Η πρόταση Τραµπ δεν αποτελεί λύση

Στην επέτειο της συµπλήρωσης των δύο ετών από την έναρξη της σιωνιστικής επίθεσης στη Γάζα, βρισκόµαστε σε ένα ιδιαίτερα κρίσιµο ιστορικό σταυροδρόµι: είτε θα αναγκαστεί το Ισραήλ υπό την πίεση της διεθνούς κατακραυγής να αναδιπλωθεί, προσωρινά βέβαια, είτε θα γίνουµε θιασώτες του µεγαλύτερου εγκλήµατος της σύγχρονης ιστορίας, της γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού.

Αγώνας για ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια

H Παλαιστίνη είναι εδώ και δεκαετίες θύµα κατοχής, εκτοπισµών και βίας. Σήµερα όµως βλέπουµε ειδικά την Γάζα να έχει µετατραπεί σε ένα ανοικτό πεδίο ανθρωπιστικής καταστροφής· όλα σχεδόν τα νοσοκοµεία και σχολεία κατεστραµµένα, οι περισσότερες πόλεις ισοπεδωµένες, δεκάδες χιλιάδες νεκροί — το 1/3 από αυτούς παιδιά — και ο λαός να λιµοκτονεί υπό ασφυκτικό αποκλεισµό. ∆εν µιλάµε για µια «σύγκρουση δύο πλευρών», όπως συχνά παρουσιάζεται. Μιλάµε για µια κατοχή από ένα ισχυρό στρατιωτικό κράτος και έναν λαό που παλεύει να επιβιώσει. Ο ίδιος ο ΟΗΕ έχει διατυπώσει λόγους που οδηγούν στην εκτίµηση πως όσα συµβαίνουν συστήνουν το έγκληµα της γενοκτονίας — και αυτό το γεγονός επιβάλλει ξεκάθαρες πολιτικές επιλογές και όχι ευφηµισµούς.

Η αφήγηση που εξισώνει θύτη και θύµα έχει πλέον απορριφθεί από την ίδια την πραγµατικότητα. Το σύνθηµα που µας ενώνει σήµερα, «Με την Παλαιστίνη µέχρι τη λευτεριά», δεν είναι ένα απλό σύνθηµα αλληλεγγύης. Είναι κραυγή δικαιοσύνης. Γιατί η Παλαιστίνη δεν είναι µια µακρινή υπόθεση που δεν µας αφορά. Είναι ένας αγώνας που αφορά την αξιοπρέπεια, τα ανθρώπινα δικαιώµατα και την ίδια την έννοια της ελευθερίας σε όλο τον κόσµο.

∆ιεθνής διάσταση

Το παλαιστινιακό είναι υπόθεση διεθνούς δικαιοσύνης. Οι λαοί σε όλο τον κόσµο ξεσηκώνονται ενάντια στο έγκληµα του σιωνιστικού κράτος. Κι όµως, βλέπουµε τις ισχυρές χώρες της ∆ύσης να συνεχίζουν να εξοπλίζουν το Ισραήλ, να του δίνουν πολιτική κάλυψη και να απορρίπτουν τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Στην Ε.Ε. την ίδια στιγµή που επιβάλλουν το 19ο πακέτο κυρώσεων στη Ρωσία για την εισβολή στην Ουκρανία, δεν έχουν το σθένος ούτε να αποβάλουν, για τους ίδιους λόγους, το Ισραήλ από την Γιουροβίζιον.

Την ίδια στιγµή, το παγκόσµιο κίνηµα αλληλεγγύης – αντλώντας δύναµη από την απαράµιλλη  γενναιότητα των Παλαιστινίων που αντιστέκονται στον βάρβαρο κατακτητή – φουντώνει όλο και περισσότερο, αναγκάζοντας τις κυβερνήσεις να «κονταίνουν» µεν την στήριξη στον φασίστα Νετανιάχου, αλλά να µην προβαίνουν σε κινήσεις για να τον αποτρέψουν.

Η στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Από τους πιο ακραιφνείς συµµάχους των σιωνιστών, η ελληνική κυβέρνηση διατυµπανίζει σε κάθε τόνο ότι η Ελλάδα διατηρεί στρατηγική σχέση µε το Ισραήλ και ότι αυτή η σχέση «δεν εµποδίζει» κριτική για την κατάσταση στη Γάζα. Βέβαια ο Μητσοτάκης όταν του ζητήθηκε να χαρακτηρίσει τα γεγονότα στη Γάζα ως γενοκτονία, απέφυγε τον όρο, λέγοντάς τον «πολύ βαρύ». Ενώ δήλωσε ότι η Ελλάδα «θα αναγνωρίσει το κράτος της Παλαιστίνης», ξεκαθάρισε ότι το πότε και το πώς θα γίνει εξαρτάται από «την κατάλληλη συγκυρία». Αλλά η καθυστέρηση και η υποσηµείωση δεν είναι ουδέτερη στάση· είναι συνενοχή. Η διατήρηση της στρατηγικής σχέσης µε το Ισραήλ — παρά τις καταγγελίες για ανθρωπιστικές θηριωδίες — δεν µπορεί να δικαιολογείται µε «διπλωµατική ισορροπία».

Ο δε Άδωνις, το γνωστό κατακάθι της Ν∆, έχει προχωρήσει σε δηλώσεις που δείχνουν ξεκάθαρα ποια πλευρά επιλέγει η κυβέρνηση, αναφέροντας πως «σεβασµό στην ανθρώπινη ύπαρξη δείχνει το Ισραήλ, καθώς και ότι η κυβέρνηση θαυµάζει το Ισραήλ και «µακάρι να τους µοιάσουµε». Αυτές οι δηλώσεις δεν είναι απλώς ρητορική. ∆ιαµορφώνουν την κρατική αφήγηση — ποιον στηρίζουµε, ποιον αγνοούµε.

