To κεντρικό πολιτικό άρθρο της εφημερίδας “Κόκκινο Νήμα” Νο67 που κυκλοφορεί
Το πολιτικό σκηνικό της χώρας αναταράσσεται από βαθιά κρίση, που έχει δηµιουργήσει η φθορά της Νέας ∆ηµοκρατίας και η απουσία ορατής (ακόµα) κυβερνητικής εναλλακτικής επιλογής για την άρχουσα τάξη.
Mετά από εφτά χρόνια στην κυβέρνηση, η Νέα ∆ηµοκρατία βυθίζεται µέσα στη σήψη της διαφθοράς, των σκανδάλων και των εγκληµάτων που έχει προξενήσει, εισπράττοντας µόνο το µένος και την απαξίωση του συντριπτικού ποσοστού της κοινωνίας, που φτάνει στο 70-75% σε όλες τις έρευνες της κοινής γνώµης. Το κόµµα της ∆εξιάς επιτέλεσε µε το καλύτερο τρόπο τις επιταγές των καπιταλιστών της χώρας, για αύξηση των κερδών τους, τσάκισµα των εργατικών δικαιωµάτων και πλήρη ασυδοσία στη δράση τους. Οι µειώσεις στους µισθούς, η αύξηση των ωρών εργασίας, η διάλυση των ελεγκτικών µηχανισµών εργασίας, οι αυξήσεις στις τιµές των αγαθών, οι εξοπλιστικές δαπάνες, οι ιδιωτικοποιήσεις, είναι µερικά από τα µέσα που θεσµοθετούνται ή αφήνονται για να µεταφέρουν πλούτο από τα λαϊκά εισοδήµατα στο µεγάλο κεφάλαιο.
Αυτές τις προσδοκίες του κεφαλαίου η Νέα ∆ηµοκρατία τις ικανοποίησε µε το παραπάνω, όµως το λαϊκό µίσος που έχει εισπράξει για να τα υλοποιήσει την καθιστά ευάλωτη, στο να συνεχίσει να εφαρµόζει ένα τέτοιο πρόγραµµα σε µία νέα τετραετία. Οι µικροί και µεγάλοι αγώνες του προηγούµενου διαστήµατος µπορούν να γιγαντωθούν πάλι και να ανατρέψουν αντίστοιχες επιλογές από µία κυβέρνηση που θα είναι αδύναµη µετά από µία τέτοια διαδροµή.
Πολιτικές εναλλακτικές για τους καπιταλιστές
Γι’ αυτό και το οικονοµικό σύστηµα ψάχνει πολιτικές επιλογές που θα µπορούσαν να συνεχίσουν αντίστοιχες στρατηγικές µε καλύτερους όρους για τους από πάνω. Μέσα σε αυτό το σχέδιο εντάσσονται οι δηµιουργίες νέων κοµµάτων από Τσίπρα, Καρυστιανού, και πιθανά Σαµαρά, Καµµένο και άλλους. Το κόµµα Τσίπρα επιδιώκει να αποτελέσει υποδοχέα της λαϊκής οργής από αριστερό και προοδευτικό κόσµο που έχει απαυδήσει από τις αντεργατικές δεξιές πολιτικές, ενώ το κόµµα Καρυστιανού θα εκφράσει την δεξιά και ακροδεξιά δυσαρέσκεια, ενδεχοµένως µαζί µε το κόµµα Σαµαρά.
Συνειδητά αναφέρουµε τα κόµµατα αυτά µε το όνοµα του επικεφαλής, καθώς είναι ξεκάθαρα αρχηγοκεντρικά κόµµατα, που λειτουργούν χωρίς συλλογικές διαδικασίες και πολιτικά όργανα, αλλά σύµφωνα µε τα θέλω και τις επιταγές του αρχηγού τους. Με αυτό τον τρόπο είναι πιο εύκολα και άµεσα ελεγχόµενα από την άρχουσα τάξη της χώρας, ενώ ακόµα και οι πρώτες δηλώσεις τους είναι γενικές, αόριστες και χωρίς ουσία για τα εργατικά συµφέροντα.
