τα πανεπιστήµια άρχισαν να κλείνουν. Η Κούβα βρίσκεται έτσι αντιµέτωπη µε µια σοβαρή ενεργειακή κρίση, µε κάποιες εκτιµήσεις να δείχνουν ότι έχει µόνο λίγους µήνες αποθεµάτων. Ήδη, η χώρα γνωρίζει εκτεταµένες διακοπές ρεύµατος κι ελλείψεις καυσίµων.

Η έλλειψη πετρελαίου επηρεάζει τις µεταφορές, την παραγωγή τροφίµων και τη λειτουργία βασικών υποδοµών. Σε πολλές περιοχές της χώρας αυξήθηκαν οι διακοπές ρεύµατος, καθώς το δίκτυο ηλεκτροπαραγωγής βασίζεται στην καύση πετρελαίου, ενώ τα νοσοκοµεία και τα κέντρα υγείας αντιµετωπίζουν δυσκολίες στην πρόσβαση σε καύσιµα, φάρµακα και ιατρικό εξοπλισµό. ∆εν µπορούν να γίνουν ιατρικές πράξεις λόγω των διακοπών ρεύµατος, ούτε και να διατηρηθούν φάρµακα.

Οι ελλείψεις επιδρούν στην καθηµερινή ζωή των κατοίκων, µε προβλήµατα στη διανοµή τροφίµων και βασικών αγαθών. Χωρίς πετρέλαιο και ενέργεια δεν µπορούν να παραχθούν τρόφιµα και εφόσον παραχθούν, δεν µπορούν να µεταφερθούν. Οι ελλείψεις σε ρεύµα και καύσιµα δηµιουργούν πρόβληµα και στο δίκτυο µεταφοράς νερού. Η παλιά πόλη της Αβάνας ήταν για 17 µέρες χωρίς νερό! ∆εν υπάρχει πλέον καθόλου τουρισµός.

∆εν µπορεί ο κόσµος να πάει για δουλειά, καθώς η βενζίνη έχει φτάσει τα 9 € το λίτρο και διανέµεται µε δελτίο για συγκεκριµένες περιπτώσεις. Τα ΜΜΜ δεν λειτουργούν, ενώ οι πόλεις έχουν γεµίσει σκουπίδια, καθώς τα περισσότερα απορριµµατοφόρα δεν µετακινούνται λόγω της έλλειψης καυσίµων. Πολλές κουβανέζικες οικογένειες µαγειρεύουν µε κάρβουνα, τα όποια τρόφιµα εξοικονοµούν! Οι διακοπές ρεύµατος είναι καθηµερινές και πολύωρες, ενώ έχουν γίνει και συνολικά πολύωρα black out σε όλο νησί.

Παράλληλα η κυβέρνηση Τραµπ ασκεί πιέσεις σε άλλες χώρες να τερµατίσουν τις ιατρικές συνεργασίες τους µε την Κούβα, οι οποίες αποτελούν πηγή εισοδήµατος για τη χώρα. Πλήθος Κουβανών γιατρών που υπηρετούσαν σε προγράµµατα στη Βενεζουέλα, στην Τζαµάικα και την Γουατεµάλα  έχουν ήδη επιστρέψει, αφαιρώντας από την κουβανική οικονοµία ένα σηµαντικό εισόδηµα σε συνάλλαγµα.

Στην Κούβα συµβαίνει λοιµός και καταστροφή χωρίς πόλεµο. Το µήνυµα των Αµερικανών είναι ξεκάθαρο: υποταγή ή θάνατος. Η διεθνής κοινότητα για άλλη µία φορά παρατηρεί αµέτοχη. Μόνο ένα ρωσικό πετρελαιοφόρο προσέγγισε το νησί  και κάποιοι εκατοντάδες ακτιβιστές µε το Nuestra América Convoy και 30 τόνους βοήθειας.

Λαϊκές αντιδράσεις

Στο παρελθόν διαµαρτυρίες κατά του καθεστώτος είχαν ξεσπάσει το 1995 και το 2021, χωρίς όµως να πετύχουν τους στόχους τους. Τώρα ο κόσµος έχει κουραστεί. ∆εν υπάρχουν ρύζι και φασόλια. Περιµένουν µε τις ώρες για λίγα τρόφιµα.

Βλέπουν όµως τους έχοντες να απολαµβάνουν τρόφιµα εισαγόµενα από τις ΗΠΑ και να µετακινούνται µε ηλεκτρικά οχήµατα, που φορτίζουν από ηλιακά πάνελ. Οι µη έχοντες επιβιώνουν µε δελτία τροφίµων σε κρατικά σουπερµάρκετ, πηγαίνουν στη δουλειά τους µε τα πόδια και το βράδυ τα σπίτια τους είναι βυθισµένα στο σκοτάδι.

Υπήρξαν και υπάρχουν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, αλλά είναι περιορισµένες. Οι περισσότεροι λένε ότι θα υπερασπιστούν την Κούβα κι ας είναι κόντρα στο καθεστώς. ∆εν θέλουν οι περισσότεροι µία αµερικάνικη επέµβαση.

Η Αβάνα είναι αυτή τη στιγµή µια πόλη σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Με σπίτια ερειπωµένα, που έχουν χάσει κάθε παραδοσιακή γοητεία. Το µεγαλύτερο µεταναστευτικό κύµα µε δύο εκατοµµύρια µετανάστες σε τρία χρόνια, έχει επηρεάσει αρνητικά και το αντιπολιτευτικό µέτωπο. Οι µισοί νέοι έφυγαν από τη χώρα και χάρη σε αυτό η κυβέρνηση έχει δει τις διαδηλώσεις να µειώνονται.    

Η µεγαλύτερη κινηµατική δράση συνέβη στις 14 Μαρτίου, όπου το πλήθος πραγµατοποίησε  εισβολή στα κεντρικά γραφεία του Κ.Κ. Κούβας (PCC) στην πόλη Μορόν της επαρχίας Σιέγκο ντε Άβιλα.  Επρόκειτο για την κλασική λαϊκή εξέγερση, που συµβαίνει όταν ο λαός έχει φτάσει στα όρια του, η οποία όµως δεν είχε συνέχεια.

∆υστυχώς στην Κούβα δεν υπάρχει οργανωµένη αριστερή αντιπολίτευση, η οποία να έχει την δυνατότητα να επηρεάσει τη νεολαία και τα φτωχά εργατικά στρώµατα. Πιο οργανωµένα δρουν δυνάµεις της δεξιάς και της ακροδεξιάς µε στήριξη και χρηµατοδότηση από τους Κουβανούς εξόριστους και τις ΗΠΑ.

Αλληλεγγύη στην Κούβα

Η Κούβα όσο ανελεύθερο και να είναι το καθεστώς και να υπάρχει άρχουσα τάξη εκµεταλλευτών, που λειτουργεί στα πλαίσια του κρατικού καπιταλισµού, έχει ανάγκη την υποστήριξη και την αλληλεγγύη µας. Η άρχουσα τάξη των ΗΠΑ µισεί την Κούβα επειδή τα έστω και λίγα θετικά επιτεύγµατα της, καταδεικνύουν πόσο διεφθαρµένο και άδικο είναι το δικό τους οικονοµικό σύστηµα.

Από οικονοµική άποψη οι ΗΠΑ δεν έχουν πολλά να κερδίσουν από την πτώση της Κούβας, αλλά από συµβολική άποψη η αξία είναι τεράστια. Η Κούβα (και η Βενεζουέλα) θεωρούνταν τα µόνα καθεστώτα, που αντιστέκονταν στην επίθεση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισµού κατά τις δεκαετίες του ΄90 και του ΄00. Το ιδεολογικό σοκ που θα προκαλούσε η πτώση της Κούβας στην αριστερά της Λατινικής Αµερικής θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες, σε µία περιοχή που οι απόψεις της ρεφορµιστικής και επαναστατικής Αριστεράς είναι πολύ διαδεδοµένες και δίνουν πολύ συχνά σκληρές µάχες µε τον ιµπεριαλισµό των ΗΠΑ.

Η Κούβα έχει υποφέρει πολύ από την αµερικανική επιθετικότητα και πρέπει το διεθνές κίνηµα να αντιταχθεί και να καταγγείλει αυτόν τον ιµπεριαλισµό, ανεξάρτητα από τις επικρίσεις που µπορεί να έχουµε για την άρχουσα τάξη αυτής της χώρας. Το νησί περνά  τις πιο δύσκολες στιγµές της ιστορίας του, ως αποτέλεσµα του παράνοµου και αυταρχικού αµερικάνικου εµπάργκο µε χαρακτηριστικά οικονοµικού στραγγαλισµού και γενοκτονίας.

Η διεθνιστική αριστερά πρέπει να απαιτήσει τον τερµατισµό του αποκλεισµού και των επιθετικών ενεργειών των ΗΠΑ. Αυτό πρέπει να το κάνουµε παρά τις επικρίσεις µας προς την κουβανική κυβέρνηση. Η αλληλεγγύη µεταξύ των λαών αποτελεί δύναµη την δύναµη µας. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ λειτουργεί πλέον (µαζί µε το Ισραήλ) ως παγκόσµιος τροµοκράτης και γκάγκστερ, καταπατώντας κάθε έννοια δικαίου και κάθε πρόσχηµα νοµιµότητας. ∆εν µπορούµε να τους επιτρέψουµε να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο.

Είναι ανάγκη να οργανωθεί µια µεγάλη διεθνής αντιιµπεριαλιστική εκστρατεία ενάντια στην  επιθετικότητα κατά της Βενεζουέλας και της Κούβας, που να περιλαµβάνει κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις και απεργίες ακόµα, για να σταµατήσει το εµπάργκο και η επιθετικότητα των ΗΠΑ απέναντι στην Κούβα.

Χρειάζεται να σταλεί ένα σαφές µήνυµα διεθνισµού και αλληλεγγύης προς τον κουβανικό λαό:

Εκφράζουµε την αλληλεγγύη µας στον Κουβανικό λαό.

∆ιεκδικούµε την άµεση άρση του παράνοµου και απάνθρωπου οικονοµικού, εµπορικού και χρηµατοπιστωτικού αποκλεισµού που έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ στην Κούβα.

Να διαγραφεί η Κούβα από την παράνοµη λίστα των ΗΠΑ περί κρατών-χορηγών της τροµοκρατίας.

του Μάριου Αυγουστάτου

Μετά από δεκαέξι χρόνια σκοταδισµού, αυταρχισµού και ταξικής µονοµέρειας, ο Βίκτορ Όρµπαν γκρεµίστηκε από τον «θρόνο» του. Οι δρόµοι της Βουδαπέστης πληµµύρισαν από ανθρώπους, βλέποντας το τέλος ενός καθεστώτος που µετέτρεψε την Ουγγαρία σε ένα αντιδραστικό εργαστήριο. Όµως, καθώς η σκόνη της πτώσης κατακάθεται, η εργατική τάξη και η Αριστερά δεν έχουν την πολυτέλεια του εφησυχασµού. Η ήττα του Όρµπαν είναι µια νίκη της λαϊκής οργής, αλλά µήπως ο διάδοχος που προβάλλει στον ορίζοντα δεν είναι τίποτα άλλο από το «Plan B» του συστήµατος;

Η πτώση του Όρµπαν δεν είναι ένα τοπικό γεγονός, είναι ένα ηχηρό χαστούκι στην ακροδεξιά «∆ιεθνή». Από τον Ντόναλντ Τραµπ και τον Τζ. Ντ. Βανς στις ΗΠΑ, µέχρι τον Νάιτζελ Φάρατζ και τον Μπενιαµίν Νετανιάχου, οι αρχιτέκτονες του µίσους είδαν το αγαπηµένο τους παιδί να καταρρέει. Η αποτυχία της παρέµβασης Βανς και Ρούµπιο που πήγαν στη Βουδαπέστη για να τον στηρίξουν, αποδεικνύει ότι η λαϊκή αγανάκτηση µπορεί να τσακίσει ακόµα και τους πιο ισχυρούς µηχανισµούς προπαγάνδας.

Ωστόσο, πρέπει να είµαστε ξεκάθαροι: ο Όρµπαν δεν έπεσε επειδή το σύστηµα ξαφνικά συγκινήθηκε από τα ανθρώπινα δικαιώµατα. Έπεσε γιατί το «Σύστηµα Εθνικής Συνεργασίας» του -ένας βούρκος διαφθοράς µεταξύ κράτους, κόµµατος και µεγάλου κεφαλαίου- άρχισε να τρίζει κάτω από το βάρος των δικών του αντιφάσεων και της οικονοµικής εξαθλίωσης.

Πώς η Ουγγαρία έστριψε δεξιά

Για να κατανοήσουµε το τωρινό εκλογικό αποτέλεσµα, πρέπει να κατανοήσουµε τα γεγονότα που το προκάλεσαν. Η παγκόσµια οικονοµική κρίση του 2008 κατέστρεψε την ήδη υπερχρεωµένη µεσαία τάξη της Ουγγαρίας και έσπρωξε την εργατική τάξη σε βαθύτερη εξαθλίωση. Μέσα σε αυτό το κενό εµφανίστηκε το φασιστικό κόµµα Jobbik, που έχτισε τη βάση του στον αντισηµιτισµό και τον ρατσισµό, ιδρύοντας την Magyar Gárda, µια παραστρατιωτική οργάνωση ταγµάτων εφόδου που απαγορεύτηκε από τα δικαστήρια το 2009.