Το σχέδιο Τραµπ – «ειρήνευση» ή συνθηκολόγηση άνευ όρων

Την αντίφαση µεταξύ της διάθεσης των λαών να σταµατήσουν τον αφανισµό των Παλαιστινίων και την στήριξη των κυβερνήσεων προς τους σιωνιστές, προσπαθεί να «καλύψει» ο – προαλειφόµενος και για νόµπελ Ειρήνης (τροµάρα µας …) – Τραµπ. Με ένα σχέδιο 20 σηµείων, όπου δεν υπάρχει λέξη για την ∆υτική Όχθη (όπου συντελείται αντίστοιχο µε την Γάζα έγκληµα) ενταφιάζεται η προοπτική του Παλαιστινιακού κράτους. Επιδιώκει να διαµορφώσει τη µεταπολεµική αρχιτεκτονική στη Γάζα υπό αµερικανική επιτήρηση. Απαιτεί την αποδοχή του αφοπλισµού και συνθηκολόγηση της Χαµάζ, την απελευθέρωση των σιωνιστών οµήρων και το πέρασµα της διοίκησης της Γάζας σε διεθνές όργανο µε πρόεδρο τον Τραµπ (!), ενώ δεν υπάρχει χρονοδιάγραµµα για την αποχώρηση του IDF από τη Γάζα. Το αντάλλαγµα θα είναι η διακοπή των στρατιωτικών επιχειρήσεων σε µια προσωρινή και καθόλου εγγυηµένη ειρήνευση. Και για να µην απορούµε αν παραιτήθηκε  του σχεδίου του για την «Ριβιέρα της Μ. Ανατολής, το σχέδιο προβλέπει την δηµιουργία «ειδικής οικονοµικής ζώνης» µε διάφορα προνόµια για τους συµµετέχοντες.

Εκτός από τον Νετανιάχου και τους δυτικούς ιµπεριαλιστές, το σχέδιο έτυχε υποστήριξης από αραβικές χώρες και από τον Αµπάς της παλαιστινιακής αρχής, που πάντα αναζητούσε τη λύση από τους Αµερικανούς. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασµό µε τους συνεχιζόµενους βοµβαρδισµούς, δηµιουργεί ιδιαίτερη πίεση στη Χαµάζ και τους µαχόµενους Παλαιστινίους, που εξέφρασαν µια αρχική αποδοχή, σεβόµενοι την ανάγκη του λαού τους να σταµατήσουν τα ακραία µαρτύρια, αλλά και  αρνούµενοι βέβαια την απόλυτη συνθηκολόγηση.

Η ηθική & πολιτική διάσταση – τι σηµαίνει «µέχρι τη λευτεριά»

Η τελική κατάληξη του σχεδίου Τραµπ, στο σταυροδρόµι που βρισκόµαστε, δεν είναι βέβαιη. Από την πλευρά µας και χωρίς να σταθούµε στο πως θα κινηθεί ο παλαιστινιακός λαός, πρέπει να γνωρίζουµε ότι ο αγώνας τους είναι κοµµάτι του παγκόσµιου αγώνα ενάντια στον ιµπεριαλισµό και την αποικιοκρατία, τον ρατσισµό και την καταπίεση. Η ελευθερία της Παλαιστίνης είναι προϋπόθεση για έναν πιο δίκαιο κόσµο.

Το σύνθηµα «Μέχρι τη λευτεριά» σηµαίνει κάτι πολύ συγκεκριµένο: δεν αρκεί µια παύση πυρός ή λίγη ανθρωπιστική βοήθεια. Η λευτεριά σηµαίνει: τερµατισµό της κατοχής, άρση του αποκλεισµού της Γάζας, τερµατισµό του καθεστώτος απαρτχάιντ, επιστροφή των προσφύγων αποκατάσταση των δικαιωµάτων των Παλαιστινίων στη γη τους και τελικά ελεύθερο Παλαιστινιακό Κράτος.

Στο παγκόσµιο κίνηµα αλληλεγγύης των λαών θα κριθεί ώς ένα βαθµό και το σχέδιο Τραµπ και η πάλη για να βρεθεί ο παλαιστινιακός λαός ελεύθερος στον τόπο του, σε ένα κράτος ενιαίο από τη θάλασσα ώς τον ποταµό, όπου θα ζουν ειρηνικά όλοι οι λαοί της περιοχής.

Τι σηµαίνουν όλα αυτά για εµάς

Όσο η κυβέρνηση επενδύει σε φιλοϊσραηλινή στάση, αρνείται να ενισχύσει διεθνώς τις πιέσεις για ασκήσεις κυρώσεων ή για επίσηµες καταδίκες. Η γραµµή «θα αναγνωρίσουµε στο σωστό χρόνο» αφήνει το παλαιστινιακό στην αναµονή — σε µια κατάσταση κατοχής, αυτό ισοδυναµεί µε συνεχιζόµενη ανοχή. Στην Ελλάδα, όσοι εκφράζουν αλληλεγγύη αντιµετωπίζουν κατηγορίες για «αντισηµιτισµό» ή καταστέλλονται βάναυσα (όπως έγινε στην πορεία της 7/10), ενώ η κυβέρνηση αποµακρύνει το βάρος από τη δική της ευθύνη.

Στόχος στην Ελλάδα δεν είναι απλώς να εκφράζουµε αλληλεγγύη — είναι να δράσουµε. Να απαιτήσουµε από την κυβέρνηση:

• Άµεση αναγνώριση του κράτους της Παλαιστίνης, χωρίς διαπραγµατεύσεις περί χρονικής στιγµής.

• Καταδίκη της γενοκτονίας στη Γάζα — χρήση του όρου χωρίς δισταγµό.

• Να διακόψει η Ελλάδα πολιτικές και στρατιωτικές σχέσεις που ενισχύουν το Ισραήλ στην κατοχική του δράση.

• Να στηρίξει κυρώσεις, διεθνή πίεση και να συµµετάσχει ενεργά σε πρωτοβουλίες αλληλεγγύης.

Η πολιτική στάση δεν είναι ουδέτερη. Όταν οι εκτελεστές των εγκληµάτων απολαµβάνουν πολιτική κάλυψη, το έγκληµα ενθαρρύνεται. Κάθε φορά που ένας λαός αγωνίζεται για την ελευθερία του, ανοίγει δρόµο και για τους υπόλοιπους. Γι’ αυτό λέµε και θα συνεχίσουµε να λέµε: Με την Παλαιστίνη µέχρι τη λευτεριά – γιατί η φωνή της Παλαιστίνης είναι η φωνή κάθε λαού που αρνείται να ζήσει γονατιστός.