Η δηµιουργία του κόµµατος Τσίπρα έχει επιφέρει µεγάλη αναταραχή στα κόµµατα της κεντροαριστεράς, καθώς και το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ επιδίωκαν το προηγούµενο διάστηµα να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο χώρο. Η στήριξη µεγάλων κοµµατιών του κεφαλαίου µε ΜΜΕ και οικονοµική ισχύ προς τον Τσίπρα, έχει αλλάξει τις µέχρι πρόσφατα πολιτικές ισορροπίες, καταλαµβάνοντας πλέον το µεγαλύτερο κοµµάτι των προοδευτικών ψηφοφόρων. Αυτό έχει οδηγήσει σε κρίση τα περισσότερα κόµµατα του (πάλαι ποτέ) Κέντρου και του ρεφορµισµού.
Το ΠΑΣΟΚ είναι τριχοτοµηµένο, καθώς ένα κοµµάτι κοιτά προς τον Τσίπρα µε τον ∆ούκα επικεφαλής, ένα κοµµάτι προς τη Νέα ∆ηµοκρατία (οµάδα ∆ιαµαντοπούλου) και ο Ανδρουλάκης παίζει ακόµα το (τελευταίο) χαρτί της αυτόνοµης πορείας του κόµµατος.
Ο Σύριζα βρίσκεται ένα βήµα πριν την διάλυση, µε το µεγαλύτερο ποσοστό να καλοβλέπει το κατέβασµα στις εκλογές µε τον Τσίπρα, ενώ η Νέα Αριστερά έχει ήδη διασπαστεί, καθώς το µεγαλύτερο κοµµάτι του κόµµατος αποχώρησε µε προοπτική να ενταχθεί στο κόµµα Τσίπρα. Αυτό βέβαια θα γίνει µε τους όρους του αρχηγού της ΕΛΑΣ..
Επίσης ανησυχία έχουν προκαλέσει και στο ΚΚΕ και την Πλεύση Ελευθερίας η δηµιουργία των κοµµάτων Τσίπρα και Καρυστιανού, καθώς βλέπουν διαρροές ψηφοφόρων προς αυτούς.
Τα αποτελέσµατα των εκλογών, όποτε αυτές γίνουν, µπορεί να είναι απρόβλεπτα. Κόµµατα και προσωπικότητες µπορούν να µετατραπούν σε πυροτεχνήµατα στον πολιτικό στίβο. Ένα είναι το σίγουρο: ότι η εργατική τάξη δεν έχει να κερδίσει κάτι από αυτές τις κοκοροµαχίες.
Ανταγωνισµοί & φτώχεια
Βρισκόµαστε σε µία περίοδο, όπου οι ενδοιµπεριαλιστικοί ανταγωνισµοί οξύνονται καθηµερινά. Ο πόλεµος στην Ουκρανία συνεχίζεται, στο Ιράν η επιθετικότητα των ΗΠΑ εντείνεται πάλι, η Κούβα βρίσκεται λίγο πριν από την αµερικάνικη επέµβαση, ενώ σε Παλαιστίνη-Γάζα και Λίβανο το Ισραήλ δολοφονεί ανενόχλητα και βασανίζει τα µέλη του Global Sumud Flotilla. Σε αυτό το πολεµικό πεδίο η ΕΕ βρίσκεται να συµπιέζεται µεταξύ ΗΠΑ και Κίνα και προσπαθεί µε την αύξηση των εξοπλισµών, να έχει κάποιο ρόλο στο ρευστό διεθνές σκηνικό.
