Του Θανάση Κούρκουλα

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν είναι ούτε τρελός ούτε ηλίθιος. Εξυπηρετεί συμφέροντα της άρχουσας τάξης των ΗΠΑ, απλώς λίγο πιο ερειστικά. Όταν είπε ότι θέλει τη Γροιλανδία και τη θέλει τώρα, είχε σοβαρό λόγο, αντίστοιχο με τα Πετρέλαια της Βενεζουέλας που οδήγησαν στη γκανγκστερική σύλληψη του Μαδούρο. Ο Τραμπ επικαλέστηκε λόγους Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ. Όμως μόνο αφελείς θα μπορούσαν να πιστέψουν κάτι τέτοιο.

Οι ΗΠΑ δεν έχουν εμποδιστεί από την κυριαρχία των Γροιλανδών ή την εποπτεία των Δανών στη Γροιλανδία όσον αφορά την στρατιωτική τους παρουσία στο νησί. Αντιθέτως οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αμυντική συμφωνία με τη Γροιλανδία από το 1951 και διατηρούν περίπου 150 άτομα στρατιωτικό προσωπικό και άλλα 300 πολιτικό προσωπικό στη διαστημική βάση Πιτουφίκ, η οποία επικεντρώνεται στην ανίχνευση πυραύλων και την επιτήρηση του διαστήματος. Επιπλέον η συμφωνία αυτή επικαιροποιήθηκε το 2004. Και όπως δήλωσε η πρώην αναπληρώτρια υφυπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Ίρις Φέργκιουσον, «κάθε φορά που ζητούσαμε συζητήσεις για ζητήματα στρατιωτικής παρουσίας, βρίσκαμε πάντα προθυμία για διάλογο». Άρα γιατί τέτοια πρεμούρα να κατακτηθεί η Γροιλανδία για λόγους εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ; Που – ειρήσθω εν παρόδω – είναι σωστό πως δεν αποτελεί φυσική συνέχεια της Δανίας, αλλά ακόμα περισσότερο δεν συγγενεύει γεωγραφικά με τις ΗΠΑ. Μόνο με τον Καναδά γειτνιάζει που ουδέποτε έχει εγείρει καμία αξίωση επί της Γροιλανδίας. Σύμφωνα με τον Ίαν Λέσερ, διακεκριμένο ερευνητή του Γερμανικού Ταμείου Μάρσαλ των ΗΠΑ, η Ουάσινγκτον διαθέτει ήδη το απαραίτητο αποτύπωμα ασφάλειας στη Γροιλανδία και οι προθέσεις της κυβέρνησης Τραμπ σχετίζονται σίγουρα περισσότερο με τους φυσικούς πόρους.

Γεωλογικός θησαυρός

Σύμφωνα με άρθρο του Jonathan Paul, αναπληρωτή καθηγητή  Γεωεπιστημών στο Royal Holloway του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, σπάνιες γαίες όπως το νιόβιο, το ταντάλιο και το υττέρβιο έχουν εντοπιστεί σε πυριγενή πετρώματα. Επίσης η Γροιλανδία εκτιμάται ότι διαθέτει επαρκή αποθέματα δυσπροσίου και νεοδυμίου κάτω από τον πάγο, ικανά να καλύψουν πάνω από το ένα τέταρτο της μελλοντικής παγκόσμιας ζήτησης. Τα στοιχεία αυτά είναι καίρια για την παραγωγή ανεμογεννητριών, ηλεκτρικών κινητήρων και μαγνητών υψηλής θερμοκρασίας. Η αξιοποίησή τους θα μπορούσε να συμβάλει καθοριστικά στην παραγωγή μπαταριών και ηλεκτρικών εξαρτημάτων, κρίσιμων για τη μετάβαση στην καθαρή ενέργεια. Επίσης σύμφωνα με την Αμερικανική Γεωλογική Υπηρεσία, η βορειοανατολική Γροιλανδία ενδέχεται να διαθέτει περίπου 31 δισ. βαρέλια πετρελαίου, ποσότητα αντίστοιχη με τα αποδεδειγμένα αποθέματα των ΗΠΑ. Ο γεωλογικός πλούτος της Γροιλανδίας συνδέεται με την ιστορία της, που εκτείνεται σε τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια. Εκεί βρίσκονται από τα αρχαιότερα πετρώματα της Γης, καθώς και μεγάλοι όγκοι φυσικού σιδήρου και κοιτάσματα διαμαντιών, τα οποία παραμένουν ανεκμετάλλευτα λόγω των δυσκολιών εξόρυξης. Η επιτάχυνση του λιώσιμου των πάγων, εξάπτει την επιχειρηματική λαιμαργία Αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών και χειροτερεύει την ιμπεριαλιστική αγένεια του Τραμπ, ο οποίος στην τρέχουσα δεύτερη θητεία του εμφανίζεται πλήρως απασφαλισμένος σε σχέση με την πρώτη.

Γροιλανδία ή ΝΑΤΟ;

Με τη φόρα που έχουν πάρει οι καπιταλιστικοί κολοσσοί των ΗΠΑ τίθενται σε αμφισβήτηση όλα όσα ξέραμε για τις διεθνείς σχέσεις. Οι δασμοί των ΗΠΑ επικρέμονται ως απειλή επί των συμμάχων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, ανάμεσά τους η Βρετανία, η Γερμανία και η Γαλλία. Ο Μακρόν μίλησε για «νταήδες». Σκανδιναβικές χώρες ρευστοποιούν ομόλογα των ΗΠΑ προκαλώντας παράκρουση στα οικονομικά επιτελεία των ΗΠΑ και στις διεθνείς αγορές. Η Δανία επικαλέστηκε διάλυση του ΝΑΤΟ εάν πραγματοποιηθούν οι απειλές περί προσάρτησης της Γροιλανδίας. Ακόμα και ο υπερπρόθυμος σύμμαχος Κυριάκος Μητσοτάκης διευκρίνισε πως η Ελλάδα δεν θα συμμετάσχει στο «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ, παρά την πρόθυμη συμμετοχή του Ερντογάν. Στις αρχές Γενάρη ο Τράμπ έφτασε να δηλώνει πως «Ίσως χρειαστεί να επιλέξουμε μεταξύ Γροιλανδίας και ΝΑΤΟ», αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο στρατιωτικής επιχείρησης. Σήμερα οι εντάσεις έχουν κάπως καταλαγιάσει, καθώς ο Τραμπ πήρε πίσω τις απειλές επιβολής νέων δασμών και την πιθανότητα στρατιωτικής δράσης κατά της Γροιλανδίας. Όμως επέμεινε πως στο Νταβός «Με βάση μια ιδιαίτερα παραγωγική συνάντηση που είχα με τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, διαμορφώσαμε το πλαίσιο μιας μελλοντικής συμφωνίας σχετικά με τη Γροιλανδία και, στην πραγματικότητα, ολόκληρη την Αρκτική περιοχή». Συμφωνία την οποία ο πρωθυπουργός της Γροιλανδίας Γενς-Φρέντερικ Νίλσεν, δήλωσε ότι δεν γνωρίζει, τονίζοντας πως: «Κανείς εκτός από τη Γροιλανδία και τη Δανία δεν έχει το δικαίωμα να συνάπτει συμφωνίες για το νησί και το βασίλειο της Δανίας». Στην πραγματικότητα όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, ακόμα και η ρήξη των ιμπεριαλιστικών σχέσεων που χτίστηκαν πάνω σε τρισεκατομμύρια δολλάρια και σε λουτρά αίματος αθώων ανθρώπων. Κι’ όπως πάντα το βασικό ερώτημα είναι αν οι λαοί θα καταφέρουν να εμποδίσουν τα σχέδια των άπληστων ιμπεριαλιστών και των πολεμοκάπηλων γερακιών ή αν για άλλη μια φορά θα οδηγηθούμε στις μυλόπετρες ενός καταστροφικού κηρυγμένου ή ακήρυχτου παγκόσμιου πολέμου.

Του Χρήστου Βαγενά

Το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό συνεχίζεται, παράλληλα με τις προσπάθειες των Παλαιστινίων να επιβιώσουν από τις συνεχιζόμενες δολοφονίες των Ισραηλινών και την λιμοκτονία που τους επιβάλλουν με την συνενοχή της Ευρώπης και των ΗΠΑ. H διεθνής συλλογικότητα GLOBAL SUMUD FLOTILA ανακοίνωσε ότι ετοιμάζεται νέος στολίσκος με περισσότερα από 100 σκάφη, ώστε να σαλπάρει την άνοιξη με χιλιάδες ακτιβιστές\στριες από 47 τουλάχιστον χώρες με προορισμό την μαρτυρική Γάζα.

Μετά από νέο άμεσο κάλεσμα των Παλαιστινίων στη Γάζα, αυτή η αποστολή δεν στοχεύει μόνο στη ρήξη της πολιορκίας και στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας που θα σώζει ζωές, αλλά και στην εγκαθίδρυση μιας διαρκούς πολιτικής παρουσίας, όπως αναφέρουν.
Οι συμμετέχοντες θα είναι μέλη κοινωνικών κινημάτων, σωματείων εργαζομένων, κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων, εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, άνθρωποι από την τέχνη και τον πολιτισμό, αλλά και ιατρικό και εκπαιδευτικό προσωπικό και εξειδικευμένοι τεχνικοί ανοικοδόμησης. Το GLOBAL SUMUD FLOTILA σκοπεύει να αποβιβαστούν τα μέλη του για να εργαστούν δίπλα στον παλαιστινιακό λαό, καθώς συνεχίζει να υφίσταται τις συνεχιζόμενες επιθέσεις του ισραηλινού καθεστώτος και να ξεκινήσει την ανοικοδόμηση συστημάτων υγειονομικής περίθαλψης και βασικών υποδομών που καταστράφηκαν τα τελευταία δύο χρόνια.
Βασικοί στόχοι της αποστολής είναι:
– Η άμεση αντιμετώπιση του παράνομου αποκλεισμού και διεκδίκηση του δικαιώματος των Παλαιστινίων να έχουν πρόσβαση στις ακτές τους και στον κόσμο πέρα ​​από αυτές.
– Παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας μεγάλης κλίμακας, συμπεριλαμβανομένων τροφίμων, βρεφικού γάλακτος, σχολικών ειδών και φαρμάκων.
– Εγκαθίδρυση άοπλης προστατευτικής παρουσίας για να συνεργαστούν με τις κοινότητες για την αποτροπή της βίας των Ισραηλινών και την καταγραφή των παραβιάσεων.
– Υποστήριξη της ανοικοδόμησης σπιτιών, σχολείων και νοσοκομείων.
– Αποκάλυψη της διεθνούς συνενοχής που επιτρέπει τον αποκλεισμό και κινητοποίηση με παγκόσμια δράση με την υποστήριξη του παλαιστινιακού λαού.
Η νέα προσπάθεια επιδιώκει να αναχωρήσουν γύρω στα 150 σκάφη από λιμάνια τεσσάρων χωρών της Μεσογείου, ώστε να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο τις παράνομες και πειρατικές προσπάθειες αναχαίτισης των Ισραηλινών και ταυτόχρονα να πιέσει πολιτικά την Ευρώπη και τις κυβερνήσεις, ώστε να προστατέψουν τα μέλη του στολίσκου και να εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη πλεύση τους προς την Γάζα.
Την ίδια περίοδο υπάρχει κινητοποίηση και στην Τυνησία προκειμένου το καραβάνι SUMUD, να προσπαθήσει να διασχίσει την Αίγυπτο και να πάει οδικώς στη Γάζα, μετά από διαπραγματεύσεις με τις αιγυπτιακές αρχές.
Το ελληνικό τμήμα του Global March to Gaza επιδιώκει να διπλασιάσει τον αριθμό των σκαφών που θα συμμετέχουν, με την χώρα μας να παίζει κομβικό ρόλο στην προσπάθεια προσέγγισης των ακτών της Γάζας.
Οι προηγούμενες φορές για το σπάσιμο του αποκλεισμού στη Γάζα, μπορεί να μην πέτυχαν τον κύριο στόχο τους, καθώς και το Global March to Gaza και το Sumud Maghreb Convoy δεν κατάφεραν να φτάσουν στο πέρασμα της Ράφα από την πλευρά της Αιγύπτου, ενώ και ο στολίσκος του GLOBAL SUMUD FLOTILA με περίπου 50 πλοία, παρόλο που προσέγγισε την Γάζα περισσότερο από άλλες φορές, δεν κατάφερε να αποβιβαστεί στην ακτή.
Όμως οι προσπάθειες αυτές κινητοποίησαν το αντιπολεμικό κίνημα διεθνώς με ακόμα μεγαλύτερη μαζικότητα και δυναμική. Το ίδιο θα επιδιωχθεί να γίνει και τώρα, με δράσεις πριν και κατά την διάρκεια της αποστολής σε όλες της χώρες της Δύσης. Γιατί για να κερδηθεί ο αγώνας των Παλαιστινίων, πρέπει να σταματήσουμε την στήριξη του σιωνιστικού κράτους και την ΕΕ και τις ΗΠΑ.
Δεν πρέπει να συνηθίσουμε την γενοκτονία και τις καθημερινές δολοφονίες στην Παλαιστίνη σαν κανονικότητα της ζωής μας. Όπως αναφέρει και το March to Gaza Greece σε ανακοίνωση του στις αρχές του Γενάρη:
Ο γενοκτονικός πόλεμος στη Γάζα ξεπερνά τα όρια ενός στρατιωτικού εγκλήματος και μετατρέπεται σε μια παγκόσμια απόπειρα επιβολής της καθημερινής δολοφονίας ως κανονικότητας. Η διεθνής συνενοχή και η απεριόριστη στήριξη των ΗΠΑ κανονικοποίησαν το έγκλημα και μετέτρεψαν τα διαμελισμένα σώματα παιδιών σε ειδήσεις ρουτίνας.
• Από την έναρξη της ισραηλινής γενοκτονίας στη Γάζα, το ποσοστό των αμάχων θυμάτων παγκοσμίως έχει αυξηθεί, ενώ οι επιθέσεις, η καταστολή και οι δολοφονίες έχουν εξαπλωθεί σε μεγαλύτερη κλίμακα από ό,τι πριν τον Οκτώβριο του 2023.
• Η ατιμωρησία και η παραβίαση του διεθνούς δικαίου οδήγησαν στην κατάρρευση της παγκόσμιας εμπιστοσύνης στους θεσμούς του ΟΗΕ. Αυτό λειτούργησε ως έγκριση για όλα τα αυταρχικά καθεστώτα και τους εγκληματίες να διαπράττουν επιθέσεις χωρίς φόβο λογοδοσίας.
Δεν θα μείνουμε αμέτοχοι! Λευτεριά στην Παλαιστίνη

Του Κώστα Δικαίου 

Η εξέγερση

Ο ίδιος ο Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ παραδέχτηκε ότι κατά την διάρκεια της εξέγερσης σκοτώθηκαν αρκετές χιλιάδες (τουλάχιστον 5000 σύμφωνα με τις Ιρανικές αρχές και 3000 συλληφθέντες) αλλά έδειξε τον Τραμπ και το Ισραήλ σαν υπεύθυνους της αιματοχυσίας. Πράγματι ο Τραμπ ενεπλάκη προσωπικά στην εξέγερση δηλώνοντας καθαρά «Ιρανοί πατριώτες, ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΑΣ!!!… Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ». Επίσης είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ έχει σχέσεις με τους κούρδους του Ιράκ και του Ιράν (Κόμμα Ελεύθερης Ζωής του Κουρδιστάν (PJAK), το ιρανικό παρακλάδι του PKK, το οποίο αναπτύσσει ένοπλη αυτονομιστική δραστηριότητα στα ιρανοϊρακινά σύνορα) στις περιοχές των οποίων υπήρξαν και οι περισσότεροι νεκροί, με τους αζέρους σε μια προσπάθεια υποκίνησης αποσχιστικών τάσεων, τους αυτονομιστές Βαλούχους, αλλά και με τον γιο του Σάχη (που εκθρονίστηκε στην επανάσταση του 1979) Ρεζά Παχλαβί, ο οποίος εμφανίζεται σαν εναλλακτική λύση για το πολιτικό σκηνικό της χώρας. Ο ίδιος ο Τραμπ τον συνάντησε αν και αμφισβήτησε το κατά πόσο θα μπορούσε να κυβερνήσει.

Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν μπορεί να αμαυρώσει τον αγώνα των λαϊκών μαζών του Ιράν, ο οποίος για πρώτη φορά συμπεριλάμβανε και κοινωνικά στρώματα που παραδοσιακά υποστήριζαν την Ισλαμική Δημοκρατία υποσκελίζοντας σε σημασία ακόμα και το κίνημα «Γυναίκα, ζωή ελευθερία» του 2022 (όταν δολοφονήθηκε η κούρδισα Μαχσά Αμινί μετά τη σύλληψή της από τη θρησκευτική «αστυνομία ηθών» επειδή δεν φορούσε σωστά την μαντήλα) αν και ο αριθμός των διαδηλωτών μάλλον ήταν μεγαλύτερος το 2022. Αντικυβερνητικές διαδηλώσεις αναφέρονται σε τουλάχιστον 36 πόλεις και αγροτικές περιοχές, ακόμη και στο Κομ, την ιερή πόλη του σιιτικού Ισλάμ και ιδεολογική «καρδιά» του θεοκρατικού καθεστώτος.
Και είναι χαρακτηριστική η ανακοίνωση του Συνδικάτου Εργαζομένων στην Εταιρεία Λεωφορείων Τεχεράνης η οποία τονίζει ότι «τα κινήματα έχουν αναδυθεί όχι για να αποκαταστήσουν το παρελθόν, αλλά για να χτίσουν ένα μέλλον απαλλαγμένο από την κυριαρχία του κεφαλαίου» και ταυτόχρονα καταδικάζει «έντονα κάθε προπαγάνδα, δικαιολόγηση ή υποστήριξη στρατιωτικής επέμβασης από ξένα κράτη, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ.»

Τα αίτια

Ενώ οι κινητοποιήσεις του 2022 αφορούσαν κυρίως τα δικαιώματα, οι πρόσφατες έχουν σαν επίκεντρο το βιοτικό επίπεδο. Οι κυρώσεις που επέβαλαν οι ΗΠΑ από το 2018 μετά την αποχώρηση της πρώτης κυβέρνησης Τραμπ από τη διεθνή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν (JCPOA) και επανάφερε ο ΟΗΕ τον Σεπτέμβρη- με πρόταση Γερμανίας Γαλλίας και Βρετανίας- μετά τον πόλεμο των 12 ημερών τον Ιούνιο και την υποτιθέμενη άρνηση του Ιράν να συνεργαστεί, αναμφισβήτητα στραγγαλίζουν την οικονομία της χώρας η οποία στηρίζεται στην συνεργασία με την Κίνα (το ιρανικό πετρέλαιο «ανταλλάσσεται» με κινεζικές κατασκευές υποδομών αποφεύγοντας τις δυτικές κυρώσεις).
Ωστόσο οι άρχουσες τάξεις και το θεοκρατικό επιτελείο φορτώνει συστηματικά τα αποτελέσματα των κυρώσεων στο λαό προκειμένου να διατηρήσει τα κέρδη του, με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι ανισότητες. Οι κυρώσεις έχουν οδηγήσει στην μείωση του συναλλάγματος το οποίο συγκεντρώνεται στα χέρια των εξαγωγέων που είναι κρατικές επιχειρήσεις που συχνά ελέγχονται από το στρατιωτικό κατεστημένο των Φρουρών της επανάστασης και ιδιωτικές επιχειρήσεις της οικονομικής ελίτ της χώρας. Αυτοί όλοι για να διατηρήσουν τα έσοδά τους υποτίμησαν το νόμισμα τουλάχιστον κατά 40% το Δεκέμβριο διατηρώντας τα κέρδη τους σε ριαλ παρά την μείωση του συναλλάγματος από τις πωλήσεις στο εξωτερικό (πετρέλαιο κλπ).
Όμως σε μια χώρα 85 εκατομμυρίων εξαρτημένη από τις εισαγωγές διαφόρων αγαθών, αυτή η τρομερή υποτίμηση δημιουργεί ανεξέλεγκτες πληθωριστικές πιέσεις (ο πληθωρισμός εκτοξεύθηκε στο 42,5% ) και επομένως οδηγεί στην φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων που ξοδεύουν όλο τον μισθό για την αγορά τροφίμων, ενώ μια μειοψηφία ισχυρών κοντά στο καθεστώς κερδοσκοπεί στην παράλληλη οικονομία, παρακάμπτοντας τις κυρώσεις.
Σε αυτά πρέπει να προστεθεί η ενεργειακή κρίση, με διακοπές ρεύματος εξαιτίας της έλλειψης επενδύσεων λόγω των κυρώσεων σε κρίσιμες υποδομές ενέργειας, ύδρευσης και μεταφορών, η λειψυδρία λόγω ξηρασίας αλλά και λόγω υπερεκμετάλλευσης των υδάτινων πόρων ώστε να καταστεί η χώρα αυτάρκης σε αγροτικά προϊόντα αντισταθμίζοντας της κυρώσεις, η χρήση μαζούτ αντί για φυσικό αέριο (που έχει άφθονο η χώρα αλλά οι υποδομές είναι παρωχημένες) που επιβαρύνει την ρύπανση στις πόλεις και τέλος η αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης, με στόχο την κάλυψη σχεδόν του 70% των δημοσίων εσόδων, εν μέσω βαθιάς ύφεσης.
Έτσι η εξέγερση των εμπόρων του παζαριού στην Τεχεράνη-ενός οικονομικού θεσμού στη χώρα- μαζί με τις διαμαρτυρίες των πιεζόμενων από την οικονομική κρίση μικροαστικών στρωμάτων και τις αναταραχές στην ιρανική επαρχία σηματοδοτούν την κατάρρευση των παραδοσιακών πυλώνων στήριξης του καθεστώτος. Οι δε παράλληλες φοιτητικές και νεολαιίστικες εξεγέρσεις, σε μια χώρα όπου έως και το 60% του πληθυσμού είναι κάτω των 35 ετών, σκιαγραφούν την κατάρρευση του ιδεολογικού μονοπωλίου του θεοκρατικού καθεστώτος.

