Η πρόταση Τραµπ δεν αποτελεί λύση

Στην επέτειο της συµπλήρωσης των δύο ετών από την έναρξη της σιωνιστικής επίθεσης στη Γάζα, βρισκόµαστε σε ένα ιδιαίτερα κρίσιµο ιστορικό σταυροδρόµι: είτε θα αναγκαστεί το Ισραήλ υπό την πίεση της διεθνούς κατακραυγής να αναδιπλωθεί, προσωρινά βέβαια, είτε θα γίνουµε θιασώτες του µεγαλύτερου εγκλήµατος της σύγχρονης ιστορίας, της γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού.

Αγώνας για ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια

H Παλαιστίνη είναι εδώ και δεκαετίες θύµα κατοχής, εκτοπισµών και βίας. Σήµερα όµως βλέπουµε ειδικά την Γάζα να έχει µετατραπεί σε ένα ανοικτό πεδίο ανθρωπιστικής καταστροφής· όλα σχεδόν τα νοσοκοµεία και σχολεία κατεστραµµένα, οι περισσότερες πόλεις ισοπεδωµένες, δεκάδες χιλιάδες νεκροί — το 1/3 από αυτούς παιδιά — και ο λαός να λιµοκτονεί υπό ασφυκτικό αποκλεισµό. ∆εν µιλάµε για µια «σύγκρουση δύο πλευρών», όπως συχνά παρουσιάζεται. Μιλάµε για µια κατοχή από ένα ισχυρό στρατιωτικό κράτος και έναν λαό που παλεύει να επιβιώσει. Ο ίδιος ο ΟΗΕ έχει διατυπώσει λόγους που οδηγούν στην εκτίµηση πως όσα συµβαίνουν συστήνουν το έγκληµα της γενοκτονίας — και αυτό το γεγονός επιβάλλει ξεκάθαρες πολιτικές επιλογές και όχι ευφηµισµούς.

Η αφήγηση που εξισώνει θύτη και θύµα έχει πλέον απορριφθεί από την ίδια την πραγµατικότητα. Το σύνθηµα που µας ενώνει σήµερα, «Με την Παλαιστίνη µέχρι τη λευτεριά», δεν είναι ένα απλό σύνθηµα αλληλεγγύης. Είναι κραυγή δικαιοσύνης. Γιατί η Παλαιστίνη δεν είναι µια µακρινή υπόθεση που δεν µας αφορά. Είναι ένας αγώνας που αφορά την αξιοπρέπεια, τα ανθρώπινα δικαιώµατα και την ίδια την έννοια της ελευθερίας σε όλο τον κόσµο.

∆ιεθνής διάσταση

Το παλαιστινιακό είναι υπόθεση διεθνούς δικαιοσύνης. Οι λαοί σε όλο τον κόσµο ξεσηκώνονται ενάντια στο έγκληµα του σιωνιστικού κράτος. Κι όµως, βλέπουµε τις ισχυρές χώρες της ∆ύσης να συνεχίζουν να εξοπλίζουν το Ισραήλ, να του δίνουν πολιτική κάλυψη και να απορρίπτουν τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Στην Ε.Ε. την ίδια στιγµή που επιβάλλουν το 19ο πακέτο κυρώσεων στη Ρωσία για την εισβολή στην Ουκρανία, δεν έχουν το σθένος ούτε να αποβάλουν, για τους ίδιους λόγους, το Ισραήλ από την Γιουροβίζιον.

Την ίδια στιγµή, το παγκόσµιο κίνηµα αλληλεγγύης – αντλώντας δύναµη από την απαράµιλλη  γενναιότητα των Παλαιστινίων που αντιστέκονται στον βάρβαρο κατακτητή – φουντώνει όλο και περισσότερο, αναγκάζοντας τις κυβερνήσεις να «κονταίνουν» µεν την στήριξη στον φασίστα Νετανιάχου, αλλά να µην προβαίνουν σε κινήσεις για να τον αποτρέψουν.

Η στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Από τους πιο ακραιφνείς συµµάχους των σιωνιστών, η ελληνική κυβέρνηση διατυµπανίζει σε κάθε τόνο ότι η Ελλάδα διατηρεί στρατηγική σχέση µε το Ισραήλ και ότι αυτή η σχέση «δεν εµποδίζει» κριτική για την κατάσταση στη Γάζα. Βέβαια ο Μητσοτάκης όταν του ζητήθηκε να χαρακτηρίσει τα γεγονότα στη Γάζα ως γενοκτονία, απέφυγε τον όρο, λέγοντάς τον «πολύ βαρύ». Ενώ δήλωσε ότι η Ελλάδα «θα αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης», ξεκαθάρισε ότι το πότε και το πώς θα γίνει εξαρτάται από «την κατάλληλη συγκυρία». Αλλά η καθυστέρηση και η υποσηµείωση δεν είναι ουδέτερη στάση· είναι συνενοχή. Η διατήρηση της στρατηγικής σχέσης µε το Ισραήλ — παρά τις καταγγελίες για ανθρωπιστικές θηριωδίες — δεν µπορεί να δικαιολογείται µε «διπλωµατική ισορροπία».

Ο δε Άδωνις, το γνωστό κατακάθι της Ν∆, έχει προχωρήσει σε δηλώσεις που δείχνουν ξεκάθαρα ποια πλευρά επιλέγει η κυβέρνηση, αναφέροντας πως «σεβασµό στην ανθρώπινη ύπαρξη δείχνει το Ισραήλ, καθώς και ότι η κυβέρνηση θαυµάζει το Ισραήλ και «µακάρι να τους µοιάσουµε». Αυτές οι δηλώσεις δεν είναι απλώς ρητορική. ∆ιαµορφώνουν την κρατική αφήγηση — ποιον στηρίζουµε, ποιον αγνοούµε.

Το σχέδιο Τραµπ – «ειρήνευση» ή συνθηκολόγηση άνευ όρων

Την αντίφαση µεταξύ της διάθεσης των λαών να σταµατήσουν τον αφανισµό των Παλαιστινίων και την στήριξη των κυβερνήσεων προς τους σιωνιστές, προσπαθεί να «καλύψει» ο – προαλειφόµενος και για νόµπελ Ειρήνης (τροµάρα µας …) – Τραµπ. Με ένα σχέδιο 20 σηµείων, όπου δεν υπάρχει λέξη για την ∆υτική Όχθη (όπου συντελείται αντίστοιχο µε την Γάζα έγκληµα) ενταφιάζεται η προοπτική του Παλαιστινιακού κράτους. Επιδιώκει να διαµορφώσει τη µεταπολεµική αρχιτεκτονική στη Γάζα υπό αµερικανική επιτήρηση. Απαιτεί την αποδοχή του αφοπλισµού και συνθηκολόγηση της Χαµάζ, την απελευθέρωση των σιωνιστών οµήρων και το πέρασµα της διοίκησης της Γάζας σε διεθνές όργανο µε πρόεδρο τον Τραµπ (!), ενώ δεν υπάρχει χρονοδιάγραµµα για την αποχώρηση του IDF από τη Γάζα. Το αντάλλαγµα θα είναι η διακοπή των στρατιωτικών επιχειρήσεων σε µια προσωρινή και καθόλου εγγυηµένη ειρήνευση. Και για να µην απορούµε αν παραιτήθηκε  του σχεδίου του για την «Ριβιέρα της Μ. Ανατολής, το σχέδιο προβλέπει την δηµιουργία «ειδικής οικονοµικής ζώνης» µε διάφορα προνόµια για τους συµµετέχοντες.

Εκτός από τον Νετανιάχου και τους δυτικούς ιµπεριαλιστές, το σχέδιο έτυχε υποστήριξης από αραβικές χώρες και από τον Αµπάς της παλαιστινιακής αρχής, που πάντα αναζητούσε τη λύση από τους Αµερικανούς. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασµό µε τους συνεχιζόµενους βοµβαρδισµούς, δηµιουργεί ιδιαίτερη πίεση στη Χαµάζ και τους µαχόµενους Παλαιστινίους, που εξέφρασαν µια αρχική αποδοχή, σεβόµενοι την ανάγκη του λαού τους να σταµατήσουν τα ακραία µαρτύρια, αλλά και  αρνούµενοι βέβαια την απόλυτη συνθηκολόγηση.

Η ηθική & πολιτική διάσταση – τι σηµαίνει «µέχρι τη λευτεριά»

Η τελική κατάληξη του σχεδίου Τραµπ, στο σταυροδρόµι που βρισκόµαστε, δεν είναι βέβαιη. Από την πλευρά µας και χωρίς να σταθούµε στο πως θα κινηθεί ο παλαιστινιακός λαός, πρέπει να γνωρίζουµε ότι ο αγώνας τους είναι κοµµάτι του παγκόσµιου αγώνα ενάντια στον ιµπεριαλισµό και την αποικιοκρατία, τον ρατσισµό και την καταπίεση. Η ελευθερία της Παλαιστίνης είναι προϋπόθεση για έναν πιο δίκαιο κόσµο.

Το σύνθηµα «Μέχρι τη λευτεριά» σηµαίνει κάτι πολύ συγκεκριµένο: δεν αρκεί µια παύση πυρός ή λίγη ανθρωπιστική βοήθεια. Η λευτεριά σηµαίνει: τερµατισµό της κατοχής, άρση του αποκλεισµού της Γάζας, τερµατισµό του καθεστώτος απαρτχάιντ, επιστροφή των προσφύγων αποκατάσταση των δικαιωµάτων των Παλαιστινίων στη γη τους και τελικά ελεύθερο Παλαιστινιακό Κράτος.

Στο παγκόσµιο κίνηµα αλληλεγγύης των λαών θα κριθεί ώς ένα βαθµό και το σχέδιο Τραµπ και η πάλη για να βρεθεί ο παλαιστινιακός λαός ελεύθερος στον τόπο του, σε ένα κράτος ενιαίο από τη θάλασσα ώς τον ποταµό, όπου θα ζουν ειρηνικά όλοι οι λαοί της περιοχής.