Το Fidesz, αντί να συγκρουστεί µε αυτή τη δυναµική, την ενσωµάτωσε. Υιοθέτησε σκληρότερη ρητορική και πολιτικές, µετατοπίζοντας συνολικά το πολιτικό φάσµα προς τα δεξιά. Το 2010 µετά την κατάρρευση της “φιλεργατικής” κυβέρνησης του MSZP (Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Κόµµα), το Fidesz κατέκτησε κοινοβουλευτική πλειοψηφία δύο τρίτων – αρκετή για να αναθεωρήσει το σύνταγµα. Χρησιµοποίησε αυτή την εξουσία για να αλώσει σε κάθε κρατικό και µη θεσµό: δικαστήρια, µέσα ενηµέρωσης, εκλογικούς µηχανισµούς, δηµόσια διοίκηση.

Από τον θεσµικό ρατσισµό κατά των προσφύγων στον αντεργατικό “νόµο περί δουλείας”

Η προσφυγική κρίση του 2015 επιτάχυνε αυτή τη διαδικασία: ο Όρµπαν αυτοπαρουσιάστηκε ως «υπερασπιστής της Χριστιανικής Ευρώπης», µε όχηµα τον ρατσισµό και την ισλαµοφοβία. Έχτισε φράχτη στα σύνορα µε τη Σερβία και διεξήγαγε ένα ρατσιστικό (και αντισυνταγµατικό) δηµοψήφισµα για την ποσόστωση στις µετεγκαταστάσεις προσφύγων το 2016, που πολλοί αναλυτές θεώρησαν ότι έφερνε ένα βήµα πιο κοντά το Hexit (την έξοδο της χώρας απ’την ΕΕ).

Το Fidesz βέβαια ήταν πάντα κατά της εξόδου από την ΕΕ, επειδή θα έβλαπτε τον ουγγρικό καπιταλισµό, ο οποίος, σε µεγάλο βαθµό, βασίζεται σε γερµανικές πολυεθνικές εταιρείες και επενδύσεις. Αλλά επιδίωξε να διοχετεύσει την (δικαιολογηµένη) οργή του κόσµου για θέµατα λιτότητας και οικονοµίας, σε ρατσιστική κατεύθυνση ενάντια στους πρόσφυγες: «Ο µεγαλύτερος κίνδυνος είναι ότι εκατοµµύρια µετανάστες απειλούν να έρθουν από τον νότο. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες, µαζί µε έναν δισεκατοµµυριούχο κερδοσκόπο (ΣτΜ: τα γνωστά για τον… Σόρος), δεν θέλουν να υπερασπιστούν τα σύνορά µας, αλλά να δεχτούν µετανάστες».

Ωστόσο, η αποτροπή της µετανάστευσης από εκτός ΕΕ χώρες από τον Όρµπαν περιόρισε το ενεργό εργατικό δυναµικό κι οι γερµανικές πολυεθνικές απαίτησαν δράση για την αντιµετώπιση της έλλειψης εργατών. Και ο Όρµπαν φυσικά απάντησε µε µια σειρά αντιδραστικών αντεργατικών µεταρρυθµίσεων. Ο «νόµος περί δουλείας» του ∆εκέµβρη του 2018 αύξησε το ετήσιο όριο υπερωριών από 250 σε… 400 ώρες (ουσιαστικά προσθέτοντας µία εργάσιµη ηµέρα την εβδοµάδα) και επέτρεψε την καθυστέρηση πληρωµών για τρία ολόκληρα χρόνια.

Σε συνδυασµό µε τους ήδη πολύ χαµηλούς µισθούς προκάλεσε εκτεταµένες διαδηλώσεις και έπληξε τµήµατα της βάσης των ψηφοφόρων του. Και, τελικά, ως λύση στην έλλειψη εργατικού δυναµικού, η Ουγγαρία αναγκάστηκε να… αυξήσει “σιωπηλά” τον αριθµό των µεταναστών εργατών.

Péter Magyar: ένας λύκος µε προβιά «µεταρρυθµιστή»

Ο δρόµος του Péter Magyar προς την ηγεσία ξεκίνησε από ένα σκάνδαλο που αποκάλυψε τη σαπίλα του καθεστώτος: το 2024, η Katalin Novák – πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας, στέλεχος του Ορµπαν, και µία από τις αρχιτέκτονες της αντι-ΛΟΑΤΚΙ+ ατζέντας του καθεστώτος – αναγκάστηκε να παραιτηθεί.

Είχε δώσει χάρη στον Endre Kónya, που είχε καταδικαστεί για απόκρυψη σεξουαλικής κακοποίησης τουλάχιστον δέκα παιδιών. Η υπουργός ∆ικαιοσύνης Judit Varga, είχε συνυπογράψει την απονοµή χάριτος. Το σκάνδαλο κατέρριψε αποτελεσµατικά την υποκριτική αξίωση της Fidesz ότι ήταν ο θεµατοφύλακας των οικογενειακών αξιών και της προστασίας των παιδιών.

Ο Magyar, που υπήρξε πιστό µέλος του κόµµατος για πολλά χρόνια, παραιτήθηκε από τα αξιώµατά του και κυκλοφόρησε ηχογραφήσεις που έδειχναν κρατικούς αξιωµατούχους να χειραγωγούν δικαστικά αρχεία για να συγκαλύψουν αποδείξεις διαφθοράς. ∆εκάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στη Βουδαπέστη.

Ότι ο “φιλελεύθερος” Magyar έχτισε την εκστρατεία του πάνω σε αυτά τα θεµέλια είναι αποκαλυπτικό. ∆εν πρόκειται για -µε οποιοδήποτε τρόπο- προοδευτική απάντηση στον Όρµπαν.

Στο µεταναστευτικό, για παράδειγµα, τοποθετήθηκε δεξιότερα από τον ίδιο τον Όρµπαν, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι δεν προστατεύει τις δουλειές των Ούγγρων και υπαινίχθηκε ότι Φιλιππινέζοι µετανάστες είχαν φάει… ζώα από ζωολογικό κήπο. Το µανιφέστο του κόµµατός του δεσµεύεται ρητά να διατηρήσει τον φράχτη στα νότια σύνορα και να απορρίψει το σύµφωνο της ΕΕ για τη µετανάστευση.

Η δική του «επανάσταση» δεν ξεκίνησε από την αγωνία για το ψωµί του εργάτη, αλλά από εσωτερικές ίντριγκες του συστήµατος.

Νέα κυβέρνηση των CEO και της λιτότητας

Mια µατιά στα πρόσωπα που ετοιµάζονται να κυβερνήσουν δείχνει τι να περιµένουµε.

Η Anita Orbán, υποψήφια για υπ. Εξωτερικών, πρώην ανώτερη δηµόσια υπάλληλος, διευθύντρια δηµοσίων σχέσεων της Vodafone και πρόεδρος του χηµικού κολοσσού Draslovka. Ο υπουργός Ενέργειας, István Kapitány, παγκόσµιος εκτελεστικός αντιπρόεδρος της Shell για µια δεκαετία. Το υπουργείο Οικονοµικών θα πάει στον András Kármán, πρώην CEO της κατασκευαστικής Erste.

∆εν πρόκειται για τεχνοκράτες µε κάποια ουδέτερη «χροιά», είναι τα «golden boys» της αγοράς, εκπρόσωποι των χρηµατοπιστωτικών και εταιρικών συµφερόντων.

Ο Magyar έχει δεσµευτεί να µειώσει το χρέος της Ουγγαρίας – 164 δισ. ευρώ, 87,8% του ΑΕΠ, αυξηµένο κατά 11 δισ. σε έναν χρόνο – «αποκαθιστώντας την εµπιστοσύνη των επενδυτών» και αξιοποιώντας παγωµένα κονδύλια της ΕΕ. Έχει επίσης ανοίξει την πόρτα στην υιοθέτηση του ευρώ, γεγονός που θα απαιτούσε από το κράτος να συµπιέσει το έλλειµµα κάτω από το 3% του ΑΕΠ.

Η στρατηγική της επερχόµενης κυβέρνησης για τη διαχείριση της οικονοµικής κρίσης είναι η βαθύτερη ενσωµάτωση στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισµό. Η λιτότητα έρχεται και θα την πληρώσει θα η εργατική τάξη.

∆εν αρκεί η αλλαγή διαχειριστή της λιτότητας

Η ήττα του Όρµπαν είναι αναµφισβήτητα ευπρόσδεκτη. Το καθεστώς του αντιπροσώπευσε πολλά χρόνια θεσµικού ρατσισµού, διώξεων κατά των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόµων, αντεργατικής νοµοθεσίας και εκτεταµένης διαφθοράς. Η πτώση του έχει σηµασία.

Η ουγγρική ακροδεξιά όµως είναι τραυµατισµένη, όχι εξαλειµµένη. Το Fidesz διατηρεί ακόµα σηµαντικό εκλογικό έρεισµα. Και οι οικονοµικές συνθήκες που γέννησαν την ακροδεξιά – επισφάλεια, ανισότητα, η αδυναµία της κεντρικής πολιτικής να βελτιώσει τις ζωές των εργατών – δεν έχουν αλλάξει. Αντίθετα, οι πολιτικές που θα εφαρµόσει η κυβέρνηση Magyar θα τις οξύνουν.

Η Ιστορία είναι αµείλικτη και µας έχει δείξει το ίδιο µοτίβο ξανά και ξανά. Όταν τα κεντροδεξιά «φιλελεύθερα» κόµµατα παίρνουν την εξουσία πάνω στο κύµα της αγανάκτησης, έστω και ενάντια στην ακροδεξιά, εφαρµόζουν τις ίδιες πολιτικές της αγοράς. Με αποτέλεσµα το βιοτικό επίπεδο καταρρέει, η απογοήτευση µεγαλώνει κι η ακροδεξιά επιστρέφει ακόµα πιο ενισχυµένη, πατώντας πάνω στα συντρίµµια που άφησαν οι «φιλελεύθεροι».Το ίδιο µοτίβο το έχουµε δει επανειληµµένα σε πολλές εκδοχές.

Η πραγµατική ελπίδα για την Ουγγαρία δεν βρίσκεται στα στελέχη των πολυεθνικών ή τις ηχογραφήσεις και τη ρητορική κατά της διαφθοράς του Magyar. Η πτώση του Όρµπαν απέδειξε ότι οι τύραννοι δεν είναι αήττητοι όταν ο απλός κόσµος, οι εργαζόµενοι/ες αποφασίζουν να δράσουν. Βρίσκεται στα εκατοµµύρια που, νικώντας τον Όρµπαν, ξαναβγήκαν στους δρόµους και βρήκαν κάτι σηµαντικό: ότι η συλλογική δράση µπορεί να αλλάξει τα πράγµατα, ότι κάθε ισχυρός µπορεί να ανατραπεί.

Το ερώτηµα είναι αν αυτή η ενέργεια θα οργανωθεί σε κάτι πιο διαρκές: Μέσα από ένα ισχυρό εργατικό κίνηµα που θα τσακίσει κάθε «νόµο περί δουλείας». Μέσα από την κοινή πάλη ντόπιων και µεταναστών εργατών ενάντια στα αφεντικά που µας θέλουν διαιρεµένους.

Μέσα από την πίεση στον δρόµο που θα κάνει κάθε κυβέρνηση -συµπεριλαµβανοµένης της κυβέρνησης των µάνατζερ του Magyar- να τρέµει. Η ουσιαστική αλλαγή στην Ουγγαρία δεν θα έρθει από την κορυφή. Και η νίκη µπορεί να έρθει µόνο από τα κάτω.

Ο πόλεµος στη Μέση Ανατολή δεν είναι «εκτροπή», αλλά κανονικότητα ενός συστήµατος σε κρίση. Η γενίκευση των συγκρούσεων µε την επέµβαση ΗΠΑ–Ισραήλ στο Ιράν και τη νέα επίθεση των σιωνιστών στον Λίβανο, η εύθραυστη εκεχειρία και η συνεχιζόµενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, αποκαλύπτουν έναν κόσµο που αναδιατάσσεται βίαια. Οι λαοί πληρώνουν το τίµηµα. Η µόνη ρεαλιστική απάντηση βρίσκεται στην ανεξάρτητη, διεθνιστική δράση της εργατικής τάξης.

Tο συνεχιζόµενο αδιέξοδο των διαπραγµατεύσεων στο Ισλαµαµπάντ, µε τον ναυτικό αποκλεισµό των ιρανικών λιµανιών, το κλείσιµο των στενών του Ορµούζ και την άρνηση του Ιράν να διαπραγµατευτεί υπό απειλή, καθώς και οι συνεχιζόµενες σφαγές αµάχων στον Λίβανο από το Ισραήλ, δεν επιτρέπουν καµιά αισιοδοξία για το τέλος του πολέµου, παρά την παράταση της εύθραυστης εκεχειρίας. Η σοβαρότητα της κατάστασης δεν µπορεί να εξαντληθεί στο πεδίο της διπλωµατίας και επιβάλλεται η ανάδειξη των βαθυτέρων αιτιών της και των προεκτάσεων της επερχόµενης απειλής.