Το καθεστώς

Αυτή η εξέγερση έφερε την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν αντιμέτωπη με μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις από το 1979. Το καθεστώς έχει επιβιώσει από 5 μεγάλες εξεγέρσεις από το 2009 πράγμα που δείχνει την ανθεκτικότητά του και την συνοχή του. Αυτό οφείλεται στο ότι δε αποτελεί μια απομονωμένη δικτατορία όπως την αντιλαμβανόμαστε στην Δύση αλλά ένα σύστημα εξουσίας που έχει δεσμούς με τις μάζες (ιδιαίτερα τις φτωχές αγροτικές που συρρέουν στις πόλεις και αναβαθμίζουν το βιοτικό τους επίπεδο). Εντός της ιρανικής κοινωνίας που έχει γαλουχηθεί από τις ιδέες της ιρανικής επανάστασης, υπάρχει ακόμα ένας σκληρός πυρήνας υποστηρικτών, κυρίως σε πιο παραδοσιακές και θρησκευόμενες περιοχές. Το πολυεπίπεδο οικοδόμημα των μηχανισμών ασφαλείας του Ιράν, με πυρήνα το σώμα των Φρουρών της Επανάστασης και την παραστρατιωτική δύναμη Μπασίτζ, που αριθμούν περί το ένα εκατομμύριο μέλη, καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την αλλαγή καθεστώτος, χωρίς την ταυτόχρονη ρήξη στο εσωτερικό του ιρανικού μηχανισμού εξουσίας. Η διαίρεση στο εσωτερικό του αφορά τους λεγόμενους «μεταρρυθμιστές» (που είναι πιο φιλελεύθεροι πολιτισμικά αλλά νεοφιλελεύθεροι και λάτρεις της αγοράς στην οικονομία ενώ διαπραγματεύονται με την Δύση) και τους «συντηρητικούς» (που είναι αυστηροί στα δικαιώματα και τις ελευθερίες, επιθετικοί στην Δύση και οπαδοί της κρατικής ρύθμισης στην οικονομία). Αυτές οι αντιθέσεις φάνηκαν και στο σημερινό κίνημα όταν ο μετριοπαθής πρόεδρος Πεζεσκιαν δήλωνε ότι «Ακούμε τους διαδηλωτές και καταβάλαμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να λύσουμε τα προβλήματά τους» για να μεταστραφεί όμως σύντομα όσο αναπτύσσονταν οι κινητοποιήσεις και να δώσει εντολή για «μπλακ άουτ» στο διαδίκτυο, με το επιχείρημα ότι οι «πράκτορες» οργανώνονται διαδικτυακά. Παρά το κύμα διαμαρτυρίας και τις εξωτερικές πιέσεις το καθεστώς δεν εμφανίζει εκείνα τα ρήγματα που θα μπορούσαν να φέρουν το τέλος του. Πολύ περισσότερο που η αντιπολίτευση στο εσωτερικό είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Ο εξόριστος από το 1979 γιος του Σάχη Παχλαβί είναι μια μαριονέτα ενώ ένας συνασπισμός της αντιπολίτευσης που δημιουργήθηκε μετά την εξέγερση του 2022 με στόχο ένα κοσμικό Ιράν, διαλύθηκε μετά από δυο μήνες. Από την άλλη μια κατάρρευση του καθεστώτος θα οδηγούσε σε διαιρέσεις εθνοτικές και θρησκευτικές με πιθανό αποτέλεσμα τον εμφύλιο πόλεμο.
Ωστόσο το καθεστώς είναι σήμερα εξαιρετικά αποδυναμωμένο: πρώτον γιατί το αφήγημα για τον «άξονα της αντίστασης» έχει δεχτεί ισχυρά πλήγματα (Λίβανος Συρία, Υεμένη Γάζα ) ενώ το κόστος για την συγκρότησή του μειώνει τις κοινωνικές δαπάνες. Δεύτερον γιατί η συνεργασία της χώρας με Ρωσία και Κίνα δεν έχει αποδώσει ακόμα οικονομικά σε βαθμό που να μπορεί να αντισταθμίσει τις κυρώσεις της Δύσης ενώ ούτε η Κίνα ούτε η Ρωσία φαίνεται να προσφέρουν «εγγυήσεις ασφαλείας» στο Ιράν απέναντι σε μια ιμπεριαλιστική επέμβαση . Τρίτον γιατί η προσπάθεια των μεταρρυθμιστών για μια συνεργασία με την Δύση έχει προσκρούσει στην άρνηση των Δυτικών ιμπεριαλιστών.
Το αποτέλεσμα είναι ότι παρά το γεγονός ότι το καθεστώς με την χρήση της βίας και της καταστολής κατόρθωσε από ότι φαίνεται να επιβιώσει αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και σταθερό. Οι τελευταίες διαμαρτυρίες δείχνουν ότι το κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ της Ισλαμικής Δημοκρατίας και του λαού της έχει διαρραγεί ανεπανόρθωτα.

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση

Το ζήτημα της επέμβασης των δυτικών ιμπεριαλιστών για την ανατροπή του καθεστώτος δεν έχει πάψει να τίθεται στο τραπέζι παρά την καταστροφή -σύμφωνα με τον Τραμπ- των πυρηνικών της χώρας μετά τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ. Και βέβαια οι ΗΠΑ δεν πείθουν κανένα όταν λένε ότι υπερασπίζονται τους διαδηλωτές με την απειλή για επέμβαση. Το ακριβώς αντίθετο ισχύει. Το καθεστώς χρησιμοποιεί την εθνική απειλή για να συσπειρώσει τους υποστηρικτές του και να αυξήσει την καταστολή. Την ίδια στιγμή οι κυρώσεις πλήττουν άμεσα τις ίδιες τις λαϊκές μάζες και όχι την ελίτ του καθεστώτος. Οι ελλείψεις σε φάρμακα, τρόφιμα ενέργεια, νερό εξαθλιώνουν τις μάζες με στόχο να τις ωθήσουν σε εξεγέρσεις τις οποίες θα εκμεταλλευθούν για να ανατρέψουν το καθεστώς. Η υποκρισία του Τραμπ γίνεται ολοφάνερη όταν η ICE σκοτώνει μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ.
Η πραγματικότητα είναι ότι και οι δυτικοί ιμπεριαλιστές βρίσκονται σε ένα αδιέξοδο. Οι κυρώσεις δεν φαίνεται να αποδίδουν παρά τις εξεγέρσεις που προκαλούν. Αντιπολίτευση δεν φαίνεται να διαμορφώνεται στο εσωτερικό παρόμοια με την Συρία-αν και η ανατροπή Ασαντ δεν φαίνεται να μειώνει τις συγκρούσεις. Επέμβαση με την έννοια του Ιράκ και του Αφγανιστάν μάλλον αδυνατούν να στηρίξουν, πέρα από την ήττα αυτών των εγχειρημάτων. Ανατροπή καθεστώτος μόνο με βομβαρδισμούς όπως στην Λιβύη προσκρούει στην ανθεκτικότητα του καθεστώτος, ενώ και η ίδια η Λιβύη ακόμα ταλανίζεται με εμφύλιες διαμάχες. Συνεργασία με ένα κομμάτι του θεοκρατικού καθεστώτος -παρόμοια με αυτήν που πιθανά βρίσκεται σε εξέλιξη στην Βενεζουέλα μετά την απαγωγή Μαδούρο, χωρίς να έχει διευθετηθεί ακόμα η κατάληξη της κίνησης Τραμπ- δεν φαίνεται στον ορίζοντα.
Αυτό που μένει είναι μια διαρκή αποσταθεροποίηση της περιοχής με την δημιουργία χαοτικών καταστάσεων ώστε να μην μπορούν να επωφεληθούν οι αντίπαλοι ιμπεριαλισμοί. Αυτό βλέπουμε στην Γάζα, στην Συρία την Λιβύη το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Ωστόσο ένα συντριπτικό κτύπημα στις δομές του Ιράν θα μπορούσε να προκαλέσει αντίποινα στις αμερικανικές βάσεις στην περιοχή και το Ισραήλ, κατάρρευση των εφοδιαστικών αλυσίδων πετρελαίου και φυσικού αεριού, άνοδο των τιμών της ενέργειας και πληθωριστικές πιέσεις στην Δύση πράγμα που θα ενέτεινε την κρίση παγκόσμια. Αυτός είναι ο λόγος που τα αραβικά κράτη αρνούνται μια επέμβαση στο Ιράν, αλλά και στο εσωτερικό των ΗΠΑ υπάρχουν διαφωνίες τόσο για την επέμβαση στην Βενεζουέλα όσο και στο Ιράν, την ίδια στιγμή που το Ισραήλ απλά ζητάει χρόνο για να προετοιμάσει καλλίτερα την άμυνά του.
Τα αδιέξοδα των ιμπεριαλιστών και η αποδυνάμωση του καθεστώτος στο εσωτερικό μπορούν να ενισχύσουν τις λαϊκές αντιδράσεις και να επιτρέψουν την αυτοοργάνωση, την πολιτική συγκρότηση και την επαναστατική διάθεση των μαζών του Ιράν που διαθέτουν εμπειρίες επαναστάσεων και ανατροπών. Το χρέος των προλετάριων στην Δύση είναι να αποτρέψουν την ιμπεριαλιστική επέμβαση. Η απελευθέρωση των λαϊκών μαζών του Ιράν είμαστε βέβαιοι ότι θα είναι έργο των ίδιων των ιρανικών μαζών.

Της Έλενας Παπαγεωργίου

Η συνεχιζόμενη εκστρατεία κρατικής τρομοκρατίας και ρατσιστικής βίας στις ΗΠΑ, που έχει ως αποτέλεσμα αποτρόπαιων θανάτων και δολοφονιών από τους μηχανισμούς καταστολής της ICE (Immigration and Customs Enforcement), όπως τα πρόσφατα γεγονότα στη Μινεσότα και το Τέξας δεν αποτελούν «αστοχίες» ή «ατυχήματα», αλλά το αποκορύφωμα μιας συνειδητής πολιτικής απανθρωποποίησης των μεταναστ(ρι)ών και της εργατικής τάξης.

Η δολοφονία της Renee Macklin Good στη Μινεσότα από τα πυρά πράκτορα της ICE στις 7 Ιανουαρίου 2026, αποτελεί ένα έγκλημα διαρκείας. Όπως αποκαλύπτουν τα βίντεο και οι καταθέσεις αυτοπτών μαρτύρων, οι ομοσπονδιακοί πράκτορες, αφού πυροβόλησαν τη Renee, την εγκατέλειψαν αιμόφυρτη στο αυτοκίνητό της. Αρνήθηκαν να της παράσχουν ΚΑΡΠΑ, παρόλο που είναι εκπαιδευμένοι, και —το πιο εξοργιστικό— εμπόδισαν βίαια έναν γιατρό που έσπευσε να βοηθήσει, φωνάζοντάς του να μην πλησιάσει. Η Renee είχε σφυγμό για αρκετά λεπτά μετά τον πυροβολισμό. Η ICE την άφησε να πεθάνει αβοήθητη, μπλοκάροντας ταυτόχρονα με τα οχήματά της την πρόσβαση στα ασθενοφόρα. Αυτή η στάση δεν είναι αμέλεια· είναι η έμπρακτη απόδειξη ότι, για το κράτος του κεφαλαίου, οι ζωές όχι μόνο των μεταναστ(ρι)ών αλλά και των αλληλέγγυων δεν έχουν καμία αξία.
Ο Άλεξ Πρέτι 37 ετών, νοσηλευτής, εκτελέστηκε με πάνω από 5 σφαίρες, από την αγέλη των παρακρατικών της ICE, που έπεσε πάνω του. Αυτό που προηγήθηκε ήταν η επίθεση των ταγμάτων εναντίον διαδηλωτών. Ο Άλεξ απέσπασε μια γυναίκα από τα χέρια τους και τότε η αγέλη των δολοφόνων του επιτέθηκε.
Την ίδια στιγμή, στο Τέξας, το διαβόητο Camp East Montana μετατρέπεται σε νεκροταφείο. Ο θάνατος του 36χρονου Victor Manuel Diaz από τη Νικαράγουα, τον οποίο η ICE έσπευσε να βαφτίσει «πιθανή αυτοκτονία», έρχεται λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Geraldo Lunas Campos. Για τον Campos, οι ιατροδικαστικές εκθέσεις μιλούν για ασφυξία από πίεση στον αυχένα, ενώ συγκρατούμενοί του κατήγγειλαν ότι οι φύλακες τον έπνιγαν ενώ εκείνος φώναζε «δεν μπορώ να αναπνεύσω». Η χρήση στρατιωτικών βάσεων, όπως το Fort Bliss, ως κέντρων κράτησης μεταναστών σηματοδοτεί την πλήρη στρατιωτικοποίηση της καταστολής. Οι 32 θάνατοι υπό κράτηση τον περασμένο χρόνο —ο υψηλότερος αριθμός εδώ και δύο δεκαετίες— δεν είναι στατιστική· είναι μια γενοκτονία χαμηλής έντασης ενάντια σε ανθρώπους που αναζητούν μια καλύτερη ζωή, μακριά από τη φτώχεια και τους πολέμους που προκαλεί ο ιμπεριαλισμός.
Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα, ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία στη Μινεσότα δείχνουν τον δρόμο. Η συγκρότηση «Δικτύων Ταχείας Ανταπόκρισης», η χρήση των συναγερμών των αυτοκινήτων ως προειδοποίηση για την άφιξη της ICE στη γειτονιά, η οργάνωση λαϊκών περιπολιών αυτοπροστασίας και οι πορείες διαμαρτυρίας που έγιναν, η απεργία 23 Γενάρη, που καλέστηκε από συνδικάτα και φορείς αποδεικνύουν ότι αγώνας και αλληλεγγύη είναι το όπλο μας. Όταν ο κόσμος της γειτονιάς ενώνεται με τη ριζοσπαστική νεολαία και τους μετανάστες εργάτες, ο φόβος αλλάζει στρατόπεδο.
Εμείς από τη δική μας πλευρά οφείλουμε να δηλώσουμε τη διεθνιστική μας αλληλεγγύη στα κινήματα που παλεύουν στις ΗΠΑ. Η μάχη ενάντια στην ICE είναι μάχη ενάντια στον καπιταλισμό και το δεξί του χέρι τον ρατσισμό, που θέλει την εργατική τάξη διαιρεμένη. Με αυτή την έννοια, καθίσταται σαφές ότι η άμεση διάλυση της ICE και το οριστικό κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης δεν αποτελούν απλώς πολιτικά αιτήματα, αλλά προϋποθέσεις για την προστασία της ίδιας της ανθρώπινης ζωής. Παράλληλα, η παραδειγματική τιμωρία των φυσικών και ηθικών αυτουργών —από τους πράκτορες που άφησαν τη Renee Good να πεθάνει αβοήθητη μέχρι τους δεσμοφύλακες στο Τέξας— αποτελεί το ελάχιστο χρέος απέναντι στα θύματα της κρατικής αυθαιρεσίας, ώστε να σπάσει το πέπλο της ατιμωρησίας που τρέφει τη βία. Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι η πλήρης νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και η οριστική κατάργηση των απελάσεων. Μόνο μέσα από την ισότιμη ένταξη των καταπιεσμένων στον κοινωνικό ιστό και την αναγνώριση των κοινών ταξικών συμφερόντων μπορεί να οικοδομηθεί ένα μέτωπο ικανό να ανακόψει τη διολίσθηση προς τη βαρβαρότητα.
Η ιστορία γράφεται στους δρόμους. Καμία ανοχή στη ρατσιστική βία. Από τη Μινεσότα ως την Αθήνα, παλεύουμε για έναν κόσμο χωρίς σύνορα, τάξεις και καταπίεση!

Του Κώστα Δικαίου

Στις 20 Νοεµβρίου ο Τράµπ παρουσίασε ένα σχέδιο «ειρήνης» µε την µορφή τελεσιγράφου το οποίο απαίτησε να έχει γίνει αποδεχτό από την Ουκρανία µέχρι τις 27 Νοεµβρίου. Το σχέδιο 28 σηµείων έκανε αρκετές παραχωρήσεις στην Ρωσία.  Η Κριµαία, το Λουγκάνσκ και το Ντονέτσκ επρόκειτο να  αναγνωριστούν ως de facto ρωσικά και να αποσυρθούν από αυτά οι Ουκρανοί, ενώ  η Χερσώνα και η Ζαπορίζια να παγώσουν κατά µήκος της γραµµής επαφής. Η Ουκρανία θα δεσµευόταν ότι δεν θα µπει στο ΝΑΤΟ και δεν θα υπάρξουν στρατεύµατα της ∆ύσης στο έδαφός της. Σε αντάλλαγµα η Ουκρανία θα λάµβανε εγγυήσεις για την ασφάλειά της σε επίπεδο άρθρου 5 του ΝΑΤΟ (επέµβασή του σε περίπτωση επίθεσης από την Ρωσία) και ένα πακέτο µέτρων για την ανοικοδόµησή της.

Ο Ζελένσκι δήλωσε ότι η Ουκρανία αντιµετωπίζει «µία από τις πιο δύσκολες στιγµές της ιστορίας της» και την επιλογή «να χάσει έναν σηµαντικό εταίρο (τις ΗΠΑ) ή την αξιοπρέπεια της» και δήλωσε στους ευρωπαίους ότι «η Ουκρανία είναι η µόνη ασπίδα που χωρίζει την άνετη ευρωπαϊκή ζωή από τα σχέδια του Πούτιν». Βέβαια η Ουκρανία  έχει χάσει την αξιοπρέπειά της από τότε που η άρχουσα τάξη της συµµάχησε µε τους φασίστες και τους δυτικούς ιµπεριαλιστές -υποτίθεται για να αντιµετωπίσει τους Ρώσους- αντί να παραχωρήσει αυτονοµία στην ρωσική µειονότητα και οι ευρωπαϊκοί λαοί κινδυνεύουν να µετατραπούν σε κρέας για τα κανόνια στον άδικο ιµπεριαλιστικό και από τις δυο πλευρές πόλεµο στην Ουκρανία, εποµένως τα ζητήµατα που κάνουν δύσκολο το σταµάτηµα της σύγκρουσης δεν είναι τα διλλήµατα του Ζελένσκι αλλά το γεγονός ότι ο πόλεµος στην Ουκρανία συµπυκνώνει το σύνολο των ενδοιµπεριαλιστικών ανταγωνισµών σε µια περίοδο κρίσης και υπονόµευσης της κυριαρχίας του ∆υτικού ιµπεριαλισµού στον πλανήτη.

Κριτική

Μέσα σε λίγες µέρες το σχέδιο δέχτηκε σφοδρή κριτική τόσο από το εσωτερικό των ΗΠΑ -ο ειδικός απεσταλµένος του Τραµπ Στιβ  Γουίτκοφ κατηγορήθηκε για τις υπέρµετρα φιλικές συζητήσεις του µε τους Ρώσους και ο υπουργός εξωτερικών Ρούµπιο δήλωσε ότι το σχέδιο δεν εκφράζει θέσεις των ΗΠΑ αλλά  είναι αφετηρία για συνοµιλίες που περιέχει «κατάλογο ρωσικών επιθυµιών»!! – όσο και από τους ευρωπαίους ιµπεριαλιστές οι οποίοι και πάλι αγνοήθηκαν από τους ατλαντικούς εταίρους τους.  Μετά από συζητήσεις στην Γενεύη και την Φλόριντα µεταξύ ΗΠΑ και Ουκρανίας το σχέδιο µετατράπηκε από σχέδιο «συνθηκολόγησης της Ουκρανίας» σε «υλικό για συζήτηση» 19 σηµείων τα οποία δεν ήταν δυνατόν να γίνουν αποδεκτά από τους Ρώσους, τινάζοντας στον αέρα το σχέδιο Τραµπ τουλάχιστον προς το παρόν.

Η διαίρεση των αστικών επιτελείων στις ΗΠΑ είναι η πρώτη αιτία αυτών των αντιφατικών κινήσεων. Ένα κοµµάτι (στο οποίο κλείνει περισσότερο ο Τραµπ) θα προτιµούσε την άσκηση µεγαλύτερης πίεσης  στην Κίνα(Ταιβάν, δασµοί, εµπορικοί πόλεµοι, ανταγωνισµός στην τεχνολογία και τους εµπορικούς δρόµους) και προσπάθεια ανατροπής της στρατηγικής συνεργασίας Κίνας -Ρωσίας, θεωρώντας µάλιστα ότι η παρακµασµένη Ευρώπη έχει πλέον µια δευτερεύουσα σηµασία για τις ανάγκες του αµερικάνικου ιµπεριαλισµού. Αυτό δεν σηµαίνει ότι εγκαταλείπουν το ΝΑΤΟ, αλλά ότι φορτώνουν το κόστος λειτουργίας του στους ευρωπαίους ιµπεριαλιστές (αύξηση δαπανών στο 5%) την ίδια στιγµή που δεν επιδιώκουν γενικευµένα µέτωπα σύγκρουσης σε Ουκρανία ή στην Μέση Ανατολή (την οποία έχουν αναθέσει στην Ισραηλινή κυριαρχία και επιθετικότητα). Ταυτόχρονα αναβαθµίζοντας το δόγµα Μονρόε επιδιώκουν τον απόλυτο έλεγχο στην αµερικανική ήπειρο. Όπως αναφέρει η νέα  «Στρατηγική Εθνικής Άµυνας» των ΗΠΑ στην εποχή Τραµπ 2.0. «Οι µέρες που οι ΗΠΑ στήριζαν ολόκληρη την παγκόσµια τάξη σαν Άτλαντας έχουν τελειώσει».