Τι σηµαίνουν όλα αυτά για εµάς

Όσο η κυβέρνηση επενδύει σε φιλοϊσραηλινή στάση, αρνείται να ενισχύσει διεθνώς τις πιέσεις για ασκήσεις κυρώσεων ή για επίσηµες καταδίκες. Η γραµµή «θα αναγνωρίσουµε στο σωστό χρόνο» αφήνει το παλαιστινιακό στην αναµονή — σε µια κατάσταση κατοχής, αυτό ισοδυναµεί µε συνεχιζόµενη ανοχή. Στην Ελλάδα, όσοι εκφράζουν αλληλεγγύη αντιµετωπίζουν κατηγορίες για «αντισηµιτισµό» ή καταστέλλονται βάναυσα (όπως έγινε στην πορεία της 7/10), ενώ η κυβέρνηση αποµακρύνει το βάρος από τη δική της ευθύνη.

Στόχος στην Ελλάδα δεν είναι απλώς να εκφράζουµε αλληλεγγύη — είναι να δράσουµε. Να απαιτήσουµε από την κυβέρνηση:

• Άµεση αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης, χωρίς διαπραγµατεύσεις περί χρονικής στιγµής.

• Καταδίκη της γενοκτονίας στη Γάζα — χρήση του όρου χωρίς δισταγµό.

• Να διακόψει η Ελλάδα πολιτικές και στρατιωτικές σχέσεις που ενισχύουν το Ισραήλ στην κατοχική του δράση.

• Να στηρίξει κυρώσεις, διεθνή πίεση και να συµµετάσχει ενεργά σε πρωτοβουλίες αλληλεγγύης.

Η πολιτική στάση δεν είναι ουδέτερη. Όταν οι εκτελεστές των εγκληµάτων απολαµβάνουν πολιτική κάλυψη, το έγκληµα ενθαρρύνεται. Κάθε φορά που ένας λαός αγωνίζεται για την ελευθερία του, ανοίγει δρόµο και για τους υπόλοιπους. Γι’ αυτό λέµε και θα συνεχίσουµε να λέµε: Με την Παλαιστίνη µέχρι τη λευτεριά – γιατί η φωνή της Παλαιστίνης είναι η φωνή κάθε λαού που αρνείται να ζήσει γονατιστός.

του Στέλιου Φαζάκη

Η λέξη Νάκµπα που στα αραβικά σηµαίνει «καταστροφή», αποτελεί σηµείο καµπής στη σύγχρονη ιστορία της Μέσης Ανατολής και βασικό ορόσηµο στη συλλογική µνήµη του παλαιστινιακού λαού, ένας διαρκής εκτοπισµός και παραβίαση βασικών ανθρώπινων δικαιωµάτων. Η Νάκµπα ξεκίνησε το 1948, µε την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, και συνεχίζεται ως σήµερα, µέσα από την ακροδεξιά καταπιεστική και επεκτατική πολιτική του Νεντανιάχου και, ιδιαίτερα τη σηµερινή περίοδο µε την επίθεση στη Γάζα, που έχει ξεκάθαρα χαρακτηριστικά γενοκτονίας των Παλαιστινίων.

1948

Το 1948, µε την αποχώρηση των Βρετανών από την Παλαιστίνη και την ανακήρυξη του κράτους του Ισραήλ, ξέσπασε πόλεµος µεταξύ των Εβραίων και των αραβικών κρατών της περιοχής. Η ισραηλινή πλευρά κατάφερε να κερδίσει έδαφος πέρα από τα σύνορα που είχε προτείνει το σχέδιο διαµοιρασµού του ΟΗΕ το 1947. Ως αποτέλεσµα, πάνω από 750.000 Παλαιστίνιοι εκτοπίστηκαν ή εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και περισσότερα από 400 παλαιστινιακά χωριά καταστράφηκαν ή ερηµώθηκαν.

Η Νάκµπα δεν ήταν µια αυθόρµητη µετακίνηση πληθυσµού εν καιρώ πολέµου, όπως συχνά παρουσιάζεται, αλλά µια συστηµατική εκκαθάριση µέσω σφαγών, βιασµών και εκφοβισµού για να εξασφαλιστεί η εθνοτική οµοιογένεια του νεοϊδρυθέντος κράτους. Σφαγές όπως αυτή στο χωριό Ντεΐρ Γιασίν, όπου δεκάδες άµαχοι σκοτώθηκαν, σηµάδεψαν την εποχή και ενίσχυσαν τον πανικό που οδήγησε χιλιάδες στη φυγή.

Από τότε, η επιστροφή των προσφύγων, δικαίωµα κατοχυρωµένο από τη διεθνή νοµοθεσία  αρνείται σταθερά από το Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες, και οι απόγονοί τους, ζουν µέχρι σήµερα σε καταυλισµούς σε χώρες όπως ο Λίβανος, η Ιορδανία και η Συρία, αλλά και στη ∆υτική Όχθη και τη Γάζα, χωρίς να έχουν γνωρίσει ποτέ µια σταθερή και αξιοπρεπή ζωή.

Συνεχιζόµενη Νάκµπα

Η Νάκµπα είναι µια συνεχιζόµενη διαδικασία, που αποτυπώνεται µε τραγικό τρόπο στη Λωρίδα της Γάζας, µια στενή λωρίδα γης έκτασης µόλις 365 τετραγωνικών χιλιοµέτρων, που φιλοξενεί πάνω από 2,3 εκατοµµύρια ανθρώπους, µεγάλο ποσοστό των οποίων είναι πρόσφυγες του 1948 και των πολέµων που ακολούθησαν. Από το 2007, ο παλαιστινιακός θύλακας βρίσκεται υπό ασφυκτικό ισραηλινό αποκλεισµό, µε περιορισµούς στην είσοδο και έξοδο ανθρώπων και αγαθών, στην παροχή βασικών υπηρεσιών, όπως ηλεκτρικό και πόσιµο νερό, και µε συχνές στρατιωτικές επιθέσεις.

Οι επιχειρήσεις «Protective Edge» (2014), «Pillar of Defense» (2012), και ιδιαίτερα η πρόσφατη πολεµική επίθεση του 2023-2024, έχουν προκαλέσει ανείπωτη καταστροφή. Νοσοκοµεία, σχολεία, καταφύγια του ΟΗΕ, κατοικίες και βασικές υποδοµές έχουν ισοπεδωθεί. Οι νεκροί είναι δεκάδες χιλιάδες, το 70% των οποίων είναι γυναίκες και παιδιά. Εκατοντάδες χιλιάδες ζουν σήµερα υπό συνθήκες λιµού, χωρίς νερό και φάρµακα, χωρίς ελπίδα. Η συστηµατική στόχευση αµάχων, η µαζική καταστροφή πολιτικής υποδοµής, και η στέρηση των βασικών µέσων επιβίωσης έχουν οδηγήσει ακόµα και το ∆ιεθνές ∆ικαστήριο της Χάγης στο συµπέρασµα ότι η επίθεση του Ισραήλ συνιστά γενοκτονία κατά του παλαιστινιακού λαού.

Παρ’ όλα αυτά, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να εξοπλίζουν το Ισραήλ και να το χρησιµοποιούν ως το «µαντρόσκυλό» τους στη Μέση Ανάτολή. Ακολούθως, κι άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα µε όλες τις τελευταίες κυβερνήσεις, συνεργάζονται και ενισχύουν τις σχέσεις τους και τις οικονοµικές συµφωνίες τους µε το κράτος-τροµοκράτη.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

Στα λόγια, πολλοί αναγνωρίζουν την ανάγκη δηµιουργίας ενός ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, µε πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήµ. Όµως στην πράξη, η ειρηνευτική διαδικασία έχει παραλύσει εδώ και δεκαετίες, ενώ το Ισραήλ συνεχίζει τον παράνοµο εποικισµό, την καταπάτηση παλαιστινιακής γης και την τροµοκρατία, µε συλλήψεις ανηλίκων, βασανισµούς και την βίαιη καταστολή οποιασδήποτε αντίστασης, ένοπλης ή µη. Η ύπαρξη ενός Παλαιστινιακού κράτους δεν είναι µόνο ένα ζήτηµα ηθικής και ιστορικής αποκατάστασης, αλλά κυριολεκτικά επείγον ζήτηµα ζωής και θανάτου για έναν ολόκληρο λαό που ζει υπό κατοχή και διαρκή προσπάθεια εξόντωσης.

Το διεθνές κίνηµα αλληλεγγύης, οι φοιτητικές καταλήψεις πανεπιστηµίων σε όλο τον κόσµο οι φωνές καλλιτεχνών και διανοουµένων, δείχνουν ότι η υποστήριξη στον παλαιστινιακό λαό αυξάνεται, παρά την απροσχηµάτιστα βίαιη καταστολή και την προσπάθεια να επιβληθεί απόλυτη σιωπή, στην πραγµατική και στην ψηφιακή κοινωνία. Η ιστορία έχει δείξει ότι η αλληλεγγύη µπορεί να φέρει αποτελέσµατα,  όπως στην περίπτωση του απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής.

Η αναγνώριση της Νάκµπα, όχι µόνο ως ιστορικό γεγονός αλλά ως ζωντανή τραγωδία που διαρκεί, είναι απαραίτητη για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη. Η δηµιουργία ενός ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους είναι δίκαιη και αναγκαία προϋπόθεση για τον τερµατισµό ενός από τα πιο µακρόχρονα και αιµατηρά κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας.

Η Νάκµπα δεν τελείωσε το 1948. Συνεχίζεται όσο ο παλαιστινιακός λαός στερείται πατρίδας, δικαιωµάτων και αξιοπρέπειας. Ο αγώνας των Παλαιστινίων είναι αγώνας όλων µας ενάντια στις συµµαχίες και τους πολέµους των ιµπεριαλιστών.