Η δοµική λογική του πολέµου

Η στρατιωτική επίθεση ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν — η λεγόµενη «Επιχείρηση Επική Οργή», που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου 2026 — δεν είναι µεµονωµένο επεισόδιο ούτε αποτέλεσµα «ψυχοπαθών» αποφάσεων, αλλά µια συνειδητή επιλογή των ΗΠΑ και των συµµάχων τους, ενταγµένη σε µια στρατηγική ανασυγκρότησης της ηγεµονίας τους σε µια περίοδο παρακµής. Είναι προϊόν µιας δοµικής λογικής: του ιµπεριαλισµού ως µέσου διατήρησης και επέκτασης της παγκόσµιας κυριαρχίας των µεγάλων καπιταλιστικών δυνάµεων. Η επίθεση πρέπει να αναλυθεί ως πολιτική πράξη που υπηρετεί οικονοµικά, στρατιωτικά και γεωστρατηγικά συµφέροντα — όχι ως τυχαία ή ατοµική επιλογή του Τραµπ ή ως υπαγορευόµενη από τους σιωνιστές.  Η τελευταία άποψη αποπροσανατολίζει, γιατί η αλήθεια είναι ότι οι συγκλίνουσες επιταγές του ιµπεριαλιστικού συστήµατος επιτρέπουν και διευκολύνουν τη συντονισµένη δράση όλων των πλευρών που επωφελούνται από τον πόλεµο.

Η επίσηµη ρητορική περί «αποτροπής» και «προληπτικής άµυνας» λειτουργεί ως κάλυµµα για παρεµβάσεις που στοχεύουν στον έλεγχο κρίσιµων πόρων, στη διασφάλιση δρόµων εµπορίου και στην αποτροπή ανεξάρτητων περιφερειακών δυνάµεων από το να αµφισβητήσουν την παγκόσµια ιεραρχία. Η αµερικανο-ισραηλινή επιχείρηση εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σχέδιο προστασίας των συµφερόντων των µεγάλων ενεργειακών και αµυντικών οµίλων. Παράλληλα, λειτουργεί και ως µοχλός πίεσης προς τους συµµάχους των ΗΠΑ για την επιβεβαίωση της πρωτοκαθεδρίας τους, αλλά και για εσωτερική πολιτική διαχείριση: ο πόλεµος ανασυντάσσει πολιτική νοµιµοποίηση, αποσπά την προσοχή από τα κοινωνικά προβλήµατα και τροφοδοτεί τους κύκλους όπλων, ενέργειας και τεχνολογίας.

Η γενίκευση του πολέµου: Παλαιστίνη και Λίβανος

Η σύγκρουση δεν περιορίζεται στα σύνορα του Ιράν. Αποτελεί µέρος µιας ευρύτερης πολεµικής κλιµάκωσης σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή µε στόχο (και) τη συνολική αναδιάταξη της Μέσης Ανατολής, πάνω στα ερείπια των λαών. Η καταστροφή στη Γάζα µε τη συστηµατική εξόντωση του Παλαιστινιακού λαού συνεχίζεται. Ενώ τα βλέµµατα είναι στραµµένα στην Τεχεράνη, στη ∆υτική Όχθη καταγράφεται ρεκόρ επιθέσεων από εποίκους (πάνω από 680 περιστατικά το 2026). Η επαναλειτουργία οικισµών (όπως το Σα-Νουρ) και οι κατεδαφίσεις παλαιστινιακών καταστηµάτων δείχνουν το σχέδιο για πλήρη προσάρτηση. Το κράτος του Ισραήλ αξιοποιεί το συνολικό πολεµικό πλαίσιο για να επιβάλει τετελεσµένα εθνοκάθαρσης.

Ταυτόχρονα, στον Λίβανο, οι ισραηλινές επιθέσεις – που κυνικά ονοµάστηκαν «Αιώνιο Σκότος» – και η χερσαία εισβολή στο νότιο τµήµα της χώρας έχουν οδηγήσει σε µαζικούς εκτοπισµούς άνω του 1 εκ. ανθρώπων (20% του πληθυσµού) και χιλιάδες άµαχους νεκρούς, οδηγώντας σε µια νέα φάση αποσταθεροποίησης. Η περιοχή µετατρέπεται σε ενιαίο πεδίο σύγκρουσης, όπου τα διαφορετικά µέτωπα αλληλοτροφοδοτούνται.

Η σύνδεση αυτών των εξελίξεων δεν είναι συγκυριακή. Αποτελεί έκφραση της προσπάθειας των ιµπεριαλιστικών δυνάµεων και των περιφερειακών συµµάχων τους να αναδιατάξουν συνολικά τον συσχετισµό δυνάµεων στη Μέση Ανατολή. Οι λαοί της περιοχής βρίσκονται αντιµέτωποι µε έναν πόλεµο που ξεπερνά τα εθνικά σύνορα και παίρνει όλο και πιο γενικευµένα χαρακτηριστικά. Έχουν να αντιµετωπίσουν την ωµή πραγµατικότητα της ανθρωπιστικής κρίσης, για την οποία η «διεθνής κοινότητα» είναι συνένοχη, γιατί ανέχεται την πρωτόγνωρη βαρβαρότητα των εγκληµάτων που πράττουν τα σιωνιστικά καθάρµατα. ∆εν υποδύεται ούτε τη συνήθη υποκρισία της αποστολής ανθρωπιστικής βοήθειας: ενώ οι χρηµατιστηριακοί δείκτες των πολεµικών βιοµηχανιών ανεβαίνουν, τα Flash Appeals του ΟΗΕ παραµένουν τραγικά υποχρηµατοδοτούµενα. Η «διεθνής κοινότητα» βρίσκει άµεσα κεφάλαια δισεκατοµµυρίων για τις βόµβες του Τραµπ και του Νετανιάχου, αλλά την ίδια στιγµή, δηλώνει αδυναµία να καλύψει το κόστος — µόλις 308 εκατοµµύρια — για το γάλα και τα φάρµακα των παιδιών στη Βηρυτό και τη Γάζα.

Η ήττα της Ουάσιγκτον και η νέα Παγκόσµια Αρχιτεκτονική

Αντιµέτωπος µε την αποτυχία να πετύχει οποιονδήποτε από τους τρεις κεντρικούς στόχους — αλλαγή καθεστώτος, εξουδετέρωση του πυρηνικού προγράµµατος, άνοιγµα των Στενών του Ορµούζ — ο Τραµπ αναγκάστηκε να αποδεχθεί ως βάση διαπραγµάτευσης την πρόταση Τεχεράνης, που σήµαινε de facto παραδοχή της ήττας. Πρόκειται για ήττα µερική και αντιφατική — που δεν οδηγεί σε ειρήνη, αλλά σε νέα, πιο επικίνδυνη φάση αστάθειας. Το κόστος για τις ΗΠΑ της συντήρησης του πολέµου είναι τεράστιο: µε δαπάνη 35 δις. δολάρια µέσα σε µόλις 38 ηµέρες πολέµου µε το Ιράν και εξάντληση πανάκριβων οπλικών αποθεµάτων. Την ίδια ώρα, κανένας αξιωµατούχος των επιτιθέµενων δεν απαντά µε σαφήνεια τι σηµαίνει «νίκη» σε αυτόν τον πόλεµο.

Το Ιράν, µετά τον βοµβαρδισµό και τη δολοφονία ηγετικών στελεχών του, παρά τις µεγάλες καταστροφές, όχι µόνο δεν κατέρρευσε, αλλά µετέτρεψε την απειλή σε πλεονέκτηµα: απέκτησε λειτουργικό έλεγχο στα Στενά του Ορµούζ, επέβαλε διόδια σε γουάν και ενίσχυσε τη θέση του στην περιφέρεια. Ταυτόχρονα, η επίθεση χρησιµοποιήθηκε από το καθεστώς της Τεχεράνης για να πνίξει κάθε εσωτερική αντιπολίτευση — συµπεριλαµβανοµένου του κινήµατος «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία».

Πίσω από την άµεση σύγκρουση, που ενσωµατώνει και µια προσπάθεια επίδειξης οπλικής υπεροχής απέναντι στην αναπτυσσόµενη Κίνα, αναδύεται µια νέα παγκόσµια αρχιτεκτονική. Η Κίνα, ενώ υφίσταται πλήγµατα από την άνοδο των τιµών ενέργειας, βλέπει ταυτόχρονα τις ΗΠΑ να αιµορραγούν στρατιωτικά και πολιτικά στη Μέση Ανατολή. Το τρίτο ανταγωνιστικό µπλοκ, η Ρωσία αντέδρασε µε έντονη ρητορική καταδίκη, αλλά µε περιορισµένες πράξεις – ενταγµένες στο πλαίσιο των δικών της διαπραγµατεύσεων στο µέτωπο της Ουκρανίας. Η συµµαχία ΗΠΑ – Ισραήλ αποδυναµώνεται, η συζήτηση για αποµάκρυνση από το πετροδολάριο εντείνεται και το διεθνές σύστηµα ολισθαίνει προς έναν πολυπολικό ανταγωνισµό. Ωστόσο, η άνοδος νέων πόλων δύναµης δεν σηµαίνει απελευθέρωση των λαών — σηµαίνει νέους ανταγωνισµούς εις βάρος τους.

Οι συνέπειες για τους λαούς

Οι οικονοµικές συνέπειες είναι ήδη ορατές: άνοδος τιµών ενέργειας, διαταραχές στις αλυσίδες εφοδιασµού, κίνδυνος παγκόσµιας ύφεσης, µε χρεοκοπίες και κοινωνική φτωχοποίηση ως άµεσο κόστος της ιµπεριαλιστικής τυχοδιωκτικής πολιτικής που µετακυλίεται στις πλάτες των εργαζοµένων. Το ∆ΝΤ προειδοποιεί ότι ακόµη και στο αισιόδοξο σενάριο η παγκόσµια ανάπτυξη το 2026 θα υποχωρήσει στο 3,1%, ενώ στο δυσµενές σενάριο πέφτει στο 2% µε πληθωρισµό άνω του 6%. Ελλείψεις πλήττουν πετρέλαιο, ντίζελ, καύσιµα αεροσκαφών, υγροποιηµένο φυσικό αέριο και λιπάσµατα. Η απόφαση του Τραµπ να επιβάλει αποκλεισµό στη ναυσιπλοΐα του Περσικού Κόλπου αποτελεί συνειδητή πράξη οικονοµικού σαµποτάζ εις βάρος της παγκόσµιας οικονοµίας. Αυτό µεταφράζεται σε καθηµερινές δυσκολίες για τα λαϊκά στρώµατα: ακριβότερο ρεύµα, τρόφιµα, µεταφορές.

Ταυτόχρονα, οι λαοί της περιοχής υφίστανται και την άµεση βία: χιλιάδες νεκροί, εκτοπισµοί, καταστροφή υποδοµών και πολιτιστικής κληρονοµιάς. Νέα κύµατα προσφύγων θα βρεθούν αντιµέτωπα µε την Ευρώπη – φρούριο. Αξίζει να σηµειωθεί ότι µε τον πόλεµο να µαίνεται στο Ιράν, έχει ενεργοποιηθεί ένα σχέδιο (Refugee Response Plan) για 1,65 εκατοµµύρια πρόσφυγες, κυρίως Αφγανούς και Ιρακινούς που ζουν στο Ιράν, οι οποίοι βρίσκονται πλέον σε διπλό κίνδυνο.

Σε κάθε πόλεµο υπάρχουν κερδισµένοι και χαµένοι. Κερδισµένοι: οι όµιλοι της πολεµικής βιοµηχανίας και οι ενεργειακές εταιρείες. Χαµένοι: οι λαοί της περιοχής, οι εργαζόµενοι διεθνώς, οι µικρές οικονοµίες που δεν έχουν µέσα άµυνας απέναντι σε τέτοια σοκ. Ο πόλεµος λειτουργεί ως καταλύτης για πολιτικές λιτότητας και µετατόπιση πόρων από κοινωνικές ανάγκες σε στρατιωτικές δαπάνες. Ίσως όµως το πιο τροµακτικό είναι η πλήρης κατάργηση του διεθνούς δικαίου και η προσπάθεια εµπέδωσης µιας φιλοσοφίας επιβολής του δίκιου του ισχυρότερου.

Η ιµπεριαλιστική τριπλέτα και ο ρόλος της Ελλάδας

Πίσω από τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, οι Ευρωπαίοι ιµπεριαλιστές στέλνουν πολεµικά πλοία στην Ανατολική Μεσόγειο, διεκδικώντας τον δικό τους ρόλο στην πολεµική εµπλοκή. Ταυτόχρονα, υλοποιείται σε όλη την Ευρώπη το πρόγραµµα «Re-Arm»: µετατροπή των ευρωπαϊκών οικονοµιών σε πολεµικές, µε τους λαούς να καλούνται σε «ηρωικές θυσίες». Αυτό είναι το τρίτο σκέλος της ιµπεριαλιστικής τριπλέτας: όχι µόνο ΗΠΑ και Ισραήλ, αλλά και οι ευρωπαϊκές καπιταλιστικές τάξεις που σπεύδουν να διεκδικήσουν το µερίδιό τους.

Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση της Νέας ∆ηµοκρατίας, πιστή στον ευρωατλαντικό της προσανατολισµό, έχει εµπλακεί επικίνδυνα στις πολεµικές επιχειρήσεις. Η παραχώρηση αµερικανοΝΑΤΟϊκών βάσεων, η αποστολή φρεγατών και F-16 στην Κύπρο και η ρητορική περί «εθνικής ενότητας» αποκαλύπτουν τον (υπο-)ιµπεριαλιστικό της ρόλο: κινείται µε σκοπό να προλάβει την αντίπαλο Τουρκία, κατοχυρώνοντας διεκδικήσεις στη σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου, προς όφελος εφοπλιστικών και εµπορικών συµφερόντων. Η εµπλοκή δεν είναι “υποχρέωση” — είναι επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης να συµµετέχει στη µοιρασιά της λείας. Ο ελληνικός λαός δεν έχει να κερδίσει τίποτα από αυτή την εµπλοκή — παρά µόνο φτώχεια και τον κίνδυνο επέκτασης της σύγκρουσης εδώ. Τα κόµµατα της αντιπολίτευσης που επιχειρούν «υπεύθυνη» κριτική, στην ουσία συναινούν: δεν αρκεί να µιλά κανείς για «κίνδυνο για την Ελλάδα», πρόκειται για δοµικές επιλογές ενός συστήµατος που αναπαράγει τον πόλεµο ως µέσο επίλυσης ανταγωνισµών.