Το άλλο κοµµάτι συνεχίζει να βλέπει τον ∆υτικό κόσµο των G7 υπό την ηγεσία των ΗΠΑ σαν άξονα για την επίθεση ενάντια στους ιµπεριαλισµούς που αµφισβητούν την κυριαρχία της ∆ύσης.

Και τα δυο κοµµάτια συµφωνούν ότι η επιβολή της κυριαρχίας των ΗΠΑ θα γίνει µε τα όπλα αλλά διαφωνούν στις συµµαχίες και το κέντρο βάρους της επίθεσης.

Αντιφατικές κινήσεις

Ωστόσο αυτό µεταφράζεται σε αντιφατικές κινήσεις όπως τα αλλοπρόσαλλα και χωρίς µέλλον «ειρηνευτικά» σχέδια του Τραµπ για την Ουκρανία και την Γάζα (µαζί µε τις υποτιθέµενες συµφωνίες ειρήνης στο Κογκό, την Ταϊλάνδη- Καµπότζη, Ινδία- Πακιστάν, Αρµενία -Αζερµπαϊτζάν) την ίδια στιγµή που βοµβαρδίζει το Ιράν και απειλεί να κτυπήσει Βενεζουέλα, Κολοµβία, Σοµαλία και Νιγηρία.

Με τον πόλεµο στην Ευρώπη οι ΗΠΑ έχουν καταφέρει πολλά όπως την πλήρη ευθυγράµµιση των Ευρωπαίων- µετά την καταστροφή του άξονα Γερµανίας -Ρωσίας σε ότι αφορά τους ενεργειακούς πόρους και όχι µόνο, την ένταξη Σουηδίας -Φιλανδίας στο ΝΑΤΟ για τον έλεγχο της Αρκτικής, την δοκιµή πολεµικών όπλων και συστηµάτων, την αποµάκρυνση της Ρωσίας από πεδία που κυριαρχούσε (Καύκασο -Αρµένια, Κεντρική Ασία- Καζακστάν, Συρία ) λόγω των προτεραιοτήτων του ουκρανικού µετώπου, την πλήρη καθυπόταξη του καθεστώτος του Κίεβου (συµφωνίες για ορυκτό πλούτο και ανοικοδόµηση) το οποίο παρά το γεγονός ότι η Ευρώπη πληρώνει σε µεγάλο βαθµό τον πόλεµο, ουσιαστικά εξαρτάται από τις ΗΠΑ (πληροφορίες για κτυπήµατα ακριβείας και όπλα).

Ωστόσο η κατάσταση στην Ουκρανία είναι εξαιρετικά δύσκολη και απαιτεί όλο και περισσότερο κόστος. Η καταστροφή των ενεργειακών υποδοµών από τους ρωσικούς βοµβαρδισµούς, η αδυναµία εξεύρεσης ανθρώπινου δυναµικού για τα µέτωπα (λιποταξίες αλλά και µικρό µέγεθος πληθυσµού σε σχέση µε την Ρωσία), η διάλυση της οικονοµίας που απαιτεί όλο και περισσότερα επώδυνα δάνεια από ∆ΝΤ και άλλους «συµµάχους» στην δύση και βέβαια η εντεινόµενη διαφθορά του κυβερνητικού επιτελείου (αποτελούµενο κατά κύριο λόγο από φασίστες)  που πλουτίζει από την καταλήστευση των πόρων από τα δάνεια και την εργασία του ουκρανικού λαού, έχουν οδηγήσει σε µια κατάσταση που είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς µέχρι πότε το ουκρανικό µέτωπο θα παραµείνει αρραγές και συγκροτηµένο εκτός εάν επέµβει το ΝΑΤΟ (σε αυτήν την κατεύθυνση προβοκάρει η Ουκρανία πχ αιτήµατα για χρήση Τόµαχωκ βαθιά µέσα στην Ρωσία, επιθέσεις σε δεξαµενόπλοια του σκιώδους στόλου της Ρωσίας στην Μαύρη θάλασσα  µε αποτέλεσµα την διατάραξη της ναυσιπλοΐας από την οποία εξαρτάται Ρουµανία, Βουλγαρία και Τουρκία, επίθεση στον αγωγό πετρελαίου CPC του Καζακστάν).

Αυτό σηµαίνει ότι ενισχύονται οι φωνές στις ΗΠΑ που ζητούν µια διευθέτηση στο µέτωπο ώστε να συντηρηθούν τα µέχρι τώρα κεκτηµένα στην κατεύθυνση µιας µελλοντικής ανασυγκρότησης και ίσως επαναφοράς του µετώπου. Είναι χαρακτηριστικό ότι Γουίτκοφ (επιχειρηµατίας φίλος του Τραµπ) και Ντµίτριεφ (επικεφαλής του κρατικού επενδυτικού ταµείου της Ρωσίας και διαπραγµατευτής που έχει επιλέξει ο ίδιος ο Βλαντίµιρ Πούτιν), έχουν ήδη σχεδιάσει µια στρατηγική για να βγάλουν την οικονοµία της Ρωσίας, αξίας 2 τρισεκατοµµυρίων δολαρίων, από την αποµόνωση, µε τις αµερικανικές επιχειρήσεις να έχουν προτεραιότητα έναντι των ευρωπαϊκών ανταγωνιστών τους. Ακόµα έχουν συζητήσει την αξιοποίηση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων που έχουν δεσµευθεί στην ∆ύση και ειδικά στην Ευρώπη (Βέλγιο) , για επενδυτικά έργα µεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας και για την ανοικοδόµηση της Ουκρανίας υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. ∆εν είναι τυχαίο ότι το τελευταίο σκάνδαλο διαφθοράς στην Ουκρανία ενέπλεξε τον προσωπάρχη του Ζελενσκι, Αντρίι Γερµάκ, ο οποίος υπήρξε ο σκληρότερος διαπραγµατευτής της Ουκρανίας στις ειρηνευτικές συνοµιλίες, υπονοµεύοντας την θέση του ίδιου του προέδρου. Οι υποτιθέµενες υπηρεσίες ενάντια στην διαφθορά στην Ουκρανία ελέγχονται από την ∆ύση και άρα αξιοποίησαν το σκάνδαλο για να ασκήσουν πιέσεις στο ουκρανικό καθεστώς ακόµα και στον ίδιο τον Ζελενσκι που απειλείται µε αντικατάσταση.

Φωνές κλιµάκωσης

∆εν σταµατάνε όµως και οι φωνές της κλιµάκωσης.  Η World Street Journal ζητάει ανοχή στην διαφθορά γιατί τα στρατηγικά συµφέροντα των ΗΠΑ απαιτούν την στήριξη του καθεστώτος, και ο Τραµπ απαιτεί από την Ευρώπη την πλήρη διακοπή της προµήθειας φυσικού αερίου και πετρελαίου, επιβάλει δευτερογενείς κυρώσεις σε όσες  εταιρείες συναλλάσσονται µε τις ρωσικές Rosneft και Lukoil και επιβάλει δασµούς στις χώρες που αποτελούν τον κύριο αγοραστή ρωσικών ενεργειακών πόρων µε στόχο Ινδία και Κίνα. Η Ελλάδα συµµετέχει στον αποκλεισµό της Ρωσίας µε την υπογραφή- παρουσία Γκιλφοιλ- µνηµονίου προµήθειας  αµερικάνικου LNG(φυσικό αέριο)  στην Ουκρανία µέσω του λεγόµενου κάθετου διαδρόµου.

Οι ευρωπαίοι ιµπεριαλιστές γέρνουν προς την πλευρά της κλιµάκωσης δεδοµένου ότι έτσι και αλλιώς θα είναι ο µεγάλος χαµένος της σύγκρουσης. Αφού χρηµατοδότησαν τον πόλεµο (και τώρα οι ΗΠΑ βάζουν χέρι και στα δεσµευµένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία στα οποία πόνταραν οι Ευρωπαίοι), πλήρωσαν ακριβά το αµερικανικό LNG υπονοµεύοντας την βιοµηχανία τους, µετέτρεψαν µέρος αυτής της βιοµηχανίας σε εργοστάσια πολεµικά, µείωσαν τις κοινωνικές δαπάνες αλλά και τις δαπάνες για την λεγόµενη πράσινη ανάπτυξη προς όφελος των πολεµικών δαπανών, δεν µπορούν παρά να επιδιώξουν την παράταση του πολέµου αξιοποιώντας την µάλιστα για τον αποπροσανατολισµό των µαζών από τα πραγµατικά προβλήµατα. Οι Ευρωπαίοι ιµπεριαλιστές αντιµετώπισαν την Ρωσία σαν χώρα εκµετάλλευσης αποικιακού τύπου και η απάντησή τους στις διεκδικήσεις της ήταν η µόνη που γνωρίζουν ιστορικά, βίαιη επιβολή. Αλλά δεν µπορούν να το πράξουν µόνοι τους και οι ΗΠΑ είναι διηρηµένες ως προς την αντιµετώπιση της Ρωσίας σε σχέση µε τις αντικειµενικές τους δυνατότητες. Αυτή η επιλογή τους µαζί µε την υποβάθµισή τους στην παγκόσµια οικονοµία είναι οι αιτίες του ευρωπαϊκού αδιεξόδου. Η συνύπαρξη υψηλού πληθωρισµού, χαµηλής ανάπτυξης και αυξηµένων αµυντικών δαπανών δηµιουργεί ένα εκρηκτικό µείγµα για την κοινωνική συνοχή των κρατών-µελών το οποίο η ακροδεξιά εκµεταλλεύεται.

Τώρα ο Πιστοριους διατείνεται ότι το καλοκαίρι που πέρασε «ίσως ήταν το τελευταίο ειρηνικό για την Ευρώπη”, ο Μερτς παρακαλεί τους Ουκρανούς να µην λιποτακτούν και να µείνουν να πολεµήσουν, ο Μακρόν ετοιµάζει τους «προθύµους» να στείλουν στρατεύµατα και ο ∆ένδιας θέλει να εθιστούµε στα φέρετρα µε σηµαία επάνω!!

Η Ρωσία αξιοποίησε το στρατηγικό της βάθος ώστε να αντιµετωπίσει την εξοπλισµένη από την ∆ύση Ουκρανία και τις κυρώσεις  της ∆ύσης σε ένα πόλεµο φθοράς. Ανέπτυξε πολεµική βιοµηχανία (6% του ΑΕΠ για την άµυνα και 40% του προϋπολογισµού), δήµευσε δυτικές εταιρίες που έφυγαν και ανέπτυξε βιοµηχανίες για την παραγωγή υλικών εγχώρια αποφεύγοντας την ∆υτική εξάρτηση, ενδυνάµωσε τις σχέσεις µε Κίνα και Ινδία ώστε να διατηρήσει τις εξαγωγές πρώτων υλών και να τροφοδοτήσει την ανάπτυξη. Με αυτόν τον τρόπο πέτυχε ρυθµούς ανάπτυξης 4% αν και σήµερα βρίσκεται µάλλον σε τεχνική στασιµότητα, ενώ έχουν µειωθεί δαπάνες για υγειά, σχολεία, χωρίς όµως να διαφαίνεται µια αποσταθεροποίηση του καθεστώτος. Οι έστω και αργές επιτυχίες στο µέτωπο καθιστούν πολύ δύσκολη την επίτευξη µιας συµφωνίας που δεν θα περιλαµβάνει όλα όσα αργά ή γρήγορα θα επιτύχουν τα στρατεύµατά της στην πράξη. Ακόµα και το σχέδιο των 28 σηµείων δεν θα µπορούσε να γίνει αποδεκτό (πχ ζητάει de jure αναγνώριση των τεσσάρων επαρχιών και όχι de facto όπως λέει το σχέδιο Τράµπ). Επίσης η νοµιµότητα του ουκρανικού καθεστώτος να υπογράψει µια µακροχρόνια ειρήνη αµφισβητείται έντονα από την  Ρωσία.

Η Κίνα- λόγω των δυτικών κυρώσεων -έχει συνάψει συµφωνίες µε την Ρωσία που έχουν αυξήσει την εξάρτηση της τελευταίας από τις κινέζικες βιοµηχανίες και τεχνολογίες, έχει αναπτύξει αµυντικές συµφωνίες που θα την ενισχύσουν σε περίπτωση πολεµικής σύγκρουσης στην Ταιβάν και η εµπλοκή της ∆ύσης στην Ουκρανία καθιστά τους δυτικούς ιµπεριαλιστές αδύναµους να ανοίξουν ακόµα ένα µέτωπο στον Ειρηνικό. Εποµένως κάθε άλλο παρά βιάζονται να κλείσει ο πόλεµος στην Ουκρανία.

Παρόλα αυτά το µπαλάκι για την «ειρήνη» στην Ουκρανία βρίσκεται στις ΗΠΑ. Θα επιβάλουν στην Ευρώπη και την Ουκρανία  µια ανακωχή κάνοντας ένα βήµα πίσω (πράγµα που θα φανεί πιθανά σαν νίκη της Ρωσίας) ή θα επιλέξουν µια φυγή προς τα µπρος φέρνοντας την ανθρωπότητα στα πρόθυρα ενός γενικευµένου πολέµου;

Του Αλέξη Λιοσάτου

No Κings!

Στις 18 Οκτωβρίου πραγµατοποιήθηκε στις ΗΠΑ µια από τις µεγαλύτερες πανεθνικές διαδηλώσεις των τελευταίων δεκαετιών, µε 7-8 εκατ. διαδηλωτές και σε 2700 πόλεις και κωµοπόλεις σε όλη τη χώρα. Σικάγο και Νέα Υόρκη συγκέντρωσαν εκατοντάδες διαδηλωτές. Το κίνηµα αυτό βαφτίστηκε «NO KINGS» («∆ε γουστάρουµε βασιλιάδες» σε ελεύθερη µετάφραση), και στρέφεται ευθέως ενάντια στον Τραµπ.

Eίναι ένα «κεντρικό» και όχι «µονοθεµατικό» πολιτικό κίνηµα-συµµαχία, που θέτει κατά βάση στο επίκεντρο την πάλη ενάντια στον Τραµπ και τον αυταρχισµό του και ενώνει όλη την αντιπολίτευση από τους ∆ηµοκρατικούς µέχρι την επαναστατική Αριστερά, συσπειρώνοντας παράλληλα συνδικάτα, LGBT+ και µεταναστευτικές οργανώσεις, µη κυβερνητικές οργανώσεις κλπ. Παρά την (κάθε άλλο παρά «πούρα επαναστατική») σύνθεσή του, είναι ένα αριστερόστροφο κι ελπιδοφόρο κίνηµα, λαµβάνοντας υπόψη ότι  α) πρόκειται για κίνηµα που επικεντρώνει τη δράση του στο «πεζοδρόµιο», που είναι ο µόνος τρόπος για την οποιαδήποτε θετική εξέλιξη προς όφελος της εργατικής τάξης και της νεολαίας στις ΗΠΑ, β) είναι ένα ταξικό κίνηµα, µε τους διαδηλωτές να είναι εργαζόµενοι, φτωχή νεολαία, µετανάστες, µε πολλούς από αυτούς να κατεβαίνουν σε διαδήλωση για πρώτη φορά στη ζωή τους, και γ) η επιτυχία των διαδηλώσεων ωθεί τόσο τους (µετριοπαθείς και φιλο-∆ηµοκρατικούς κατά βάση διοργανωτές) να δώσουν συνέχεια, όσο και τους αγωνιστές-τριες της βάσης να πυκνώσουν και να διευρύνουν επιτροπές και δικτυώσεις δράσης, ωθώντας την Αριστερά, τα συνδικάτα και την αριστερή πτέρυγα των ∆ηµοκρατικών να αναλάβουν δράση.

Οι ΗΠΑ βρίσκονται σε πολύπλευρη κοινωνική και πολιτική κρίση. Η πολιτική των ταξικών ανισοτήτων κλιµακώθηκε τα προηγούµενα χρόνια, όπως κι η ανεργία, η ακρίβεια, ο ρατσισµός και τα κέρδη των καπιταλιστικών κολοσσών: η ταξική ανισότητα σήµερα στις ΗΠΑ είναι η µεγαλύτερη των τουλάχιστον 60 τελευταίων χρόνων. Αυτή την πολιτική, όπως γράφαµε πέρυσι και αναµενόταν, ήρθε να κλιµακώσει ο Τραµπ. Στο εσωτερικό επιβάλλει πόλεµο στους φτωχούς και είναι ο καλύτερος υπηρέτης των πλουσίων, ενώ στο εξωτερικό αναζωπυρώνει πολεµικά µέτωπα και επιταχύνει το παγκόσµιο αιµατοκύλισµα του πλανήτη.

Στις ΗΠΑ ο Τραµπ προωθεί το πετσόκοµµα του δηµόσιου τοµέα και των ασφαλιστικών δικαιωµάτων, απολύει υπαλλήλους, δεν καταπολεµά την ακρίβεια αλλά το …περιβάλλον, χειραγωγεί τη ∆ικαιοσύνη και την καλεί σε διώξεις πολιτικών αντιπάλων, περικόπτει δαπάνες από την Υγεία, την Παιδεία και την Έρευνα ενώ επιστρατεύει ακραία αντιεπιστηµονικές απόψεις και τη χιτλερική Ευγονική. Συγκεντρώνει υπερεξουσίες και λειτουργεί αντιδηµοκρατικά κι απαξιωτικά για τους θεσµούς την ώρα που βαρύνεται µε σκάνδαλα και διαφθορά. Καταργεί τα επιδόµατα σίτισης για τους πολύ φτωχούς, την ίδια ώρα που ο ίδιος και εν γένει η κυβερνητική συµµορία δισεκατοµµυριούχων τρώνε σε εστιατόρια γεύµατα εκατοµµυρίων δολαρίων. Φοροαπαλλάσσει τους πλούσιους, αυξάνει τις στρατιωτικές δαπάνες συνεχώς, έχει εξαπολύσει φασιστικής έµπνευσης πογκρόµ κατά µεταναστών που ζουν νόµιµα και για χρόνια στις ΗΠΑ και τους απελαύνει, καταστέλλει τους διαδηλωτές, µε την Αστυνοµία και τους φασίστες να ξεσαλώνουν. Μετανάστες ξυλοκοπούνται, λεηλατούνται, εξευτελίζονται µέσα στα σπίτια τους και ενίοτε δολοφονούνται. Κινητοποιεί τον στρατό στους δρόµους για να τροµάξει ακόµα περισσότερο την κοινωνία. Και ως κερασάκι στην τούρτα παρεµβαίνει στον Λευκό Οίκο για να νιώσει λίγο περισσότερο ως …Ρωµαίος αυτοκράτορας. Θα έλεγε κανείς ότι το “No Kings” έχει πετύχει ως τίτλος.

«Έξω» οι ΗΠΑ µαζί µε το Ισραήλ εξαφανίζουν τους Παλαιστίνιους, άνοιξαν πόλεµο στο Ιράν, κλιµάκωσαν τις δολοφονίες τους στην Υεµένη κ.α., προωθούν τη διχοτόµηση της Ουκρανίας κι ετοιµάζουν επέµβαση στη Βενεζουέλα. Στο φόντο όλων αυτών βρίσκεται ο αδυσώπητος εµπορικός ανταγωνισµός µε την Κίνα, που ιστορική προοπτική έχει να µετατραπεί σε στρατιωτικό, όπως παραδέχεται ακόµα και το επιτελείο του Τραµπ. Συνολικά ο Τραµπ στη δεύτερη θητεία του αποτελεί µια ακραία εκδοχή ακόµα και του ιδίου, και όπως έχουµε εξηγήσει και «προβλέψει» ήταν αναµενόµενο: ο Τραµπ είναι σύµπτωµα της παρακµάζουσας πορείας των ΗΠΑ σε σχέση µε την Κίνα, που αδυνατεί να αντιµετωπίσει εµπορικά όπως έδειξε και η δασµολογική κόντρα της τελευταίας χρονιάς … και «ό,τι δε λύνεται κόβεται»: είναι δεδοµένο ότι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ θα γίνει ακόµα πιο δολοφονική, αν δεν ανατραπεί δραµατικά κι από τα κάτω (όχι µόνο ο Τραµπ αλλά και) ο πολιτικός συσχετισµός υπέρ των εργαζοµένων και των φτωχών µέσα από τους αγώνες τους.

Εξ’ ου και το κίνηµα είναι εξίσου πλούσιο ως προς τη σύνθεση και τη συνθηµατολογία του: κάθε λογής εκµεταλλευόµενοι και καταπιεσµένοι, ανακατεµένοι µε πλακάτ για µετανάστες, LGBT, µεξικάνικες και παλαιστινιακές σηµαίες, πανό σωµατείων, στολές και «καρνάβαλοι» που κοροϊδεύουν τον Τραµπ, συνθήµατα ενάντια στην καταστολή και τον αυταρχισµό, οµιλίες ενάντια στο κεφάλαιο, τον φασισµό και υπέρ της Παλαιστίνης, σε συνδυασµό µε τα «Η Αµερική δεν έχει βασιλιάδες και η εξουσία ανήκει στον λαό», «λαός ενωµένος ποτέ νικηµένος», «Έτσι είναι η δηµοκρατία!», «Να φύγει ο Ντόναλντ Τραµπ», «Ελευθερία, όχι τυραννία», «Εµείς είµαστε η δύναµη», «Όχι µίσος όχι φόβος» κ.ά.