Εισβολή των σιωνιστών και στο Λίβανο µε κίνδυνο ευρύτερης επέκτασης του πολέµου

Η συµπλήρωση του ενός χρόνου από την επίθεση της Παλαιστινιακής αντίστασης ενάντια στους σιωνιστές κατακτητές, συµπίπτει µε την έναρξη της εισβολής του Ισραήλ στο Λίβανο και την απειλή µιας γενίκευσης της σύρραξης σε όλη την Μ. Ανατολή.  Έχουµε πλέον έναν πόλεµο σε εξέλιξη και η λύση της εξίσωσης κάθε άλλο παρά εύκολη φαντάζει, καθώς έχει πολλές παραµέτρους και αρκετούς παράγοντες, µε άγνωστες διαθέσεις για κάποιους από αυτούς.

Τα εγκλήµατα

Ξεκινώντας µε τον απολογισµό των γεγονότων που ακολούθησαν την 7η Οκτώβρη 2023, προκύπτουν κάποιες βασικές διαπιστώσεις, µε πρώτιστο το γεγονός ότι, πλέον, µόνο ακραιφνείς υποστηρικτές των σιωνιστών µπορούν να αρνηθούν ότι συντελείται µια εθνοκάθαρση ενάντια στους Παλαιστίνιους που λαµβάνει διαστάσεις γενοκτονίας. Σε αυτό δεν συντείνει µόνο ο αριθµός των 42.000 νεκρών (µε το 70% να είναι παιδιά, γυναίκες και ηλικιωµένοι), των 10.000 αγνοουµένων κάτω από τα ερείπια και σχεδόν 100.000 τραυµατιών. Πιο ενδεικτικό των προθέσεων των σιωνιστών όπως διαφαίνεται από την καταστροφή του 80% των κτιρίων στη Γάζα – µε κραυγαλέο γεγονός την σκόπιµη κατεδάφιση των 34 από τα 36 νοσοκοµεία της – και από τις ολοένα και αυξανόµενες επιθέσεις τους σε στρατόπεδα προσφύγων σε νοσοκοµεία και σε σχολεία των Παλαιστινίων.

Οι συνεχιζόµενες θηριωδίες στη Γάζα, µε πιο ανατριχιαστικά δείγµατα τους βασανισµούς αιχµαλώτων και την χρήση της πείνας και των ασθενειών ως όπλων, καταρρίπτουν κάθε έννοια «αναλογικότητας» ακόµη και για το κίβδηλο επιχείρηµα του «δικαιώµατος του Ισραήλ» να αµυνθεί. Ο χαρακτηρισµός των επιθέσεων ως ενεργειών γενοκτονίας προκύπτει και από δηλώσεις ιθυνόντων των Σιωνιστών (ενδεικτικές ήταν οι δηλώσεις του υπουργού Στρατού Γιοάβ Γκαλάντ, που χαρακτήρισε τους Παλαιστίνιους «ανθρώπινα ζώα»), ενώ αυξάνονται και εντός του Ισραήλ οι καταγγελίες ότι ο στόχος του Νετανιάχου δεν είναι η επιστροφή των αιχµαλώτων που κρατάει η Χαµάς, αλλά η εξάλειψή των Παλαιστινίων από τη Γάζα.

Ο δυτικός κόσµος στηρίζει

Η επόµενη διαπίστωση αφορά το γεγονός ότι το κράτος του Ισραήλ µε τη στήριξη των Αµερικάνων ιµπεριαλιστών έχει στοιχισµένο πίσω του όλο τον δυτικό καπιταλισµό, που τους στηρίζουν πολιτικά και οικονοµικά, όταν δεν εµπλέκονται άµεσα στα εγκλήµατά τους – όπως και οι Έλληνες καπιταλιστές µου έχει αναλάβει τον εφοδιασµό τους µε καύσιµα, στέλνουν φρεγάτες ενάντια στους Χούτι κλπ. Η στήριξη αυτή, µάλιστα, ενέχει ιδιαίτερο κίνδυνο για το λαό µας, όπως χαρακτηριστικά αναδεικνύεται από την απάντηση στις 6 Αυγούστου του Νασράλα (δολοφονηµένου ηγέτη της Χεζπολάζ) στην υπουργό µεταφορών του Ισραήλ, για την βοήθεια που θα ζητήσουν από Ελλάδα και Κύπρο, ότι τότε (οι χώρες) θα αντιµετωπιστούν ως «εµπλεκόµενες» στον πόλεµο. Είναι βέβαιο ότι, αν και πανίσχυρη, η στρατιωτική µηχανή του Ισραήλ, ο Νετανιάχου δεν θα τολµούσε να µιλάει για πόλεµο σε 7 µέτωπα (Γάζα, ∆υτική Όχθη, Λίβανος, Συρία, Ιράν, Υεµένη και Ιράκ) εφόσον δεν είχε αυτή την στήριξη.

Αξίζει να επισηµανθεί, επίσης, µια διάσταση της στήριξης αυτής που αφορά στην σιωνιστική προπαγάνδα. Αφού «επέτρεψαν» στο Ισραήλ να έχει δολοφονήσει σχεδόν 150 δηµοσιογράφους, τα µεγάλα δυτικά ΜΜΕ (µηδέ της ΕΡΤ εξαιρουµένης) και τα ελεγχόµενα social media στήσανε ένα γκεµπελικής έµπνευσης σχέδιο για τον αποπροσανατολισµό της διεθνούς κοινής γνώµης, που περιλαµβάνει από την παραποίηση των γεγονότων της 7ης Οκτώβρη και την παρουσίαση της Χαµάζ ως τροµοκρατικής οργάνωσης µέχρι την αποσιώπηση των θηριωδιών στη Γάζα.

Ηρωική η αντίσταση των Παλαιστινίων

Ταυτόχρονα όµως µε τις παραπάνω διαπιστώσεις καταδεικνύεται ότι η αντίσταση του Παλαιστινιακού λαού όχι µόνο δεν έχει καµφθεί αλλά παραµένει ακµαία, αποτελώντας υπόθεση όχι µόνο της Χαµάζ, αλλά ολόκληρου του Παλαιστινιακού λαού, λαµβάνοντας – δεδοµένων των συνθηκών της αναµέτρησης – διαστάσεις ενός έπους που αποτελεί πλέον παρακαταθήκη για το παγκόσµιο κίνηµα. Και πρέπει να αναφέρουµε ότι αυτή διαπίστωση δεν µετριέται µόνο από τα όποια πλήγµατα που καταφέρνουν οι Παλαιστίνιοι µαχητές, αλλά βασικά από την αποτυχία των σιωνιστών τόσο στους στρατιωτικούς τους στόχους (ενδεικτικά αναφέρεται ότι αναγκάζονται να βοµβαρδίσουν για 3η φορά την Τζαµπάλια στη Β. Γάζα) όσο – πολύ περισσότερο – και στους πολιτικούς τους στόχους.

Η αδυναµία του Ισραήλ να νικήσει την παλαιστινιακή αντίσταση στην Γάζα, δηµιουργεί πολιτική κρίση για την ακροδεξιά κυβέρνηση Νετανιάχου και (µια κάποια σχετική) διεθνή αποµόνωση, γεγονότα που δυστυχώς την εξωθούν σε µεγαλύτερη επιθετικότητα και νέους τυχοδιωκτισµούς, όπως τις επιθέσεις στο Ιράν και στο Λίβανο, ανακατεύοντας τις διεθνείς ισορροπίες και εκβιάζοντας µεγαλύτερη στήριξη.

Το κίνηµα αλληλεγγύης

Ο απολογισµός ολοκληρώνεται µε την διαπίστωση ότι σε επίπεδο αλληλεγγύης έχουν καταγραφεί αρκετές κινητοποιήσεις, στις Αραβικές χώρες, στην Ευρώπη και στην Αµερική. Μερικές ήταν αρκετά ογκώδεις – και τις περισσότερες φορές  µε χαρακτήρα όχι πασιφιστικό απλά υπέρ της ειρήνης, αλλά µε ξεκάθαρη θέση υπέρ της νίκης της Παλαιστινιακής αντίστασης. Στο ερώτηµα, αν αυτή καταγραφή είναι ικανοποιητική, η µόνη σίγουρη απάντηση είναι ότι δεν υπάρχει εφησυχασµός µέχρι να αναγκαστούν οι κυβερνήσεις να σταµατήσουν να στηρίζουν τους µακελάρηδες σιωνιστές.

Όσον αφορά το ελληνικό κίνηµα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη είναι φανερό ότι δεν αναπτύχθηκε σε ικανοποιητικό βαθµό, ειδικά σε σχέση µε αντίστοιχες καταστάσεις πριν λίγες δεκαετίες αλλά και την παραδοσιακή συµπάθεια του ελληνικού λαού προς τους Παλαιστίνιους. Οι ευθύνες – πέραν της γενικότερης κινηµατικής κατάστασης και της επιρροής της προπαγάνδας – βαραίνουν ιδιαίτερα τα κοινοβουλευτικά κόµµατα που αυτό-τοποθετούνται στον προοδευτικό ή ακόµη και στον αριστερό χώρο.

