της Άννας Λαζαρέτου
Η πυρκαγιά στο εργοστάσιο στα Τρίκαλα δεν μπορεί και δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη «τραγικό περιστατικό». Πρόκειται για ένα προαναγγελθέν έγκλημα, αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών που εδώ και χρόνια υπονομεύουν συστηματικά την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων. Τα ξημερώματα, σε συνθήκες νυχτερινής βάρδιας και 24ωρης λειτουργίας, εργαζόμενοι βρέθηκαν εγκλωβισμένοι σε έναν χώρο παραγωγής που μετατράπηκε σε φλεγόμενο κλουβί. Ο θάνατος εργαζόμενων γυναικών και οι σοβαροί τραυματισμοί δεν είναι “ατυχής συγκυρία” αλλά η πιο ωμή απόδειξη του τι σημαίνει εργασία χωρίς ουσιαστικά μέτρα προστασίας, χωρίς επαρκείς ελέγχους, χωρίς πραγματική πρόληψη, χωρίς σεβασμό στον-ην εργαζομενο-η.
Η κρατική ευθύνη είναι σαφής: εξαντλητικά 12ωρα με τις ευλογίες του κράτους. Η υποστελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών, η μετατροπή της ασφάλειας σε τυπική διαδικασία και όχι σε ουσιαστικό δικαίωμα, δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου η εργοδοτική αυθαιρεσία λειτουργεί ανεμπόδιστα. Σε αυτό το πλαίσιο, οι εργαζόμενοι καλούνται να “βγάλουν τη βάρδια” υπό συνθήκες που συχνά θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή τους, με τον φόβο της ανεργίας να λειτουργεί ως μηχανισμός σιωπής.
Όμως η ευθύνη δεν σταματά στο κράτος. Τα αφεντικά γνωρίζουν. Γνωρίζουν τις ελλείψεις στα μέτρα ασφάλειας, γνωρίζουν τους κινδύνους των χώρων δουλειάς, γνωρίζουν τι σημαίνει νυχτερινή εργασία σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις χωρίς επαρκή πρόληψη. Κι όμως επιλέγουν να συνεχίζουν. Επιλέγουν την παραγωγή χωρίς διακοπή, την εξοικονόμηση κόστους, την πίεση για κέρδος. Όταν το κέρδος μπαίνει πάνω από τη ζωή, οι θάνατοι δεν είναι ατυχήματα, είναι συνειδητές επιλογές.
Η τραγωδία στα Τρίκαλα έρχεται να προστεθεί σε έναν μακρύ κατάλογο εργατικών θανάτων. Το 2025 καταγράφηκαν στη χώρα πάνω από 200 νεκροί εργαζόμενοι εν ώρα εργασίας, αριθμός που αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο της “ανάπτυξης”και της εντατικοποίησης: περισσότερη παραγωγή, λιγότερη προστασία, περισσότερα κέρδη, περισσότερα θύματα.
Σε αυτό το σύστημα, η ανθρώπινη ζωή αντιμετωπίζεται ως παράπλευρη απώλεια. Η ασφάλεια λογίζεται ως κόστος που πρέπει να περιοριστεί και όχι ως υποχρέωση που πρέπει να διασφαλιστεί. Έτσι, οι χώροι δουλειάς μετατρέπονται σε πεδία κινδύνου και οι εργαζόμενοι σε αναλώσιμους αριθμούς.
Οι θάνατοι στους χώρους εργασίας δεν είναι μοιραίοι. Είναι εργατικές δολοφονίες, με πολιτικές και εργοδοτικές ευθύνες. Και όσο η εργασία οργανώνεται με κριτήριο το κέρδος και όχι την ανθρώπινη ζωή, τέτοια εγκλήματα θα επαναλαμβάνονται.
Η μνήμη των εργαζομένων που χάθηκαν δεν τιμάται με λόγια και συλλυπητήρια. Τιμάται μόνο με σύγκρουση με τις πολιτικές και τις εργοδοτικές πρακτικές που τους οδήγησαν στον θάνατο.
Υποβολή απάντησης