Αξιοσηµείωτο είναι επίσης ότι το ξέσπασµα ενός τόσο µεγάλου αντικυβερνητικού κινήµατος σε λίγους µόλις µήνες  δεν έχει προηγούµενο στις ΗΠΑ και πιθανότατα πρόκειται για τη µεγαλύτερη κινητοποίηση επί θητειών Τραµπ. Μάλιστα την πρώτη χρονιά της 2ης θητείας του Τραµπ έχουν πραγµατοποιηθεί πολύ περισσότερες διαδηλώσεις από ότι την πρώτη.

Πρώτη εµφάνιση του κινήµατος ήταν τον περασµένο Ιούνιο, µετά τις 18/10 όµως οι διοργανωτές του ανακοίνωσαν σε µια διαδικτυακή εκδήλωση µε 40.000 άτοµα ότι στόχος τους είναι να στέλνουν από εδώ και πέρα «εβδοµαδιαίες εκκλήσεις για µαζική δράση», ότι θα χτίσουν «ένα κίνηµα κατά του φασισµού» και να δηµιουργήσουν συνεργασίες µε τοπικές οργανώσεις ακτιβιστών σε όλη τη χώρα.

Μάλιστα οι διαδηλώσεις επεκτάθηκαν και εκτός συνόρων, µε συγκεντρώσεις αλληλεγγύης στο Λονδίνο, τη Ρώµη, το Βερολίνο και τη Μαδρίτη.

Προφανώς το στρατόπεδο Τραµπ επιχείρησε να σπιλώσει τους διαδηλωτές πριν και µετά τη διαδήλωση. Τους αποκάλεσε τρελους, τροµοκράτες που καλούν σε συγκεντρώσεις «µίσους κατά της Αµερικής», «µαρξιστές, ακροαριστερούς, σοσιαλιστές, αντίφα, αναρχικούς, πράκτορες του Σόρος και οπαδούς της Χαµάς». Προσπάθησε να προετοιµάσει κλίµα τροµοκρατίας στον κόσµο και καταστολής. Ωστόσο ο «πολλά βαρύς» Τραµπ αποδείχθηκε «γατάκι» όταν είδε τον όγκο των διαδηλωτών (δείγµα του φόβου του για τη δύναµη και τη δυναµική τους λέµε εµείς). Η αντίδρασή του ήταν υποτονική, αµήχανη και προδίδει φόβο. Κάτι ηλίθια ειρωνικά βιντεάκια στα σόσιαλ µίντια, δηλώσεις όπως «∆εν είµαι βασιλιάς», δεν υπήρξε ούτε δείγµα αστυνοµικής καταστολής ενώ και οι ναζί κρύφτηκαν στις τρύπες τους (µόνο σε µια πόλη προσπάθησαν να κάνουν αντιδιαδήλωση).

Επίσης προφανώς το κίνηµα δεν θα νικήσει «από µόνο του». Ξέρουµε πολύ καλά ότι το στηρίζουν «προοδευτικό» κεφάλαιο, ∆ηµοκρατικοί και αστικά ΜΜΕ, ξέρουµε πολύ καλά ότι επιχειρούν να το καπελώσουν, να το εξαργυρώσουν  και να το εκτονώσουν οι ∆ηµοκρατικοί, ξέρουµε ότι δεν αρκούν συνθήµατα για τη «∆ηµοκρατία», αλλά βλέπουµε παράλληλα και τη δυναµική από τα κάτω: τα συνθήµατα µπορούν να ξεχειλωθούν, µπορεί να παρέµβει η επαναστατική και ριζοσπαστική Αριστερά που αποκτά στον δρόµο µεγάλα ακροατήρια και να «ξεχειλώσει» συνθήµατα, διαθέσεις πρακτικές και δυναµική. Το σηµαντικό είναι ότι ένα τεράστιο κοµµάτι της κοινωνίας σιχαίνεται τον φασίστα Τραµπ, πολλοί από αυτούς δεν διστάζουν και βγαίνουν στον δρόµο για να συγκρουστούν µαζί του, βλέποντας ότι δεν υπάρχει ο «εύκολος εκλογικός» δρόµος προσεχώς αλλά και ότι το καθεστώς απειλείται µε απολυταρχική εκτροπή. Η «βάση» της κοινωνίας πιέζει και παλεύει ενάντια στην ακρίβεια και τις περικοπές, για φιλεργατικές και φιλειρηνικές πολιτικές, για δηµοκρατία. Τα υπόλοιπα είναι δουλειά της Αριστεράς. Η ηγεσία των ∆ηµοκρατικών πιέζεται αφόρητα. ∆εν είναι µόνο η εκλογική επιβράβευση των υποψηφίων της «αριστερής πτέρυγάς τους» ή των Πρασίνων τα προηγούµενα χρόνια, ούτε ότι καταποντίστηκαν στις Προεδρικές εκλογές πέρυσι τιµωρούµενοι για τις αντεργατικές πολιτικές τους. Όποιος πολιτικός τους ευθυγραµµίζεται µε την ηγεσία και τη µετριοπαθή πολιτική της χάνει σε κύρος στα µάτια του κινήµατος. Στα προηγούµενα κινήµατα οι «∆ηµοκρατικοί» απείχαν και παρίσταναν τους «καθωσπρέπει» αστούς, χάνοντας αντί να κερδίζουν σε επιρροή, και τώρα αναγκάστηκαν να συρθούν παρά τη θέλησή τους.

Αριστερός δήµαρχος στη Νέα Υόρκη

Προς επιβεβαίωσης αυτής της ζήτησης από τα κάτω για πραγµατικά αριστερές πολιτικές και της διάθεσης σύγκρουσης µε τον Τραµπ, στον απόηχο των διαδηλώσεων προέκυψε και η νίκη του Ζοχράν Μαµντάνι στις δηµοτικές εκλογές της Ν.Υόρκης. Ο Μαµντάνι σάρωσε µε 50,4% έναντι 41,6% του «ανεξάρτητου» ∆ηµοκρατικού Κουόµο που στήριξε ακόµα και … ο Τραµπ, ενώ ο υποψήφιος του κόµµατος Τραµπ πήρε… 7,1%. Είναι πλέον ο νεότερος δήµαρχος της πόλης από το 1892, νικώντας στις εκλογές µε ρεκόρ συµµετοχής από το 1969 και υπερδιπλάσιους ανθρώπους να ψηφίζουν συγκριτικά µε τις εκλογές του 2021. Ο Μαµντάνι είναι µέλος των DSA και της αριστερής πτέρυγας των ∆ηµοκρατικών. Είναι µουσουλµάνος, µετανάστης ινδικής καταγωγής, γεννηµένος και µεγαλωµένος στην Αφρική, 34 χρονών, αγωνιστής και δηλωµένος σοσιαλιστής.

Πριν από 9 µήνες τα γκάλοπ του έδιναν ποσοστό …1% ως υποψηφίου των ∆ηµοκρατικών για να πάρει το χρίσµα του υποψηφίου ∆ηµάρχου. Τον πολέµησαν λυσσαλέα η Ηγεσία των ∆ηµοκρατικών, οι δισεκατοµµυριούχοι και τα ΜΜΕ. Τελικά σάρωσε εκλεχθείς µε 43% το περασµένο καλοκαίρι. Το φαβορί των ∆ηµοκρατικών Άντριου Κουόµο (που σάρωσε ο Μαµντάνι) είναι ένας διεφθαρµένος, δεξιός φιλοκαπιταλιστής πολιτικός, µε εκκρεµείς κατηγορίες για σεξουαλική παρενόχληση, που µετά την εσωκοµµατική ήττα του αποφάσισε να κατέβει υποψήφιος ενάντια στον Μαµντάνι και το ίδιο του το κόµµα.

Έπειτα από αυτό χτύπησε …καµπάνα κινδύνου σε όλη την αστική τάξη, µπροστά στο σοβαρό ενδεχόµενο να νικήσει ένας σοσιαλιστής στις επικείµενες εκλογές. Και πάλι έπιασαν δουλειά καπιταλιστές, ΜΜΕ, κυβερνητικά στελέχη. Ο Τραµπ χαρακτήρισε τον Μαµντάνι ψεύτη, ανίκανο και κοµµουνιστή και απαίτησε να µην ψηφιστεί, απειλώντας ότι «δεν θα του δώσει λεφτά να υλοποιήσει τις υποσχέσεις του». Βέβαια η Νέα Υόρκη δεν εξαρτά τη χρηµατοδότησή της από το κράτος, αντίθετα στηρίζει µε 150 δις δολάρια ετησίως το αµερικανικό κράτος και ο µόνος ψεύτης είναι ο Τραµπ. Τον Σεπτέµβριο ο νυν δήµαρχος (µέχρι τις εκλογές) και υποψήφιος εκ νέου για δήµαρχος (∆ηµοκρατικός κι αυτός) Έρικ Άνταµς αποσύρθηκε από την κούρσα για να στηρίξει το  Κουόµο.  Ο ίδιος ο Τραµπ στήριξε Κουόµο, καθώς και τµήµα των ∆ηµοκρατικών.

Ως προς το σύστηµα ο Μαµντάνι έδωσε τη µάχη σχεδόν µόνος του (αν και είχε κι αυτός µια τάση «στρογγυλέµατος» όσο πλησίαζαν οι εκλογές και στηρίχτηκε κι αυτός από κάποιους καπιταλιστές).

Είχε όµως µια ταξική και αντισυστηµική στάση κι ένα καθαρό φιλολαϊκό πρόγραµµα µε ξεκάθαρες αιχµές. Ο Μαµντάνι στήριξε τους µετανάστες κι εναντιώθηκε στις απελάσεις. Μίλησε ενάντια στο κράτος-απαρτχάιντ του Ισραήλ και υπέρ της Παλαιστίνης, κάνοντας µάλιστα απεργία πείνας για το θέµα. Είπε ότι ο Νετανιάχου πρέπει να συλληφθεί όταν πατήσει το πόδι του στη Νέα Υόρκη και κάλεσε  για παγκόσµια Ιντιφάντα. Πήρε θέση υπέρ των δικαιωµάτων των γυναικών και των LGBT.

Στην πόλη των δισεκατοµµυριούχων, το κόστος ζωής και τα ενοίκια εκτινάχθηκαν (µόνο τον τελευταίο χρόνο 7% αύξηση), ενώ αυξάνονται οι Αµερικανοί που ζούνε µε λιγότερα από 1632 δολάρια τον µήνα και σιτίζονταν µέχρι πρόσφατα µε τα συσσίτια που έκοψε ο Τραµπ. Σε αυτά επικεντρώθηκε ο Μαµντάνι: υποσχέθηκε πάγωµα των ενοικίων, δωρεάν και καθολική ιατροφαρµακευτική περίθαλψη για όλα τα παιδιά και δωρεάν µετακινήσεις, κοινωνικά παντοπωλεία για να µειώσει τις τιµές των τροφίµων, δωρεάν βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθµούς, κατασκευή 200.000 νέων οικονοµικά προσιτών κατοικιών, κατώτατο µισθό 30 δολαρίων έως το 2030. Επίσης ότι θα χρηµατοδοτήσει το κόστος των εξαγγελιών του µε αύξηση της φορολογίας των πλουσίων (όσων βγάζουν πάνω από 1 εκατ. δολάρια ετησίως). Καταφέρθηκε τόσο ενάντια στους Ρεπουµπλικανούς όσο κι ενάντια στην Ηγεσία των ∆ηµοκρατικών.

Οι υποσχέσεις του λειτούργησαν σαν κόκκινο πανί για την πλουτοκρατία. Οι πλούσιοι χρηµατοδότησαν επισήµως µε 22 εκατ. δολάρια τους αντιπάλους του Μαµντάνι. Η καµπάνια τους βασίστηκε στη γυµνή συκοφαντία: παρουσίαζαν προεκλογικά τον Μαµντάνι ως τον άνθρωπο που ψηφίζουν και στηρίζουν οι εγκληµατίες, οι έµποροι ναρκωτικών και λευκής σαρκός. Παράλληλα υπήρξαν και απειλές κατά της ζωής του.

Ο Μαµντάνι τελικά κατάφερε να συσπειρώσει την εργατική τάξη, τους νέους και τις εθνικές µειονότητες αλλά και (παρά την αντισιωνιστική ρητορική του) την εβραϊκή κοινότητα της πόλης (!): τον Ιούλιο δηµοσκόπηση έδειχνε ότι 43% των Εβραίων Νεοϋορκέζων και το 67% των Εβραίων ψηφοφόρων κάτω των 44 ετών θα ψηφίσουν Μαµντάνι. Αυτό το πρόγραµµα, σε συνδυασµό µε τον πόλεµο που έφαγε ο Μαµντάνι εκ των έσω και από έξω προκάλεσε ένα τεράστιο από τα κάτω κίνηµα υποστήριξης, δηµιουργώντας ένα δίκτυο υποστηρικτών-ακτιβιστών που χωρίς πόρους διεξήγαγαν µια ενθουσιώδη καµπάνια στους δρόµους, ‘πόρτα-πόρτα’ και στο διαδίκτυο. Κι έτσι προέκυψε µια από τις όχι συχνές καταστάσεις στην ιστορία, να νικάει εκλογικά το κίνηµα και η Αριστερά, και όχι το κεφάλαιο.

Χωρίς να έχουµε αυταπάτες για το αν θα εφαρµόσει τον …σοσιαλισµό ο Μαµντάνι από τα πάνω και δη σε µια µόνο… πόλη, πρόκειται για µια νίκη των από κάτω και της Αριστεράς. Το ευκταίο είναι η αντικαπιταλιστική Αριστερά να κλιµακώσει τη δράση της στον δρόµο το επόµενο διάστηµα και να βοηθήσει την εργατική τάξη να οργανωθεί και να παλέψει ενάντια στο κατεστηµένο, «βοηθώντας» τον Μαµντάνι να µείνει στο πλευρό των ψηφοφόρων του και εµποδίζοντάς τον να …λοξοδροµήσει.

Παρακάτω παραθέτουµε κάποια αποσπάσµατα από την οµιλία του Μαµντάνι τη βραδιά της νίκης:

«Από όσο µπορούµε να θυµηθούµε, οι πλούσιοι και οι ισχυροί λένε στους εργαζόµενους της Νέας Υόρκης ότι η εξουσία δεν ανήκει στα χέρια τους. ∆άχτυλα µε µώλωπες από το σήκωµα κιβωτίων στο πάτωµα της αποθήκης, παλάµες µε κάλλους από το τιµόνι του ποδηλάτου διανοµής, αρθρώσεις µε ουλές από εγκαύµατα στην κουζίνα: Αυτά δεν είναι χέρια που τους επιτρέπεται να κρατούν την εξουσία. Και όµως, … παρά τις αντιξοότητες, το καταφέραµε. Το µέλλον είναι στα χέρια µας. …

Ευχαριστώ όλους εκείνους … τους ιδιοκτήτες µπακάλικων από την Υεµένη και τις Μεξικάνες γιαγιάδες. Τους ταξιτζήδες από τη Σενεγάλη και τις νοσοκόµες από το Ουζµπεκιστάν. Τους µάγειρες από το Τρινιντάντ και τις θείτσες από την Αιθιοπία…

Θα προσλάβουµε χιλιάδες επιπλέον δασκάλους. Θα µειώσουµε τη σπατάλη από µια διογκωµένη γραφειοκρατία. Θα εργαστούµε ακούραστα για να ξαναλάµψουν τα φώτα στους διαδρόµους των συγκροτηµάτων της NYCHA, όπου εδώ και καιρό τρεµοπαίζουν. Θα φροντίσουµε άµεσα την κρίση της ψυχικής υγείας και την κρίση των αστέγων. …Όπως έχει συµβεί πολλές φορές, η τάξη των δισεκατοµµυριούχων προσπάθησε να πείσει όσους βγάζουν 30 δολάρια την ώρα ότι οι εχθροί τους είναι εκείνοι που βγάζουν 20 δολάρια την ώρα… Θα λογοδοτήσουν οι κακοί ιδιοκτήτες ακινήτων…Θα σταθούµε στο πλευρό των συνδικάτων και θα επεκτείνουµε την προστασία των εργαζοµένων … Έτσι δεν θα σταµατήσουµε µόνο τον Τραµπ, αλλά και τον επόµενο….  Η Νέα Υόρκη θα παραµείνει µια πόλη µεταναστών: µια πόλη χτισµένη από µετανάστες, που λειτουργεί χάρη στους µετανάστες και, από απόψε, ηγείται από έναν µετανάστη…»

Του Ελισαίου Φάκαρου*

Sumud σηµαίνει στα αραβικά αντοχή, υποµονή και επιµονή .Πλέον είναι η έννοια της άκαµπτης αντίστασης του φαινοµενικά αδύναµου µπροστά σε έναν παντοδύναµο εχθρό. Μόνο µε αυτή την έννοια µπορεί να εξηγηθεί πως µετά από 18 χρόνια αποκλεισµού, 2 χρόνια βάρβαρου πολέµου στην Γάζα και συνεχών δολοφονικών επιθέσεων και εκτοπισµών-εποικισµών  στην ∆υτική Όχθη , η παλαιστινιακή αντίσταση συνεχίζει να υπάρχει, να καταφέρνει πλήγµατα σε βάρος του φασιστικού ισραηλινού στρατού  IDF ,να αναγνωρίζεται διεθνώς η υπόσταση της και να φτάνει σε συµφωνίες εκεχειρίας.

Global Sumud Flotilla ονοµάστηκε ο διεθνής στολίσκος µε 42 σκάφη στο πρώτο κύµα και 9 στο δεύτερο που προσπάθησε να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισµό της Γάζας. Η αναχαίτιση των πλοίων και σύλληψη των  πληρωµάτων  µεταξύ τους και 27 ελληνικής υπηκοότητας έγινε µε πειρατικές µεθόδους από πάνοπλους ισραηλινούς κοµάντος, µε τις κάµερες των ειρηνικών ακτιβιστών να µοιράζουν τις εικόνες σε όλο τον κόσµο. Η συνέχεια ήταν  φυλάκιση, βασανιστήρια, εξευτελισµός και απέλαση που σε  καµία περίπτωση δεν αγγίζουν τα µαρτύρια των χιλιάδων Παλαιστινίων αιχµαλώτων όπως ανέφεραν και τα ίδια  µέλη της αποστολής.

Γιατί είναι νίκη

Αυτή η εξέλιξη δεν είναι σε καµία περίπτωση ήττα. Ούτε ήττες είναι οι  αποτυχηµένες απόπειρες να σπάσει ο χερσαίος αποκλεισµός στα σύνορα της Ράφα  από την διεθνή πρωτοβουλία March to Gaza και το Sumud προερχόµενο από τις βόρειες αφρικανικές αραβικές χώρες στα µέσα του περασµένου Ιούνη ούτε η πρόσφατη προσπάθεια από την οµάδα «Μέχρι την νίκη» απαρτιζόµενη από Τούρκους και Κούρδους πολιτικούς πρόσφυγες της Ευρώπης. Όλες αυτές οι προσπάθειες µπλοκαριστήκαν από της αιγυπτιακές αρχές µε συλλήψεις, φυλακίσεις και απελάσεις.

Όλες αυτές οι ενέργειες είναι νίκες στον βαθµό που καταφέραν να επιβάλουν σαν διεθνές θέµα τον τερµατισµό της σφαγής στην Γάζα,  την αποµόνωση και την  καταδίκη του Ισραήλ και την στήριξη του παλαιστινιακού αγώνα για ζωή αξιοπρέπεια και ελευθερία. Στην προσπάθεια αυτή τεράστια συµβολή έχει η διεθνής πρωτοβουλία March to Gaza όχι γιατί «έφτιαξε « το κίνηµα αλληλεγγύης αλλά γιατί πήρε την πρωτοβουλία να συντονίσει όλα τα κινήµατα αλληλεγγύης.  Την προσοχή και την αναγνώριση στον ρόλο αυτό τον πήρε γιατί και οι δύο απόπειρες σπασίµατος του αποκλεισµού από στεριά και θάλασσα έγιναν µε µαζικούς όρους σε σχέση µε προηγούµενες προσπάθειες. Όσοι και όσες συµµετείχαν εκπροσωπούσαν όλα τα  κοµµάτια των κινηµάτων που στέκονται στο πλευρό της Παλαιστίνης.

Το ότι τα µέλη και των δύο αποστολών πήραν το ρίσκο να αντιµετωπίσουν τους φονιάδες του ισραηλινού στρατού, στην λογική κάνουµε τα πάντα για να φτάσουµε δίπλα στα αδέρφια µας στην Γάζα είναι που κινητοποίησε τον κόσµο ακόµη περισσότερο. Σηµαντικός ήταν ο συµβολισµός που έκανε η ελληνική αποστολή   µε τα ονόµατα που έδωσε στα σκάφη της (Οξυγόνο,  Φύσσας, Πισσίας, Tamimi)έδεσε όλους τους πρόσφατους κοινωνικούς αγώνες της χώρας µας  µε το κίνηµα αλληλεγγύης για την Παλαιστίνη και τίµησε την συµβολή σηµαντικών ανθρώπων στην προσπάθεια αυτή.

Κίνηµα αλληλεγγύης και παλαιστινιακή αντίσταση: µια αµφίδροµη σχέση

Το πιο σηµαντικό και ελπιδοφόρο συµβαίνει αυτή την περίοδο είναι όµως η αµφίδροµη σχέση του διεθνούς κινήµατος αλληλεγγύης και της παλαιστινιακή αντίστασης.