Το σηµερινό σηµείο καµπής – κίνδυνος γενικευµένης ανάφλεξης

Παρά το ότι η 7η Οκτώβρη σηµατοδότησε µια νέα φάση του Παλαιστινιακού απελευθερωτικού αγώνα, από πιο πριν θεωρούσαµε  δεδοµένη την αδυναµία του δυτικού καπιταλισµού να δώσει εφικτή λύση στο πρόβληµα Ισραήλ – Παλαιστίνης (που οι ίδιοι δηµιούργησαν). Το σιωνιστικό κράτος βασίζεται δοµικά στην εκδίωξη και καταπίεση των Παλαιστίνιων. Είναι ανέφικτη η ειρηνική συνύπαρξη µαζί τους, αντίθετα είτε θα είναι σε διαρκή πόλεµο εναντίον τους, είτε θα επιδιώκει, όπως η ακροδεξιά κυβέρνησή του, την εξαφάνιση ή εκδίωξή τους. Αυτή η σταθερά είναι γνωστή στις ΗΠΑ και τους λοιπούς συµµάχους των σιωνιστών, που παράλληλα, όµως, έχουν να αντιµετωπίσουν την ανάγκη συγκράτησης την επιρροής τους στη Μ. Ανατολή (που λοξο-περπατάει µε αυξανόµενο βηµατισµό προς Ιράν και Κίνα), καθώς και τις αντιδράσεις των κινηµάτων στο εσωτερικό τους, που πυροδοτούνται από τα εγκλήµατα του Ισραήλ, αλλά και τις αποκαλύψεις για την επιρροή των σιωνιστών στο πολιτικό τους σύστηµα.

Στο φόντο αυτό βλέπουµε να εντάσσονται και οι νέες επιθέσεις του Ισραήλ στο Ιράν, στην Υεµένη και βέβαια η εισβολή στο Λίβανο. Η ατιµωρησία για τα εγκλήµατα της Γάζας, οδηγεί σε αποθράσυνση. Οι σιωνιστές δεν εκτελούν, πλέον, «χειρουργικές» επιθέσεις, αλλά τυφλά µαζικά τροµοκρατικά χτυπήµατα (όπως η επίθεση µε την παγίδευση των βοµβητών) και µαζικούς αεροπορικούς βοµβαρδισµούς σε άλλα πλήρως αναγνωρισµένα κράτη. Παράλληλα Απογειώνοντας στο έπακρο τον φασιστικό χαρακτήρα του κράτους – τροµοκράτη της Μ. Ανατολής, όχι µόνο θέλει να οδηγήσει τους Παλαιστινίους στην πλήρη καταστροφή και εξαφάνιση, διαπράττοντας ένα από τα µεγαλύτερα ανθρωπιστικά εγκλήµατα στη σύγχρονη εποχή, αλλά, σε µια πρωτοφανούς ρίσκου κίνηση, εκβιάζει – µε τις ευλογίες (;) των Αµερικάνων – την άµεση γενίκευση της σύρραξης.

Ο Ντατανιάχου, µε το δόγµα της δικής τους «Μεγάλης Ιδέας», θεωρεί ότι η διεθνής συγκυρία του δίνει την ευκαιρία να επιβληθεί ως περιφερειακή δύναµη, επαναπροωθώντας και τη συµµαχία µε τη Σαουδική Αραβία που «φρέναρε» µε τον πόλεµο στη Γάζα και αναγκάζοντας το Ιράν να παραιτηθεί των δικών του επιδιώξεων στην αραβική χερσόνησο. Και βέβαια δεν πρέπει να παραγνωρίζουµε την οικονοµική σηµασία του πλήρους ελέγχου της περιοχής (λόγω πετρελαίου, σπάνιων γαιών, και εµπορικών περασµάτων) για τις  Ισραηλινές εταιρείες αλλά, ακόµη περισσότερο, συνολικά για τον δυτικό καπιταλισµό.

Ο (νέος) πόλεµος στη µεθόριο Ισραήλ – Λιβάνου έχει µακρά προϊστορία, που ξεκινάει από το 1948, που δείχνει ότι µπορεί να κρατήσει χρόνια. Ο Νετανιάχου φαίνεται να θέλει να «εκδικηθεί» την αποχώρηση από το νότιο Λίβανο το 2000 µετά από 22 χρόνια κατοχής, έπειτα από συνεχείς επιθέσεις της Χεζµπολάχ κατά των ισραηλινών θέσεων και ακόµη περισσότερο την υποχώρηση στην οποία τον υποχρέωσε η Χεζµπολάχ κατά την εισβολή του Ισραήλ το 2006. Η Χεζµπολάζ ιδρύθηκε το 1985 από τους Φρουρούς της Επανάστασης του Ιράν για υπεράσπιση των Σιιτών αρχικά, όµως διαχρονικά έγινε το σύµβολο αντίστασης για όλους τους Λιβανέζους που υπερασπίστηκε την ανεξαρτησία τους και ψηφίζεται από 20% του λαού, συµµετέχοντας στην κυβέρνηση. Μπορεί να έµεινε προσωρινά «ακέφαλη», αλλά µε τους 50.000 µαχητές και πάνω από 200.000 ρουκέτες και πυραύλους, δεν παύει να αποτελεί κίνδυνο για τα σχέδια του Νετανιάχου. Θα είναι δύσκολο να «ξεµπερδεύει» πολιτικά χαρακτηρίζοντας τους ως τροµοκράτες και σίγουρα η χερσαία εισβολή θα κοστίσει πολιτικά και στρατιωτικά. Και αν σήµερα οι κινήσεις του τον κάνουν πλειοψηφικά αποδεκτό στο εσωτερικό της χώρας του, η εµπλοκή αυτή θα θέσει σε ακόµη µεγαλύτερο κίνδυνο την πολιτική του επιβίωση.

Τέλος, µια ολοκληρωµένη εικόνα της σηµερινής κατάστασης στη Μ. Ανατολή δεν µπορεί να ιδωθεί χωρίς την ένταξη της στο συνολικό γεωστρατηγικό χάρτη των ιµπεριαλιστικών ανταγωνισµών που εντείνονται επικινδύνως τα τελευταία χρόνια. Ο πολεµικός τυχοδιωκτισµός του Νετανιάχου υποστηρίζεται και καλλιεργείται από τα ίδια κέντρα που επιδιώκουν κλιµάκωση του πολέµου στην Ουκρανία, εξοπλίζοντας µε βαλλιστικούς πυραύλους τον Ζελένσκι που απειλεί ευθέως τη Ρωσία (µε τις πλάτες και των Ευρωπαίων πολεµοκάπηλων). Καθώς φαίνεται η επιλογή των δυτικών ιµπεριαλιστών, ως απάντηση στην πολύπλευρη κρίση τους και στην αλλαγή συσχετισµών, είναι να «κριθούν» οι ανταγωνισµοί στο πολεµικό πεδίο, µε ότι µπορεί να σηµαίνει αυτό για τους λαούς όλου του κόσµου.

Τα δικά µας καθήκοντα

Αυτή η κρίσιµη συγκυρία σηµατοδοτεί την σηµαντικότητα της ήττας του Ισραήλ στο Λίβανο και της νίκης των Παλαιστινίων στη Γάζα – µε όποιον χαρακτήρα και αν επιλέγουν οι ίδιοι να την σηµατοδοτήσουν. Η αναγνώριση του ανεξάρτητου Κράτους της Παλαιστίνης αποτελεί αναγκαίο όρο για την ειρήνευση στην περιοχή.

Μόνο το κίνηµα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό και Λιβανέζικο λαό και η υπεράσπιση του δίκαιου αγώνα τους – ενάντια στη δυτική γκαιµπελική προπαγάνδα –  µπορούν να βάλουν φραγµό τόσο στα σχέδια πολέµου, όσο και στις επιδιώξεις των σιωνιστών για εξαφάνιση του ηρωικού λαού της Παλαιστίνης.  Είναι αυτή η διεθνής αλληλεγγύη που αποτελεί το απαραίτητο εφόδιο για την αντίσταση των Παλαιστινίων και των Λιβανέζων, αλλά και η µόνη που µπορεί να πυροδοτήσει ένα µεγάλο ξέσπασµα αγώνων στον αραβικό κόσµο – η µόνη ικανή δύναµη να ανατρέψει τους σχεδιασµούς των ιµπεριαλιστών και των προδοτικών αραβικών καθεστώτων.

Η λύση βρίσκεται στην ανάπτυξη του κινήµατος ενάντια και σε κυβερνήσεις, όπως η ελληνική, που συµµετέχει και στηρίζει την σφαγή στη Γάζα, εκθέτοντας σε άµεσο κίνδυνο τον λαό µας. Στους στόχους µας πρέπει να είναι η απεµπλοκή της Κυβέρνησης από κάθε ενέργεια στήριξης των σιωνιστών, η ανάπτυξη της διεθνούς βοήθειας στο λαό της Παλαιστίνης και του Λιβάνου, η επίσηµη αναγνώριση και από την Ελλάδα του κράτους των Παλαιστινίων και η καταδίκη του Ισραήλ για τα συντελούµενα εγκλήµατα κατά της ανθρωπότητας. Η Αριστερά πρέπει να µείνει σταθερή στις αντιπολεµικές παραδόσεις, στους ιστορικούς αγωνιστικούς δεσµούς µε τους παλαιστινίους. Πρέπει να γίνει µπροστάρης στις εκδηλώσεις αλληλεγγύης, οργανώνοντας τοπικά σε κάθε γειτονιά τον αγώνα, αλλά και να καταγγείλει τους συνένοχους στο έγκληµα στη Γάζα.

K.M.

Δευτέρα 7 Οκτώβρη στις 7 μμ στο Πάρκο Ελευθερίας στην Αθήνα & σε πολλές άλλες πόλεις

Την Δευτέρα 7 Οκτώβρη διοργανώνονται σε όλο τον κόσμο από συνδικάτα, συλλογικότητες και πολιτικά κόμματα μεγάλες διαδηλώσεις αλληλεγγύης στην παλαιστινιακό λαό και αποφασιστικής καταδίκης της γενοκτονικής εκστρατείας του κράτους του Ισραήλ σε Γάζα, Δυτική Όχθη και Λίβανο.

Έναν χρόνο μετά τον Οκτώβρη του 2023 και συνεχίζονται αμείωτα, τόσο η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού απ’ το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, όσο και η ηρωική Παλαιστινιακή Αντίσταση. Η δολοφονική πολιτική του Κράτους του Ισραήλ μετρά πλέον πάνω από 42 χιλιάδες νεκρούς και στηρίζεται έμπρακτα από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Ενώ η σφαγή στη Γάζα συνεχίζεται και οι επιθέσεις στη Δυτική Όχθη κλιμακώνονται, αυτές τις μέρες το σιωνιστικό κράτος έχει εξαπολύσει τρομοκρατική επίθεση σε βάρος του λαού του Λιβάνου.