του Αλέξη Λιοσάτου

∆ασµοί, πρώτα µέτρα και κινήσεις Τραµπ

Στις αρχές Φλεβάρη η κυβέρνηση Τραμπ ανακοίνωσε την επιβολή δασμών 25% στα περισσότερα αγαθά που εισάγονται στις ΗΠΑ από το Μεξικό και τον Καναδά και πρόσθετων δασμών 10% από την Κίνα.

Μεξικό, Καναδάς και Κίνα είναι οι 3 μεγαλύτεροι εμπορικοί εταίροι των ΗΠΑ, καθώς μαζί πωλούν σχεδόν τα μισά από τα αγαθά που εισάγονται στη χώρα. Και με τις 3 χώρες οι ΗΠΑ ωστόσο καταγράφουν σημαντικό εμπορικό έλλειμμα. Αντίστοιχα, με την ΕΕ οι ΗΠΑ διατηρούν εμπορικό έλλειμμα 131,3 δισ. δολαρίων.

Ο Αμερικανός Πρόεδρος έκανε λόγο για προσάρτηση του Καναδά, πιέζοντάς τον για απόλυτη ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ, της Γροιλανδίας αλλά και της διώρυγας του Παναμά. Το μυαλό της αμερικανικής άρχουσας τάξης είναι στην Αρκτική, αλλά και στην προοπτική δημιουργίας του «Σιδηρού Θόλου» Β.Αμερικής, δηλαδή ενιαίου αντιπυραυλικού συστήματος των Καναδά-ΗΠΑ για θωράκιση απέναντι στον κίνδυνο εξ Ανατολών (Κίνα-Ρωσία).

Το ίδιο ισχύει και για Καναδά-Γροιλανδία. Ο Καναδάς φιλοξενεί ορυκτά που θεωρούνται κρίσιμα για χρήση σε διάφορες βιομηχανίες, συμπεριλαμβανομένων των μπαταριών ηλεκτρικών αυτοκινήτων, ηλιακών συλλεκτών και ημιαγωγών.

Ενώ η Γροιλανδία βρίσκεται σε μία προνομιακή διαδρομή ναυσιπλοΐας και διακίνησης εμπορευμάτων. Σημείο – κλειδί είναι η κλιματική αλλαγή και το λιώσιμο των πάγων που ανοίγει νέες και πιο σύντομες διαδρομές για τα εμπορικά πλοία. Ήδη το λιώσιμο των πάγων έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον της Κίνας, που έχει δείξει σημαντικό ενδιαφέρον για μια νέα διαδρομή μέσω της Αρκτικής. Επίσης ο πάγος που υποχωρεί θα μπορούσε να ανοίξει περιοχές για γεωτρήσεις για πετρέλαιο και φυσικό αέριο και μέρη για εξόρυξη κρίσιμων ορυκτών.

Όσο για τη Διώρυγα του Παναμά, οι ΗΠΑ επιδιώκουν να τη διασχίζουν οικονομικότερα τα αμερικανικά πλοία.

Τις επόμενες μέρες ανακοινώθηκαν δασμοί κι απέναντι στην ΕΕ. Ο δασμολογικός πόλεμος στην ΕΕ εν μέρει είναι διπλωματική πίεση για μια άλλη «κατανομή» των δαπανών για την «άμυνα» στο ΝΑΤΟ, ή μια αύξηση στις πωλήσεις αμερικανικού LNG.

Η επιπλέον φορολόγηση 10% που επέβαλε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στην Κίνα απαντήθηκε με φόρους 15% στις εισαγωγές άνθρακα και υγροποιημένου φυσικού αερίου από τις ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ εξήγγειλαν νέους δασμούς απέναντι στην Κίνα. Τον Μάρτιο και μέχρι τα μέσα Απριλίου είχαμε κλιμάκωση του δασμολογικού πολέμου. Η ΕΕ ανακοίνωσε «αντιδασμούς» σε αμερικανικές εισαγωγές, όπως κι ο Καναδάς και η Κίνα, η οποία απάντησε με αύξηση δασμών κατά 34%. Οι ΗΠΑ απείλησαν με νέους δασμούς ύψους 50% και στη συνέχεια με 104%, με το Πεκίνο να απαντά με δασμούς 84% και κυρώσεις σε αμερικανικές εταιρείες και τον Τραμπ να ανταπαντά με δασμούς 125%.

Το «πινγκ πονγκ» στην επιβολή δασμών και σε «διορθωτικές» κινήσεις συνεχίστηκε, με την κυβέρνηση Τραμπ να ανεβάζει στο 145% τους δασμούς για τα κινεζικά προϊόντα που εισάγονται στις ΗΠΑ και το Πεκίνο να απαντά αυξάνοντας και εκείνο ξανά τους δασμούς στις εισαγωγές προϊόντων από τις ΗΠΑ, από 84% σε 125%, με απειλές για αυξήσεις 245%, αλλά και …3.521% σε φωτοβολταϊκά που εισάγονται από Καμπότζη, Μαλαισία, Ταϊλάνδη και Βιετνάμ, αφού αυτές φιλοξενούν πληθώρα θυγατρικών κινεζικών ομίλων.
Από τα μέσα Απριλίου οι δασμολογικές κόντρες φαίνεται να εξασθένησαν, με την κυβέρνηση Τραμπ να ανακοινώνει «προσωρινή» αναστολή δασμών με τις υπόλοιπες χώρες (και διατήρηση μιας μικρής σχετικά αύξησης στους δασμούς), στη συνέχεια μερικές εξαιρέσεις κινεζικών προϊόντων από τους δασμούς, να κάθεται στο τραπέζι με την κινέζικη ομόλογή της και τελικά (12/5/2025) να καταλήγουν σε συμφωνία για προσωρινή αναστολή δασμών και με την Κίνα.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΟΥΣΑΣ ΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΗΠΑ και ΧΑΛΙΝΑΡΙ

Όπως αναμενόταν κι όπως έγινε και στην προηγούμενη θητεία του, αυτό το «ξεσάλωμα» Τραμπ γέννησε προβληματισμούς εντός της άρχουσας τάξης, ακόμα και μερίδων του κεφαλαίου που στήριξαν τον Τραμπ και τελικά του έβαλαν χαλινάρι.

Προηγήθηκε μια σειρά «προβληματισμών» στο εσωτερικό των ΗΠΑ για τις συνέπειες των σαρωτικών δασμών που ανακοίνωσε η Ουάσιγκτον, ακόμα και εντός τμημάτων του κεφαλαίου που υποστηρίζουν τον Τραμπ.