Σε χώρες όπου για χρόνια επικρατούσε κινηµατική απραξία προέκυψαν διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων . Χαρακτηριστικότερο παράδειγµα η Ιταλία, όπου η Μελόνι και η ακροδεξιά έπαιζε χωρίς αντίπαλο , βγήκε ένα εργατικό κίνηµα µε δύο πανεργατικές απεργίες και αιτήµατα πέρα του να σταµατήσει η σφαγή, να σταµατήσουν οι στρατιωτικοί εξοπλισµοί και οι λιτότητα που συνεπάγονται. Το παλαιστινιακό τελικά, για τις δυτικές χώρες, έγινε η αφορµή να φανερωθούν κοινωνικές αντιθέσεις που δεν θα ήταν σε θέση οι εργαζόµενοι να αντιληφθούν.

Η ανάγκη  να υποστηριχθεί ο καταζητούµενος εγκληµατίας πολέµου Νετανιάχου επιβάλλει στους περιθωριακούς φασίστες µέχρι και στους  Ευρωπαίους δεξιούς πολιτικούς να αναµασήσουν τις ίδιες  κουταµάρες Τραµπ και αναγκάζει την δεξιά και την ακροδεξιά σε µεγαλύτερο πολιτικό εναγκαλισµό. Ενώ ακόµη και κινήσεις αναγνώρισης του παλαιστινιακού κράτους από κυβερνήσεις κεντρώων και σοσιαλδηµοκρατών όπως της Αγγλίας, του Καναδά,  της Αυστραλίας και της Γαλλίας είναι αντιληπτό ότι υποκριτικές όσο δεν καταδικάζουν στην πράξη το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ.

Τελικά δεν όλος ο κόσµος που βοηθά για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης αλλά η Παλαιστίνη που βοηθά όλο τον κόσµο.

* εκπαιδευτικός

Η πρόταση Τραµπ δεν αποτελεί λύση

Στην επέτειο της συµπλήρωσης των δύο ετών από την έναρξη της σιωνιστικής επίθεσης στη Γάζα, βρισκόµαστε σε ένα ιδιαίτερα κρίσιµο ιστορικό σταυροδρόµι: είτε θα αναγκαστεί το Ισραήλ υπό την πίεση της διεθνούς κατακραυγής να αναδιπλωθεί, προσωρινά βέβαια, είτε θα γίνουµε θιασώτες του µεγαλύτερου εγκλήµατος της σύγχρονης ιστορίας, της γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού.

Αγώνας για ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια

H Παλαιστίνη είναι εδώ και δεκαετίες θύµα κατοχής, εκτοπισµών και βίας. Σήµερα όµως βλέπουµε ειδικά την Γάζα να έχει µετατραπεί σε ένα ανοικτό πεδίο ανθρωπιστικής καταστροφής· όλα σχεδόν τα νοσοκοµεία και σχολεία κατεστραµµένα, οι περισσότερες πόλεις ισοπεδωµένες, δεκάδες χιλιάδες νεκροί — το 1/3 από αυτούς παιδιά — και ο λαός να λιµοκτονεί υπό ασφυκτικό αποκλεισµό. ∆εν µιλάµε για µια «σύγκρουση δύο πλευρών», όπως συχνά παρουσιάζεται. Μιλάµε για µια κατοχή από ένα ισχυρό στρατιωτικό κράτος και έναν λαό που παλεύει να επιβιώσει. Ο ίδιος ο ΟΗΕ έχει διατυπώσει λόγους που οδηγούν στην εκτίµηση πως όσα συµβαίνουν συστήνουν το έγκληµα της γενοκτονίας — και αυτό το γεγονός επιβάλλει ξεκάθαρες πολιτικές επιλογές και όχι ευφηµισµούς.

Η αφήγηση που εξισώνει θύτη και θύµα έχει πλέον απορριφθεί από την ίδια την πραγµατικότητα. Το σύνθηµα που µας ενώνει σήµερα, «Με την Παλαιστίνη µέχρι τη λευτεριά», δεν είναι ένα απλό σύνθηµα αλληλεγγύης. Είναι κραυγή δικαιοσύνης. Γιατί η Παλαιστίνη δεν είναι µια µακρινή υπόθεση που δεν µας αφορά. Είναι ένας αγώνας που αφορά την αξιοπρέπεια, τα ανθρώπινα δικαιώµατα και την ίδια την έννοια της ελευθερίας σε όλο τον κόσµο.

∆ιεθνής διάσταση

Το παλαιστινιακό είναι υπόθεση διεθνούς δικαιοσύνης. Οι λαοί σε όλο τον κόσµο ξεσηκώνονται ενάντια στο έγκληµα του σιωνιστικού κράτος. Κι όµως, βλέπουµε τις ισχυρές χώρες της ∆ύσης να συνεχίζουν να εξοπλίζουν το Ισραήλ, να του δίνουν πολιτική κάλυψη και να απορρίπτουν τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Στην Ε.Ε. την ίδια στιγµή που επιβάλλουν το 19ο πακέτο κυρώσεων στη Ρωσία για την εισβολή στην Ουκρανία, δεν έχουν το σθένος ούτε να αποβάλουν, για τους ίδιους λόγους, το Ισραήλ από την Γιουροβίζιον.

Την ίδια στιγµή, το παγκόσµιο κίνηµα αλληλεγγύης – αντλώντας δύναµη από την απαράµιλλη  γενναιότητα των Παλαιστινίων που αντιστέκονται στον βάρβαρο κατακτητή – φουντώνει όλο και περισσότερο, αναγκάζοντας τις κυβερνήσεις να «κονταίνουν» µεν την στήριξη στον φασίστα Νετανιάχου, αλλά να µην προβαίνουν σε κινήσεις για να τον αποτρέψουν.

Η στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Από τους πιο ακραιφνείς συµµάχους των σιωνιστών, η ελληνική κυβέρνηση διατυµπανίζει σε κάθε τόνο ότι η Ελλάδα διατηρεί στρατηγική σχέση µε το Ισραήλ και ότι αυτή η σχέση «δεν εµποδίζει» κριτική για την κατάσταση στη Γάζα. Βέβαια ο Μητσοτάκης όταν του ζητήθηκε να χαρακτηρίσει τα γεγονότα στη Γάζα ως γενοκτονία, απέφυγε τον όρο, λέγοντάς τον «πολύ βαρύ». Ενώ δήλωσε ότι η Ελλάδα «θα αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης», ξεκαθάρισε ότι το πότε και το πώς θα γίνει εξαρτάται από «την κατάλληλη συγκυρία». Αλλά η καθυστέρηση και η υποσηµείωση δεν είναι ουδέτερη στάση· είναι συνενοχή. Η διατήρηση της στρατηγικής σχέσης µε το Ισραήλ — παρά τις καταγγελίες για ανθρωπιστικές θηριωδίες — δεν µπορεί να δικαιολογείται µε «διπλωµατική ισορροπία».

Ο δε Άδωνις, το γνωστό κατακάθι της Ν∆, έχει προχωρήσει σε δηλώσεις που δείχνουν ξεκάθαρα ποια πλευρά επιλέγει η κυβέρνηση, αναφέροντας πως «σεβασµό στην ανθρώπινη ύπαρξη δείχνει το Ισραήλ, καθώς και ότι η κυβέρνηση θαυµάζει το Ισραήλ και «µακάρι να τους µοιάσουµε». Αυτές οι δηλώσεις δεν είναι απλώς ρητορική. ∆ιαµορφώνουν την κρατική αφήγηση — ποιον στηρίζουµε, ποιον αγνοούµε.

Το σχέδιο Τραµπ – «ειρήνευση» ή συνθηκολόγηση άνευ όρων

Την αντίφαση µεταξύ της διάθεσης των λαών να σταµατήσουν τον αφανισµό των Παλαιστινίων και την στήριξη των κυβερνήσεων προς τους σιωνιστές, προσπαθεί να «καλύψει» ο – προαλειφόµενος και για νόµπελ Ειρήνης (τροµάρα µας …) – Τραµπ. Με ένα σχέδιο 20 σηµείων, όπου δεν υπάρχει λέξη για την ∆υτική Όχθη (όπου συντελείται αντίστοιχο µε την Γάζα έγκληµα) ενταφιάζεται η προοπτική του Παλαιστινιακού κράτους. Επιδιώκει να διαµορφώσει τη µεταπολεµική αρχιτεκτονική στη Γάζα υπό αµερικανική επιτήρηση. Απαιτεί την αποδοχή του αφοπλισµού και συνθηκολόγηση της Χαµάζ, την απελευθέρωση των σιωνιστών οµήρων και το πέρασµα της διοίκησης της Γάζας σε διεθνές όργανο µε πρόεδρο τον Τραµπ (!), ενώ δεν υπάρχει χρονοδιάγραµµα για την αποχώρηση του IDF από τη Γάζα. Το αντάλλαγµα θα είναι η διακοπή των στρατιωτικών επιχειρήσεων σε µια προσωρινή και καθόλου εγγυηµένη ειρήνευση. Και για να µην απορούµε αν παραιτήθηκε  του σχεδίου του για την «Ριβιέρα της Μ. Ανατολής, το σχέδιο προβλέπει την δηµιουργία «ειδικής οικονοµικής ζώνης» µε διάφορα προνόµια για τους συµµετέχοντες.

Εκτός από τον Νετανιάχου και τους δυτικούς ιµπεριαλιστές, το σχέδιο έτυχε υποστήριξης από αραβικές χώρες και από τον Αµπάς της παλαιστινιακής αρχής, που πάντα αναζητούσε τη λύση από τους Αµερικανούς. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασµό µε τους συνεχιζόµενους βοµβαρδισµούς, δηµιουργεί ιδιαίτερη πίεση στη Χαµάζ και τους µαχόµενους Παλαιστινίους, που εξέφρασαν µια αρχική αποδοχή, σεβόµενοι την ανάγκη του λαού τους να σταµατήσουν τα ακραία µαρτύρια, αλλά και  αρνούµενοι βέβαια την απόλυτη συνθηκολόγηση.

Η ηθική & πολιτική διάσταση – τι σηµαίνει «µέχρι τη λευτεριά»

Η τελική κατάληξη του σχεδίου Τραµπ, στο σταυροδρόµι που βρισκόµαστε, δεν είναι βέβαιη. Από την πλευρά µας και χωρίς να σταθούµε στο πως θα κινηθεί ο παλαιστινιακός λαός, πρέπει να γνωρίζουµε ότι ο αγώνας τους είναι κοµµάτι του παγκόσµιου αγώνα ενάντια στον ιµπεριαλισµό και την αποικιοκρατία, τον ρατσισµό και την καταπίεση. Η ελευθερία της Παλαιστίνης είναι προϋπόθεση για έναν πιο δίκαιο κόσµο.

Το σύνθηµα «Μέχρι τη λευτεριά» σηµαίνει κάτι πολύ συγκεκριµένο: δεν αρκεί µια παύση πυρός ή λίγη ανθρωπιστική βοήθεια. Η λευτεριά σηµαίνει: τερµατισµό της κατοχής, άρση του αποκλεισµού της Γάζας, τερµατισµό του καθεστώτος απαρτχάιντ, επιστροφή των προσφύγων αποκατάσταση των δικαιωµάτων των Παλαιστινίων στη γη τους και τελικά ελεύθερο Παλαιστινιακό Κράτος.

Στο παγκόσµιο κίνηµα αλληλεγγύης των λαών θα κριθεί ώς ένα βαθµό και το σχέδιο Τραµπ και η πάλη για να βρεθεί ο παλαιστινιακός λαός ελεύθερος στον τόπο του, σε ένα κράτος ενιαίο από τη θάλασσα ώς τον ποταµό, όπου θα ζουν ειρηνικά όλοι οι λαοί της περιοχής.

Τι σηµαίνουν όλα αυτά για εµάς

Όσο η κυβέρνηση επενδύει σε φιλοϊσραηλινή στάση, αρνείται να ενισχύσει διεθνώς τις πιέσεις για ασκήσεις κυρώσεων ή για επίσηµες καταδίκες. Η γραµµή «θα αναγνωρίσουµε στο σωστό χρόνο» αφήνει το παλαιστινιακό στην αναµονή — σε µια κατάσταση κατοχής, αυτό ισοδυναµεί µε συνεχιζόµενη ανοχή. Στην Ελλάδα, όσοι εκφράζουν αλληλεγγύη αντιµετωπίζουν κατηγορίες για «αντισηµιτισµό» ή καταστέλλονται βάναυσα (όπως έγινε στην πορεία της 7/10), ενώ η κυβέρνηση αποµακρύνει το βάρος από τη δική της ευθύνη.

Στόχος στην Ελλάδα δεν είναι απλώς να εκφράζουµε αλληλεγγύη — είναι να δράσουµε. Να απαιτήσουµε από την κυβέρνηση:

• Άµεση αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης, χωρίς διαπραγµατεύσεις περί χρονικής στιγµής.

• Καταδίκη της γενοκτονίας στη Γάζα — χρήση του όρου χωρίς δισταγµό.

• Να διακόψει η Ελλάδα πολιτικές και στρατιωτικές σχέσεις που ενισχύουν το Ισραήλ στην κατοχική του δράση.

• Να στηρίξει κυρώσεις, διεθνή πίεση και να συµµετάσχει ενεργά σε πρωτοβουλίες αλληλεγγύης.

Η πολιτική στάση δεν είναι ουδέτερη. Όταν οι εκτελεστές των εγκληµάτων απολαµβάνουν πολιτική κάλυψη, το έγκληµα ενθαρρύνεται. Κάθε φορά που ένας λαός αγωνίζεται για την ελευθερία του, ανοίγει δρόµο και για τους υπόλοιπους. Γι’ αυτό λέµε και θα συνεχίσουµε να λέµε: Με την Παλαιστίνη µέχρι τη λευτεριά – γιατί η φωνή της Παλαιστίνης είναι η φωνή κάθε λαού που αρνείται να ζήσει γονατιστός.

του Αλέξη Λιοσάτου

Στις 4 Σεπτεμβρίου, η κυβέρνηση του Νεπάλ ανακοίνωσε την απαγόρευση 26 ιστότοπων κοινωνικής δικτύωσης, συμπεριλαμβανομένων των WhatsApp, Facebook, Instagram και YouTube, Χ. Η κυβέρνηση ήταν πλήρως ενήμερη για τη ταξική δυσαρέσκεια που σιγόβραζε μεταξύ των μαζών κι επιδίωξε την ευθεία λογοκρισία. Η κριτική για τα nepo babies (τα παιδιά των ισχυρών παραγόντων της χώρας) που επιδείκνυαν τον πλούτο τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αυξανόταν.

Δύο ημέρες πριν από τις διαδηλώσεις της 8ης Σεπτεμβρίου, η 24χρονη ακτιβίστρια και δικηγόρος Τανουζά Παντέι, που εξελίχθηκε σε πρόσωπο της εξέγερσης, ανέβασε ένα βίντεο με μια εξόρυξη μεταλλευμάτων στην οροσειρά Τσούρε, που έγινε αμέσως «viral». «Οι πόροι του Νεπάλ πρέπει να ανήκουν στον λαό, όχι στις ιδιωτικές εταιρείες των πολιτικών», έγραψε, καλώντας τη γενιά της να «διαμαρτυρηθεί κατά της διαφθοράς και της κατάχρησης του εθνικού μας πλούτου». Αλλά η κυβέρνηση έκανε λάθος υπολογισμούς κι έριξε λάδι στη φωτιά. Η απαγόρευση θεωρήθηκε ως μια απροκάλυπτη προσπάθεια καταστολής της αυξανόμενης κριτικής για την πολιτική διαφθορά και οδήγησε σε διαδηλώσεις της νεολαίας το Σ/κύριακο 6-7/9.

Το κίνημα πήρε από τα ΜΜΕ το όνομα «Κίνημα της Γενιάς Ζ» – της γενιάς που γεννήθηκε μεταξύ 1995 και 2010. Προηγούμενα κινήματα στην Κένυα και το Μπαγκλαντές βαφτίστηκαν επίσης έτσι (ο μ.ό ηλικίας στο Νεπάλ είναι 25 έτη, περίπου μισός από την Ελλάδα). Οι διαδηλώσεις κατά της λογοκρισίας εξελίχθηκαν σε ένα κίνημα κατά των διεφθαρμένων πολιτικών, ενάντια στην ανεργία και τη φτώχεια, τον νεποτισμό, την επίδειξη πλουτισμού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε αγώνα για εκλογές, εκδημοκρατισμό των θεσμών και πραγματική δημοκρατία.

Στις 8/9  δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές κατευθύνθηκαν προς το κτίριο του κοινοβουλίου κι έσπασαν τον αστυνομικό κλοιό. Η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον του πλήθους. Μέχρι το τέλος της ημέρας, δεκαεννέα σκοτώθηκαν (μεταξύ τους και παιδιά) και 400 τραυματίστηκαν – η πιο αιματηρή ημέρα διαμαρτυρίας στην ιστορία του Νεπάλ.

Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Οι διαδηλώσεις κλιμακώθηκαν το βράδυ της ίδιας μέρας και την επόμενη μέρα οι διαδηλωτές αντί να «φοβηθούν» εισέβαλαν σε κυβερνητικά κτίρια, γραφεία κομμάτων και σπίτια υπουργών. Τα λεηλάτησαν, κάψανε, ξυλοκόπησαν, ξεφτίλισαν κι έδειραν κυβερνητικά στελέχη και προνομιούχους. Η Βουλή καταλήφθηκε από νέους με σκισμένα τζιν και σαγιονάρες. Το σπίτι του πρωθυπουργού αλλά και πρώην πρωθυπουργών καταστράφηκαν. Βουλή, Πρωθυπουργικό Μέγαρο, το Ανώτατο Δικαστήριο εμπορικά κέντρα, πολυτελή ξενοδοχεία, σούπερ μάρκετ, αστυνομικά τμήματα, εκθεσιακές αίθουσες και οχήματα «διεφθαρμένων πολιτικών» πυρπολήθηκαν. Το κύριο αεροδρόμιο της χώρας έκλεισε. Βίντεο με διαδηλωτές με όπλα να αποκτούν τον έλεγχο ολόκληρων πόλεων έκαναν τον γύρο του κόσμου.

Σε μια ύστατη προσπάθεια να ηρεμήσει η κατάσταση, η κυβέρνηση συμφώνησε να άρει την απαγόρευση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Αλλά ήταν πολύ αργά. Ο πρωθυπουργός Όλι προηγουμένως είχε φροντίσει να επιβάλει λογοκρισία, να χλευάσει τους διαδηλωτές και να ανοίξει πυρ εναντίον τους. Ακολούθως υπουργοί άρχισαν να παραιτούνται και να δραπετεύουν με ελικόπτερα από τη χώρα ο ένας μετά τον άλλο για να γλιτώσουν από την οργή των εξεγερμένων, μέχρι που το ίδιο έκανε και ο πρωθυπουργός. Και είμαστε 100% μαζί τους!

Tελικός απολογισμός: 74 νεκροί (μεταξύ των οποίων αστυνομικοί και η σύζυγος πρώην πρωθυπουργού), 2100 τραυματίες και καταστροφές κτιρίων έκτασης όμοιας με αυτές που προκάλεσε ο φονικός σεισμός του 2015 (8 ρίχτερ). Και μια επίδειξη δύναμης του κινήματος: μέσα σε μερικές ώρες διέλυσε την αστυνομία, ανέτρεψε την κυβέρνηση, έτρεψε σε φυγή το πανικόβλητο πολιτικό προσωπικό της.

Τελικά κινητοποιήθηκε ο στρατός επιβάλλοντας απαγόρευση κυκλοφορίας, και σε συνεννόηση με τον Πρόεδρο όρισαν ως μεταβατική πρωθυπουργό τη Σ. Κάρκι, πρώην πρόεδρο του Αρείου Πάγου και πολέμια της διαφθοράς, ως το πρόσωπο με τη μεγαλύτερη αποδοχή μεταξύ των εξεγερμένων. Η εξέγερση εκτονώθηκε. Η Κάρκι προσπαθεί σήμερα να κατευνάσει τους εξεγερμένους με αποζημιώσεις και υποσχέσεις περί «τιμωρίας των ενόχων αστυνομικών που άνοιξαν πυρ χωρίς κυβερνητική εντολή» κι ανακοίνωσε πως θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές τον προσεχή Μάρτιο.

Ακόμα και ο διορισμός της πρώτης γυναίκας-πρωθυπουργού στο βαθιά πατριαρχικό Νεπάλ είναι ενδεικτικός της σαρωτικής δύναμης της εξέγερσης.

Στο Νεπάλ η γυναίκα θεωρείται πολύ κατώτερη από τον άντρα. Το 40% των κοριτσιών παντρεύονται με υποχρεωτικά προξενιά πριν συμπληρώσουν τα 15 τους χρόνια  και μεγάλο ποσοστό των γυναικών και κοριτσιών εξαναγκάζονται σε τράφικινγκ στα πορνεία της Ινδίας. Ο άντρας είναι πολυγαμικός, η χήρα πετιέται στον δρόμο από την οικογένεια του άντρα της,  οι γυναίκες δεν μπορούν να κληρονομήσουν γη, για να επιτρέπεται στη γυναίκα να καλλιεργήσει γη πρέπει να είναι παντρεμένη, δηλαδή σε γενικές γραμμές η γυναίκα δεν μπορεί να ζήσει ανεξάρτητα. Οι περισσότερες γυναίκες κακοποιούνται από τον εργοδότη και τον σύζυγο. Οι μετανάστριες δουλεύουν ως σκλάβες. Κάθε χρόνο εκατοντάδες φτωχές γυναίκες στις επαρχίες του Νεπάλ κακοποιούνται ως … μάγισσες.  Σε αυτή τη χώρα διορίστηκε γυναίκα πρωθυπουργός!