Το αντιπολεµικό κίνηµα: δυνάµεις και αδυναµίες

Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη όψη. Χιλιάδες άνθρωποι σε όλο τον κόσµο βγαίνουν στους δρόµους. Στις ΗΠΑ, η πλειοψηφία τάχθηκε (δηµοσκοπικά) ενάντια στην πολεµική εµπλοκή, ενώ βετεράνοι συλλαµβάνονται έξω από το Καπιτώλιο διαδηλώνοντας εναντίον της πολεµοκαπηλείας. Στην Ελλάδα, πλατιές συγκεντρώσεις έχουν διοργανωθεί από τον Μάρτιο, µε τις δυνάµεις της ριζοσπαστικής αριστεράς να πρωτοστατούν στο κάλεσµα «Κάτω τα χέρια από τον λαό του Ιράν». Υπήρξαν, βέβαια, και µικρές µεµονωµένες στιγµές που η αντίσταση πήρε συγκεκριµένη µορφή: η άρνηση πληρώµατος να φορτώσει πολεµικό υλικό στη Θεσσαλονίκη, οι συµβολικές καταλήψεις σε πρεσβείες, η συµµετοχή συνταξιούχων σε µπλόκο έξω από στρατιωτική βάση. Η ανάπτυξη αυτού του κινήµατος αποτελεί τον µόνο δυνατό πραγµατικό φραγµό στα σχέδια των ιµπεριαλιστών.

Παρόλα αυτά, πρέπει να είµαστε ειλικρινείς για τις αδυναµίες µας. Πρώτον, το αντιπολεµικό κίνηµα ξυπνά µετά την έναρξη των βοµβαρδισµών και αποκοιµιέται µε την πρώτη κατάπαυση — ενώ ο πόλεµος προετοιµάζεται συστηµατικά χρόνια: οικονοµικά, ιδεολογικά, στρατιωτικά. ∆εύτερον, φωνές – ακόµη και εντός του αντιπολεµικού κινήµατος – εστιάζουν στον «κίνδυνο για την Ελλάδα» και αναπαράγουν λογικές προστασίας των «εθνικών συµφερόντων» αντί διεθνιστικής αλληλεγγύης. Τρίτον, χωρίς σύνδεση της αντιπολεµικής πάλης µε τον αγώνα ενάντια στην ακρίβεια και στις κοινωνικές περικοπές, τα αντιπολεµικά συνθήµατα παραµένουν αφηρηµένα και δεν αγγίζουν την καθηµερινότητα της εργατικής τάξης. Η αύξηση των εξοπλιστικών δαπανών, το «Re-Arm Europe», η χρηµατοδότηση πολέµων µέσω αγορών οµολόγων — όλα αυτά αποτελούν κοµµάτι µιας στρατηγικής υπέρβασης της κρίσης για το κεφάλαιο. Χωρίς αυτή τη σύνδεση, το αντιπολεµικό κίνηµα κινδυνεύει να παραµείνει ηθική διαµαρτυρία και όχι υλική δύναµη ανατροπής.

Η επαναστατική θέση: ήττα του ιµπεριαλισµού, διεθνής αλληλεγγύη

Η επαναστατική αριστερά οφείλει να δώσει στο αντιπολεµικό κίνηµα ξεκάθαρη διεθνιστική κατεύθυνση. ∆εν ταυτιζόµαστε µε πατριωτικές ρητορικές που ζητούν απλώς µη εµπλοκή, ούτε µε κεντροαριστερές λογικές συναίνεσης στα «εθνικά θέµατα». Παλεύουµε για: την ήττα της άρχουσας τάξης µας στον πόλεµο, τη µετατροπή του ιµπεριαλιστικού πολέµου σε ταξικό αγώνα εναντίον εκείνων που τον κηρύττουν, το κλείσιµο των βάσεων και την έξοδο από το ΝΑΤΟ, τον τερµατισµό κάθε στρατιωτικής εµπλοκής της Ελλάδας.

Η αλληλεγγύη µας στον ιρανικό λαό δεν σηµαίνει υποστήριξη στους θεοκρατικούς καταπιεστές της Τεχεράνης, ενώ γνωρίζουµε ότι ο πόλεµος χρησιµοποιείται από το καθεστώς για να συσπειρώσει τον λαό µέσω του εθνικισµού και να πατάξει κάθε εσωτερική αντιπολίτευση. Σηµαίνει ότι αντιτιθέµεθα στους βοµβαρδισµούς, στον αποκλεισµό και στην ιµπεριαλιστική επέµβαση, ενώ ταυτόχρονα εκφράζουµε αλληλεγγύη στα εργατικά κινήµατα, τους αγωνιζόµενους, τις γυναίκες που αντιστέκονται στη θεοκρατία. Ο φόβος ταύτισης ή οι κατηγορίες περί αντισηµιτισµού συχνά απονευρώνουν την παρέµβαση — χρειάζεται πολιτική καθαρότητα χωρίς εκπτώσεις. Η ειρήνη δεν θα επιβληθεί από τα πάνω· θα την κατακτήσουµε από τα κάτω, µε µαζική, οργανωµένη, διεθνιστική αντίσταση.

Κάλεσµα σε δράση

Η δυστοπία που ζούµε δεν πέφτει από τον ουρανό. Την παράγουν τα καπιταλιστικά συµφέροντα, αλλά τη διευκολύνει η αδυναµία µας να συγκροτήσουµε ένα µαζικό, οργανωµένο, ταξικό και διεθνιστικό κύµα αντίστασης. Το ζητούµενο δεν είναι µια ακόµα αντιπολεµική διαδήλωση — είναι η µετάλλαξη κάθε σωµατείου, γειτονιάς, φοιτητικής συνέλευσης σε κύτταρο πάλης ενάντια στον πόλεµο και τον καπιταλισµό. Μόνο έτσι, όταν οι µηχανές του πολέµου ξανανάψουν — γιατί θα ξανανάψουν — θα υπάρχει ένας οργανισµός ικανός να τις σταµατήσει.

Οι οργανώσεις της µαχόµενης αριστεράς, τα εργατικά σωµατεία, οι φοιτητικοί σύλλογοι, οι κοινωνικές συλλογικότητες πρέπει άµεσα να οικοδοµήσουν:

• Μόνιµες τοπικές αντιπολεµικές επιτροπές σε κάθε γειτονιά και χώρο εργασίας — που δεν διαλύονται µόλις χαµηλώσουν οι τόνοι.

• Συντονισµένες εργατικές δράσεις: απεργίες, στάσεις εργασίας, αρνήσεις φόρτωσης πολεµικού υλικού — που κάνουν τον πόλεµο οικονοµικά ασύµφορο, παρεµπόδιση αποβίβασης «τουριστών» του IDF .

• Εκστρατείες αποκάλυψης και µποϊκοτάζ των εταιρειών που κερδίζουν από τον πόλεµο.

• Πραγµατικά δίκτυα διεθνιστικής αλληλεγγύης µε τα εργατικά κινήµατα στην Τουρκία, στο Ιράν, στο Λίβανο, στην Παλαιστίνη.

• Ανθρωπιστική υποστήριξη και δίκτυα υποδοχής για πρόσφυγες και εκτοπισµένους.

Απέναντι στη βαρβαρότητα και την καταστροφή της «Επικής Οργής» και του «Αιώνιου Σκότους», δεν υπάρχει µέση οδός. Ή θα αφήσουµε τους πολεµοκάπηλους να µας οδηγήσουν σε νέες σφαγές, ή θα οικοδοµήσουµε ένα µαζικό, µαχητικό, αντιιµπεριαλιστικό κίνηµα που θα σπάσει την αλυσίδα του µίσους.

Κ.Μ.

Του Στέλιου Φαζάκη

Το 2026 ξεκίνησε µε τη στρατιωτική επέµβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, που οδήγησε µετά την απαγωγή του προέδρου της χώρας, Νικολάς Μαδούρο, στην ανάληψη της εξουσίας από τη µέχρι τότε αντιπρόεδρό του Σύλια Ροντρίγκεζ, η οποία ήταν από καιρό σε συνεννόηση µε τους Αµερικανούς για µια πιο φιλική σ΄αυτούς διακυβέρνηση. ∆ηλαδή, για να ξαναπάρουν οι αµερικανικές εταιρίες πετρελαιοειδών ξανά στα χέρια τους τον ορυκτό πλούτο της Βενεζουέλας, πετρέλαιο, χάλυβα κ.λ.π που είχαν εθνικοποιηθεί από τον Ούγκο Τσάβες, µετά το 2026.

O Τραµπ έχοντας φροντίσει λοιπόν για την αρπαγή των µεγαλύτερων κοιτασµάτων αργού πετρελαίου στον πλανήτη, που µαζί µε τις εξορύξεις στο έδαφος των ΗΠΑ δίνουν µια άνετη ενεργειακή αυτονοµία στη χώρα του, προχώρησε και σε ένα ακόµα επιθετικό βήµα εναντίον των µεγάλων παγκόσµιων οικονοµικών αντιπάλων του, Κίνας και Ρωσίας.

Στις 28 Φεβρουαρίου ξεκίνησε, σε συνεργασία µε το Ισραήλ, την “Επιχείρηση Επική Οργή” εναντίον του Ιράν. Μια επίθεση που έρχεται ως συνέχεια επιθέσεων προηγούµενων χρόνων και λίγους µήνες µετά την πιο πρόσφατη, τον Ιούνιο του 2025.

Τα διακηρυγµένα αίτια της επίθεσης

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ παρουσίασαν την επίθεση ως “προληπτική”. Η επίσηµη αφήγηση περιλαµβάνει τρία βασικά επιχειρήµατα:

1. Το πυρηνικό πρόγραµµα του Ιράν

Όπως και σε όλα τα προηγούµενα χτυπήµατα στο Ιράν, το βασικό επιχείρηµα είναι ότι το καθεστώς προσπαθεί να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα. Οι επιθέσεις παρουσιάστηκαν ως αναγκαίες για να καταστραφούν εγκαταστάσεις εµπλουτισµού ουρανίου και να αποτραπεί η ανάπτυξη πυρηνικού οπλοστασίου.

2. “Αποτροπή τροµοκρατίας”

ΗΠΑ και Ισραήλ προσπαθούν να σταµατήσουν το Ιράν από τη χρηµατοδότηση και τον εξοπλισµό ένοπλων οργανώσεων, τη Χεζµπολάχ στον Λίβανο, τη Χαµάς στην Παλαιστίνη, ένοπλες οργανώσεις στη Συρία, που απειλούν τη “σταθερότητα στην περιοχή”. Στην πραγµατικότητα θέλουν να εξασφαλίσουν τη δυνατότητα του Ισραήλ να ηγεµονεύει στη Μέση Ανατολή ως µαντρόσκυλο των ΗΠΑ, χωρίς αντίσταση από τους γύρω αραβικούς λαούς.

3. Προληπτική άµυνα

Ο Τραµπ δήλωσε ότι “το Ιράν ετοιµαζόταν να επιτεθεί πρώτο”, παρουσιάζοντας τον πόλεµο ως πράξη αυτοάµυνας

4. Αντιµετώπιση ενός αυταρχικού καθεστώτος

Σε επίπεδο προπαγάνδας, γίνεται προσπάθεια να εµφανιστεί η σύγκρουση ως µάχη ανάµεσα σε “δηµοκρατίες” και ένα αυταρχικό καθεστώς. Προσχηµατικά δηλώνουν ότι οι µεγάλες αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις που έγιναν λίγο πριν την εξωτερική επίθεση και αντιµετωπίστηκαν από τους µουλάδες µε βία που χαρακτηρίστηκε σφαγή, ώθησαν τους δύο επιτιθέµενους να αναλάβουν δράση “για την απελευθέρωση του ιρανικού λαού”.

Όλες οι παραπάνω αιτιάσεις είναι απλώς τα προσχήµατα, όπως συµβαίνει σε κάθε πόλεµο. Ο επιτιθέµενος δηλώνει πως “φοβάται και αµύνεται”, οι αντίπαλοι “έχουν ξεπεράσει όρια και συµφωνίες” και είναι “καταπιεστές ακόµα και του ίδιου τους του λαού”. Τα ίδια κενά λόγια όπως και για τη Βενεζουέλα και τόσες άλλες επεµβάσεις της υπερδύναµης.

Τα πραγµατικά αίτια του πολέµου

Το κύριο αίτιο του πολέµου, που αποτελεί και την “οµπρέλα” όλων των πολεµικών και οικονοµικών κρίσεων εδώ και πολλά χρόνια είναι η καπιταλιστική κρίση της ∆ύσης και κυρίως του αµερικανικού καπιταλισµού, απέναντι στην Κίνα που αναπτύσεται ραγδαία ως καπιταλιστικός πόλος.