Οι κίνδυνοι επέκτασης των νέων πολεμικών μετώπων στην ευρύτερη περιοχή είναι υπαρκτοί (Λίβανος, Συρία, Ιράν, Υεμένη). Κι αυτό συμβαίνει σ’ ένα παγκόσμιο πλαίσιο αντιπαράθεσης που αυξάνει τους κινδύνους να δημιουργηθούν οι όροι για μια νέα γενικευμένη παγκόσμια αναμέτρηση.

Η εμπλοκή της Ελλάδας στο πλευρό των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, τόσο στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής και στη σφαγή του Παλαιστινιακού λαού, όσο και σ’ αυτό της Ουκρανίας, βαθαίνει παραπέρα, με παραχώρηση στρατιωτικών βάσεων, εξοπλισμού και κάθε είδους “διευκολύνσεων” στους αμερικανοΝΑΤΟϊκους “συμμάχους”.

Η χώρα μετατρέπεται σε πολεμικό ορμητήριο, οι εφοπλιστές και όμιλοι ενέργειας στοχεύουν σε μεγαλύτερα κέρδη, ενώ ο λαός μας εμπλέκεται σε πολεμικούς κινδύνους και υποχρεώνεται σε λιτότητα όταν δισεκατομμύρια δίνονται σε εξοπλισμούς. Η κυβέρνηση και όλο το συστημικό πολιτικό κατεστημένο της χώρας έχουν τα χέρια τους βαμμένα με το αίμα του Παλαιστινιακού λαού, καθώς συμμετέχει και στηρίζει την σφαγή στη Γάζα!

Μόνο το κίνημα αλληλεγγύης στο Παλαιστινιακό λαό και η υπεράσπιση του δίκαιου αγώνα τους, ενάντια στη δυτική προπαγάνδα, μπορούν να βάλουν φραγμό τόσο στα σχέδια πολέμου. Είναι αυτή η διεθνής αλληλεγγύη που αποτελεί το απαραίτητο εφόδιο για την αντίσταση των Παλαιστινίων, αλλά και η μόνη που μπορεί να πυροδοτήσει ένα μεγάλο ξέσπασα αγώνων στον κόσμο, το μόνο ικανό να ανατρέψει τους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών.

Απεμπλοκή της Ελλάδας από τα δολοφονικά πολεμικά σχέδια – Έξω από το ΝΑΤΟ –

Να κλείσουν οι βάσεις – Όχι στους εξοπλισμούς – Καμία διευκόλυνση σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ισραήλ

Να σταματήσει η γενοκτονία – Λευτεριά στην Παλαιστίνη – Νίκη στην Αντίσταση

Όλες & όλοι στη διαδήλωση αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό τη Δευτέρα 7 Οκτώβρη,

στις 7 μμ στο Πάρκο Ελευθερίας (Μετρό Μέγαρο Μουσικής) & πορεία στις πρεσβείες ΗΠΑ-Ισραήλ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ

Τη στιγµή που γράφεται το άρθρο, η σφαγή στη Γάζα συνεχίζεται µε αµείωτο ρυθµό, µε τον τραγικό απολογισµό να ξεπερνάει τους 37.500 δολοφονηµένους Παλαιστινίους (µε το µεγαλύτερο ποσοστό να είναι γυναίκες και παιδιά).  Οι βοµβαρδισµοί των καταυλισµών, των «ασφαλών» ζωνών, όπου οι ίδιοι οι σιωνιστές οδήγησαν πάνω από 1,7 εκ. πρόσφυγες από την αρχή του µακελειού, γίνονται σε καθηµερινή σχεδόν βάση – µε ανοικτό πάντα και το ενδεχόµενο µιας µαζικής χερσαίας εισβολής στη Ράφα. 

Σε συνδυασµό µε τον ατελείωτο κατάλογο των συνεχιζόµενων θηριωδιών και των εγκληµάτων πολέµου των σιωνιστών στη Γάζα, δεν υπάρχει πλέον καµιά αµφιβολία ότι η στόχευση του Ισραήλ δεν είναι η επιστροφή των αιχµαλώτων που κρατάει η Χαµάς, αλλά η εξάλειψή των Παλαιστινίων από τη Γάζα (τυπικός ορισµός της εθνοκάθαρσης). Είναι ενδεικτικό της κατάρριψης κάθε έννοιας «αναλογικότητας», η πρόσφατη επιχείρηση του Ισραηλινού στρατού για την απελευθέρωση 4 αιχµαλώτων, που άφησε πίσω της σχεδόν 250 άµαχους νεκρούς και πάνω από 750 τραυµατίες. Παράλληλα, η χρήση της πείνας ως όπλου, µε το κλείσιµο των οδικών περασµάτων από την Αίγυπτο, αλλά και  τις επιθέσεις στις αποστολές βοήθειας, ενισχύουν και επιβεβαιώνουν τις καταγγελίες για γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού από τους σιωνιστές.

Η Παλαιστινιακή αντίσταση αντέχει

Μια παράµετρος επιβαρυντικής της κατάστασης των Παλαιστινίων, που συχνά υποτιµάται, είναι το γεγονός ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει γι’ αυτούς διέξοδος διαφυγής, αφού η Αίγυπτος και η Ιορδανία αρνήθηκαν την ιδέα του εκτοπισµού τους στο Σινά ή στην έρηµο της Ιορδανίας. Και ακόµη και η περιβόητη αποβάθρα (κόστους 320 εκ. δολαρίων) στα ανοικτά της Γάζας, που έφτιαξαν οι ΗΠΑ µε σκοπό δήθεν τη µεταφορά “ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα” και κρυφή στόχευση την εξασφάλιση ενός διαδρόµου για τον εκτοπισµό του παλαιστινιακού πληθυσµού σε άλλες χώρες, λειτούργησε επί 11 ηµέρες και καταστράφηκε από τα κύµατα.

Όµως αυτή η τεράστια πολεµική µηχανή του κράτους – δολοφόνου απέχει πολύ από το να έχει συντρίψει την Παλαιστινιακή αντίσταση, παρά την τεράστια οικονοµική και στρατιωτική βοήθεια από τις ΗΠΑ (µε πρόσφατη την έγκριση από το Κογκρέσο πρόσθετης βοήθεια 24 δις. και την συµφωνία για πρόσθετα 25 µαχητικά αεροσκάφη νέας γενιάς F-35) και τους λοιπούς συµµάχους. Οι µάχες στην Τζαµπαλία αλλά και σε άλλες περιοχές της Βόρειας και Κεντρικής Γάζας φανερώνουν ότι οι Παλαιστίνιοι αντέχουν και συνεχίζουν να προκαλούν απώλειες στους σιωνιστές εισβολείς. Είναι χαρακτηριστική πρόσφατη δήλωση (συνέντευξή στο Channel 13) του εκπροσώπου των ισραηλινών ενόπλων δυνάµεων, Ντάνιελ Χαγκάρι: «Η Χαµάς δεν µπορεί να εξαλειφθεί και ο µόνος τρόπος απελευθέρωσης των οµήρων που κρατούνται στη Γάζα είναι µέσω συµφωνίας ανταλλαγής αιχµαλώτων».

Και είναι αυτή η πρωτόγνωρη αντίσταση, ενός κατατρεγµένου λαού που αρνείται την υποταγή, η οποία καταφέρνει µια σειρά από πολιτικές επιτυχίες: Αρχικά κρατάει άσβεστο το διεθνές κίνηµα αλληλεγγύης, που έχει αρχίζει πλέον να θυµίζει αντιπολεµικό κίνηµα άλλων εποχών. Παράλληλα δηµιουργεί ρωγµές στη συνοχή των σιωνιστών, δηµιουργώντας πρόσθετα προβλήµατα στον Ντετανιάχου, όπως η παραίτηση του «κεντρώου» Μπένι Γκαντζ αλλά και οι αντιδράσεις των υπερ-ορθόδοξων «Χαρεντίµ», ενώ ταυτόχρονα είχαµε τις µεγαλύτερες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις από την αρχή του πολέµου. 

Συνεπαγόµενο αυτών (σε συνδυασµό µε την αναποτελεσµατικότητα του στρατού του Ισραήλ, αλλά και τις συνεχείς αποκαλύψεις των εγκληµάτων του), αυξάνεται η πίεση στις κυβερνήσεις των δυτικών συµµάχων για να δοθεί ένα τέλος σε αυτήν την βαρβαρότητα. Ακόµη και ο Μπάιντεν αναγκάστηκε να παρουσιάσει ένα σχέδιο για «διαρκή κατάπαυση του πυρός» χωρίς να έχει τη συναίνεση των φονιάδων που στηρίζει. Ευρωπαϊκές χώρες ετοιµάζονται για την αναγνώριση του Παλαιστινιακού Κράτους, ενώ το ∆ιεθνές Ποινικό ∆ικαστήριο προχωράει στην έκδοση ενταλµάτων σύλληψης για Νετανιάχου και του Υπ. Αµύνας Γκαλάντ. Βέβαια, η διακοπή συνεργασίας και οι κυρώσεις, που θα είχαν πιο απτά αποτελέσµατα, είναι εκτός κάδρου και καταδεικνύουν την εξοργιστική υποκρισία της ∆ύσης.