Ο βαθμός ενοχής ή αθωότητας της κυβέρνησης για τις κρατικές δολοφονίες (κατά τη συστημική Κάρκι και το συνάφι της) είναι βέβαια ανέκδοτο, αλλά ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η (έκπτωτη) κυβέρνηση έλεγε ότι είναι … «αριστερή».

Ήταν απλά μια ακόμη αντιλαϊκή κυβέρνηση που καθοδηγούταν από το νεπαλέζικο κεφάλαιο και τον διεθνή ιμπεριαλισμό, τόσο σάπια (παρά την «αριστεροσύνη» της) που κατέρρευσε αστραπιαία.

Οι αιτίες της εξέγερσης:

η εξαθλίωση της εργατικής τάξης (και όχι απλώς της Gen Z)

Πρόκειται καθαρά για εξέγερση της εργατικής τάξης και των φτωχών των πόλεων, έστω κι αν δεν εκφράστηκε με απεργίες. Τα περί «Gen Z» καλλιεργούνται από τα αστικά ΜΜΕ για να θολώσουν τα ταξικά μηνύματα των σύγχρονων εξεγέρσεων ή για να «αποστασιοποιήσουν» τους ανθρώπους μεγαλύτερων ηλικιών.

Μια από τις φωτογραφίες που προκάλεσε λίγες μέρες πριν την εξέγερση ήταν αυτή του γιου ενός επαρχιακού υπουργού που πόζαρε δίπλα σε κουτιά Louis Vuitton, Cartier και Gucci, που κοστίζουν όσα δεν βγάζει ο Νεπαλέζος εργάτης σε όλη του τη ζωή. Η Τανουζά Παντέι, έφτιαξε ένα βίντεο που αντιπαρέθετε τη ζωή μιας πολιτικής οικογένειας με αυτή ενός νεαρού από το Νεπάλ, ο οποίος αναγκάστηκε να μεταναστεύσει για να βρει δουλειά σε μια χώρα του Κόλπου.

Το (στατιστικό=απατηλό) «μέσο μηνιαίο εισόδημα» είναι περίπου 100 ευρώ. Πρακτικά 3 στους 10 Νεπαλέζους πασχίζουν να επιβιώσουν με 14 δολάρια τον μήνα και 7 στους 10 ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Στη νεολαία τα νούμερα είναι ακόμα χειρότερα. Το ποσοστό ανεργίας των νέων είναι 23% με αυξητικές τάσεις. Το 80% του πληθυσμού ζει στην αγροτική ύπαιθρο, όπου 1 στα 2 παιδιά κάτω των 5 ετών υποσιτίζεται. Οι υπηρεσίες δημόσιας παιδείας και υγείας είναι διαλυμένες.

Το εισόδημα του πλουσιότερου 10% του πληθυσμού της χώρας είναι υπερτριπλάσιο του εισοδήματος του φτωχότερου 40%. Κι η οικονομική ανισότητα συνεχίζει να αυξάνεται. Το Νεπάλ είναι η δεύτερη πιο φτωχή χώρα της Νότιας Ασίας, πίσω μόνο από το Αφγανιστάν. Η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού αντιμετωπίζει φτώχεια, πείνα, ασθένειες και στερήσεις.

Το 7-14% του πληθυσμού εργάζεται στο εξωτερικό (από τις πρώτες χώρες σε ποσοστό μεταναστών επί του πληθυσμού στον κόσμο) και ένα στα τρία νοικοκυριά λαμβάνει εμβάσματα. Εκατομμύρια άνθρωποι εξαναγκάζονται σε μετανάστευση στα εργοστάσια της Ινδίας, στον κατασκευαστικό τομέα ή σε οικιακές εργασίες στις χώρες του Κόλπου, τη Μαλαισία και τη Νότια Κορέα… Στον Κόλπο εργάζονται για 210 δολάρια τον μήνα σε συνθήκες σκλαβιάς. Καταφέρνουν να στείλουν περίπου τα μισά πίσω στις οικογένειές τους στο Νεπάλ. Αλλά κι αυτά λεηλατούνται: φορολογούνται βαριά από την κυβέρνηση, για να κάνουν τα στελέχη της χλιδάτη ζωή την ώρα που καλούν τον λαό να υπομένει (κι άλλη κι άλλη) λιτότητα, κι έπειτα «απαλλοτριώνονται» (κλέβονται δηλαδή) κατά 15-50% από διεφθαρμένους εργολάβους, υπουργούς και αξιωματικούς. Μόνο το 3% των εμβασμάτων φτάνει στις οικογένειές τους! Αυτά τα λεφτά αποτελούν το 30% του ΑΕΠ της χώρας και η συντριπτική πλειοψηφία τους καταλήγει στις τσέπες όσων (απόλυτα δίκαια) στοχοποιήθηκαν και λιντσαρίστηκαν λίγες μέρες πριν.

Μεταξύ 2010 και Ιανουαρίου 2021, περίπου 6.750 μετανάστες εργάτες από τη Νότια Ασία πέθαναν κατά την κατασκευή υποδομών για το Παγκόσμιο Κύπελλο, συμπεριλαμβανομένων 1.641 εργατών (25% του συνόλου) από το Νεπάλ. Πάνω από 40 Νεπαλέζοι εργάτες αυτοκτόνησαν στη Ν.Κορέα την τελευταία 5ετία από τις συνθήκες σκλαβιάς που αντιμετώπιζαν- ξεκάθαρα εργοδοτικά εγκλήματα.

Ακόμα και το κλείσιμο των social media έχει ταξική διάσταση: στα ΜΚΔ βασίζουν πολλά μικροαστικά στρώματα την εργασία τους, ενώ αποτελούν επίσης βασικό μέσο επικοινωνίας των εκατομμυρίων Νεπαλέζων μεταναστών εργαζομένων με τις οικογένειές τους…

Αυτά συνθέτουν το ταξικό υπόβαθρο της εξέγερσης: η οργή και η απογοήτευση που συσσωρεύονταν υπό συνθήκες κλιμακούμενης οικονομικής δυστυχίας (μετά την εξέγερση του 2006, την πτώση του βασιλιά και την έλευση «αριστερής κυβέρνησης») τελικά εξερράγησαν ενάντια στο σύστημα της φτώχειας και της καταπίεσης, του αυταρχισμού, της επίδειξης πλούτου και της διαφθοράς και των τριών βασικών πολιτικών δυνάμεων σήμερα, των «αριστερών και κεντροαριστερών» κομμάτων που κυβερνούν συμμαχικά ή εκ περιτροπής τα τελευταία 17 χρόνια.

Συνομωσία μοναρχικών και Ιμπεριαλιστών;

Τηρώντας τις παραδόσεις η σταλινική Αριστερά της Δύσης αφήνει ντροπαλές υπόνοιες για εξέγερση υποκινούμενη από τον ιμπεριαλισμό (της Ινδίας, των ΗΠΑ κλπ) και κρατάει διακριτικά αποστάσεις (σε αντίθεση π.χ. με την αλληλεγγύη που επιδεικνύει στους Παλαιστίνιους). Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε περισσότερο για το αν έχουν άδικο, απαντάει η προηγούμενη ενότητα.

Η Αριστερά είναι πάντα με τους εξεγερμένους, με τους φτωχούς και ενάντια στο άδικο και τους εκμεταλλευτές. Είναι ενάντια στις αστικές κυβερνήσεις μέχρι την ανατροπή του καπιταλισμού και στόχο έχει το διαρκές ανέβασμα της συνείδησης του κόσμου μέχρι να επιτευχθεί ο σοσιαλισμός σε εθνικό και τελικά διεθνές επίπεδο. Αυτό θα γίνει μόνο παρεμβαίνοντας στους υπαρκτούς αγώνες και όχι αναζητώντας φαντασιακούς «καθαρούς» αγώνες για να στηρίξουν εκ των υστέρων.

Η ουσία είναι ότι η στάση των σταλινικών δυνάμεων καθορίζεται από τον αυτοπροσδιορισμό της κυβέρνησης του Νεπάλ ως αριστερή ή και … κομμουνιστική. Μια κυβέρνηση όμως που προκαλεί όσα προαναφέραμε στους εργάτες, τις γυναίκες και τους φτωχούς, μια κυβέρνηση που καθοδηγείται από το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, μια κυβέρνηση που τα βρίσκει με το ΔΝΤ και κάνει επίδειξη πλουτισμού, εξ ορισμού δεν είναι ούτε αριστερή ούτε κομμουνιστική. Οι ελπίδες που γεννήθηκαν με την προηγούμενη εξέγερση και την πτώση της μοναρχίας (το 2008) δεν δικαιώθηκαν κι έδωσαν τη θέση τους στην απελπισία και την οργή. Αυτό είναι που έχει σημασία.

Τα τρία βασικά κόμματα που κυβερνούν από το 2008 είναι το μαοϊκό «Κομμουνιστικό Κόμμα Νεπάλ – Ενωμένοι Μαρξιστές-Λενινιστές» (το κόμμα του έκπτωτου πρωθυπουργού Όλι), το «Κομμουνιστικό Κόμμα Νεπάλ – Μαοϊκό Κέντρο» και το «Νεπαλέζικο Κογκρέσο» (κεντροαριστερό-σοσιαλδημοκρατικό) που συγκυβερνούν με τη μία ή την άλλη σύνθεση. Το Κογκρέσο είναι φιλοϊνδικό, ενώ ο Όλι ήταν κινεζόφιλος.  Δηλαδή μιλάμε για φιλοϊμπεριαλιστικά κόμματα και στη μια και στην άλλη περίπτωση. Ο κινέζικος ιμπεριαλισμός έχει φτάσει οικονομικά τις ΗΠΑ, διεισδύει σε όλο και περισσότερες οικονομίες του πλανήτη και μειώνει τις αποστάσεις στρατιωτικά από τις ΗΠΑ ενώ η Ινδία θα είναι 3^η παγκόσμια οικονομία σύντομα, και αντίθετα με τα όσα ακόμα και σήμερα υπονοούνται («πίσω από την Ινδία βρίσκονται οι ΗΠΑ») η Ινδία επιδίδεται στην λεγόμενη «πολυδιάστατη» εξωτερική πολιτική τόσο με τις ΗΠΑ όσο και με την Κίνα.

Σαφώς στο κίνημα προσπάθησαν να παίξουν ρόλο οι ιμπεριαλιστές και οι εγχώριες φίλιες δυνάμεις τους. Κάποιοι διαδηλωτές απαίτησαν να διοριστεί ο φιλοαμερικανός δήμαρχος του Κατμαντού Μπάλεν Σαχ. Νωρίτερα φέτος είχαν γίνει στο Νεπάλ και (ακροδεξιές) διαδηλώσεις με αίτημα την αποκατάσταση της βασιλείας. Αυτές οι ακροδεξιές δυνάμεις συμμετείχαν στην εξέγερση αλλά αποτελούν ελάχιστο τμήμα της και δεν την χαρακτήρισαν-οι εξεγερμένοι τους γύρισαν την πλάτη.

Η εξέγερση είχε ως αιτήματα εκλογές και περισσότερη δημοκρατία, όχι βασιλεία και αυταρχισμό. Επιτέθηκε στους μπάτσους και στους πλούσιους, όχι στις μειονότητες ή στους αγωνιστές-τριες. Μορφή του κινήματος αναδείχθηκε η νεαρή φιλοπεριβαλλοντική ακτιβίστρια και όχι κάποιος αντιδραστικός, «προοδευτικός αστός» ή φασίστας.  Μεταξύ των προτεινόμενων για την Προεδρεία από τη νεπαλέζικη αστική τάξη ήταν ο Σαχ ή ο Γκισίνγκ (φιλο-ινδός). Ωστόσο οι εξεγερμένοι «ψήφισαν» τη γυναίκα Κάρκι, ως «αδιάφθορη» και «ουδέτερη» και όχι μοναρχικούς, φιλοϊνδούς ή φιλοκινέζους. Και αυτή επικράτησε. Σίγουρα η Ακροδεξιά κι οι φιλομοναρχικοί δεν θα αναδείκνυαν γυναίκα σε μια τόσο φαλλοκρατική χώρα. Πέρα από την ακροδεξιά, αρκετές αριστερές δυνάμεις συμμετείχαν ενεργά στους δρόμους και ηγήθηκαν τμημάτων αυτού του κινήματος.

Είναι σαφές τόσο από τα χαρακτηριστικά όσο και από το οικονομικό υπόβαθρο ότι η εξέγερση ήταν «αριστερόστροφη» και μάλιστα «πολύ πάνω από τον μέσο όρο».

Μπορούμε να κάνουμε κριτική στους εξεγερμένους για το ότι αντί να διαλύσουν και τον στρατό μπήκαν σε διάλογο μαζί του, για το ότι αποδέχτηκαν αστή εκπρόσωπο αντί να κυβερνήσουν οι ίδιοι συλλογικά, τέλος για το ότι … δεν έφτιαξαν σοβιέτ και δεν είχαν στόχο τον σοσιαλισμό… Αλλά όλα αυτά ήταν συνυφασμένα με την έλλειψη επαναστατικού κόμματος ή μιας δύναμης που να διεκδικήσει αυτόν τον ρόλο, τη στιγμή μάλιστα που οι κυβερνώντες αυτοπροσδιορίζονταν ως «κομμουνιστές», κατασυκοφαντώντας έτσι την έννοια της Αριστεράς και του κομμουνισμού (παρόμοια με τα καθεστώτα του κρατικού καπιταλισμού σε ΕΣΣΔ, Αν. Ευρώπη, Κίνα και αλλού).

Ιμπεριαλισμός: ΙΝΔΙΑ-ΚΙΝΑ-ΗΠΑ (με αυτή τη σειρά)

Ο ιμπεριαλισμός έχει απλώσει τα πλοκάμια του και στο Νεπάλ. Η Κίνα και η Ινδία «εκ των πραγμάτων» (καθώς το περιβάλλουν γεωγραφικά) αλλά και οι ΗΠΑ ερίζουν για πολιτική επιρροή για τα κέρδη και την κυριαρχία των πολυεθνικών τους.

Ο Όλι ανέλαβε πρωθυπουργός το 2024 κι «έτρεξε» με την Κίνα σειρά από «projects» για ισχυρότερο ρόλο της πανίσχυρης χώρας στα εσωτερικά του Νεπάλ. Αυτό προκάλεσε τις αντιδράσεις της Ινδίας, των ΗΠΑ και της ΕΕ. Στο προσκήνιο βρίσκονται τα σχέδια εκμετάλλευσης του τεράστιου υδάτινου πλούτου της χώρας (και όχι μόνο). Το Νεπάλ αποτελεί τη δεύτερη διεθνώς χώρα με τον μεγαλύτερο υδάτινο πλούτο στον κόσμο (ελέω Ιμαλαΐων), κάτι που έχει ανοίξει τις ορέξεις αρπακτικών της αγοράς που δραστηριοποιούνται στον τομέα  της υδροηλεκτρικής ενέργειας. Παλιότερο δημοσίευμα του «Bloomberg» κατέγραφε εκτιμήσεις επιστημόνων σύμφωνα με τις οποίες μόνο από τους παγετώνες του Νεπάλ θα μπορούσε να καλυφθεί πάνω από το 1/4 των ετήσιων ενεργειακών αναγκών ολόκληρης της Ινδίας… Στη βάση αυτής της πραγματικότητας έγιναν καπιταλιστικές επενδύσεις στον τομέα τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα το Νεπάλ πλέον να εξάγει ενέργεια, με κύριο προορισμό την Ινδία.

Το εμπόριο με την Ινδία αντιπροσωπεύει για το Νεπάλ το 64,1% των συνολικών του εμπορικών συναλλαγών και μεγάλο του μέρος αφορά την Ενέργεια. Στα μέσα Ιούλη 2023 η Ινδία αντιπροσώπευε περίπου το 35% των συνολικών άμεσων ξένων επενδύσεων του Νεπάλ , ενώ τα κινέζικα ΜΜΕ διαμαρτύρονταν ότι η Ινδία κέρδισε 10 συμβάσεις για τη λειτουργία υδροηλεκτρικών σταθμών στη χώρα, ξεπερνώντας τις 5 της Κίνας… Ωστόσο η Κίνα επιδίωκε προοπτικές επέκτασης κι αντιστροφής των συσχετισμών, με τον Όλι σύμμαχο.

Οι ΗΠΑ έδιναν τη δική τους μάχη τα προηγούμενα χρόνια, με συμφωνίες με την «αριστερή κυβέρνηση» του Νεπάλ για «επενδύσεις» 500 εκατ. δολαρίων, που επέσπευσαν να ενεργοποιήσουν οι Τραμπικοί φέτος. Από την άλλη, ο Όλι πέρα από «φιλοκινέζος» διατηρούσε πολύ καλές σχέσεις και με τις ΗΠΑ. Οπότε το επιχείρημα περί αμερικανικής συνωμοσίας πάει μάλλον άπατο. Όπως και τα περί «οι ΗΠΑ πίσω από την Ινδία». Άλλωστε κόμματα όπως το (φιλοϊνδικό) Νεπαλέζικο Κογκρέσο εναντιώνονται στην ίδρυση αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στη χώρα.

Εκ των υστέρων θα φανεί αν θα αλλάξει κάτι στο πολιτικό σύστημα και ποιον συσχετισμό δυνάμεων (την φίλα προσκείμενα νεπαλέζικη άρχουσα τάξη προς την Ινδία; Τις ΗΠΑ; Την Κίνα;)  «ευνόησε» σε κυβερνητικό επίπεδο η εξέγερση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η εξέγερση υποκινήθηκε ή καθοδηγήθηκε από οποιαδήποτε αστική πτέρυγα. Να έχουμε βεβαίως υπόψη μας και ότι οι εκλογές αργούν (σκοπίμως φυσικά, για να «σταθεροποιηθεί η κατάσταση», να μην ψηφίσουν οι εργάτ(ρι)ες «παρορμητικά») και μέχρι τότε η νεπαλέζικη άρχουσα τάξη μπορεί να έχει σβήσει αρκετό τμήμα των μνημών της σημερινής εξέγερσης. Αυτό το είδαμε κι εμείς εδώ στην Ελλάδα το 1946, το 1974 και πρόσφατα με το έγκλημα των Τεμπών…

Όταν δεν υπάρχει ο επαναστατικός ενθουσιασμός, μπορεί να επικρατήσει σύντομα η απάθεια, η δεξιά προπαγάνδα ή η αντεπαναστατική απελπισία. Δεν αποκλείεται να ωφεληθεί η Ινδία και η φιλοϊνδική πτέρυγα των αστών.  Δεν αποκλείεται βραχυμεσοπρόθεσμα να ενισχυθεί η φιλομοναρχική Δεξιά.  Και είναι προφανές ότι αυτό σε έναν βαθμό θα γίνει αφού η άρχουσα τάξη επί 17 χρόνια ταυτίζεται με την «κυβερνώσα Αριστερά» και πραγματική οργανωμένη αριστερή αντιπολίτευση δεν υπάρχει, σε αντίθεση με το φιλομοναρχικό μπλοκ που είναι συμπαγές με ισχυρά οικονομικά συμφέροντα από πίσω του και μπορεί να κολυμπήσει στα θολά νερά του «αγώνα κατά της διαφθοράς».

Σε κάθε περίπτωση ένα είναι σίγουρο, και αυτό αποτελεί βασική αρχή του επαναστατικού μαρξισμού: Η ιστορία των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων είναι η μόνη που ΔΕΝ  γράφεται από τους καπιταλιστές και τα τσιράκια τους, γι’ αυτό άλλωστε αυτός ο συρφετός τις σιχαίνεται, όπως σιχαίνεται και τις λαϊκές μάζες γενικά. Εξ ου και ΌΛΟΙ οι υποψήφιοι για μεταβατικοί πρωθυπουργοί από όλες τις πτέρυγες, ΟΛΟΙ οι ιμπεριαλιστές (Κίνα, ΗΠΑ, Ινδία) και ο στρατός εκλιπαρούσαν τους εξεγερμένους για αυτοσυγκράτηση και διάλογο, τρέμοντας να μη γενικευτεί εναντίον τους και κυρίως να μην εξαπλωθεί σε άλλες χώρες η οργή τους.

Αν υπήρξε κάποια προσπάθεια εξωτερικής παρέμβασης στο κίνημα, ήταν πιθανότερη η ινδική. Αυτό δεν σημαίνει ότι πέτυχε το οτιδήποτε, και σίγουρα δεν προκάλεσε η Ινδία την επαναστατική έκρηξη των μαζών. Η Ινδία τρέμει τον ίδιο της τον λαό και το τελευταίο που θέλει είναι έναν επικίνδυνο «ιό» στα σύνορά της που θα μεταφέρει την εξέγερση στο εσωτερικό της (και που θα προστεθεί στους «ιούς» του Κασμίρ και της ινδικής εργατικής τάξης που οργανώνεται και προχωρά όλο και συχνότερα σε γιγάντιες απεργίες). Η δε Κίνα φοβάται επίσης γιατί και αυτή έχει «κομμουνιστές» στην  εξουσία και οι συνειρμοί μπορεί να γίνουν ευκολότερα απέναντι στην κινεζική γραφειοκρατία.

Ινδία-ΗΠΑ-Κίνα στήριξαν με τον ίδιο ζήλο την Κάρκι. Πάνω απ’ όλα και για όλους άλλωστε προτεραιότητα αποτελεί η «αποκατάσταση της τάξης».