Στις 8/4/2025 η μεγάλη αστική εφημερίδα Wall Street έκανε λόγο για «τον πιο ηλίθιο εμπορικό πόλεμο στην ιστορία».

Ο καπιταλιστής Μπιλ Ακμαν, ο οποίος υποστήριξε τον Τραμπ ζήτησε να δοθεί περιθώριο τριών μηνών στην εφαρμογή των δασμών κι έκανε κριτική στην πολιτική του Τραμπ, χαρακτηρίζοντάς την «έναρξη οικονομικού πυρηνικού πολέμου».

. Ο πρόεδρος της JP Morgan Chase, Τζέιμι Ντάιμον, δήλωσε ότι «κατά πάσα πιθανότητα θα δούμε πληθωριστικές πιέσεις και ο Ιλον Μασκ δήλωσε ότι «ιδανικά, η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να κινηθούν προς μια κατάσταση μηδενικών δασμών».

Ο ΠΟΕ δήλωσε ότι «οι κλιμακούμενες εμπορικές εντάσεις μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας συνιστούν μια σημαντική απειλή για απότομη μείωση στο διμερές εμπόριο… και μπορεί να οδηγήσουν μακροπρόθεσμα σε μείωση του παγκόσμιου πραγματικού ΑΕΠ κατά σχεδόν 7%», ενώ αυξάνεται η πολιτική αβεβαιότητα. Άλλες προβλέψεις έκαναν λόγο για ακόμα μεγαλύτερη μείωση του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Οι πρώτες αναλύσεις έκαναν λόγο για αύξηση τιμών που θα προκαλούσε αυτή η πολιτική θα κόστιζε πάνω από 300 δολάρια μηνιαίως στα λαϊκά νοικοκυριά αλλά και θα επιβάρυνε τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που εξαρτώνται από το διεθνές εμπόριο, οδηγώντας σε νέο κύκλο λιτότητας και ανεργίας.

Σε  αρνητικές αναθεωρήσεις των προβλέψεών του για την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία προχώρησε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) αλλά και μεμονωμένα για τις οικονομίες των ΗΠΑ,ΕΕ, Κίνας, Ιαπωνίας, Ρωσίας, Ινδίας. Ανακοίνωσε ότι «Η αβεβαιότητα είναι πολύ υψηλή και η επιχειρηματική εμπιστοσύνη έχει αρχίσει να εξασθενεί», κι ανακοίνωσε προβλέψεις για μεγάλη αύξηση του δημόσιου χρέους, που «είναι πολύ υψηλό και αυξάνεται διαρκώς», μέχρι τουλάχιστον το 2030.

Η διοίκηση του τεχνολογικού κολοσσού της Nvidia εξέφρασε ανησυχίες ότι θα υποστεί «πλήγμα» 5,5 δισ. δολαρίων, μετά το «μπλόκο» των ΗΠΑ στις εξαγωγές τσιπ Τεχνητής Νοημοσύνης στην Κίνα.

Ο Δημοκρατικός κυβερνήτης της αμερικανικής πολιτείας της Καλιφόρνιας, Γκάβιν Νιούσομ, δήλωσε ότι θα αμφισβητήσει στα δικαστήρια τους δασμούς που επέβαλε η κυβέρνηση Τραμπ . «Η Καλιφόρνια είναι η μεγαλύτερη βιομηχανική πολιτεία (των ΗΠΑ ), ένας από τους μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους στον κόσμο. Καμία άλλη πολιτεία δεν θα πληγεί περισσότερο». Η Καλιφόρνια παράγει το 14% του αμερικανικού ΑΕΠ.

O Αμερικανός υπουργός Οικονομικών, Σκοτ Μπέσεντ, υποστήριξε ότι η κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί με τον εμπορικό πόλεμο με το Πεκίνο είναι μη βιώσιμη, δηλώνοντας ότι πρακτικά ΗΠΑ και Κίνα επέβαλαν εμπάργκο εισαγωγών ο ένας στον άλλο, κάτι που θα οδηγούσε και τις δυο οικονομίες σε μεγάλα προβλήματα.

Οι ΗΠΑ ήταν ο μεγαλύτερος ζημιωμένος του ανεξέλεγκτου δασμολογικού πολέμου, με το ΑΕΠ να μειώνεται το α’ τρίμηνο κατά 0,3%, για πρώτη φορά από το 2022.

Μια πρόταση των Δημοκρατικών για άρση των δασμών Τραμπ που συζητήθηκε στη Γερουσία, έλαβε 49 ψήφους υπέρ και 49 κατά, με απόντα 1 Ρεπουμπλικάνο και 3 Ρεπουμπλικάνους να ψηφίζουν την πρόταση των Δημοκρατικών.

Mια σειρά από μεγάλους βιομηχανικούς καπιταλιστές στις ΗΠΑ (πχ Caterpillar, General Electric – GE, US Steel, Nucor), όπως και η πολεμική βιομηχανία, πίεζαν για περισσότερο προστατευτικές πολιτικές απέναντι στους Κινέζους και Ευρωπαίους ανταγωνιστές, αλλά αυξήθηκαν κατακόρυφα οι ανησυχίες στους αμερικανικούς ομίλους «υπηρεσιών» στο εξωτερικό (πχ Goldman Sachs, JP Morgan, BlackRock), που θα πλήττονταν, όπως και πολυεθνικές με τεράστια εξάρτηση από τις φτηνές εισαγωγές από την Κίνα και τη ΝΑ Ασία, όπως η Walmart, η Nike κ.τ.λ.

Το χρηματιστήριο των ΗΠΑ χτυπήθηκε σοβαρά, και οι μαζικές πωλήσεις ομολόγων του αμερικανικού Δημοσίου, που οδήγησαν σε άνοδο των αποδόσεών τους, σηματοδότησαν μια πρωτοφανή δυσπιστία ως προς την ασφάλεια που μπορούν να παρέχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Οι μετοχές των «Μεγαλοπρεπών Επτά» της Αμερικής (Amazon, Apple, Google (Alphabet), Microsoft, Facebook (Meta), Tesla και Nvidia), βρέθηκαν πτωτική πορεία.