Όλα αυτά έχουν αντίκρυσµα και στην καθηµερινή ζωή της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωµάτων. Η Αθήνα πρόσφατα χαρακτηρίστηκε η 3η πιο εχθρική οικονοµικά πρωτεύουσα της Ευρώπης για έναν άγαµο, ενώ άλλες έρευνες την κατατάσσουν στις 10 ακριβότερες πρωτεύουσες. Στο 4,6% διαµορφώθηκε ο ετήσιος πληθωρισµός στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 2026, σύµφωνα µε τα οριστικά στοιχεία της Eurostat. Με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, µεγαλύτερη πίεση άσκησε το κόστος των µεταφορών, το οποίο αυξήθηκε κατά 10% σε σύγκριση µε τον περσινό Απρίλιο. Το κόστος των τροφίµων και µη αλκοολούχων ποτών σηµείωσε αύξηση 4,4%, µε τις τιµές του µοσχαριού να ανεβαίνουν κατά 19,2%, σε αρνί και κατσίκι κατά 13,3%, σε µαργαρίνη και φυτικά έλαια κατά 11,6%, µεταξύ άλλων. Ισχυρές ανατιµήσεις διατηρήθηκαν και στα ενοίκια µε ετήσιο ρυθµό 7,6%, µε την επισκευή και συντήρηση κατοικιών στο 7,3%. Στον κλάδο της ενέργειας, οι τιµές του πετρελαίου θέρµανσης ήταν αυξηµένες κατά 53,2% ετησίως τον Απρίλιο, του φυσικού αερίου κατά 19,3% και του ηλεκτρισµού κατά 14%. Οι µισοί Έλληνες δηλώνουν ότι δεν µπορούν να πάνε διακοπές.
Την ίδια ώρα η κυβέρνηση βρίσκει χρήµατα για τους στρατιωτικούς εξοπλισµούς, τις επιδοτήσεις προς το µεγάλο κεφάλαιο και για αυξήσεις από 60% έως και 95% στις µηνιαίες µικτές αποδοχές των Μητροπολιτών της Εκκλησίας!
Αντίσταση – Ρήξη – Ανατροπή
Οι αντιστάσεις απέναντι στο νεοφιλελεύθερο και αυταρχικό σχέδιο της κυβέρνησης συνεχίζονται µε µικρές και µεγαλύτερες κινητοποιήσεις. Οι µεγαλειώδεις διαδηλώσεις και η γενική απεργία για το έγκληµα των Τεµπών είναι µία σηµαντική παρακαταθήκη για την ανάπτυξη του εργατικού κινήµατος στη συνέχεια. Επίσης πολύ σηµαντικές και δυναµικές είναι οι κινητοποιήσεις για την γενοκτονία στη Γάζα και τις απαγωγές µε βασανισµούς για τα µέλη του Global Sumud Flotilla, αλλά και για τα Προσφυγικά στην λεωφ. Αλεξάνδρας.
Μέσα στον Ιούλιο ξεκινάνε και τα κινηµατικά Φεστιβάλ και κάµπινγκ, όπως το 27ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας (3-4-5 Ιούλη), µέχρι την 19η Αντιρατσιστική Γιορτή του Σεπτέµβρη.
Το πολιτικό-οικονοµικό σύστηµα µε επικεφαλής τη Νέα ∆ηµοκρατία του Μητσοτάκη επιχειρεί να κατοχυρώσει θεσµικά και συνταγµατικά τον άκρατο νεοφιλελευθερισµό και την υποχρεωτική δηµοσιονοµική ισορροπία αλλάζοντας τον χαρακτήρα του Συντάγµατος. Η προσπάθεια αυτής της συντηρητικοποίησης και ο αυταρχισµός δεν πρέπει να περάσουν.
Η αντικαπιταλιστική και επαναστατική Αριστερά έχει να προτείνει έναν άλλο δρόµο, µακριά από εκλογικές αυταπάτες. Οι πολιτικές επιλογές του µικρότερου κακού ή του αντιδεξιού µετώπου είναι καταδικασµένες σε αποτυχία, όπως έχουµε δει πολλές φορές στο παρελθόν, καθώς οι ηγεσίες τους δεν συγκρούονται µε τις επιλογές του κεφαλαίου και οδηγούν στην υποχώρηση, ενώ σπέρνουν και απογοήτευση στην εργατική τάξη.
Η εποχή γεννά πολλούς κινδύνους, αλλά και ευκαιρίες. Υπάρχουν δυνατότητες για την αύξηση της επιρροής των επαναστατικών ιδεών. Καθήκον της Επαναστατικής Αριστεράς είναι η συµµετοχή στους αγώνες των από τα κάτω και η δηµιουργία ενός ορατού πολιτικού εργαλείου, που θα αποτελεί το µέσο για να οργανώσει η εργατική τάξη την υπεράσπιση των δικαιωµάτων και ελευθεριών και την ανατροπή της κυβέρνησης µε κινηµατικούς όρους.
Υποβολή απάντησης