Η αδυναµία του Ισραήλ να νικήσει την παλαιστινιακή αντίσταση στην Γάζα, µε την συνακόλουθη σε πολιτική κρίση και (σχετική) διεθνή αποµόνωση, δυστυχώς εξωθεί την ακροδεξιά κυβέρνηση Νετανιάχου σε µεγαλύτερη επιθετικότητα και νέους τυχοδιωκτισµούς, ανακατεύοντας τις διεθνείς ισορροπίες και εκβιάζοντας µεγαλύτερη στήριξη. Έτσι έχουµε αύξηση των επιθέσεων στη ∆υτική όχθη και στο νότιο Λίβανο, οι οποίες συνοδεύονται από ανοικτές εξαγγελίες πολέµου εναντίον του Λιβάνου, αυτή τη φορά µε το πρόσχηµα της εξουδετέρωσης της Χεζµπολάχ, προµηνύοντας ακόµη µεγαλύτερη ανάφλεξη στην περιοχή – ανησυχίες που είναι παραπάνω από βάσιµες, δεδοµένου ότι οι ΗΠΑ έδωσαν το πράσινο φως µε τις διαβεβαιώσεις «για πλήρη υποστήριξη στο Ισραήλ σε περίπτωση πολέµου µε την Χεζµπολάχ». Βέβαια πρόκειται για υψηλού ρίσκου κίνηση, που µπορεί να ανατρέψει την πρόσκαιρη ισορροπία επιδιώξεων µε τις ΗΠΑ (µε την «περιορισµένης» εισβολής στη Ράφα), αλλά ενέχει και τον κίνδυνο αλλαγής στάσης των αραβικών καθεστώτων της περιοχής, υπό τον φόβο των απρόβλεπτων καταστάσεων που µπορεί να δηµιουργηθούν στις χώρες τους.

Σηµείο καµπής

Γίνεται ορατό ότι βρισκόµαστε πλέον ένα σηµείο καµπής των εξελίξεων, που σηµατοδοτείται από το πέρασµα του γενοκτονικού πολέµου του Ισραήλ κατά του Παλαιστινιακού λαού, σε µια νέα φάση. Το προκεχωρηµένο φυλάκιο της ∆ύσης στη Μέση Ανατολή, 76 χρόνια µετά την Νάκµπα, προσπαθεί να αποφύγει την ήττα, οδηγώντας τους Παλαιστινίους στην πλήρη καταστροφή και εξαφάνιση, διαπράττοντας ένα από τα µεγαλύτερα ανθρωπιστικά εγκλήµατα στη σύγχρονη εποχή. 

Είναι δεδοµένη η αδυναµία του δυτικού καπιταλισµού να δώσει εφικτή λύση στο πρόβληµα Ισραήλ – Παλαιστίνης (που οι ίδιοι δηµιούργησαν). Το σιωνιστικό κράτος βασίζεται δοµικά στην εκδίωξη και καταπίεση των Παλαιστίνιων. Είναι ανέφικτη η ειρηνική συνύπαρξη µαζί τους, αντίθετα είτε θα είναι σε διαρκή πόλεµο εναντίον τους, είτε θα επιδιώκει, όπως η ακροδεξιά κυβέρνησή του, την εξαφάνιση ή εκδίωξή τους. Αυτή η σταθερά είναι γνωστή στις ΗΠΑ και τους λοιπούς συµµάχους των σιωνιστών, που παράλληλα, όµως, έχουν να αντιµετωπίσουν την ανάγκη συγκράτησης την επιρροής τους στη Μ. Ανατολή (που λοξο-περπατάει µε αυξανόµενο βηµατισµό προς Ιράν και Κίνα), καθώς και τις αντιδράσεις των κινηµάτων στο εσωτερικό τους, που πυροδοτούνται από τα εγκλήµατα του Ισραήλ, αλλά και τις αποκαλύψεις για την επιρροή των σιωνιστών στο πολιτικό τους σύστηµα (βλ. σχετικά µε το λόµπυ της Αµερικανοϊσραηλινής Επιτροπής ∆ηµοσίων Υποθέσεων – AIPAC). Αυτά λοιπόν, στην σηµερινή συγκυρία της πολυεπίπεδης κρίσης που αντιµετωπίζει παγκόσµια ο καπιταλισµός, αλλά και της πολεµικής οικονοµίας που βλέπουµε να επιλέγεται ως διέξοδος, αυξάνουν την πιθανότητα της µεγαλύτερης κλίµακας ανάφλεξης.

Μόνο το κίνηµα αλληλεγγύης στο Παλαιστινιακό λαό και η υπεράσπιση του δίκαιου αγώνα τους – ενάντια στη δυτική προπαγάνδα –  µπορούν να βάλουν φραγµό τόσο στα σχέδια πολέµου, όσο και στις επιδιώξεις των σιωνιστών για εξαφάνιση αυτού του ηρωικού λαού.  Είναι αυτή η διεθνής αλληλεγγύη που αποτελεί το απαραίτητο εφόδιο για την αντίσταση των Παλαιστινίων, αλλά και η µόνη που µπορεί να πυροδοτήσει ένα µεγάλο ξέσπασµα αγώνων στον αραβικό κόσµο το µόνο ικανό να ανατρέψει τους σχεδιασµούς των ιµπεριαλιστών και των προδοτικών αραβικών καθεστώτων. Η λύση βρίσκεται στην ανάπτυξη του κινήµατος ενάντια και σε κυβερνήσεις, όπως η ελληνική, που συµµετέχει και στηρίζει την σφαγή στη Γάζα, που διεκδικούν να σταµατήσει η γενοκτονία και Λευτεριά στην Παλαιστίνη. Η ανατρεπτική αριστερά πρέπει να µείνει σταθερή στις αντιπολεµικές παραδόσεις, στους ιστορικούς αγωνιστικούς δεσµούς µε τους παλαιστινίους, να ενδυναµώσει τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης, αλλά και να καταγγείλει ως συνένοχους για το έγκληµα στη Γάζα όσους δεν αντιδρούν …

Κ.Μ.

του Μάριου Αυγουστάτου

Την ώρα που τα ισραηλινά τανκς έχουν µπει στη Ράφα δολοφονώντας και αναγκάζοντας σε φυγή δεκάδες χιλιάδες αµάχους και οι βοµβαρδισµοί µαίνονται, το κίνηµα ενάντια στην γενοκτονία αρχίζει να παίρνει τις διαστάσεις του κινήµατος ενάντια στον πόλεµο του Βιετνάµ στη δεκαετία του ‘60, ο αγώνας για λευτεριά στην Παλαιστίνη εξαπλώνεται από τις καταλήψεις της Αµερικής, ως την Ευρώπη και την Ελλάδα.

Ο παράγοντας ΗΠΑ

Την Παρασκευή 10 Μάη, λίγο πριν η Γενική Συνέλευση των Ηνωµένων Εθνών ψηφίσει µε συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της πλήρους ένταξης της Παλαιστίνης, ο Ισραηλινός πρέσβης Gilad Erdan στάθηκε στο βήµα και πέρασε από έναν φορητό καταστροφέα εγγράφων τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ. Ήταν µια έκφραση περιφρόνησης αλλά και, σε ένα βαθµό, απογοήτευσης για την αποµόνωση του Ισραήλ, που κλιµακώνεται καθηµερινά σε διάφορα επίπεδα, αλλά και για το γεγονός ότι, τελικά, οι ΗΠΑ αρχίζουν να πιέζουν, κάτι που έχει γίνει χάρη στη δύναµη του κινήµατος αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη, εντός και εκτός ΗΠΑ.

Για την υποστήριξη που παρέχουν οι ΗΠΑ στο Ισραήλ, διαχρονικά παίρνουν ως αντάλλαγµα το πλεονέκτηµα που τους δίνει η ύπαρξη ενός ισχυρού στρατιωτικού πόλου στη Μέση Ανατολή για τη διασφάλιση των ενεργειακών προµηθειών προς όφελος τους.

Η δέσµευση των ΗΠΑ προς το Ισραήλ, όπως λέει ο Μπάιντεν είναι «σιδερένια», όµως ποτέ δεν ήταν άνευ όρων. Πρόεδροι των ΗΠΑ έχουν κατά καιρούς ασκήσει πίεση στο κράτος του Ισραήλ. Ο Αϊζενχάουερ πίεσε µε κυρώσεις το 1956 όταν ο Μπεν Γκουριόν προσπάθησε να προσαρτήσει Γάζα και Σινά. Μέχρι και ο Τζορτζ Μπους µπλόκαρε 10 δισ. δολάρια σε εγγυήσεις δανείων πιέζοντας τον Γιτζάκ Σαµίρ να µην τις χρησιµοποιήσει για την κατασκευή οικισµών εποίκων το 1992.

Μέχρι πριν λίγες µέρες ο Μπάιντεν αποτελούσε εξαίρεση. Αυτός και ο υπ. Εξ. Άντονι Μπλίνκεν, έχουν σταθεί ακλόνητοι πίσω από την γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα. Πριν από λίγες µέρες ο Μπάιντεν µε αφορµή την Ηµέρα Μνήµης του Ολοκαυτώµατος επιτέθηκε στους φοιτητές καταληψίες και τους κατηγόρησε ως «αντισηµιτικούς».

Ωστόσο, η συνειδητοποίηση ότι αυτή η στάση αποµονώνει επικίνδυνα τις ΗΠΑ διεθνώς, αλλά και το γεγονός ότι στο εσωτερικό υπό την πίεση του κινήµατος ο Μπάιντεν χάνει ψήφους, τον ώθησε να ασκήσει δηµόσια πίεση στον Νετανιάχου, λεκτικά αρχικά αλλά όχι µόνο: στις αρχές του Μάη «πάγωσαν» ένα φορτίο 1800 βοµβών των 2.000 και 1.700 των 1.000 λιβρών προς το Ισραήλ.

Λίγες µέρες µετά, το Στέιτ Ντιπάρτµεντ ανέφερε ότι είναι «εύλογο να εκτιµηθεί ότι ο ισραηλινός στρατός χρησιµοποίησε αµερικανικά όπλα στη Γάζα µε τρόπους “ασυµβίβαστους” µε το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο». Η έκθεση βέβαια κατέληξε σε «επιφυλάξεις µεν αλλά δεν συνέστησε τη διακοπή των προµηθειών όπλων δε». Παραµένει όµως η έµµεση απειλή, ότι αν ο Νετανιάχου συνεχίσει να αψηφά την Ουάσιγκτον, τότε η ροή των όπλων θα διακοπεί.