Το σηµείο εκκίνησης για τον κινέζικο καπιταλισµό πάει πολύ πίσω, στο 1978, µε τη στρατηγική “Μεταρρύθµιση και Άνοιγµα” του Ντενγκ Ξιαοπίνγκ, µε εισαγωγή στοιχείων “ελεύθερης αγοράς”, άνοιγµα στην παγκόσµια οικονοµία και ξένες επενδύσεις. Μετά από δεκαετίες διεργασιών, ο κινέζικος καπιταλισµός µπαίνει στην περίοδο “ωριµότητάς” του το 2001 µε την εµβληµατική είσοδο της Κίνας στον Παγκόσµιο Οργανισµό Εµπορίου. Από τότε, η Κίνα γίνεται το “εργοστάσιο του πλανήτη”, µε εκατοντάδες εκατοµµύρια εργάτες να µπαίνουν στη βιοµηχανία ως πάµφθηνη εργατική δύναµη. Ταυτόχρονα εµφανίζεται και µια κινέζικη αστική τάξη εκατοµµυριούχων και δισεκατοµµυριούχων.

Η ∆ύση µπαίνει σιγά-σιγά σε µόνιµη κρίση, µε αποκορύφωµα το 2008 στις ΗΠΑ και µέχρι σήµερα δεν έχει υπάρξει θεαµατική ανάκαµψη. Με τα χρόνια δηµιουργήθηκε σχέση αλληλοεξάρτησης µεταξύ κινέζικου και αµερικανικού καπιταλισµού: Οι ΗΠΑ αγοράζουν τεράστιες ποσότητες κινέζικων προϊόντων πληρώνοντας µε δολάρια και οι Κινέζοι επενδύουν για ασφάλεια σε αµερικανικά κρατικά οµόλογα, δηλαδή αγοράζουν χρέος. Αυτή η ισορροπία ισχύει µέχρι σήµερα, αλλά είναι σε οριακό επίπεδο (ή ίσως έχει ξεπεραστεί), µε δύο κεντρικούς άξονες αντιπαράθεσης που όµως συνδέονται: το δολάριο ως παγκόσµιο νόµισµα και η στρατιωτική υπεροχή.

Σήµερα το 60% των παγκόσµιων συναλλαγµατικών αποθεµάτων είναι σε δολάρια. Το παγκόσµιο εµπόριο γίνεται κυρίως σε δολάρια και οµοίως το εµπόριο πετρελαίου. Η κυριαρχία του δολαρίου επιτρέπει στις ΗΠΑ να χρησιµοποιούν το χρηµατοπιστωτικό σύστηµα ως εργαλείο πίεσης. Να επιβάλουν κυρώσεις, να αποκλείουν χώρες, να ελέγχουν την παγκόσµια ρευστότητα.

Γι’ αυτό η Κίνα και οι σύµµαχοί της επιδιώκουν την “από-δολαριοποίηση”, µε βασικό όχηµα τη συµµαχία των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική). Όσο περνάει ο καιρός οι νέοι πόλοι σχηµατοποιούνται (∆ύση/ΗΠΑ – BRICS) και οι στρατηγικές ανάπτυξής τους παίρνουν και ιµπεριαλιστικά-πολεµικά χαρακτηριστικά. Π.χ. αναπτυξη του ΝΑΤΟ πέριξ της Ρωσίας στον πόλεµο της Γιουγκοσλαβίας παλαιότερα και στους πολέµους Γεωργίας και Ουκρανίας πρόσφατα. Αλλά και ένταξη του Ιράν στον άξονα Κίνας-Ρωσίας που οδηγεί σε συνεχείς επιθέσεις των αντιπάλων, όπως η σηµερινή. Όλα δείχνουν πως επιταχυνόµενα κατευθυνόµαστε σε µεγαλύτερες και πιο κεντρικές συγκρούσεις, ακόµα και σε έναν τρίτο παγκόσµιο πόλεµο. Οι ΗΠΑ µας έχουν “συνηθίσει” για δεκαετίες σε µια εξωτερική πολιτική µε πιέσεις, εκβιασµούς και πολέµους. Όµως τώρα η Κίνα αρχίζει να αµφισβητεί και τη στρατιωτική και τεχνολογική υπεροχή των ΗΠΑ, απειλώντας την παντοδυναµία τους. Βλέπουµε στα ανοιχτά µέτωπα της Ουκρανίας και του Ιράν οι αντίπαλοι των ΗΠΑ και της ∆ύσης να ντέχουν τις κυρώσεις, να αµύνονται και να χρησιµοποιούν εφάµιλλα ή και πιο δραστικά οπλικά συστήµατα. Εποµένως ο αµερικανικός-δυτικός καπιταλισµός επείγεται να χρησιµοποιήσει όλα τα µέσα, πριν χάνει τη στρατιωτική υπεροχή του – τελευταίο “χαρτί” στον παγκόσµιο ανταγωνισµό.

Η επανεκλογή Τραµπ, ο πόλεµος δασµών που ξεκίνησε αµέσως ενάντια σε φίλους κι εχθρούς, οι απειλές του για στρατιωτική επέµβαση παντού (Γροιλανδία, λατινικές χώρες κ.α), η έναρξη νέων επεµβάσεων (Νιγηρία, Βενεζουέλα, Ιράν), δεν αφορούν στην προσωπική του τραµπόυκικη ιδιοµορφία, είναι επιταγές του αδίστακτου καπιταλισµού που παλεύει για παγκόσµια κυριαρχία, σε έναν οικονοµικό πόλεµο, ο οποίος παίρνει και τη µορφή τοπικών πολέµων, όταν συγκρούονται αντίπαλα τοπικά καπιταλιστικά-εθνικά συµφέροντα.

Άλλα αίτια του πολέµου

1. Πρόσβαση των ΗΠΑ στα πετρελαϊκά αποθέµατα του Ιράν.

Το Ιράν κατέχει την τρίτη θέση παγκοσµίως σε αποθέµατα πετρελαίου, αλλά και την έκτη θέση στην ηµερήσ\ια παραγωγή (4,6 εκ. Βαρέλια). Η Η απόκτηση από τις ΗΠΑ µιας προνοµιακής θέσης, όπως στη Βενεζουέλα, µε είσοδο αµερικανικών εταιριών, θα ήταν τεράστιο πλεονέκτηµα. Επίσης ο έλεγχος διακίνησης µέσω των στενών Ορµούζ είναι µέγιστης σηµασίας για την παγκόσµια αγορά. 20 εκ. βαρέλια περελαίου ηµερησίως διακινούνται από εκει, απ’ όλες τις χώρες του Κόλπου, µε διέλευση 3.000 πλοίων κάθε µήνα.

2. Ενεργειακή αποδυνάµωση της Κίνας

Η Κίνα το 2025 εισήγαγε πετρέλαιο κατά 52% από το Ιράν. Οι ΗΠΑ προσπαθούν να δηµιουργήσουν δυσκολία στην προµήθεια πετρελαίου, όµως η Κίνα έχει εναλλακτικές λύσεις, εισάγωντας πετρέλαιο από Ρωσία και Σαουδική Αραβία. Επίσης διαθέτει αποθέµατα µεγαλύτερα από τις επόµενες 32 ανεπτυγµένες χώρες συνολικά. Την ίδια ώρα, οι ΗΠΑ και ∆ιεθνής Οργανισµός Ενέργειας “απελευθερώνουν” 400 εκ. Βαρέλια αποθεµατικό πετρέλαιο για να αντιµετωπίσουν την άνοδο των τιµών, λόγω του πολέµου στο Ιράν.

4. Εσωτερικοί παράγοντες των ΗΠΑ

Χρονικό όριο για τον Τραµπ αποτελούν επίσης οι ενδιάµεσες εκλογές του Νοέµβρη 2026, για τον έλεγχο του Κογκρέσου και των πολιτειακών κυβερνήσεων. Ήδη, εν µέσω πολέµου έχουν ξεκινήσει προκριµατικές εκλογές σε κάποιες πολιτείες. Υπάρχει µεγάλη δυσαρέσκεια ακόµα και ανάµεσα στους Ρεπουµπλικανούς για τον πόλεµο του Τραµπ στο Ιράν, ενώ ετοιµάζονται από ∆ηµοκρατικούς βουλευτές και γερουσιαστές σχέδια για περιορισµό των εξουσιών του προέδρου, ως προς τη διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων.

5. Ισραηλινός επεκτατισµός

Στο Ισραήλ, η κυβέρνηση Νετανιάχου γίνεται όλο και πιο επιθετική, όλο και πιο αδίστακτη. Εδώ και δυόµισυ χρόνια, η επίθεση του ισραηλινού κράτους στους άµαχους και εγκλωβισµένους Παλαιστίνιους της Γάζας είναι µια πραγµατική γενοκτονία και συνεχίζεται µέχρι σήµερα, παρά τη συµφωνία εκεχειρίας, τον Οκτώβρη του 2025.

Τα τελευταία χρόνια, µεθοδικά το Ισραήλ µε την τεράστια οικονοµική βοήθεια των ΗΠΑ έχει υπογράψει τις “Συµφωνίες του Αβραάµ” µε τις πλούσιες χώρες του Κόλπου, εξασφαλίζοντας στην πραγµατικότητα την άδεια να εξολοθρεύει τους Παλαιστινίους χωρίς αντίποινα από τους Άραβες καπιταλιστές, που φυσικά είναι ίδιοι µε όλους τους άλλους καπιταλιστές του πλανήτη. Αυτή τη στιγµή το Ισραήλ έχει καταφέρει διαµαρτυρώµενο συνεχώς ότι αδικείται, να έχει καταστρέψει σχεδόν ολοκληρωτικά τη Γάζα, σφάζοντας τον πληθυσµό της, έχει συρρικνώσει ακόµα περισσότερο τον θύλακα της ∆υτικής όχθης και µε αφορµή την καταπολέµηση της Χεζµπολάχ, έχει καταλάβει τον νότιο Λίβανο, βοµβαρδίζοντας καθηµερινά τη Βηρυτό. Ίσως το σιωνιστικό κράτος επείγεται να µεγιστοποιήσει την επέκτασή του, πρινα από µια ενδεχόµενη κατάρρευση του Τραµπ και του µεγάλου χορηγού του, τις ΗΠΑ.

Η διάρκεια του πολέµου, κρίσιµος παράγοντας

Η επίθεση του Ισραήλ και κατόπιν των ΗΠΑ στο Ιράν έχουν σαφώς άλλο χαρακτήρα από προηγούµενες επιθέσεις. Αυτή τη φορά, µε διάφορους τρόπους τονίζεται “να τελειώνουµε µε το Ιράν”. Κι όµως, κάνενας αξιωµατούχος των επιτιθέµενων δεν απαντάει µε σαφήνεια τι σηµαίνει νίκη σε αυτόν τον πόλεµο. Ποιο είναι το ελάχιστο και ποιο το µέγιστο όφελος; Πριν λίγες µέρες ο Τραµπ δήλωσε ότι οι περισσότεροι στρατιωτικοί στόχοι έχουν επιταυχθεί. Και λοιπόν; Τι επιδιώκουν να συµβεί; Να πέσει η κυβέρνηση του Ιράν µε πυραύλους; ∆ε φαίνεται να µπορεί να συµβεί αυτό. Ούτε επίσης να βρεθεί µια εναλλακτική εξουσία “από µέσα”, όπως στη Βενεζουέλα. Θα αναγκαστούν οι ΗΠΑ να προχωρήσουν σε χερσαία εισβολή; Οι ίδιοι και οι σύµµαχοί τους διστάζουν.

Το κόστος συντήρησης του πολέµου είναι µεγάλο (11 δις τις πρώτες 5 µέρες) και κάθε µέρα λιγοστεύουν και τα πανάκριβα οπλικά αποθέµατα, ενώ οι οικονοµικές επιπτώσεις παγκοσµίως µεγαλώνουν επικίνδυνα, δηµιουργώντας ακόµα µεγαλύτερα αδιέξοδα, κυρίως στις δυτικές χώρες, ΗΠΑ και Ευρώπη, αλλά και στο ίδιο το Ισραήλ, που θα αρχίσει να αµφισβητείται το αήττητό του στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.Το καθεστώς του Ιράν φαίνεται πως είχε αποφασίσει από καιρό “να πάρει κι άλλους µαζί του” στον όλεθρο του πολέµου. Αµέσως ξεκίνησε να χτυπά µε πυραύλους τις γύρω χώρες που παρέχουν στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ έδαφος για βάσεις και διευκολύνσεις. Με αυτόν τον τρόπο έκανε τον πόλεµο υπόθεση όλης της Μέσης Ανατολής, της κεντρικής Ασίας και της ανατολικής Μεσογείου, περιλαµβάνοντας στους πιθανούς στόχους του ακόµα και χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βρίσκονται στην εµβέλεια των όπλων του. Την ίδια στιγµή µπορεί να αντεπιτίθεται στο ίδιο το Ισραήλ, παρά τις µεγάλες απώλειες και φαίνεται να διατηρεί ακόµα ισχυρό και αναβαθµισµένο οπλοστάσιο πυραύλων, για πιο µεγάλα και επικεντρωµένα χτυπήµατα.

Σε λίγο ο πόλεµος κλείνει ένα µήνα. Οι ΗΠΑ δείχνουν εκνευρισµό. Μάλλον κάποιοι ψάχνουν τρόπο εξόδου. Κάθε µέρα που περνά η ζηµιά για τις δυτικές χώρες θα γίνεται µεγαλύτερη. Ήδη στην Ελλάδα ξεκίνησε η αύξηση στα καύσιµα, πριν ξεκινήσει κάποια έλλειψη στην αγορά.