Η Goldman Sachs αύξησε την πιθανότητα ύφεσης φέτος στο 35% από 20% και τώρα αναμένει ότι η αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ των ΗΠΑ θα φθάσει μόνο το 1% φέτος. Η οικονομική πρόβλεψη της Atlanta Fed για το ΑΕΠ πλέον για το πρώτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους (που μόλις έληξε) προβλέπει συρρίκνωση κατά 1,4% σε ετήσια βάση (δηλαδή -0,35% σε επίπεδο τριμήνου).

Μεγάλοι ξένοι επενδυτές προειδοποίησαν ότι ο ρόλος του δολαρίου ως ασφαλές λιμάνι για τα παγκόσμια επενδυτικά κεφάλαια απειλείται, όπως κι η αξιοπιστία της Αμερικής ως εμπορικός εταίρος, κι ως επενδυτικός προορισμός. Ότι εξελίσσεται μια προοπτική διεθνούς υποβάθμισης του δολαρίου, κι ενίσχυσης του ευρώ, του Ελβετικού φράγκου, του γουάν και του γιεν, με προβλέψεις για μαζική έξοδο από το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Ο δείκτης δολαρίου του Bloomberg στις αρχές Μαΐου έπεσε περίπου 8% τον Μάιο σε σχέση με τον Ιούνιο και όλα τα ασιατικά νομίσματα ενισχύθηκαν έναντι του δολαρίου τον τελευταίο μήνα. Υπάρχει μια «σημαντική ανισορροπία στον κόσμο που θέτει το δολάριο σε ευάλωτη θέση».

Ήδη τα προηγούμενα χρόνια οι κυρώσεις και ο γενικός εμπορικός πόλεμος ανάγκασαν την Κίνα να παρακάμψει το δολάριο επισπεύδοντας το εναλλακτικό σύστημα διατραπεζικών συναλλαγών CIPS με βάση το γουάν, ενώ η δέσμευση των συναλλαγματικών αποθεμάτων της Ρωσίας σε δυτικές τράπεζες, προκάλεσε ανησυχία σε πολλές χώρες, ωθώντας τες εκτός δολαρίου προς την Κίνα, αποσταθεροποιώντας το δολάριο και μειώνοντας τη δυνατότητα των ΗΠΑ να ανατροφοδοτούν το τεράστιο χρέος τους.

Όπως εξηγούσε πριν έναν μήνα ο μαρξιστής οικονομολόγος Μάικλ Ρόμπερτς, οι δασμοί δεν θα πετύχουν τους στόχους τους για μια σειρά λόγους.

«Πρώτον, θα υπάρξουν αντίποινα από άλλα εμπορικά έθνη.. Δεύτερον, οι εισαγωγές και οι εξαγωγές των ΗΠΑ δεν αποτελούν πλέον την καθοριστική δύναμη στο παγκόσμιο εμπόριο… Αυτό σημαίνει ότι το εμπόριο από άλλα έθνη εκτός των ΗΠΑ θα μπορούσε να αντισταθμίσει οποιαδήποτε μείωση των εξαγωγών προς τις ΗΠΑ… Αντίθετα το παγκόσμιο εμπόριο θα μειωθεί και η στασιμότητα της οικονομίας των ΗΠΑ θα επιδεινωθεί. Οι εισαγωγικοί δασμοί δεν θα βελτιώσουν το εμπορικό ισοζύγιο ούτε, κατά συνέπεια, θα δημιουργήσουν απαραίτητα θέσεις εργασίας στη μεταποίηση… Αντίθετα, θα αυξήσουν τις τιμές για τους καταναλωτές και θα τιμωρήσουν τις εξαγωγικές επιχειρήσεις, οι οποίες είναι ιδιαίτερα δυναμικές και παραγωγικές… Οι δασμοί του Τραμπ θα προσθέσουν μόνο την πιθανότητα μιας νέας αύξησης του εγχώριου πληθωρισμού και μιας καθόδου στην ύφεση… (Επιπλέον) οι δασμοί δεν αποτέλεσαν ποτέ ένα αποτελεσματικό εργαλείο οικονομικής πολιτικής που μπορεί να δώσει ώθηση στην εγχώρια οικονομία. Στη δεκαετία του 1930, οι δασμοί συνέβαλαν σε περαιτέρω συρρίκνωση της παραγωγής στο πλαίσιο της Μεγάλης Ύφεσης … καθώς επικράτησε το «κάθε χώρα για τον εαυτό της… Μεταξύ των ετών 1929 και 1934, το παγκόσμιο εμπόριο μειώθηκε κατά περίπου 66%, καθώς οι χώρες παγκοσμίως εφάρμοσαν μέτρα εμπορικών αντιποίνων… Ολοένα και περισσότερες μελέτες υποστηρίζουν ότι ένας πόλεμος δασμών «μία σου και μία μου» θα οδηγήσει μόνο σε μείωση της παγκόσμιας ανάπτυξης, ενώ θα ωθήσει τον πληθωρισμό προς τα πάνω.»

Οι χρηματοπιστωτικές αγορές ανησυχούσαν βαθιά ακόμα και πριν την εκλογή Τραμπ. Η καπιταλιστική παγκόσμια οικονομία βρίσκεται ήδη σε περίοδο ύφεσης από το 2008 και υπήρχαν προβλέψεις για μια βαθιά οικονομική ύφεση στις ΗΠΑ και διεθνώς μέσα στη φετινή χρονιά. Η ατζέντα Τραμπ θεωρήθηκε ότι θα επισπεύσει τις εξελίξεις.

Επιπλέον η Κίνα δεν «τσίμπησε»: δήλωσε ξανά και ξανά ότι δεν ανέχεται το μπούλινγκ των ΗΠΑ, ότι «δεν θέλει να πολεμήσει, αλλά (και) δεν φοβάται να πολεμήσει μέχρι τέλους», δήλωση με πολλές αναγνώσεις και υπονοούμενα. Ευρωπαίοι ηγέτες επίσης δεν «μάσησαν», απαντώντας έμμεσα ότι «υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές» και απειλώντας με σύσφιξη εμπορικών σχέσεων με την Κίνα: «αν οι ΗΠΑ ξεκινήσουν εμπορικό πόλεμο, αυτός που θα γελάει είναι η Κίνα». Πράγματι η Κίνα ανακοίνωσε την ετοιμότητά της «να υπερασπιστεί μαζί με την ΕΕ και τη Βρετανία το «ελεύθερο» «πολυμερές εμπόριο».