Και πλέον, µετά την βίαιη καταστολή ο Μπάιντεν επιχείρησε να τείνει χείρα φιλίας στους φοιτητές που συµµετέχουν στις κινητοποιήσεις για την Παλαιστίνη µε ξεκάθαρους προεκλογικούς στόχους. Στις 19 Μάη βρέθηκε στο πανεπιστήµιο της Ατλάντα, εκεί που φοίτησε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, καθώς η προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ εντείνεται και αναζητεί απεγνωσµένα την ψήφο των νέων, αλλά και των Αφροαµερικανών. Μετά από εβδοµάδες κινητοποιήσεων και καταλήψεων κι ενώ σε αρκετές περιπτώσεις η αστυνοµία έδειξε το σκληρότερο κατασταλτικό πρόσωπο, ο Τζο Μπάιντεν επιχείρησε να αλλάξει ρότα και δήλωσε έτοιµος να ακούσει τους φιλοπαλαιστίνιους διαδηλωτές.

Πόλεµος (και) προπαγάνδας: Από το «Give Peace a Chance» του Λένον στο «Give Genocide a Chance» στην (νατοϊκής έµπνευσης) Eurovision

H Eurovision εξ αρχής ήταν ένας πολιτικός θεσµός, που ιδρύθηκε για να εξυπηρετήσει ψυχροπολεµικές σκοπιµότητες. Τον Ιανουάριο 2015, αποχαρακτηρίστηκαν 23.000 έγγραφα του ΝΑΤΟ. Μεταξύ αυτών υπήρχαν και κάποια που αφορούν την Eurovision (ΝΑΤΟ AC_52-D_143/30 Νοε 1955 και AC_52-D_159/17 Φεβ 1956)i. Τι δείχνουν αυτά; Στις 28/1/1955, στο Palais de Chaillot στο Παρίσι, συναντήθηκαν τα µέλη της Culture and Public Information Committee του ΝΑΤΟ µε τον διευθυντή της Γαλλικής Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης για να του παραδώσουν την δηµιουργία ενός ευρωπαϊκού φεστιβάλ που θα ονοµάζεται Eurovision… Στις 12/2/55, σε µία τρίτη συνάντηση, αποφασίστηκε η χρησιµοποίηση της European Broadcasting Union (ΕΒU) ως φορέα για την υλοποίηση του σχεδίου και ο διαγωνισµός έγινε για πρώτη φορά στις 24/5/1956.ii

Η κατάρρευση των ανατολικών κρατών έφερε, από τη δεκαετία του 1990 και µετά την είσοδο σε αυτήν χωρών της πρώην ΕΣΣ∆ και της πρώην Γιουγκοσλαβίας µε σκοπό το περαιτέρω άνοιγµα τη ς µπίζνας σε νέες αγορές. Μετά το 2022 ο πόλεµος του ΝΑΤΟ µε τη Ρωσία στο έδαφος της Ουκρανίας χαρακτηρίστηκε από την αποβολή της Ρωσίας από τον κατά τα άλλα «απολιτίκ» διαγωνισµό. Και µάλιστα την ίδια χρονιά, η Ουκρανία κέρδισε τον διαγωνισµό µε ένα τραγούδι που… κατήγγειλε την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Φέτος το κράτος του Ισραήλ επιχείρησε να πετύχει το ίδιο µε ένα τραγούδι µε θέµα τα γεγονότα της 7/10/23. Αλλά δεν τα κατάφερε: από την ανακοίνωση της συµµετοχής του Ισραήλ, η EBU βρέθηκε αντιµέτωπη µε κινητοποιήσεις, µεταξύ άλλων τη µαζική καµπάνια στις σκανδιναβικές χώρες που ζητούσε τον αποκλεισµό του, σε συνδυασµό µε τις δυναµικές διαδηλώσεις έξω από το χώρο αλλά και διεθνώς. Έτσι αναγκάστηκε να επιβάλλει στο Ισραήλ να αλλάξει τους στίχους του τραγουδιού αλλά του επέτρεψε να συµµετέχει – παρά τη διεθνή κατακραυγή και την καταδίκη της γενοκτονίας από το ∆ιεθνές ∆ικαστήριο και την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

Το κράτος του Ισραήλ ήταν η πρώτη µη-ευρωπαϊκή χώρα που έγινε το 1973 δεκτή στην Eurovision, παρότι είχε την καταδίκη του ΟΗΕ, γιατί λίγα χρόνια νωρίτερα στον πόλεµο των Έξι Ηµερών, επέβαλε ισραηλινή κατοχή στην Γάζα και στην ∆υτική Όχθη. 

Η διοργάνωση είχε απλόχερα την χορηγία της ισραηλινής εταιρίας Morrocan Οil, µε το κράτος του Ισραήλ αλλά και τον ίδιο τον Νετανιάχου να επενδύουν τα ρέστα τους στον διαγωνισµό για να βγουν από την αποµόνωση στην οποία έχουν σταδιακά περιέλθει. Σε βιντεοσκοπηµένο µήνυµα του πριν από τον τελικό, ο Νετανιάχου δήλωσε ότι η Γκολάν (που εκπροσωπούσε το Ισραήλ) έχει την πλήρη υποστήριξη της κυβέρνησης. Και πράγµατι την είχε.

Mε το κίνηµα αλληλεγγύης να µποϋκοτάρει ενεργά την Εurovision, το Ισραήλ απ’την άλλη είχε την στήριξη της EBU, έχοντας στην διάθεση του οικονοµικούς πόρους αλλά έναν ισχυρό µηχανισµό προπαγάνδας και -χωρίς να επικροτούµε καµιά θεωρία συνωµοσίας- µε διάφορα «bots» για να αξιοποιήσει τις αδιαφανείς µεθόδους ψηφοφορίας της EBU. Και θεωρώντας τέλος δεδοµένη την στήριξη των διορισµένων επιτροπών, το κράτος του Ισραήλ έδωσε τα ρέστα του για τη νίκη θεωρώντας ότι παίζει χωρίς αντίπαλο.

Αλλά δεν τους βγήκε. Το κίνηµα ήταν στους δρόµους του Μάλµε διαδηλώνοντας µαζικά -και στον ηµιτελικό και στον τελικό. Χιλιάδες αψήφησαν τα δακρυγόνα, τις επιθέσεις της αστυνοµίας και τις συλλήψεις (µεταξύ τους και η Greta Thunberg) ενάντια στη συµµετοχή του Ισραήλ. Ήταν στους δρόµους του Λονδίνου και άλλων πόλεων στην Βρετανία, όπου οι «fans» ανέστειλαν τα πάρτι, µε την LGBTQ κοινότητα να παίρνει θέση υπέρ της Παλαιστίνης, ζητώντας από τον εκπρόσωπο της Βρετανίας να µποϋκοτάρει τον διαγωνισµό. Ήταν ακόµα και µέσα στην αίθουσα γιουχάροντας µαζικά την συµµετοχή του Ισραήλ, τόσο που η ΕΒU αναγκάστηκε να σκεπάζει µε ειδική τεχνολογία και µε ψεύτικα χειροκροτήµατα, τα γιουχαΐσµατα και τα «Free Palestine».

Ήταν τέλος ανάµεσα στους ίδιους τους/τις διαγωνιζόµενους/ες, που αψήφησαν, κάνοντας ο καθένας/µία ό,τι «επέτρεπε» η EBU. Ξεκινώντας από τον ηµιτελικό, η διοργάνωση έκοψε από τα κοινωνικά δίκτυα τις εικόνες από το βίντεο του Eric Saade (µη διαγωνιζόµενου σουηδού παλαιστινιακής καταγωγής) που φόραγε στο χέρι την παλαιστινιακή Καφίγια. Ακολούθως ανάγκασαν το non binary άτοµο Bambie Thug (Ιρλανδία) να σβήσει από πάνω του τις φράσεις «Free Palestine» και «Ceasefire» (γραµµένες στα κέλτικα µήπως και περάσουν τη λογοκρισία). Aρχικά έσβησαν µόνο την πρώτη αλλά µια ώρα πριν τραγουδήσει, τoυ ανακοίνωσαν ότι πρέπει να σβήσει και τη δεύτερη, αλλιώς δεν θα το αφήσουν να βγει στη σκηνή. Στην συνέντευξη τύπου που ακολούθησε, την ώρα που o λόγος ήταν στην εκπρόσωπο του Ισραήλ, η Μαρίνα Σάττι χασµουριόταν και έκανε ότι κοιµάται στο τραπέζι, ενώ ο Ολλανδός διαγωνιζόµενος κουκούλωσε εντελώς το κεφάλι του. Την επόµενη µέρα, η EBU απέκλεισε τον Ολλανδό από τον τελικό για επεισόδιο µε άτοµο της παραγωγής…

Η Ιρλανδία δεν πήγε στην τελική πρόβα, η Γαλλία διέκοψε τη δική της για να στείλει “φιλειρηνικό” µήνυµα, η περσινή νικήτρια Loreen αρνήθηκε να παραδώσει το βραβείο αν νικήσει το Ισραήλ, η Νορβηγίδα παρουσιάστρια υπέβαλε παραίτηση δηλώνοντας: «Το Ισραήλ κάνει γενοκτονία-λευτεριά στην Παλαιστίνη».