Στην Ευρώπη και την Ελλάδα

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως και στον πόλεµο της Ουκρανίας, εµφανίζεται διασπασµένη, ανίκανη να ακολουθήσει µια ενιαία γραµµή κι έτσι αντιδρά καθυστερηµένα και σπασµωδικά. Κι όµως, παρά τα πολιτικά αδιέξοδα κεντρικά, οι αστικές τάξεις σε κάθε χώρα γνωρίζουν πολύ καλά πως αυτό που προέχει είναι η δική τους επιβίωση, µε κάθε κόστος για τους από κάτω. Πολύ πριν από τον πόλεµο στο Ιράν, µε αφορµή την αντιπαλότητα µε τη Ρωσία, αποφάσισαν το πρόγραµµα “Re-Arm Europe” για τη µετατροπή της ευρωπαϊκής οικονοµίας σε πολεµική, έτσι ώστε να ξεπεράσουν την ύφεση, ενώ δεν έχουν κανέναν ενδοιασµό να σπρώξουν τους λαούς τους σε πολέµους και ήδη προσπαθούν να µας προετοιµάσουν για “ηρωικές θυσίες”.

Για την ώρα, οι εξελίξεις τρέχουν πιο γρήγορα από τους Ευρωπαίους. Έσπευσαν αµήχανα στην Κύπρο µε µικρές ναυτικές δυνάµεις, “για την προστασία ευρωπαϊκού εδάφους”. Στην πραγµατικότητα δίνουν το “παρών” σε Αµερικανούς και Ισραηλινούς, ότι θα επέµβουν ως εφεδρεία, αν κάτι πάει πολύ στραβά στο Ισραήλ. Τελευταίοι έφτασαν οι Βρετανοί, στους οποίους ανήκει η βάση που χτυπήθηκε από ένα drone. Σε “τιµωρία” κι αυτοί από τον Τραµπ, που τους κρατά µακρυά από την πρώτη γραµµή των “φίλων”.

Η ελληνική κυβέρνηση έδειξε τα πιο γρήγορα αντανακλαστικά, κινούµενη από την πλήρη υποταγή της στις ΗΠΑ, αλλά και από την πολυεπίπεδη συµµαχία της µε το Ισραήλ και µε σκοπό πάντα να προλάβει την αντίπαλο Τουρκία, κατοχυρώνοντας διεκδικήσεις (Power Projection) στη σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου. Η αποστολή φρεγατών και αεροπλάνων στην Κύπρο δεν έχει αµυντικό χαρακτήρα. Είναι ένα βήµα παραπέρα, µια κίνηση όξυνσης στην ανάπτυξη του ελληνικού υπό-ιµπεριαλισµού, προς όφελος συγκεκριµένων εφοπλιστικών και εµπορικών συµφερόντων.

Η ανατολική Μεσόγειος θεωρείται “στρατηγικό σηµείο ανάφλεξης”, όπου συναντιούνται πολλοί τυχοδιωκτισµοί. Ο πόλεµος στο Ιράν µπορεί να αποτελέσει µια τέτοια στιγµή ανάφλεξης και η ελληνική κυβέρνηση θέλει να έχει την πρωτοβουλία κινήσεων. Ίσως να είµαστε πιο κοντά απ’ όσο νοµίζουµε σε µια επέκταση του πολέµου πιο δυτικά. ∆ηλαδή εδώ.

Ο άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ πρέπει να ηττηθεί

Η ήττα των επιτιθέµενων ΗΠΑ και Ισραήλ είναι ένα αρκετά πιθανό σενάριο. Θα εξαρτηθεί από τη δυνατότητα του Ιράν να διατηρήσει έναν πόλεµο φθοράς, παρ’ ότι διαλύεται κυριολεκτικά καθηµερινά από τους πυραύλους, τις αεροπορικές επιδροµές και τις ναυτικές επιθέσεις των δύο αντιπάλων. Οι πιέσεις στο εσωτερικό των επιτιθέµενων είναι ισχυρές. Στο Τελ Αβίβ καταστρέφονται σπίτια και υποδοµές, υπάρχουν νεκροί. Κλονίζεται το αφήγηµα της παντοδυναµίας του Νετανιάχου, θα κλονιστεί ενδεχοµένως και η αντίληψη του “εκλεκτού λαού” µε τα ρατσιστικά έως και ναζιστικά χαρακτηριστικά. Στις ΗΠΑ ο Τραµπ αµφισβητείται έντονα. Κατηγορείται ότι σύρεται σε πόλεµο από το Ισραήλ. Η πλειοψηφία των Αµερικανών είναι ενάντια στην πολεµική ανάµειξη στο Ιράν, γιατί επιτέθηκαν πρώτοι και χωρίς απόλυτα ξεκάθαρο λόγο.

Για το καλό των λαών όλου του κόσµου, ΗΠΑ και Ισραήλ πρέπει να ηττηθούν σε αυτόν τον πόλεµο:

1. Για να σταµατήσει το σπιράλ που οδηγεί σε γενικευµένη πολεµική σύρραξη, ή ακόµα και σε παγκόσµιο πόλεµο.

2. Για να ηττηθεί το σιωνιστικό κράτος, να σταµατήσει η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού και να ουδετεροποιηθεί το Ισραήλ ως κέντρο πολέµου και τροµοκρατίας σε όλη την περιοχή. Να σταµατήσει ο επεκτατισµός του.

3. Για να µπει φραγµός στην επιθετικότητα του Τραµπ. Η ήττα του να γίνει η αρχή του ξηλώµατος της στρατοκρατίας και της άκρας δεξιάς µέσα στις ΗΠΑ.

4. Για τη συνολική υποχώρηση της άκρας δεξιάς, του φασισµού και του µιλιταρισµού και στην Ευρώπη. Είναι επείγον η Ε.Ε. να προσπαθήσει τον τερµατισµό του πολέµου στην Ουκρανία και να  σταµατήσει την τεράστια σπατάλη των εξοπλισµών.

5. Να µπορέσει ο λαός του Ιράν να εξεγερθεί εναντίον του θεοκρατικού, δολοφονικού καθεστώτος, µε τις δικές του δυνάµεις και προτάγµατα. Ο “ανθρωπισµός” των ΗΠΑ και Ισραήλ είναι χυδαίο ψέµµα και πρόκληση για την ανθρωπότητα.

Αντιπολεµικό κίνηµα στην Ελλάδα

Μια πρώτη νίκη αποτελεί η απεργία της Πανελλήνιας Ναυτικής Οµοσπονδίας, που κατάφερε να µην ανοίξει δροµολόγιο της εταιρίας Golden Star προς το εµπόλεµο Iσραήλ. Επίσης και οι διαδηλώσεις ενάντια στον ελλιµενισµό ΝΑΤΟϊκών πολεµικών πλοίων και πλοίων που µεταφέρουν πυροµαχικά και εξοπλισµό στο Ισραήλ.

Το αντιπολεµικό κίνηµα στην Ελλάδα πρέπει να αντιπαλέψει την πολεµοκάπηλη, τυχοδιωκτική κυβέρνηση της Νέας ∆ηµοκρατίας και όλο τον µηχανισµό προπαγάνδας των ΜΜΕ που χρησιµοποιείται για να δηµιουργήσει πολεµικό κλίµα και να πουλήσει πατριωτισµό και επεκτατικά όνειρα, όπως συνέβη και σε άλλες εποχές και πλήρωσε ο ελληνικός λαός µε πολύ αίµα.

Με κλιµακούµενες δράσεις να εµποδιστούν τα σχέδια της κυβέρνησης για εµπλοκή στον πόλεµο.

1. Καµιά στρατιωτική µονάδα, κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα.

2. Να συνδέσουµε τους εργατικούς αγώνες µε τον αγώνα ενάντια στον πόλεµο. Η φτώχεια που µας επιβάλεται µε την υπερφορολόγηση δηµιουργεί τεράστια πλεονάσµατα, που αντί να επιστρέψουν στον λαό δίνονται σε εξωφρενικούς εξοπλισµούς.

3. Όχι στον επεκτατισµό και στη µόνιµη αντιπαράθεση µε την Τουρκία. Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από τον πόλεµο.

4. Καµιά συνεργασία µε το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ. Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

5. Έξω οι βάσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ! Να βγει τώρα η Ελλάδα από την τροµοκρατική, ιµπεριαλιστική συµµαχία.

6. ∆ε θα πολεµήσουµε για τα συµφέροντα των εφοπλιστών και των εµπόρων του πολέµου.

7. ∆ιεθνιστική αλληλεγγύη των λαών!

Του Θανάση Κούρκουλα

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν είναι ούτε τρελός ούτε ηλίθιος. Εξυπηρετεί συμφέροντα της άρχουσας τάξης των ΗΠΑ, απλώς λίγο πιο ερειστικά. Όταν είπε ότι θέλει τη Γροιλανδία και τη θέλει τώρα, είχε σοβαρό λόγο, αντίστοιχο με τα Πετρέλαια της Βενεζουέλας που οδήγησαν στη γκανγκστερική σύλληψη του Μαδούρο. Ο Τραμπ επικαλέστηκε λόγους Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ. Όμως μόνο αφελείς θα μπορούσαν να πιστέψουν κάτι τέτοιο.

Οι ΗΠΑ δεν έχουν εμποδιστεί από την κυριαρχία των Γροιλανδών ή την εποπτεία των Δανών στη Γροιλανδία όσον αφορά την στρατιωτική τους παρουσία στο νησί. Αντιθέτως οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αμυντική συμφωνία με τη Γροιλανδία από το 1951 και διατηρούν περίπου 150 άτομα στρατιωτικό προσωπικό και άλλα 300 πολιτικό προσωπικό στη διαστημική βάση Πιτουφίκ, η οποία επικεντρώνεται στην ανίχνευση πυραύλων και την επιτήρηση του διαστήματος. Επιπλέον η συμφωνία αυτή επικαιροποιήθηκε το 2004. Και όπως δήλωσε η πρώην αναπληρώτρια υφυπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Ίρις Φέργκιουσον, «κάθε φορά που ζητούσαμε συζητήσεις για ζητήματα στρατιωτικής παρουσίας, βρίσκαμε πάντα προθυμία για διάλογο». Άρα γιατί τέτοια πρεμούρα να κατακτηθεί η Γροιλανδία για λόγους εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ; Που – ειρήσθω εν παρόδω – είναι σωστό πως δεν αποτελεί φυσική συνέχεια της Δανίας, αλλά ακόμα περισσότερο δεν συγγενεύει γεωγραφικά με τις ΗΠΑ. Μόνο με τον Καναδά γειτνιάζει που ουδέποτε έχει εγείρει καμία αξίωση επί της Γροιλανδίας. Σύμφωνα με τον Ίαν Λέσερ, διακεκριμένο ερευνητή του Γερμανικού Ταμείου Μάρσαλ των ΗΠΑ, η Ουάσινγκτον διαθέτει ήδη το απαραίτητο αποτύπωμα ασφάλειας στη Γροιλανδία και οι προθέσεις της κυβέρνησης Τραμπ σχετίζονται σίγουρα περισσότερο με τους φυσικούς πόρους.

Γεωλογικός θησαυρός

Σύμφωνα με άρθρο του Jonathan Paul, αναπληρωτή καθηγητή  Γεωεπιστημών στο Royal Holloway του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, σπάνιες γαίες όπως το νιόβιο, το ταντάλιο και το υττέρβιο έχουν εντοπιστεί σε πυριγενή πετρώματα. Επίσης η Γροιλανδία εκτιμάται ότι διαθέτει επαρκή αποθέματα δυσπροσίου και νεοδυμίου κάτω από τον πάγο, ικανά να καλύψουν πάνω από το ένα τέταρτο της μελλοντικής παγκόσμιας ζήτησης. Τα στοιχεία αυτά είναι καίρια για την παραγωγή ανεμογεννητριών, ηλεκτρικών κινητήρων και μαγνητών υψηλής θερμοκρασίας. Η αξιοποίησή τους θα μπορούσε να συμβάλει καθοριστικά στην παραγωγή μπαταριών και ηλεκτρικών εξαρτημάτων, κρίσιμων για τη μετάβαση στην καθαρή ενέργεια. Επίσης σύμφωνα με την Αμερικανική Γεωλογική Υπηρεσία, η βορειοανατολική Γροιλανδία ενδέχεται να διαθέτει περίπου 31 δισ. βαρέλια πετρελαίου, ποσότητα αντίστοιχη με τα αποδεδειγμένα αποθέματα των ΗΠΑ. Ο γεωλογικός πλούτος της Γροιλανδίας συνδέεται με την ιστορία της, που εκτείνεται σε τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια. Εκεί βρίσκονται από τα αρχαιότερα πετρώματα της Γης, καθώς και μεγάλοι όγκοι φυσικού σιδήρου και κοιτάσματα διαμαντιών, τα οποία παραμένουν ανεκμετάλλευτα λόγω των δυσκολιών εξόρυξης. Η επιτάχυνση του λιώσιμου των πάγων, εξάπτει την επιχειρηματική λαιμαργία Αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών και χειροτερεύει την ιμπεριαλιστική αγένεια του Τραμπ, ο οποίος στην τρέχουσα δεύτερη θητεία του εμφανίζεται πλήρως απασφαλισμένος σε σχέση με την πρώτη.