Όλοι αυτοί οι δήμιοι των εργατ(ρι)ών και των λαών θα προσπαθήσουν να επωφεληθούν στο μετεξεργεσιακό τοπίο, θα δώσουν μάχες και θα νταραβεριστούν μεταξύ τους για μερίδιο από την πίτα, κανένας όμως δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε το ψωμί ούτε την ειρήνη ούτε τη δικαιοσύνη για τον λαό της χώρας.

Η προϊστορία και η χρεοκοπία του «μαοϊκού ρεφορμισμού».

Όπως είπαμε, το Νεπάλ είναι μια πάμφτωχη και καθυστερημένη χώρα. Μέχρι το 2008 επικεφαλής ήταν ο βασιλιάς που θεωρούταν … μετενσάρκωση του Θεού-Βισνού. Το Νεπάλ παρέμενε ένα κράμα καπιταλισμού και φεουδαρχίας. Η τελευταία μορφή δουλείας καταργήθηκε μόλις το 2000, με την απελευθέρωση  226.000 χιλ. εργατών γης και των οικογενειών τους από τους γαιοκτήμονες.

Το νεπαλέζικο κίνημα κατέγραψε τις εξεγέρσεις του 1951 και του 1990, που όμως απέτυχαν να δικαιώσουν τις λαϊκούς στόχους και τις προσδοκίες. Το 1990, οι λαϊκές διαδηλώσεις μετέτρεψαν τη μοναρχία σε συνταγματική μοναρχία. Μεγάλο μέρος της πολιτικής του Νεπάλ στη δεκαετία του “90 χαρακτηριζόταν από τον ανταγωνισμό μεταξύ των «μαρξιστών – λενινιστών»  (φιλοκινέζοι-μαοϊκοί), του Κογκρέσου (φιλοϊνδοί) και των μοναρχικών.

Το 1996, οι μαοϊκοί υπέβαλαν στην διακομματική κυβέρνηση (όπου ηγείτο το Κογκρέσο) έναν κατάλογο 40 αιτημάτων που περιλάμβανε τη διανομή γης, ένα σύστημα επιδομάτων ανεργίας, υγειονομική περίθαλψη και εκπαίδευση κλπ. Όταν τα αιτήματά τους δεν ικανοποιήθηκαν, αποχώρησαν από την κυβέρνηση και ξεκίνησαν ένοπλη πάλη, που κράτησε ως το 2006. Σε αυτόν τον μακροχρόνιο εμφύλιο «Λαϊκό Πόλεμο» 18.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων 8.000 μαοϊκοί αντάρτες και 4.500 μέλη των δυνάμεων ασφαλείας. Το Κομμουνιστικό-Μαοϊκό Κόμμα οργάνωσε τους φτωχούς αγρότες στην επαρχία ενάντια στους καταπιεστές τους, εφάρμοσε προγράμματα για τη διατροφή των κατοίκων, τη μόρφωση και την περίθαλψή τους κ.ά., θυμίζοντας το ελληνικό ΕΑΜ. Έφτασαν οι ένοπλες δυνάμεις του ΚΚ να ελέγχουν σχεδόν πλήρως την ύπαιθρο και να περικυκλώνουν την πρωτεύουσα. Ο βασιλιάς Γκιανέντρα το 2001 κήρυξε λυσσαλέο πόλεμο στους αντάρτες (μαζικοί βιασμοί, δημόσια βασανιστήρια και εκτελέσεις απέναντι στους αντάρτες, οι μισές εκ των οποίων ήταν γυναίκες!) και το 2005 συγκέντρωσε και πάλι όλη την πολιτική εξουσία στα χέρια του. Ακολούθησε γενική απεργία διαρκείας και εξέγερση ΚΑΙ στις πόλεις τον Απρίλιο του 2006 για 19 συνεχόμενες ημέρες, παρά την απαγόρευση κυκλοφορίας. Το σύνολο πρακτικά του πληθυσμού σάρωσε κάθε αστυνομικό και στρατιωτικό μπλόκο και έφτασε μέχρι το παλάτι, θυμίζοντας εικόνες του ρώσικου 1917. Τελικά (ελλείψει μπολσεβίκων, αντί για έφοδο στον ουρανό) επήλθε ο συμβιβασμός Μαοϊκών με τη νεπαλέζικη άρχουσα τάξη, τον στρατό και τον ανταρτοφάγο βασιλιά.

Ο Γκιανέντρα αναγκάστηκε να επαναφέρει το κοινοβούλιο. Στις 10 Απριλίου 2008, διεξήχθησαν εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση, με τους Μαοϊκούς να πλειοψηφούν συντριπτικά. Οι κομμουνιστικές δυνάμεις έλαβαν >60% των ψήφων και οι μοναρχικοί 1%. Στις 28 Μαΐου 2008, το Νεπάλ ανακηρύχθηκε Ομοσπονδιακή Αβασίλευτη Δημοκρατία.

Ο συμβιβασμός των Μαοϊκών με το αστικό κράτος και τον βασιλιά δεν είναι «τυχαίο» γεγονός ούτε «προδοσία» (όπως είπαν κάποιοι μαοϊκοί για τον ηγέτη του ΚΚΝ-Μ Πρατσάντα αποχωρώντας από το κόμμα). Το πραγματικό πρόβλημα είναι ο πυρήνας της «Σκέψης» του Στάλιν και του Μάο: η θεωρία των σταδίων (πρώτα αντι-ιμπεριαλισμός-απεξάρτηση, μετά εκδημοκρατισμός-«ολοκλήρωση του καπιταλισμού» και στο απροσδιόριστο μέλλον κάπου-κάπως-κάποτε σοσιαλισμός), της συνεργασίας του «μπλοκ των 4 τάξεων» (εργάτες-αγρότες-διανοούμενοι-«εθνική αστική τάξη»), η θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα» αντί της διαρκούς επανάστασης, ο πατριωτισμός αντί του διεθνισμού κ.ά., στρατηγικές που κόστισαν την ήττα σε δεκάδες επαναστάσεις κι ακόμα περισσότερα κινήματα διεθνώς, σέρνοντας ξανά και ξανά την εργατική τάξη στην ουρά του κεφαλαίου και οδηγώντας την σε «υπερήφανες» ήττες και σφαγές. Έτσι οι Μαοϊκοί του Νεπάλ το 1996 είχαν εξαγγείλει ως στόχο τη «Νέα Δημοκρατία» ως ενδιάμεσο στάδιο «πριν» τον σοσιαλισμό. Κατά τη διάρκεια του «Λαϊκού Πολέμου» (1996-2006), οι μαοϊκοί τόνιζαν ότι ο άμεσος στόχος τους ήταν να «οικοδομήσουν ένα νέο είδος εθνικών καπιταλιστικών σχέσεων, προσανατολισμένων προς τον σοσιαλισμό» και ότι «δεν πιέζουμε για μια κομμουνιστική δημοκρατία, αλλά για μια αστική ρεπουπλικανική δημοκρατία». Το 2006 θεωρούσαν ότι εκπλήρωσαν το «αντι-ιμπεριαλιστικό-δημοκρατικό» στάδιο «πριν» τον σοσιαλισμό.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι το 2006 παρέδωσαν τα όπλα στον αστικό στρατό (αυτόν που εκπαιδεύτηκε ώστε να δολοφονήσει χιλιάδες κομμουνιστές) και ενώθηκαν με την αστική τάξη και τους γαιοκτήμονες για να εγκαινιάσουν μια λεγόμενη «ειρηνική δημοκρατική εποχή», συμμετέχοντας στην αστική μεταβατική κυβέρνηση με τους εκπροσώπους των αστών και των γαιοκτημόνων. Ακριβώς δηλαδή (μια που αναφέραμε την ομοιότητα με το ΕΑΜ) ότι έκανε η ηγεσία του ΚΚΕ το 1944-45. Έλεγαν οι μαοϊκοί δεν θα συμμετέχουν σε κοινοβουλευτικές εκλογές και έπειτα άλλαξαν γνώμη, συμμετείχαν και συγκρότησαν «αριστερή κυβέρνηση». Από αυτή την κυβέρνηση ακόμα κι ο κομμουνιστοφάγος βασιλιάς μετά την πτώση του αντιμετωπίστηκε ευνοϊκά. Aμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας ο μαοϊκός ηγέτης Πρατσάντα συναντήθηκε με εκπροσώπους των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Τα συμπεράσματά των Αμερικανών; «Μην ανησυχείτε, η νέα κυβέρνηση είναι εθνικιστική, όχι κομμουνιστική. Δεν θα προβεί σε μέτρα κατά της ελευθερίας της ιδιοκτησίας. Οι κυβερνήσεις μας θα συνεργαστούν για ένα δημοκρατικό Νεπάλ». Από τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης ήταν η αποδοχή της αύξησης τιμής του πετρελαίου κατά 25% και τότε μόλις ξέσπασαν και οι πρώτες διαδηλώσεις εναντίον τους, προτάσσοντας τις «ανάγκες των φτωχών πάνω από τα κέρδη των εταιρειών».

Πρόκειται δηλαδή για την πανομοιότυπη και χρεοκοπημένη στρατηγική όλων των μαζικών σταλινικών και μαοϊκών κομμάτων: την ανακάλυψη ενός ενδιάμεσου σταδίου, ενός «εθνικού καπιταλισμού» που θα επιτευχθεί είτε με εκλογές είτε με ένοπλη πάλη ως μέσα διαπραγμάτευσης με τους καπιταλιστές. Το ενδιάμεσο στάδιο αποτελεί πάντα μια δικαιολογία αναβολής του σοσιαλισμού και του αέναου συμβιβασμού με τον καπιταλισμό.

Οι μαοϊκοί μέσα από τον μεγαλειώδη αγώνα τους καλλιέργησαν τις ελπίδες για μια πιο δίκαιη κοινωνία. Τελικά αποφάσισαν να το επιχειρήσουν «από τα πάνω». Οι ελπίδες γκρεμίστηκαν και οι υποσχέσεις αθετήθηκαν.

Ύστερα από τη θέσπιση του νέου Συντάγματος του Νεπάλ το 2015, αναζωπυρώθηκε η ελπίδα ότι η Αριστερά θα μπορούσε να βελτιώσει την κοινωνική κατάσταση των Νεπαλέζων κι έτσι το 2017, τα διάφορα κομμουνιστικά κόμματα κέρδισαν το 75% των εδρών στο εθνικό κοινοβούλιο.  Και πάλι οι ελπίδες αποδείχτηκαν φρούδες.

Τελικά το ενδιάμεσο «στάδιο» (δικαιολογία της ρεφορμιστικής στρατηγικής) συνεχίζεται και μέχρι σήμερα επί 17 χρόνια, διάστημα στο οποίο οι εργάτες πεινάνε και πεθαίνουν στα κάτεργα, οι γυναίκες εκπορνεύονται και ξυλοκοπούνται, στο όνομα της «Αριστεράς» και της αέναης υπομονής για τον σοσιαλισμό κάποτε …στη δευτέρα παρουσία. Συνοψίζοντας, ο μαοϊσμός επί της ουσίας αποτελεί άλλη μια άλλη εκδοχή του ρεφορμισμού. Και ο ρεφορμισμός είναι καταδικασμένος να προδίδει τις λαϊκές προσδοκίες σε όλες του τις μορφές.

«Αριστερή» Κυβέρνηση

Η «κομμουνιστική διακυβέρνηση» μετά το 2008 επιτάχυνε τον αστικό εκσυγχρονισμό (πχ τον εξηλεκτρισμό, που λογοδοτεί περισσότερο στις ανάγκες του νεπαλέζικου καπιταλισμού και της «εξαγωγής» ενέργειας και όχι στην εξυπηρέτηση του λαού, ασχέτως αν επωφελούνται και οι φτωχότεροι όπως σε όλες τις αστικές κοινωνίες) σε μια καθυστερημένη και μισοφεουδαρχική χώρα, όπως έκανε ο κρατικός καπιταλισμός στη Ρωσία ή ως μια άλλη μορφή «διεθλασμένης διαρκούς επανάστασης» (κατά τον Τόνι Κλιφ, όπως στην Κούβα και την Κίνα όπου αγροτικά αντάρτικα έγιναν κυβερνήσεις και ανέλαβαν σε καθυστερημένες χώρες να φέρουν σε πέρας τα αστικά καθήκοντα). Ο αστικός εκσυγχρονισμός ωστόσο από μόνος του (με τον εξηλεκτρισμό, τις επενδύσεις και τα κατασκευαστικά έργα) δεν συνιστά αριστερή πολιτική, όταν δεν συνοδεύεται από βελτίωση της ζωής των εργαζομένων, πολύ δε περισσότερο όταν συνοδεύεται από τον πλουτισμό της ολιγαρχίας.

Στην μετά το 2008 εποχή τα τρία κόμματα που ήδη αναφέρθηκαν (τα δυο κομμουνιστικά που προέκυψαν από τη διάσπαση του αρχικού ΚΚΝ-Μ και το Κογκρέσσο) είναι οι βασικές πολιτικές δυνάμεις. Ο Πρατσάντα, ο ηγέτης του αντάρτικου, σύντομα έγινε γνωστός περισσότερο για τον προσωπικό πλουτισμό του παρά για την ηγεσία του στο αντάρτικο. Εναντίον των τριών κομμάτων υπάρχουν κάθε τόσο καταγγελίες για διαφθορά, κατασπατάληση δημοσίων πόρων, νεποτισμό και αυταρχισμό. Το 2020 ο Όλι διέλυσε τη Βουλή και ξέσπασαν μεγάλες διαδηλώσεις στους δρόμους που κατεστάλησαν. Οι διαφωνούντες καταστέλλονταν όλα αυτά τα χρόνια και το μπλοκάρισμα των social media ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Από το 2008 έως το 2025, το Νεπάλ γνώρισε 14 «αριστερές» κυβερνητικές  αλλαγές με συμμαχία αυτών των κομμάτων, με την αστάθεια και την αντιπαράθεση να γίνονται αντιληπτές από τα κάτω ως «πόλεμος για την καρέκλα». Πότε υποχωρώντας αυτές οι κυβερνήσεις προς την Ινδία και πότε προς την Κίνα, έχει δοθεί χώρος για ανάπτυξη εθνικιστικών και φιλομοναρχικών δυνάμεων.

Έτσι το 2022 καταψηφίστηκαν οι «αριστεροί» υποψήφιοι και δήμαρχος στο Κατμαντού εκλέχτηκε ο … ράπερ Μπαλέν Σαχ, με «ξενέρωτα» προτάγματα όπως … «καθαρή πόλη, καλύτερες υπηρεσίες και υπεύθυνη διοίκηση». Ή αναδείχθηκε σε σοβαρή πολιτική δύναμη το κόμμα του δεξιού τσαρλατάνου και πρώην τηλεοπτικού παρουσιαστή Λαμιτζάνε (με 10% στις εκλογές του 2022). Και φτάσαμε στο σήμερα, όπου η εξέγερση ξέσπασε ενάντια σε κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση που ανήκουν στα δυο βασικά μαοϊκά κόμματα.

Ασιατική Άνοιξη;

Ο λαός της Σρι Λάνκα εξεγέρθηκε το 2022 ενάντια στο καθεστώς. Στη συνέχεια πέρυσι ξέσπασε η εξέγερση που ανέτρεψε την Σέιχ Χασίνα. Οι δυο εξεγέρσεις συζητιόντουσαν ως πηγές έμπνευσης μεταξύ των καθημερινών ανθρώπων του Νεπάλ και στα ΜΚΔ. Οι σκηνές στη Βουλή του Νεπάλ θύμισαν τη λεηλασία του παλατιού της Σρι Λάνκα πριν από τρία χρόνια. Η Αραβική Άνοιξη επίσης αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τους εξεγερμένους, οι οποίοι επίσης μοιράστηκαν κοινά σύμβολα με το μαζικό κίνημα στην Ινδονησία που ξέσπασε παράλληλα τις τελευταίες εβδομάδες. Παρόμοια εξέγερση διαδραματίστηκε πέρυσι στην Κένυα. Πρόκειται ουσιαστικά για διαφορετικά σημεία μιας παγκόσμιας αλυσίδας εξεγέρσεων ενάντια στον καπιταλισμό που σαπίζει και επιδεινώνει τις συνθήκες των εργαζομένων διεθνώς.

Ναι, είναι απογοητευτικό το πώς κατέληξε η «Αραβική Άνοιξη». Και ίσως πρόωρο να μιλήσουμε για «Ασιατική Άνοιξη». Αλλά στηρίζουμε τους αγώνες των λαών για να βελτιώσουν τη ζωή τους και να απαλλαγούν από τους τυράννους τους και ελπίζουμε να βρουν τον δρόμο τους, συμβάλλοντας όπως μπορούμε. Γνωρίζουμε ότι το πολιτικό κενό θα σπεύσουν να το καλύψουν όλες οι αντιδραστικές δυνάμεις. Γνωρίζουμε την αδυναμία/ανυπαρξία της (πραγματικά) επαναστατικής Αριστεράς αλλά και ότι η επαναστατική ελπίδα μπορεί να δώσει τη θέση της στην αντεπαναστατική απελπισία. Εξάλλου στη Σρι Λάνκα η λαϊκή εξέγερση οδήγησε σε μια κυβέρνηση που συνεχίζει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ενώ στο Μπαγκλαντές ενισχύεται η Ακροδεξιά. Γνωρίζουμε ότι η Κάρκι, ο Όλι, η νεπαλέζικη αστική τάξη, ο στρατός, οι μοναρχικοί, ο Μόντι και Σι Τζινπίνγκ και όποιος άλλος προσπαθήσει να παίξει ρόλο δεν θα δικαιώσουν ούτε έναν κόκκο από τις προσδοκίες των εξεγερμένων. Τα γνωρίζουμε όλα αυτά αλλά γνωρίζουμε κι ότι ο κόσμος αλλάζει με εξεγέρσεις, όταν η εργατική τάξη μπει σε κίνηση. Και δεν έχουμε άλλη επιλογή από τη διεθνιστική αλληλεγγύη και τη στήριξη στους υπαρκτούς αγώνες των μαζών, μέχρι να έρθουν νίκες κι εμπειρίες που θα τους οδηγήσουν στην δημιουργία επαναστατικών δομών, οργανώσεων, κομμάτων και στην ανατροπή του καπιταλισμού.

Εργατική Επανάσταση vs Θεωρίες Σταδίων.

Η τρέχουσα κατάσταση στο Νεπάλ αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι κάθε κυβέρνηση που αναλαμβάνει την εξουσία στο πλαίσιο του καπιταλισμού γίνεται θεματοφύλακας και εκτελεστής των συμφερόντων της καπιταλιστικής τάξης και του κράτους. Αυτό είναι ακόμα πιο φανερό σήμερα στον καπιταλισμό της κρίσης και του νεοφιλελευθερισμού, όπου για να κερδηθεί η παραμικρή εργατική-κοινωνική κατάκτηση απαιτείται μεγάλη επαναστατική ανατροπή. Γι’ αυτό γίνεται σήμερα διεθνώς όλο και πιο δύσκολο να διακρίνουμε τον αριστερό ρεφορμισμό από τις παραδοσιακές πολιτικές της δεξιάς, ανοίγοντας τον δρόμο για την άνοδο ακροδεξιών, φασιστικών τάσεων.

Η θεωρία των σταδίων οδηγεί στο «αέναο στάδιο του καπιταλισμού» θυσιάζοντας την εργατική τάξη και διαιωνίζοντας την εργατική τάξη. Με το πρόσχημα του «προσωρινού» οδηγεί από άλλη οδό στον ρεφορμισμό, στη λογική του «μίνιμουμ προγράμματος τώρα», της «ωρίμανσης των προϋποθέσεων» και των «μεταρρυθμίσεων» από τα πάνω. Τα σταλινομαοϊκά «στάδια» κι ο «κλασικός» ρεφορμισμός (σοσιαλδημοκρατία/ευρωκομμουνισμός) είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος κι οδηγούν τελικά στον ίδιο προορισμό: την παρακμή των κινημάτων, την καταστολή των ειλικρινών επαναστατικών στοιχείων μέσα σε αυτά, την προστασία του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού και τη χρήση του κρατικού μηχανισμού εναντίον της εργατικής τάξης.

Οι επαναστατημένοι νεολαίοι κι εργάτες του Νεπάλ έφτασαν μέχρι ένα σημείο, γιατί πάντα έτσι γίνεται χωρίς επαναστατική ηγεσία. Κι όταν δεν υπάρχει επαναστατικό κόμμα, η μέση συνείδηση του κόσμου των αγώνων επηρεάζεται από αστικές δυνάμεις, από αυταπάτες και φόβους, από την προσωπική κόπωση και τις «ρεαλιστικές προσδοκίες» που του καλλιεργεί το σύστημα, ακόμα και από την έλλειψη πίστης του ότι μπορεί να ανατρέψει τον καπιταλισμό. Η συνείδηση του «αυθόρμητου» είναι επίσης πολιτική και προκύπτει από τις δυνάμεις που παρεμβαίνουν σε αυτό. Ο κόσμος της εξέγερσης για παράδειγμα δεν επικέντρωσε στα εργοστάσια, τις απεργίες και τις καταλήψεις, το πάγωμα της παραγωγής και τον εργατικό έλεγχο. Δεν επιδίωξε να γίνει το ίδιο το κίνημα «κυβέρνηση» (ούτε καν να συμμετέχει σε αυτήν). Είχε αυταπάτες για «συμπαθητικούς» (αστούς) ηγέτες όπως η Κάρκι και τον αστικό στρατό που είναι εξ ορισμού το τελευταίο καταφύγιο του καπιταλισμού και ό,τι πιο αντιδραστικό υπάρχει. Δεν έκανε προπαγάνδα για να κερδίσει τον στρατό μαζί του. Όλα αυτά δεν μπορεί να τα πετύχει το «αυθόρμητο κίνημα», χρειάζεται συνειδητή πολιτική παρέμβαση στο κίνημα. Τα κινήματα διαμαρτυρίας μπορούν να ανατρέψουν μια κυβέρνηση, αλλά όχι να πάρουν τα ίδια την εξουσία. Για να γίνει αυτό χρειάζεται να μπολιαστεί η αυθόρμητη λαϊκή έκρηξη με οργανωμένη εργατική δράση, εργατικά συμβούλια κι επαναστατικό κόμμα.  Αυτά είναι καθήκον του επαναστατικού κόμματος να τα μεταλαμπαδεύσει στο «αυθόρμητο», για να μπορέσει το κίνημα να οδηγήσει σε ανατροπή των αστικών καθεστώτων και σε σοσιαλιστικές κοινωνικές δομές διεθνώς. Μόνο έτσι είναι δυνατόν σήμερα να ικανοποιηθούν οι προσδοκίες των (εξεγερμένων ή μη) λαών σε όλες τις χώρες.