«Η κίνηση του Τραμπ θα ωθήσει το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού ή οικονομίας να εμπορεύονται περισσότερο μεταξύ τους… μακροπρόθεσμα, θα προωθήσουν κάθε συνεργασία μεταξύ των χωρών», δήλωναν Κινέζοι αξιωματούχοι. Πράγματι, εν αναμονή των αυξήσεων των δασμών από τον Τραμπ, κορυφαίοι εμπορικοί αξιωματούχοι από την Κίνα, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα συναντήθηκαν σε τριμερή διάσκεψη για να συζητήσουν την εντατικοποίηση της οικονομικής συνεργασίας μεταξύ των τριών δυνάμεων. Η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα είναι οι σημαντικότεροι μακροχρόνιοι σύμμαχοι της Αμερικής στην Ασία. Η Κίνα λοιπόν βρήκε την ευκαιρία να λανσάρεται ως πυλώνας «σταθερότητας και προβλεψιμότητας» για την παγκόσμια οικονομία. Σήμερα ενισχύεται ακόμα περισσότερο η επιρροή της Κίνας και της Ρωσίας σε περιοχές όπως η Λατινική Αμερική και η Αφρική.

Αυτές ήταν οι πιέσεις που οδήγησαν τον Τραμπ να «λογικευτεί». Μόνο που, σε αντίθεση με ό,τι ίσως πιστεύεται, ο Τραμπ δεν είναι καθόλου «παρανοϊκός».

Ο ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΠΡΟΕΛΑΥΝΕΙ

Ο Τραμπ είναι ο εκπρόσωπος της πιο επιθετικής αντιμετώπισης του κινέζικου ιμπεριαλισμού, που απειλεί ευθέως την πρωτοκαθεδρία του αμερικάνικου στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Η φθίνουσα ισχύς των ΗΠΑ οδηγεί όλο και μεγαλύτερο τμήμα του κεφαλαίου στην επεξεργασία προγράμματος για την πολεμική (εντός κι εκτός εισαγωγικών) αντιμετώπιση της Κίνας κι αυτό εκπροσωπεί ο Τραμπ, αλλά και όλο το πολιτικό προσωπικό των ΗΠΑ.

Η βιομηχανία της Κίνας είναι πλέον η κυρίαρχη δύναμη στην παγκόσμια παραγωγή και το εμπόριο. Η παραγωγή της υπερβαίνει την παραγωγή των εννέα επόμενων μεγαλύτερων κατασκευαστών μαζί. Η Κίνα έχει σήμερα εκτοπίσει τις ΗΠΑ στην παγκόσμια αγορά, στο βαθμό που σήμερα αποτελεί τον βασικό εμπορικό εταίρο 120 χωρών. Κατέστη 2^η οικονομική δύναμη διεθνώς το 2010, όταν ξεπέρασε την Ιαπωνία και τη Γερμανία και από το 2014 είναι η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο σε μονάδες αγοραστικής δύναμης, ενώ σύντομα θα είναι «αντικειμενικά» (σε ονομαστικό ΑΕΠ, δηλαδή σε δολάρια). Ξεπέρασε το 2018 τις ΗΠΑ σε βιομηχανική παραγωγή και μόλις το 2023 έφτασε στο 31,6% της παγκόσμιας βιομηχανικής παραγωγής, διπλάσιο ποσοστό δηλαδή σε σχέση με αυτό που αντιπροσωπεύουν οι ΗΠΑ. Ενώ μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κυριαρχούσε, η αμερικανική ναυπηγική βιομηχανία σήμερα ελέγχει πλέον μόλις το 0,1% της παγκόσμιας πίτας της ναυπηγικής βιομηχανίας, στην οποία κυριαρχούν ναυπηγεία που εδρεύουν σε Κίνα, Νότια Κορέα και Ιαπωνία, όπου ναυπηγείται πάνω από το 95% των πλοίων που κατασκευάζονται διεθνώς. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα που έφερε ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ , Βανς, σε πρόσφατη ομιλία του: Μία μόνο κινεζική εταιρεία ναυπήγησε πέρυσι περισσότερα πλοία απ’ όσα ναυπήγησαν συνολικά οι ΗΠΑ …από τον Β’ ΠΠ μέχρι σήμερα». Στον δε τομέα παραγωγής ηλιακών συλλεκτών (ηλιακοί θερμοσίφωνες) «στα τέλη της δεκαετίας του 1990 οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ο μεγαλύτερος παραγωγός ηλιακών συλλεκτών παγκοσμίως. Ωστόσο η ηλιακή βιομηχανία των ΗΠΑ ξεπεράστηκε από την Ιαπωνία, η οποία στη συνέχεια ξεπεράστηκε από τη Γερμανία και τελικά εκείνη ξεπεράστηκε από την Κίνα το 2008 (…) Σήμερα η Κίνα κυριαρχεί στην παγκόσμια παραγωγή ηλιακής ενέργειας, με πάνω από 80% μερίδιο αγοράς»… Χαρακτηριστική είναι και η εικόνα σε μια σειρά κλάδους όπως τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και οι ΑΠΕ, με την Κίνα να ξεπερνά πλέον τα αντίπαλα ιμπεριαλιστικά κέντρα σε τομείς όπου είχαν το προβάδισμα. Την ίδια ώρα η Κίνα βρίσκεται στην πρώτη θέση σε ρομπότ που μπαίνουν στην παραγωγή κάθε χρόνο, και σε μια σειρά από άλλους δείκτες αποτυπώνουν τη συνεχή ενσωμάτωση νέων τεχνολογιών (Big Data, IOT, 3d εκτύπωση κ.ο.κ.) στην παραγωγή, ενώ αμφισβητεί την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ και σε μια σειρά κρίσιμες νέες τεχνολογίες, όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη (το πρόσφατο παράδειγμα του DeepSeek είναι ενδεικτικό), οι κβαντικοί υπολογιστές, το Cloud κ.λπ.