Γροιλανδία ή ΝΑΤΟ;

Με τη φόρα που έχουν πάρει οι καπιταλιστικοί κολοσσοί των ΗΠΑ τίθενται σε αμφισβήτηση όλα όσα ξέραμε για τις διεθνείς σχέσεις. Οι δασμοί των ΗΠΑ επικρέμονται ως απειλή επί των συμμάχων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, ανάμεσά τους η Βρετανία, η Γερμανία και η Γαλλία. Ο Μακρόν μίλησε για «νταήδες». Σκανδιναβικές χώρες ρευστοποιούν ομόλογα των ΗΠΑ προκαλώντας παράκρουση στα οικονομικά επιτελεία των ΗΠΑ και στις διεθνείς αγορές. Η Δανία επικαλέστηκε διάλυση του ΝΑΤΟ εάν πραγματοποιηθούν οι απειλές περί προσάρτησης της Γροιλανδίας. Ακόμα και ο υπερπρόθυμος σύμμαχος Κυριάκος Μητσοτάκης διευκρίνισε πως η Ελλάδα δεν θα συμμετάσχει στο «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ, παρά την πρόθυμη συμμετοχή του Ερντογάν. Στις αρχές Γενάρη ο Τράμπ έφτασε να δηλώνει πως «Ίσως χρειαστεί να επιλέξουμε μεταξύ Γροιλανδίας και ΝΑΤΟ», αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο στρατιωτικής επιχείρησης. Σήμερα οι εντάσεις έχουν κάπως καταλαγιάσει, καθώς ο Τραμπ πήρε πίσω τις απειλές επιβολής νέων δασμών και την πιθανότητα στρατιωτικής δράσης κατά της Γροιλανδίας. Όμως επέμεινε πως στο Νταβός «Με βάση μια ιδιαίτερα παραγωγική συνάντηση που είχα με τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, διαμορφώσαμε το πλαίσιο μιας μελλοντικής συμφωνίας σχετικά με τη Γροιλανδία και, στην πραγματικότητα, ολόκληρη την Αρκτική περιοχή». Συμφωνία την οποία ο πρωθυπουργός της Γροιλανδίας Γενς-Φρέντερικ Νίλσεν, δήλωσε ότι δεν γνωρίζει, τονίζοντας πως: «Κανείς εκτός από τη Γροιλανδία και τη Δανία δεν έχει το δικαίωμα να συνάπτει συμφωνίες για το νησί και το βασίλειο της Δανίας». Στην πραγματικότητα όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, ακόμα και η ρήξη των ιμπεριαλιστικών σχέσεων που χτίστηκαν πάνω σε τρισεκατομμύρια δολλάρια και σε λουτρά αίματος αθώων ανθρώπων. Κι’ όπως πάντα το βασικό ερώτημα είναι αν οι λαοί θα καταφέρουν να εμποδίσουν τα σχέδια των άπληστων ιμπεριαλιστών και των πολεμοκάπηλων γερακιών ή αν για άλλη μια φορά θα οδηγηθούμε στις μυλόπετρες ενός καταστροφικού κηρυγμένου ή ακήρυχτου παγκόσμιου πολέμου.

Του Χρήστου Βαγενά

Το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό συνεχίζεται, παράλληλα με τις προσπάθειες των Παλαιστινίων να επιβιώσουν από τις συνεχιζόμενες δολοφονίες των Ισραηλινών και την λιμοκτονία που τους επιβάλλουν με την συνενοχή της Ευρώπης και των ΗΠΑ. H διεθνής συλλογικότητα GLOBAL SUMUD FLOTILA ανακοίνωσε ότι ετοιμάζεται νέος στολίσκος με περισσότερα από 100 σκάφη, ώστε να σαλπάρει την άνοιξη με χιλιάδες ακτιβιστές\στριες από 47 τουλάχιστον χώρες με προορισμό την μαρτυρική Γάζα.

Μετά από νέο άμεσο κάλεσμα των Παλαιστινίων στη Γάζα, αυτή η αποστολή δεν στοχεύει μόνο στη ρήξη της πολιορκίας και στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας που θα σώζει ζωές, αλλά και στην εγκαθίδρυση μιας διαρκούς πολιτικής παρουσίας, όπως αναφέρουν.
Οι συμμετέχοντες θα είναι μέλη κοινωνικών κινημάτων, σωματείων εργαζομένων, κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων, εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, άνθρωποι από την τέχνη και τον πολιτισμό, αλλά και ιατρικό και εκπαιδευτικό προσωπικό και εξειδικευμένοι τεχνικοί ανοικοδόμησης. Το GLOBAL SUMUD FLOTILA σκοπεύει να αποβιβαστούν τα μέλη του για να εργαστούν δίπλα στον παλαιστινιακό λαό, καθώς συνεχίζει να υφίσταται τις συνεχιζόμενες επιθέσεις του ισραηλινού καθεστώτος και να ξεκινήσει την ανοικοδόμηση συστημάτων υγειονομικής περίθαλψης και βασικών υποδομών που καταστράφηκαν τα τελευταία δύο χρόνια.
Βασικοί στόχοι της αποστολής είναι:
– Η άμεση αντιμετώπιση του παράνομου αποκλεισμού και διεκδίκηση του δικαιώματος των Παλαιστινίων να έχουν πρόσβαση στις ακτές τους και στον κόσμο πέρα ​​από αυτές.
– Παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας μεγάλης κλίμακας, συμπεριλαμβανομένων τροφίμων, βρεφικού γάλακτος, σχολικών ειδών και φαρμάκων.
– Εγκαθίδρυση άοπλης προστατευτικής παρουσίας για να συνεργαστούν με τις κοινότητες για την αποτροπή της βίας των Ισραηλινών και την καταγραφή των παραβιάσεων.
– Υποστήριξη της ανοικοδόμησης σπιτιών, σχολείων και νοσοκομείων.
– Αποκάλυψη της διεθνούς συνενοχής που επιτρέπει τον αποκλεισμό και κινητοποίηση με παγκόσμια δράση με την υποστήριξη του παλαιστινιακού λαού.
Η νέα προσπάθεια επιδιώκει να αναχωρήσουν γύρω στα 150 σκάφη από λιμάνια τεσσάρων χωρών της Μεσογείου, ώστε να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο τις παράνομες και πειρατικές προσπάθειες αναχαίτισης των Ισραηλινών και ταυτόχρονα να πιέσει πολιτικά την Ευρώπη και τις κυβερνήσεις, ώστε να προστατέψουν τα μέλη του στολίσκου και να εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη πλεύση τους προς την Γάζα.
Την ίδια περίοδο υπάρχει κινητοποίηση και στην Τυνησία προκειμένου το καραβάνι SUMUD, να προσπαθήσει να διασχίσει την Αίγυπτο και να πάει οδικώς στη Γάζα, μετά από διαπραγματεύσεις με τις αιγυπτιακές αρχές.
Το ελληνικό τμήμα του Global March to Gaza επιδιώκει να διπλασιάσει τον αριθμό των σκαφών που θα συμμετέχουν, με την χώρα μας να παίζει κομβικό ρόλο στην προσπάθεια προσέγγισης των ακτών της Γάζας.
Οι προηγούμενες φορές για το σπάσιμο του αποκλεισμού στη Γάζα, μπορεί να μην πέτυχαν τον κύριο στόχο τους, καθώς και το Global March to Gaza και το Sumud Maghreb Convoy δεν κατάφεραν να φτάσουν στο πέρασμα της Ράφα από την πλευρά της Αιγύπτου, ενώ και ο στολίσκος του GLOBAL SUMUD FLOTILA με περίπου 50 πλοία, παρόλο που προσέγγισε την Γάζα περισσότερο από άλλες φορές, δεν κατάφερε να αποβιβαστεί στην ακτή.
Όμως οι προσπάθειες αυτές κινητοποίησαν το αντιπολεμικό κίνημα διεθνώς με ακόμα μεγαλύτερη μαζικότητα και δυναμική. Το ίδιο θα επιδιωχθεί να γίνει και τώρα, με δράσεις πριν και κατά την διάρκεια της αποστολής σε όλες της χώρες της Δύσης. Γιατί για να κερδηθεί ο αγώνας των Παλαιστινίων, πρέπει να σταματήσουμε την στήριξη του σιωνιστικού κράτους και την ΕΕ και τις ΗΠΑ.
Δεν πρέπει να συνηθίσουμε την γενοκτονία και τις καθημερινές δολοφονίες στην Παλαιστίνη σαν κανονικότητα της ζωής μας. Όπως αναφέρει και το March to Gaza Greece σε ανακοίνωση του στις αρχές του Γενάρη:
Ο γενοκτονικός πόλεμος στη Γάζα ξεπερνά τα όρια ενός στρατιωτικού εγκλήματος και μετατρέπεται σε μια παγκόσμια απόπειρα επιβολής της καθημερινής δολοφονίας ως κανονικότητας. Η διεθνής συνενοχή και η απεριόριστη στήριξη των ΗΠΑ κανονικοποίησαν το έγκλημα και μετέτρεψαν τα διαμελισμένα σώματα παιδιών σε ειδήσεις ρουτίνας.
• Από την έναρξη της ισραηλινής γενοκτονίας στη Γάζα, το ποσοστό των αμάχων θυμάτων παγκοσμίως έχει αυξηθεί, ενώ οι επιθέσεις, η καταστολή και οι δολοφονίες έχουν εξαπλωθεί σε μεγαλύτερη κλίμακα από ό,τι πριν τον Οκτώβριο του 2023.
• Η ατιμωρησία και η παραβίαση του διεθνούς δικαίου οδήγησαν στην κατάρρευση της παγκόσμιας εμπιστοσύνης στους θεσμούς του ΟΗΕ. Αυτό λειτούργησε ως έγκριση για όλα τα αυταρχικά καθεστώτα και τους εγκληματίες να διαπράττουν επιθέσεις χωρίς φόβο λογοδοσίας.
Δεν θα μείνουμε αμέτοχοι! Λευτεριά στην Παλαιστίνη

Του Κώστα Δικαίου 

Η εξέγερση

Ο ίδιος ο Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ παραδέχτηκε ότι κατά την διάρκεια της εξέγερσης σκοτώθηκαν αρκετές χιλιάδες (τουλάχιστον 5000 σύμφωνα με τις Ιρανικές αρχές και 3000 συλληφθέντες) αλλά έδειξε τον Τραμπ και το Ισραήλ σαν υπεύθυνους της αιματοχυσίας. Πράγματι ο Τραμπ ενεπλάκη προσωπικά στην εξέγερση δηλώνοντας καθαρά «Ιρανοί πατριώτες, ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΑΣ!!!… Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ». Επίσης είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ έχει σχέσεις με τους κούρδους του Ιράκ και του Ιράν (Κόμμα Ελεύθερης Ζωής του Κουρδιστάν (PJAK), το ιρανικό παρακλάδι του PKK, το οποίο αναπτύσσει ένοπλη αυτονομιστική δραστηριότητα στα ιρανοϊρακινά σύνορα) στις περιοχές των οποίων υπήρξαν και οι περισσότεροι νεκροί, με τους αζέρους σε μια προσπάθεια υποκίνησης αποσχιστικών τάσεων, τους αυτονομιστές Βαλούχους, αλλά και με τον γιο του Σάχη (που εκθρονίστηκε στην επανάσταση του 1979) Ρεζά Παχλαβί, ο οποίος εμφανίζεται σαν εναλλακτική λύση για το πολιτικό σκηνικό της χώρας. Ο ίδιος ο Τραμπ τον συνάντησε αν και αμφισβήτησε το κατά πόσο θα μπορούσε να κυβερνήσει.

Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν μπορεί να αμαυρώσει τον αγώνα των λαϊκών μαζών του Ιράν, ο οποίος για πρώτη φορά συμπεριλάμβανε και κοινωνικά στρώματα που παραδοσιακά υποστήριζαν την Ισλαμική Δημοκρατία υποσκελίζοντας σε σημασία ακόμα και το κίνημα «Γυναίκα, ζωή ελευθερία» του 2022 (όταν δολοφονήθηκε η κούρδισα Μαχσά Αμινί μετά τη σύλληψή της από τη θρησκευτική «αστυνομία ηθών» επειδή δεν φορούσε σωστά την μαντήλα) αν και ο αριθμός των διαδηλωτών μάλλον ήταν μεγαλύτερος το 2022. Αντικυβερνητικές διαδηλώσεις αναφέρονται σε τουλάχιστον 36 πόλεις και αγροτικές περιοχές, ακόμη και στο Κομ, την ιερή πόλη του σιιτικού Ισλάμ και ιδεολογική «καρδιά» του θεοκρατικού καθεστώτος.
Και είναι χαρακτηριστική η ανακοίνωση του Συνδικάτου Εργαζομένων στην Εταιρεία Λεωφορείων Τεχεράνης η οποία τονίζει ότι «τα κινήματα έχουν αναδυθεί όχι για να αποκαταστήσουν το παρελθόν, αλλά για να χτίσουν ένα μέλλον απαλλαγμένο από την κυριαρχία του κεφαλαίου» και ταυτόχρονα καταδικάζει «έντονα κάθε προπαγάνδα, δικαιολόγηση ή υποστήριξη στρατιωτικής επέμβασης από ξένα κράτη, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ.»