Την πιο δυνατή απάντηση στη φιλοσιωνιστική EBU έδωσε το συνδικάτο των εργαζοµένων στη βελγική δηµόσια τηλεόραση VRT που διέκοψε την ζωντανή µετάδοση την ώρα που στη σκηνή ήταν οι διαγωνιζόµενοι του Ισραήλ, προβάλλοντας µήνυµα αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό: «Πρόκειται για συνδικαλιστική δράση. Καταδικάζουµε τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωµάτων από το κράτος του Ισραήλ. Επιπλέον, το κράτος του Ισραήλ καταστρέφει την ελευθερία του Τύπου. Γι’ αυτό διακόπτουµε για λίγο την εκποµπή. Κατάπαυση πυρός τώρα. Σταµατήστε τη γενοκτονία τώρα (#CeaseFireNow #StopGenocideNow)!»

Η στάση της Μαρίνα Σάττι στην Eurovision εξόργισε την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Το ίδιο το Μέγαρο Μαξίµου εξέφρασε δυσαρέσκεια για τη συµπεριφορά της “η οποία, άγνωστο πώς, θέλησε να κάνει από µόνη της ένα είδος εξωτερικής πολιτικής”.iii

«Ο δάσκαλος µου, µού είπε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Πως η ηλικία της κουλτούρας και των παραδόσεων αυτής της περιοχής του κόσµου, είναι πολύ µεγαλύτερη από την ηλικία των συνόρων µεταξύ αυτών των χωρών. Αναµφισβήτητα λοιπόν, µοιραζόµαστε πολλά. Σας αγαπάµε και σε ευχαριστώ πολύ». Αυτές οι δηλώσεις της Μαρίνας Σάττι πυροδότησαν µια οµοβροντία επιθέσεων, από φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ µέχρι ακροδεξιών τρολ των κοινωνικών δικτύων. Και ακολούθησε νέο εθνικιστικό αµόκ γιατί δύο χορευτές της Σάττι, απάντησαν µιλώντας στα τούρκικα σε ερώτηση Αζέρου δηµοσιογράφου ότι «είµαστε Έλληνες, Τούρκοι από τη ∆υτική Θράκη». 

Για την αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους 

Kοντά στην επίσηµη αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους βρίσκονται Ισπανία, Ιρλανδία και Νορβηγία, όπως ανακοίνωσαν στις 22/5 συντονισµένα. Η κίνηση έρχεται την στιγµή που οι συνοµιλίες για κατάπαυση του πυρός έχουν πέσει στο κενό. Προκάλεσε την οργισµένη αντίδραση του Ισραήλ, ενώ Παλαιστίνιοι χαιρέτισαν την αναγνώριση του κράτους τους από τις τρεις ευρωπαϊκές χώρες. Η κίνηση ήρθε εν µέσω των επιθέσεων των ισραηλινών δυνάµεων στην βόρεια και νότια Λωρίδας της Γάζας, που προκάλεσαν νέα φυγή εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, περιόρισαν βίαια τη ροή ανθρωπιστικής βοήθειας και αύξησαν τον κίνδυνο λιµού.

Μέχρι πρόσφατα, µόνο εννέα ευρωπαϊκές χώρες υποστήριζαν την κρατική υπόσταση της Παλαιστίνης. Οι περισσότερες από αυτές έλαβαν την απόφαση το 1988, όταν ανήκαν στο σοβιετικό µπλοκ. Για αυτό, η κίνηση των τριών χωρών, ανεξάρτητα από τα άµεσα αποτελέσµατα της, έχει την σηµασία της. Οι τρεις χώρες χώρες έστειλαν πολιτικό µήνυµα υποστήριξης προς τους Παλαιστίνιους, αλλά ελπίζουν ότι θα συµβάλει στον τερµατισµό των συγκρούσεων. Βεβαίως, η αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους ακόµη και από οµάδα χωρών, από µόνη της, δεν αρκεί για να δώσει τέλος στη γενοκτονία των Παλαιστίνιων που µαίνεται εδώ και πάνω από επτά µήνες. Όµως, στέλνει σαφές πολιτικό µήνυµα υπέρ του ρητού και θεµελιώδους δικαιώµατος αυτοδιάθεσης των Παλαιστινίων. Επιπλέον, έρχεται ως απάντηση στο αίτηµα πολλών αραβικών χωρών που δηλώνουν ότι θα βοηθήσουν στην ανοικοδόµηση µιας «µεταπολεµικής» Γάζας µόνο εάν η ∆ύση αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης.

Και τώρα τι;

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραµµές το Ισραήλ συνεχίζει το βοµβαρδισµό της Λωρίδας της Γάζας, συµπεριλαµβανοµένης της Ράφα, παρά την εντολή του ανώτατου δικαστηρίου του ΟΗΕ να «διακόψει αµέσως» τη στρατιωτική του επίθεση. Προηγήθηκε στις 20/5 ο εισαγγελέας του ∆ιεθνούς Ποινικού ∆ικαστηρίου, Karim Khan ο οποίος ζήτησε την έκδοση ενταλµάτων σύλληψης για κατηγορίες περί εγκληµάτων πολέµου σε βάρος ηγετών του Ισραήλ, µεταξύ των οποίων ο πρωθυπουργός της χώρας, Μπέντζαµιν Νετανιάχου (αλλά βεβαίως βεβαίως σε άλλη µια εκδοχή των «δύο άκρων» και της Χαµάς). 

Ποια είναι τα «δύο άκρα»; Απ’τη µία 1.200 έχασαν τη ζωή τους στις 7 Οκτωβρίου, ενώ άλλοι 250 αιχµαλωτίστηκαν ως όµηροι. Και απ’την άλλη τουλάχιστον 36.000 άνθρωποι νεκροί, 80.000 τραυµατίες, οι περισσότεροι άµαχοι (τα 2/3 γυναίκες και παιδιά), ως αποτέλεσµα της επίθεσης του ισραηλινού στρατού. ∆εν υπάρχει κανενός είδους “ισοδυναµία”, στρατιωτική, πολιτική, ούτε καν ηθική όσον αφορά τις δύο πλευρές. Το Ισραήλ είναι ένα πανίσχυρο κράτος µε πυρηνικά, εξοπλισµένο από τις ΗΠΑ, που η ύπαρξη του επ’ ουδενί απειλείται. Για τους Παλαιστίνιους, απειλούνται οι ζωές τους, τα εδάφη τους.

Η Χαµάς, όπως φαίνεται, κάθε άλλο παρά έχει εξουδετερωθεί.  Οι πρώτες βδοµάδες της δολοφονικής επίθεσης του ισραηλινού στρατού στη Ράφα επιβεβαιώνουν ότι το Ισραήλ έχει ουσιαστικά χάσει τον πόλεµο. Ένας αντάρτικος στρατός που επιβιώνει µιας τόσο σφοδρής επίθεσης, ουσιαστικά έχει καταφέρει να νικήσει. Η Χαµάς απέδειξε ότι έχει επιβιώσει πραγµατοποιώντας επιθέσεις στον ισραηλινό στρατό στη Βόρεια Γάζα, αναγκάζοντας τον έτσι να µεταφέρει δυνάµεις από την Ράφα προς Βορρά. Οι διαπραγµατεύσεις για κατάπαυση του πυρός διανύουν συνεχόµεντα µπρος-πίσω, µε ευθύνη του Ισραήλ. Όµως, δεν έχουµε καµία αυταπάτη για τους διεθνείς θεσµούς, τον ΟΗΕ, το ∆ιεθνές ∆ικαστήριο, για το ρόλο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ. 

Για τα «καθ’ηµάς» να υπενθυµίσουµε ότι τον ∆εκέµβριο του 2015 η ελληνική Βουλή µε οµόφωνο ψήφισµα της είχε ταχθεί υπέρ της αναγνώρισης ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα όρια του 1967 (όπως προβλέπουν και τα ψηφίσµατα του ΟΗΕ). Ωστόσο, µέχρι σήµερα η απόφαση αυτή δεν έχει υλοποιηθεί, µε ευθύνη των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ και Ν∆, οι οποίες έχουν συνάψει στρατηγική συµµαχία µε το κράτος-δολοφόνο.

Μόνο η διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών µπορεί να πιέσει για την κατάπαυση του πυρός, για να σταµατήσει η γενοκτονία στη Γάζα. Είναι η ώρα να δυναµώσουµε αυτό το κίνηµα και στη χώρα µας. Πρέπει να ενισχύσουµε το ηθικό των Παλαιστινίων, να (δια)δηλώνουµε µε κάθε τρόπο ότι δεν είναι µόνοι, να αποµονώσουµε και να φθείρουµε την ισραηλινή κυβέρνηση ακόµα περισσότερο, να εντείνουµε την πίεση στις δυτικές κυβερνήσεις. Η ισραηλινή ηγεσία έχει διάφορα σχέδια, από την προσάρτηση της Λωρίδας της Γάζας και πλήρη εκτόπιση των Παλαιστινίων, µέχρι στρατιωτική κατοχή, επέκταση των εποικισµών, εγκαθίδρυση κυβέρνησης-µαριονέτας και πλήρη προσάρτηση της ∆υτικής Όχθης. 

Ενάντια και στις ελληνικές κυβερνήσεις που πρώτα συµµετέχουν και στηρίζουν την σφαγή στη Γάζα και µετά πνίγουν και δολοφονούν τους πρόσφυγες στα θαλάσσια και µη σύνορα όπως έγινε στην Πύλο µε τους εκατοντάδες νεκρούς. Είµαστε ξεκάθαρα ενάντια στην κυβέρνηση που στέλνει φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα, και στηρίζει το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ στις δολοφονικές του επιθέσεις. Η µόνη λύση είναι η δηµιουργία ενός ενιαίου κράτους της Παλαιστίνης, δηµοκρατικού και ειρηνικού που θα διαφυλάσσει ίσα δικαιώµατα και ελευθερίες για όλους τους κατοίκους του, έξω από θρησκευτικές, φυλετικές, εθνικές διακρίσεις. Από την Βαρκελώνη ως τις ΗΠΑ κι από το Άµστερνταµ ως τα πανεπιστήµια ένα σύνθηµα µας ενώνει: «Λευτεριά στην Παλαιστίνη»!