του Κώστα Δικαίου

Ο πόλεµος των 12 ηµερών µεταξύ Ισραήλ και Ιράν δεν αποτελεί µια περιφερειακή σύγκρουση για την διευθέτηση των συµφερόντων των τοπικών καπιταλισµών . Αφορά την αλλαγή του συσχετισµού δύναµης στην Μέση Ανατολή ανάµεσα σε όλους τους ιµπεριαλιστές.

O πόλεµος ξεκίνησε στις 13 Ιουνίου µε αιφνιδιαστικούς  αεροπορικούς βοµβαρδισµούς του Ισραήλ µε στόχους τις πυρηνικές εγκαταστάσεις, τους βαλλιστικούς πυραύλους (που απειλούν άµεσα το Ισραήλ), την αεράµυνα αλλά και υψηλόβαθµα στελέχη του καθεστώτος και πυρηνικούς επιστήµονες. Το Ιράν απάντησε µε ευρεία χρήση πυραύλων και drones, τα οποία αν και αναχαιτίσθηκαν από την πολυδιαφηµιζόµενη αεράµυνα του Ισραήλ αλλά και τα πλοία των ΗΠΑ (οι οποίες εξάντλησαν ένα σηµαντικό µέρος των αναχαιτιστικών πυραύλων τους σε µια περιοχή που θεωρείται δευτερεύουσα σε σχέση µε τον ινδοειρηνικό), σε πολλές περιπτώσεις πέρασαν και κτύπησαν το Ισραήλ µε αρκετή ακρίβεια, καθιστώντας  διάτρητο το µύθο περί άτρωτου του Ισραήλ!!

   Στην συνέχεια ο αµερικάνικος ιµπεριαλισµός έπληξε µε διατρητικές βόµβες τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, ειδικά αυτές που βρίσκονταν µέσα στο βουνό στο Φορντό, τις οποίες δεν µπορούσε να κτυπήσει το Ισραήλ.

Ακολούθησε µια προσχηµατική, «προσυνεννοηµένη» πυραυλική ανταπάντηση της Τεχεράνης κατά της αµερικανικής βάσης του Κατάρ -τη µεγαλύτερη στη Μέση Ανατολή-  και ο  Τραµπ ανακοίνωσε συµφωνία για κατάπαυση του πυρός.

Η βασική αιτιολογία για την επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ είναι το πυρηνικό πρόγραµµα του Ιράν που υποτίθεται ότι απειλούσε την περιοχή. Βέβαια το Ισραήλ που διαθέτει πυρηνικό όπλο χωρίς να το παραδέχεται και δεν αναγνωρίζει την Συνθήκη Μη ∆ιάδοσης των Πυρηνικών Οπλών, επιτέθηκε σε ένα κράτος που είναι συµβεβληµένο µέρος της Συνθήκης και έχει κάνει την συµφωνία JPOCA µε τους δυτικούς Ιµπεριαλιστές, την Ρωσία και την Κίνα το 2015, από την οποία αποσύρθηκε ο Τραµπ το 2018 επαναφέροντας τις κυρώσεις στο Ιράν µονοµερώς. Πέρα από την υποκρισία όµως των δυτικών ιµπεριαλιστών η αλήθεια είναι ότι η καταστροφή των πυρηνικών δυνατοτήτων του Ιράν αποτελεί δευτερεύοντα λόγο για τις επιθέσεις. Η παράνοµη σύµφωνα ακόµα και µε το υπάρχον διεθνές «δίκαιο»  επίθεση  του Ισραήλ είχε άλλους δυο στόχους.

Πρώτον να εκβιάσει την άµεση συµµετοχή των ΗΠΑ σε ένα αρκετά επίµονο πόλεµο που θα κατέστρεφε όχι µόνο τα πυρηνικά αλλά και τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις συνολικά ώστε να µετατραπεί το Ιράν σε µια περιοχή που θα µπορεί να βοµβαρδίζει κατά καιρούς προληπτικά ώστε να µην µπορεί ο αντίπαλος να ανακάµψει -κουρεύοντας το γρασίδι όπως λέγεται- όπως ακριβώς κάνει στην Συρία, τον Λίβανο και την Υεµένη.

Και δεύτερον να ανατρέψει το καθεστώτος της χώρας µέσω της αποσύνθεσης όχι µόνο της στρατιωτικής αλλά και της πολιτικής δοµής και των κρατικών υπηρεσιών (δολοφονίες στελεχών και καταστροφή υποδοµών)  που θα προξενούσε εξεγέρσεις στο εσωτερικό, εξαιτίας της δύσκολης οικονοµικής και κοινωνικής κατάστασης που βιώνουν οι εργαζόµενοι και η νεολαία (κυρίως λόγω των κυρώσεων της ∆ύσης αλλά και λόγω της αντιδηµοκρατικής και νεοφιλελεύθερης πολιτικής του θεοκρατικού  καθεστώτος) αλλά και αποσχιστικά κινήµατα στις µειονότητες (Αζέροι, βαλούχοι, κούρδοι). Ένα φιλοδυτικό Ιράν όπως επι εποχής Σάχη πριν την επανάσταση του 1979 θα άλλαζε άρδην τον συσχετισµό.

Τα µεγαλεπήβολα σχέδια του Ισραήλ βασίζονταν στην αµέριστη στήριξη των δυτικών ιµπεριαλιστών στα σχέδιά του απέναντι στους παλαιστίνιους (κατάληψη της Γάζας και γενοκτονία, εποικισµοί στην ∆υτική όχθη), στις επιτυχίες του απέναντι στην Χεζµπολάχ στο Λίβανο, την ανατροπή του Ασαντ στην Συρία και την εκδίωξη των Ιρανών φρουρών της επανάστασης από την χώρα, πράγµα που αδυνάτησε τον «άξονα της Αντίστασης» που είχε διαµορφώσει το Ιράν τα προηγούµενα χρόνια. Σε αυτά πρέπει να προστεθεί και µια ανάγκη του καθεστώτος Νετανιάχου να διατηρεί την πολεµική σύγκρουση ώστε να καθιστά αναγκαία την ύπαρξη του ακροδεξιού µορφώµατος που κυβερνά σήµερα το Ισραήλ.

Ωστόσο αν και ισχύουν αυτά τα τακτικά δεδοµένα και πάλι δεν αποτελούν την κύρια αιτία για την αλαζονεία του Ισραήλ. Ο βασικός λόγος είναι ότι στην περιοχή της Μέσης Ανατολής έχει ήδη εξαπλωθεί η επιρροή του αντίπαλου στρατοπέδου Κίνας-Ρωσίας (µε την µερική υποστήριξη των BRICS). Η Κίνα έχει ήδη κάνει συµφωνία µέσω του ∆ρόµου του Μεταξιού BRI για επενδύσεις 400 δις δολάρια στο Ιράν, ενώ πρόσφατα εγκαινιάστηκε µια σιδηροδροµική γραµµή που ενώνει την Κίνα µε το Ιράν, η οποία της δίνει την δυνατότητα να παρακάµπτει τις θαλάσσιες οδούς του στενού της Μαλάκα (από το οποίο περνάει σήµερα το 80% των πετρελαϊκών εισαγωγών της και το 60% του ναυτιλιακού εµπορίου) αλλά και τα στενά του Ορµούζ (από τα οποία περνά το πετρέλαιο που προµηθεύει το Ιράν στην Κίνα) και τα οποία ελέγχονται ασφυκτικά από την αµερικανική ναυτική υπεροχή. Επίσης µε µεσολάβηση της Κίνας  ήρθε σε συνεννόηση η Σαουδική Αραβία µε το Ιράν και σταµάτησε ο πόλεµος στην Υεµένη, ενώ υπάρχουν σηµαντικές συµφωνίες Κίνας Σαουδικής Αραβίας και άλλων µοναρχιών του Κόλπου πάνω στις νέες τεχνολογίες (ΑΙ, πράσινη ανάπτυξη). Από την µεριά της η Ρωσία επίσης προωθεί τον λεγόµενο διάδροµο Βορρά νότου (INSTC) που την συνδέει µε τον Ινδικό ωκεανό και την αγορά της Ινδίας µέσω του Ιράν. Παρά το γεγονός ότι ο Ρωσικός ιµπεριαλισµός δέχτηκε πλήγµα στην Συρία µετά την κατάρρευση του καθεστώτος Ασαντ (το οποίο αδυνατούσε να στηρίξει περεταίρω λόγω του κόστους του πολέµου στην Ουκρανία) ωστόσο επενδύει αρκετά στην συνεργασία µε το Ιράν το οποίο αποτελεί χώρα µε µεγαλύτερη σηµασία σε σχέση µε την Συρία.

Στα τέλη Αυγούστου Ινδία Ρωσία Κίνα και Ιράν βρέθηκαν στην σύνοδο κορυφής του Οργανισµού Συνεργασίας της Σαγκάης σε µια κρίσιµη περίοδο όπου ο Τραµπ έχει επιβάλει δασµούς 50% στην Ινδία επειδή προµηθεύεται πετρέλαιο από την Ρωσία, µε αποτέλεσµα να υπάρχει µεγαλύτερη προσέγγιση της Ινδίας προς αυτό το  στρατόπεδο τουλάχιστον πρόσκαιρα.

Η απάντηση των δυτικών ιµπεριαλιστών σε αυτή την εξέλιξη είναι οι λεγόµενες συµφωνίες του Αβραάµ µεταξύ Ισραήλ και  των αραβικών χωρών αλλά και ο διάδροµος IMEC  ο οποίος θα συνδέσει την Ινδία µε την µέση Ανατολή και από εκεί µέσω του Ισραήλ µε την Ευρώπη (πιθανά και µέσω Ελλάδας, άλλος ένας λόγος για την συµµαχία Ελληνικού και Ισραηλινού καπιταλισµού). ∆ύο ενέργειες οι οποίες έχουν  σαν στόχο την αποµόνωση του Ιράν και το σταµάτηµα της επέκτασης των Ρώσων και κινέζων ιµπεριαλιστών στην Μέση Ανατολή. Ωστόσο οι συµφωνίες αυτές µπλοκαρίστηκαν από την παλαιστινιακή επίθεση της  7ης Οκτωβρίου και την απάντηση του Ισραήλ µε την γενοκτονία στην Γάζα. Η απάντηση αυτή σηµατοδοτεί συνολικότερα την απόφαση των δυτικών ιµπεριαλιστών να χρησιµοποιήσουν την στρατιωτική ισχύ τους όχι µόνο για να στηρίξουν το Ισραήλ σαν περιφερειακή δύναµη στην περιοχή αλλά και για να σταµατήσουν την επέκταση Κίνας Ρωσίας περιορίζοντάς την µέχρι ένα κατεστραµµένο Ιράν, βάζοντας το Ισραήλ να κάνει την «βρώµικη δουλειά» όπως παραδέχτηκε κυνικά ο γερµανικός ιµπεριαλισµός αλλά και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι (είναι χαρακτηριστικό ότι η Ε3 Γαλλία Γερµανία Αγγλία πρωτοστατούν στην προσπάθεια στον ΟΗΕ να επανέλθουν οι κυρώσεις στο Ιράν επειδή υποτίθεται ότι αθέτησε τις υποσχέσεις του στην JPOCA) .

Ο Τραµπ εξαπάτησε το Ιράν προτείνοντας συνοµιλίες την ίδια στιγµή που το Ισραήλ επιτέθηκε πιάνοντας την ιρανική ηγεσία στον ύπνο. Η ελπίδα του ήταν ότι το Ιράν θα υποτασσόταν. Ωστόσο το ιρανικό καθεστώς δεν είναι Ασαντ της Συρίας, έχει ακόµα σχετική λαϊκή στήριξη και συνοχή, ενώ προώθησε και µια έξαρση του εθνικισµού συσπειρώνοντας γύρω από το καθεστώς ακόµα και αντιπολιτευτικά κοµµάτια, µε αποτέλεσµα να αντεπιτεθεί – βάζοντας ταφόπλακα στον στόχο του Ισραήλ για αλλαγή καθεστώτος, πέρα από το γεγονός ότι  τέτοιες αλλαγές δεν γίνονται µε αεροπορικούς βοµβαρδισµούς και χωρίς να υπάρχει συγκροτηµένη αντιπολίτευση στο εσωτερικό- και να φέρει σε δύσκολη θέση τόσο το Ισραήλ όσο και τις ΗΠΑ.

   Το πρώτο είχε απώλειες δυσβάσταχτες από την ισραηλινή κοινωνία που είχε συνηθίσει σε ανίσχυρες ρουκέτες της Χαµάς, αλλά αντιµετώπισε και εξάντληση των αντιβαλλιστικών πυραύλων µε αποτέλεσµα να χρειάζεται την άµεση βοήθεια των ΗΠΑ σε ένα πόλεµο φθοράς.

Οι δεύτερες είχαν να αντιµετωπίσουν την αδήριτη ανάγκη να στηρίξουν τον τοποτηρητή τους στην Μέση Ανατολή αλλά και µια διαίρεση στο εσωτερικό τους σε σχέση µε το τι δυνάµεις θα πρέπει να σπαταληθούν στην περιοχή. Το ίδιο το MAGA του Τραµπ υποσχόταν να µην εµπλέξει τις ΗΠΑ σε ατέρµονους πολέµους και στρατιωτικές επεµβάσεις στο εξωτερικό ενώ και από την πλευρά κάποιων ∆ηµοκρατικών υπήρχε µια διάθεση επαναπροσέγγισης µε το Ιράν. Αντίθετα τα λεγόµενα «γεράκια» θεωρούν ότι η µόνη λύση είναι η ισχύς των όπλων. Ο ίδιος ο Τραµπ στην επίσκεψή του στην Μέση Ανατολή  τον περασµένο Μάιο  µιλούσε από τα εδάφη της Σαουδικής Αραβίας για την «αυγή µιας λαµπρής νέας εποχής για τους σπουδαίους λαούς της Μέσης Ανατολής». Επέκρινε σφόδρα τις προηγούµενες κυβερνήσεις των ΗΠΑ για την εξωτερική πολιτική τους στην περιοχή και ανακοίνωνε συµφωνίες εκατοντάδων ∆ις σε νέες τεχνολογίες και όπλα σε µια προσπάθεια να ανακοπεί η διείσδυση της Κίνας «ειρηνικά».

O τυχοδιωκτισµός του Τραµπ δεν έχει να κάνει µε τον χαρακτήρα του όπως λέγεται αλλά µε τις αντιφάσεις του αµερικανικού ιµπεριαλισµού. Αποφάσισε σε αυτή την συγκυρία να βοηθήσει το Ισραήλ και να βοµβαρδίσει τα πυρηνικά του Ιράν ( χωρίς να είναι προφανές το αποτέλεσµα παρά την χρήση των διαφηµιζόµενων βοµβών,  προηγµένων αεροσκαφών Β-2  αλλά και πλειάδας βάσεων µεταξύ των οποίων και της Σούδας καθιστώντας τον ελληνικό καπιταλισµό δολοφονικό. Εξάλλου η τεχνογνωσία υπάρχει και εποµένως το πυρηνικό πρόγραµµα µπορεί να αναπαραχθεί) στέλνοντας µήνυµα στην Ρωσία, την Κίνα και τους λαούς, αλλά ταυτόχρονα επέλεξε να οριοθετήσει την σύγκρουση, να σταµατήσει τον πόλεµο προς το παρόν και να αναµένει τις εξελίξεις σε όλα τα µέτωπα που παραµένουν ανοικτά (συνάντηση στην Αλάσκα για την Ουκρανία, εµπορικοί πόλεµοι, εξοπλισµός ευρωπαίων κλπ).

Ωστόσο οι αντιφάσεις στην περιοχή παραµένουν. Οι τρεις στόχοι του Ισραήλ δεν ολοκληρώθηκαν παρά την ισχυροποίησή του στην περιοχή. Μια σειρά προκλήσεων για αυτό συνεχίζουν να υπάρχουν. Οι παλαιστίνιοι δεν έχουν ηττηθεί και οι συµφωνίες του Αβραάµ κλυδωνίζονται. Η επιθετικότητα του Ισραήλ τροµάζει πλέον τους Άραβες οι οποίοι µπορεί να φοβόντουσαν το Ιράν αλλά τώρα θεωρούν το Ισραήλ ως µεγαλύτερη απειλή. Είναι χαρακτηριστικό ότι όλες οι χώρες καταδίκασαν την επίθεση στο Ιράν ενώ το Κατάρ δεν αντέδρασε στον βοµβαρδισµό του. Παράλληλα νέοι αντίπαλοι αναδύονται. Η Τουρκία ισχυροποιήθηκε στην Συρία και απειλεί το µονοπώλιο του Ισραήλ στην περιοχή, άρα και στην στήριξη των δυτικών ιµπεριαλιστών. Αυτός είναι ο λόγος που το Ισραήλ βοµβαρδίζει την Συρία παρά το γεγονός ότι ο Τραµπ αναγνώρισε το νέο καθεστώς, την ίδια στιγµή που η Τουρκία καταγγέλλει το Ισραήλ για γενοκτονία στην Γάζα. Παράλληλα καµµιά από τις εξελίξεις που ενίσχυσαν το Ισραήλ δεν έχει µετατραπεί σε θετική λύση. Ο Λίβανος παραπαίει µε την Χεζµπολάχ να αρνείται να αφοπλιστεί. Η Συρία έχει να λύσει προβλήµατα εµφύλιων συρράξεων (∆ρούζοι, Κούρδοι, αλεβιτες) και οικονοµικά πράγµα που αυξάνει την επιρροή Τουρκίας -Κατάρ. Το Ιράν όχι µόνο δεν κατέρρευσε αλλά φαίνεται να προσπαθεί να επανεξοπλιστεί για ένα νέο γύρο. ∆εδοµένης της αδυναµίας να υπάρξουν χερσαίες επεµβάσεις και αθρόα χρηµατοδότηση φιλικών δυνάµεων όλα τα µέτωπα µετατρέπονται σε χαοτικές καταστάσεις όπως στην Λιβύη, το Αφγανιστάν και το Ιράκ παλαιότερα.

  Αλλά και οι αντίπαλοι ιµπεριαλισµοί έχουν προβλήµατα. Σε αυτά οφείλεται και η υποτονική στήριξη του Ιράν απέναντι στην επίθεση. Η Ρωσία παρά την συµµαχία µε το Ιράν δυσκολεύεται να εµπιστευθεί το καθεστώς. Για παράδειγµα η αποστολή Su-35  και  S-400 καθυστερεί ενώ η στρατηγική συµφωνία επικυρώθηκε από την ιρανική βουλή µετά τους βοµβαρδισµούς και µάλιστα  χωρίς ρήτρα αµοιβαίας συνδροµής σε περίπτωση επίθεσης, µε ιρανική απαίτηση. Υπάρχουν αυταπάτες για  µια µερίδα στο εσωτερικό του Ιράν, ότι µπορεί να επιτευχθεί συµφωνία µε την ∆ύση µέσω διαπραγµατεύσεων. Η επίθεση των ΗΠΑ ισχυροποιεί τους σκληροπυρηνικούς και η ανάγκη επανεξοπλισµού στρέφει το Ιράν οριστικά στον άλλο ιµπεριαλιστικό άξονα (πχ αεροπλάνα από την Κίνα) µε αποτέλεσµα οι ΗΠΑ να επιταχύνουν αυτό που ήθελαν να αποτρέψουν.

Η Κίνα δεν είναι έτοιµη για την σύγκρουση. Προτιµά να βλέπει την εξάντληση των ΗΠΑ σε πολέµους µακριά από τον χώρο της και να ενισχύει τους αντιπάλους τους διακριτικά.

  Ωστόσο η πίεση στο Ιράν και στο µέτωπο της Μέσης Ανατολής παραµένει. Η συµφωνία Αρµενίας Αζερµπαϊτζάν µε την διαµεσολάβηση του Τραµπ εξασφάλισε αποκλειστικά δικαιώµατα για τις ΗΠΑ να αναπτύξουν τον διαµετακοµιστικό διάδροµο Zangezur που συνδέει την Τουρκία και το Αζερµπαϊτζάν µέσω της Αρµενίας.  θα ονοµασθεί «Οδός Τραµπ για τη διεθνή ειρήνη και ευηµερία» και αποµονώνει το Ιράν από την πρόσβαση προς την Ρωσία και την Ευρώπη. Παράλληλα το Ισραήλ δεν είναι διατεθειµένο να αφήσει το Ιράν να επανεξοπλιστεί και µάλιστα µε καλλίτερο τρόπο.

Με λίγα λόγια ο επόµενος πόλεµος στην περιοχή έχει ήδη προαναγγελθεί και εντάσσεται στην συνολικότερη πορεία προς επίλυση των ιµπεριαλιστικών διαφορών µε τα όπλα.