Τα αίτια

Ενώ οι κινητοποιήσεις του 2022 αφορούσαν κυρίως τα δικαιώματα, οι πρόσφατες έχουν σαν επίκεντρο το βιοτικό επίπεδο. Οι κυρώσεις που επέβαλαν οι ΗΠΑ από το 2018 μετά την αποχώρηση της πρώτης κυβέρνησης Τραμπ από τη διεθνή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν (JCPOA) και επανάφερε ο ΟΗΕ τον Σεπτέμβρη- με πρόταση Γερμανίας Γαλλίας και Βρετανίας- μετά τον πόλεμο των 12 ημερών τον Ιούνιο και την υποτιθέμενη άρνηση του Ιράν να συνεργαστεί, αναμφισβήτητα στραγγαλίζουν την οικονομία της χώρας η οποία στηρίζεται στην συνεργασία με την Κίνα (το ιρανικό πετρέλαιο «ανταλλάσσεται» με κινεζικές κατασκευές υποδομών αποφεύγοντας τις δυτικές κυρώσεις).
Ωστόσο οι άρχουσες τάξεις και το θεοκρατικό επιτελείο φορτώνει συστηματικά τα αποτελέσματα των κυρώσεων στο λαό προκειμένου να διατηρήσει τα κέρδη του, με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι ανισότητες. Οι κυρώσεις έχουν οδηγήσει στην μείωση του συναλλάγματος το οποίο συγκεντρώνεται στα χέρια των εξαγωγέων που είναι κρατικές επιχειρήσεις που συχνά ελέγχονται από το στρατιωτικό κατεστημένο των Φρουρών της επανάστασης και ιδιωτικές επιχειρήσεις της οικονομικής ελίτ της χώρας. Αυτοί όλοι για να διατηρήσουν τα έσοδά τους υποτίμησαν το νόμισμα τουλάχιστον κατά 40% το Δεκέμβριο διατηρώντας τα κέρδη τους σε ριαλ παρά την μείωση του συναλλάγματος από τις πωλήσεις στο εξωτερικό (πετρέλαιο κλπ).
Όμως σε μια χώρα 85 εκατομμυρίων εξαρτημένη από τις εισαγωγές διαφόρων αγαθών, αυτή η τρομερή υποτίμηση δημιουργεί ανεξέλεγκτες πληθωριστικές πιέσεις (ο πληθωρισμός εκτοξεύθηκε στο 42,5% ) και επομένως οδηγεί στην φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων που ξοδεύουν όλο τον μισθό για την αγορά τροφίμων, ενώ μια μειοψηφία ισχυρών κοντά στο καθεστώς κερδοσκοπεί στην παράλληλη οικονομία, παρακάμπτοντας τις κυρώσεις.
Σε αυτά πρέπει να προστεθεί η ενεργειακή κρίση, με διακοπές ρεύματος εξαιτίας της έλλειψης επενδύσεων λόγω των κυρώσεων σε κρίσιμες υποδομές ενέργειας, ύδρευσης και μεταφορών, η λειψυδρία λόγω ξηρασίας αλλά και λόγω υπερεκμετάλλευσης των υδάτινων πόρων ώστε να καταστεί η χώρα αυτάρκης σε αγροτικά προϊόντα αντισταθμίζοντας της κυρώσεις, η χρήση μαζούτ αντί για φυσικό αέριο (που έχει άφθονο η χώρα αλλά οι υποδομές είναι παρωχημένες) που επιβαρύνει την ρύπανση στις πόλεις και τέλος η αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης, με στόχο την κάλυψη σχεδόν του 70% των δημοσίων εσόδων, εν μέσω βαθιάς ύφεσης.
Έτσι η εξέγερση των εμπόρων του παζαριού στην Τεχεράνη-ενός οικονομικού θεσμού στη χώρα- μαζί με τις διαμαρτυρίες των πιεζόμενων από την οικονομική κρίση μικροαστικών στρωμάτων και τις αναταραχές στην ιρανική επαρχία σηματοδοτούν την κατάρρευση των παραδοσιακών πυλώνων στήριξης του καθεστώτος. Οι δε παράλληλες φοιτητικές και νεολαιίστικες εξεγέρσεις, σε μια χώρα όπου έως και το 60% του πληθυσμού είναι κάτω των 35 ετών, σκιαγραφούν την κατάρρευση του ιδεολογικού μονοπωλίου του θεοκρατικού καθεστώτος.

Το καθεστώς

Αυτή η εξέγερση έφερε την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν αντιμέτωπη με μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις από το 1979. Το καθεστώς έχει επιβιώσει από 5 μεγάλες εξεγέρσεις από το 2009 πράγμα που δείχνει την ανθεκτικότητά του και την συνοχή του. Αυτό οφείλεται στο ότι δε αποτελεί μια απομονωμένη δικτατορία όπως την αντιλαμβανόμαστε στην Δύση αλλά ένα σύστημα εξουσίας που έχει δεσμούς με τις μάζες (ιδιαίτερα τις φτωχές αγροτικές που συρρέουν στις πόλεις και αναβαθμίζουν το βιοτικό τους επίπεδο). Εντός της ιρανικής κοινωνίας που έχει γαλουχηθεί από τις ιδέες της ιρανικής επανάστασης, υπάρχει ακόμα ένας σκληρός πυρήνας υποστηρικτών, κυρίως σε πιο παραδοσιακές και θρησκευόμενες περιοχές. Το πολυεπίπεδο οικοδόμημα των μηχανισμών ασφαλείας του Ιράν, με πυρήνα το σώμα των Φρουρών της Επανάστασης και την παραστρατιωτική δύναμη Μπασίτζ, που αριθμούν περί το ένα εκατομμύριο μέλη, καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την αλλαγή καθεστώτος, χωρίς την ταυτόχρονη ρήξη στο εσωτερικό του ιρανικού μηχανισμού εξουσίας. Η διαίρεση στο εσωτερικό του αφορά τους λεγόμενους «μεταρρυθμιστές» (που είναι πιο φιλελεύθεροι πολιτισμικά αλλά νεοφιλελεύθεροι και λάτρεις της αγοράς στην οικονομία ενώ διαπραγματεύονται με την Δύση) και τους «συντηρητικούς» (που είναι αυστηροί στα δικαιώματα και τις ελευθερίες, επιθετικοί στην Δύση και οπαδοί της κρατικής ρύθμισης στην οικονομία). Αυτές οι αντιθέσεις φάνηκαν και στο σημερινό κίνημα όταν ο μετριοπαθής πρόεδρος Πεζεσκιαν δήλωνε ότι «Ακούμε τους διαδηλωτές και καταβάλαμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να λύσουμε τα προβλήματά τους» για να μεταστραφεί όμως σύντομα όσο αναπτύσσονταν οι κινητοποιήσεις και να δώσει εντολή για «μπλακ άουτ» στο διαδίκτυο, με το επιχείρημα ότι οι «πράκτορες» οργανώνονται διαδικτυακά. Παρά το κύμα διαμαρτυρίας και τις εξωτερικές πιέσεις το καθεστώς δεν εμφανίζει εκείνα τα ρήγματα που θα μπορούσαν να φέρουν το τέλος του. Πολύ περισσότερο που η αντιπολίτευση στο εσωτερικό είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Ο εξόριστος από το 1979 γιος του Σάχη Παχλαβί είναι μια μαριονέτα ενώ ένας συνασπισμός της αντιπολίτευσης που δημιουργήθηκε μετά την εξέγερση του 2022 με στόχο ένα κοσμικό Ιράν, διαλύθηκε μετά από δυο μήνες. Από την άλλη μια κατάρρευση του καθεστώτος θα οδηγούσε σε διαιρέσεις εθνοτικές και θρησκευτικές με πιθανό αποτέλεσμα τον εμφύλιο πόλεμο.
Ωστόσο το καθεστώς είναι σήμερα εξαιρετικά αποδυναμωμένο: πρώτον γιατί το αφήγημα για τον «άξονα της αντίστασης» έχει δεχτεί ισχυρά πλήγματα (Λίβανος Συρία, Υεμένη Γάζα ) ενώ το κόστος για την συγκρότησή του μειώνει τις κοινωνικές δαπάνες. Δεύτερον γιατί η συνεργασία της χώρας με Ρωσία και Κίνα δεν έχει αποδώσει ακόμα οικονομικά σε βαθμό που να μπορεί να αντισταθμίσει τις κυρώσεις της Δύσης ενώ ούτε η Κίνα ούτε η Ρωσία φαίνεται να προσφέρουν «εγγυήσεις ασφαλείας» στο Ιράν απέναντι σε μια ιμπεριαλιστική επέμβαση . Τρίτον γιατί η προσπάθεια των μεταρρυθμιστών για μια συνεργασία με την Δύση έχει προσκρούσει στην άρνηση των Δυτικών ιμπεριαλιστών.
Το αποτέλεσμα είναι ότι παρά το γεγονός ότι το καθεστώς με την χρήση της βίας και της καταστολής κατόρθωσε από ότι φαίνεται να επιβιώσει αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και σταθερό. Οι τελευταίες διαμαρτυρίες δείχνουν ότι το κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ της Ισλαμικής Δημοκρατίας και του λαού της έχει διαρραγεί ανεπανόρθωτα.

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση

Το ζήτημα της επέμβασης των δυτικών ιμπεριαλιστών για την ανατροπή του καθεστώτος δεν έχει πάψει να τίθεται στο τραπέζι παρά την καταστροφή -σύμφωνα με τον Τραμπ- των πυρηνικών της χώρας μετά τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ. Και βέβαια οι ΗΠΑ δεν πείθουν κανένα όταν λένε ότι υπερασπίζονται τους διαδηλωτές με την απειλή για επέμβαση. Το ακριβώς αντίθετο ισχύει. Το καθεστώς χρησιμοποιεί την εθνική απειλή για να συσπειρώσει τους υποστηρικτές του και να αυξήσει την καταστολή. Την ίδια στιγμή οι κυρώσεις πλήττουν άμεσα τις ίδιες τις λαϊκές μάζες και όχι την ελίτ του καθεστώτος. Οι ελλείψεις σε φάρμακα, τρόφιμα ενέργεια, νερό εξαθλιώνουν τις μάζες με στόχο να τις ωθήσουν σε εξεγέρσεις τις οποίες θα εκμεταλλευθούν για να ανατρέψουν το καθεστώς. Η υποκρισία του Τραμπ γίνεται ολοφάνερη όταν η ICE σκοτώνει μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ.
Η πραγματικότητα είναι ότι και οι δυτικοί ιμπεριαλιστές βρίσκονται σε ένα αδιέξοδο. Οι κυρώσεις δεν φαίνεται να αποδίδουν παρά τις εξεγέρσεις που προκαλούν. Αντιπολίτευση δεν φαίνεται να διαμορφώνεται στο εσωτερικό παρόμοια με την Συρία-αν και η ανατροπή Ασαντ δεν φαίνεται να μειώνει τις συγκρούσεις. Επέμβαση με την έννοια του Ιράκ και του Αφγανιστάν μάλλον αδυνατούν να στηρίξουν, πέρα από την ήττα αυτών των εγχειρημάτων. Ανατροπή καθεστώτος μόνο με βομβαρδισμούς όπως στην Λιβύη προσκρούει στην ανθεκτικότητα του καθεστώτος, ενώ και η ίδια η Λιβύη ακόμα ταλανίζεται με εμφύλιες διαμάχες. Συνεργασία με ένα κομμάτι του θεοκρατικού καθεστώτος -παρόμοια με αυτήν που πιθανά βρίσκεται σε εξέλιξη στην Βενεζουέλα μετά την απαγωγή Μαδούρο, χωρίς να έχει διευθετηθεί ακόμα η κατάληξη της κίνησης Τραμπ- δεν φαίνεται στον ορίζοντα.
Αυτό που μένει είναι μια διαρκή αποσταθεροποίηση της περιοχής με την δημιουργία χαοτικών καταστάσεων ώστε να μην μπορούν να επωφεληθούν οι αντίπαλοι ιμπεριαλισμοί. Αυτό βλέπουμε στην Γάζα, στην Συρία την Λιβύη το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Ωστόσο ένα συντριπτικό κτύπημα στις δομές του Ιράν θα μπορούσε να προκαλέσει αντίποινα στις αμερικανικές βάσεις στην περιοχή και το Ισραήλ, κατάρρευση των εφοδιαστικών αλυσίδων πετρελαίου και φυσικού αεριού, άνοδο των τιμών της ενέργειας και πληθωριστικές πιέσεις στην Δύση πράγμα που θα ενέτεινε την κρίση παγκόσμια. Αυτός είναι ο λόγος που τα αραβικά κράτη αρνούνται μια επέμβαση στο Ιράν, αλλά και στο εσωτερικό των ΗΠΑ υπάρχουν διαφωνίες τόσο για την επέμβαση στην Βενεζουέλα όσο και στο Ιράν, την ίδια στιγμή που το Ισραήλ απλά ζητάει χρόνο για να προετοιμάσει καλλίτερα την άμυνά του.
Τα αδιέξοδα των ιμπεριαλιστών και η αποδυνάμωση του καθεστώτος στο εσωτερικό μπορούν να ενισχύσουν τις λαϊκές αντιδράσεις και να επιτρέψουν την αυτοοργάνωση, την πολιτική συγκρότηση και την επαναστατική διάθεση των μαζών του Ιράν που διαθέτουν εμπειρίες επαναστάσεων και ανατροπών. Το χρέος των προλετάριων στην Δύση είναι να αποτρέψουν την ιμπεριαλιστική επέμβαση. Η απελευθέρωση των λαϊκών μαζών του Ιράν είμαστε βέβαιοι ότι θα είναι έργο των ίδιων των ιρανικών μαζών.