 Η Κίνα προπορεύεται πλέον στη διεθνή κατάταξη των κρατών, στις top-500 επιχειρήσεις-μονοπώλια, ενώ το ίδιο ισχύει και για τους top-500 δισεκατομμυριούχους. Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας αγαθών (17,5%) και είναι η δεύτερη μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες σε άμεσες ξένες επενδύσεις. Στην Αφρική είναι ο πρώτος εμπορικός κι επενδυτικός εταίρος και δανειστής ενώ στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή είναι δεύτερος εμπορικός εταίρος και σημαντικός επενδυτής.

Η Αφρική και η Μέση Ανατολή κατέγραψαν αμφότερες τα υψηλότερα επίπεδα των ανακοινωθέντων κινεζικών ΑΞΕ το 2024. Η Σαουδική Αραβία, κομβικός σύμμαχος των ΗΠΑ, ήταν ο μεγαλύτερος αποδέκτης κινεζικών ΑΞΕ το 2023.

Η Κίνα έχει επίσης αρχίσει να διεκδικεί ολόκληρη τη Νότια Σινική Θάλασσα εις βάρος όλων των άλλων γειτονικών χωρών. Η θάλασσα αυτή είναι μία από τις σημαντικότερες οδούς του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου (το 60% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου και πάνω από το 22% του συνολικού παγκόσμιου εμπορίου περνάει από αυτήν) και διαθέτει τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Όσο μεγαλώνει η ισχύς και η διεθνής επιρροή της Κίνας, τόσο δυσκολεύονται να στρατευτούν ανοιχτά εναντίον της τα κράτη της Ευρώπης, της ΝΑ Ασίας, της Μ. Ανατολής. Ο βασικός προσανατολισμός των ΗΠΑ λοιπόν είναι να ανασχέσουν την κινέζικη ενίσχυση σε όλα τα επίπεδα, πριν προλάβει η Κίνα να πάρει απόσταση ασφαλείας από τις ΗΠΑ σε επίπεδο οικονομίας, πριν επεκταθεί σε δικές τους αγορές κι αποκτήσει νέους πολιτικούς και διπλωματικούς δεσμούς με χώρες που πρόσκεινται στις ΗΠΑ, πριν προλάβει να εξοπλιστεί τόσο ώστε να μπορεί να απειλεί τις ΗΠΑ κ.ο.κ. Στην πραγματικότητα το αμερικανικό κεφάλαιο το έχει πάρει απόφαση ότι μια πολεμική αναμέτρηση με την Κίνα είναι απλά αναπόφευκτη και πρέπει να προετοιμάζεται γι’ αυτό από τώρα, επιταχύνοντας τις εξελίξεις με «κάθε αναγκαίο μέσο».

Έτσι από τις πρώτες μέρες της νυν θητείας Τραμπ, ο Ρ. Λάιτθιζερ, σύμβουλος εμπορίου του Τραμπ δήλωσε «Πρέπει να αναρωτηθούμε πώς θα διεξαγάγουμε έναν πόλεμο, αν ποτέ κληθούμε να διεξαγάγουμε έναν πόλεμο με την Κίνα, όταν εκείνη είναι στη σημερινή κατάσταση τέσσερις φορές πιο ικανή να μπορεί να παράγει όσα χρειάζονται για έναν πόλεμο;… Η Κίνα κατά τη γνώμη μου, για μένα, αποτελεί υπαρξιακή απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχουν τον μεγαλύτερο στρατό στον κόσμο και τον μεγαλώνουν κι άλλο, το μεγαλύτερο Ναυτικό στον κόσμο και το μεγαλώνουν κι άλλο (…) Διεξάγουν έναν οικονομικό πόλεμο ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες και κερδίζουν αυτόν τον πόλεμο για τουλάχιστον τις τελευταίες τρεις δεκαετίες…».

Ενώ απαντώντας σε ερώτημα για το αν μπορεί να αποφευχθεί ένας στρατιωτικός πόλεμος μόνο με οικονομικά κι εμπορικά μέσα απάντησε διπλωματικά (;)… ένα μεγαλοπρεπές ΟΧΙ. «Κάποιος εμποδίζει έναν πόλεμο αν διαθέτει τον ισχυρότερο στρατό, την καλύτερη οικονομία, την καλύτερη τεχνολογία. Αν τα κάνει αυτά μία δύναμη, τότε οι σύμμαχοι έρχονται σε αυτόν…». Αυτό που περιγράφει ο Λάιτθιζερ είναι το «προηγούμενο καθεστώς», που επέβαλε την pax Americana τις δεκαετίες του ’90 και του 2000, όταν όλοι πειθαρχούσαν στις ΗΠΑ από φόβο. Μόνο έτσι μπορεί να αποτραπεί ο πόλεμος, μας λέει εδώ ο αστός σύμβουλος. Αλλά αυτό δεν ισχύει σήμερα, αφού η πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ αμφισβητείται σε όλα τα επίπεδα και οι σύμμαχοι πλέον κοιτούν όλο και περισσότερο προς την Κίνα και τα επενδυτικά της κεφάλαια. Τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια; Ουσιαστικά σήμερα μας λέει ότι ο παγκόσμιος πόλεμος είναι αναπόφευκτος…

ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΟΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΙ

Το κινέζικο καθεστώς μειώνει τη στρατιωτική απόσταση με τις ΗΠΑ και φέρεται να προηγείται αυτών σε κάποιους τομείς, όπως τα υπερηχητικά οπλικά συστήματα. Οι στρατιωτικές δαπάνες της είναι οι δεύτερες υψηλότερες στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες. Διαθέτει το μεγαλύτερο πολεμικό ναυτικό στον κόσμο. Είναι 3^η πυρηνική δύναμη στον κόσμο (μετά από ΗΠΑ και Ρωσία) και αυξάνει συνεχώς τα πυρηνικά της με πρόγραμμα που «τρέχει» στον συνεχή πολλαπλασιασμό τους (και στόχο τον υπερτριπλασιασμό σε σχέση με το 2022) μέχρι το 2035. Η δεκαετής πραγματική αύξηση του Πεκίνου ήδη είναι σχεδόν 60%, περίπου τριπλάσια από το 19% της Αμερικής.

Στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, μια περιοχή όπου οι ΗΠΑ κυριαρχούσαν μετά τον Πόλεμο του Ειρηνικού, η Κίνα στήνει στρατιωτικά φυλάκια σε βράχους και νησίδες, έχει αναπτύξει πυραύλους που είναι ικανοί να βυθίσουν αμερικανικά αεροπλανοφόρα κι έχει στόχο να κυριαρχήσει επί των ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ διατηρούν το στρατιωτικό προβάδισμα έναντι της Κίνας, αλλά ο παγκόσμιος χαρακτήρας των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων τους αποτελεί ταυτόχρονα αδυναμία. Οι δυνάμεις τους είναι απλωμένες σε πολλές ηπείρους. Οι δυσκολίες που είχαν οι ΗΠΑ στην παροχή πολεμικού υλικού στην Ουκρανία κατά τον πόλεμό της με τη Ρωσία, αναδεικνύουν τα προβλήματα της παραγωγικής δυνατότητας της αμυντικής βιομηχανίας τους.

Πολλοί δυ­τι­κοί στρα­τιω­τι­κοί ανα­λυ­τές πι­στεύ­ουν ότι η Κίνα είναι πλέον σε θέση να διε­ξά­γει έναν νι­κη­φό­ρο πό­λε­μο απέ­να­ντι στις ΗΠΑ για την Ταϊ­βάν, αν αυτός γίνει με συμ­βα­τι­κά – μη πυ­ρη­νι­κά όπλα.

Η αμερικανική άρχουσα τάξη με τον πόλεμο στην Ουκρανία συνειδητοποίησε ότι δεν διαθέτει τη στρατιωτική δυνατότητα να πάει σε πόλεμο με την Κίνα. Για παράδειγμα, η Ουκρανία χρησιμοποιεί 8.000 βλήματα πυροβολικού την ημέρα κατά της Ρωσίας. Οι ΗΠΑ μπορούσαν να παράγουν μόνο 14.000 το μήνα -δηλαδή κάτι λιγότερο από βλήματα για 2 μέρες. Ένας πόλεμος με την Κίνα θα απαιτούσε πολύ περισσότερα βλήματα σε ημερήσια βάση. Οι ΗΠΑ ενίσχυσαν κάπως την παραγωγική τους δυνατότητα, αλλά τα απαρχαιωμένα εργοστάσιά τους μπορούσαν να αυξήσουν την παραγωγή μόλις στα 40.000 βλήματα τον μήνα. Η κυβέρνηση Μπάιντεν ήταν ανίκανη να αλλάξει αυτή την κατάσταση. Αυτήν τη στιγμή οι ΗΠΑ δεν μπορούν να παράξουν πολλά από τα όπλα που είναι αναντικατάστατα σε έναν πόλεμο με την Κίνα. Στη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, Οι ΗΠΑ παρήγαγαν το 70% όλων των αεροπλάνων, τανκς, πλοίων, φορτηγών και πυρομαχικών της πολεμικής προσπάθειας των Συμμάχων. Ενώ σήμερα … εξαρτάται από τις αποφάσεις του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος για πολλές βιομηχανικές και στρατιωτικές προμήθειες. 

Τα αμερικανικά αποθέματα στρατιωτικών αγαθών είναι πολύ χαμηλά για να είναι συμβατά με τα συμφέροντα των ΗΠΑ και πρέπει να μεγιστοποιηθεί η παραγωγή τους. Εξ ου κι ο προτεινόμενος προϋπολογισμός για το 2026 θα αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες κατά 13%  σε σύγκριση με το 2025, ενώ οι μη αμυντικές δαπάνες θα μειωθούν κατά 23%, στο χαμηλότερο επίπεδο από το 2017.

Ο Τραμπ πρότεινε μια γρήγορη αύξηση του πολεμικού προϋπολογισμού στο 5% του ΑΕΠ, δηλαδή σε 1,5 τρισ. δολάρια. Και αυτή θα είναι μόνο η αρχή. Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο πολεμικός προϋπολογισμός ήταν κάθε χρόνο στο 6-8% του ΑΕΠ και μερικές φορές έφτανε και στο 10%. Χρειάζονται αυτά τα χρήματα για να εκσυγχρονίσουν τον στρατό, να επιδοτήσουν τα εργοστάσια πυρομαχικών και να αναπτύξουν νέες μορφές διεξαγωγής πολέμου με χρήση υψηλών τεχνολογιών και της τεχνητής νοημοσύνης.    

Ο Τραμπ πιέζει την ΕΕ να αυξήσει τις στρατιωτικές της δαπάνες και «να αναλάβει τις ευθύνες της» απέναντι στη Ρωσία, για να συγκεντρωθούν οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές στην ανάσχεση της Κίνας, που αποτελεί «πολύ μεγαλύτερη οικονομική απειλή και απειλή εθνικής ασφάλειας για την Αμερική από ό,τι η Ρωσία». Απαιτεί (κι εκβιάζει) από τις χώρες της ΕΕ να ξοδεύουν το 5% του ΑΕΠ για τον στρατό, εξασφαλίζοντας έτσι (πέρα από τη διευκόλυνση του πίβοτ και το στρίμωγμα των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων) και πωλήσεις αμερικανικών όπλων. Ήδη τα όπλα που εισάγονται στην ΕΕ από τις Ηνωμένες Πολιτείες υπερδιπλασιάστηκαν μεταξύ 2020 και 2024. Ωστόσο οι Ευρωπαίοι δεν χρειάζονταν τον Τραμπ: οι ευρωπαϊκές χώρες άρχισαν να αυξάνουν σημαντικά τους στρατιωτικούς τους εξοπλισμούς … μετά την κρίση του 2008. Το περασμένο έτος ήταν το δέκατο συνεχές έτος αύξησης των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών. Σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις του SIPRI, η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών του 2024 διεθνώς σε σχέση με το 2023 αποτέλεσε ρεκόρ μετά το 1988.

Η Γερμανία φέτος αποφάσισε να ξοδέψει 500 δις για εξοπλισμό και στοχεύει να γίνει πυρηνική δύναμη. Τα 800 δις της ΕΕ για εξοπλισμούς αποφασίστηκαν πριν από την εκλογή του Τραμπ. Μεταξύ 2021 και 2024, οι αμυντικές δαπάνες στην ΕΕ αυξήθηκαν κατά περισσότερο από 30%. Όλοι οι αστοί βεβαίως είναι αποφασισμένοι ότι τους εξοπλισμούς αυτούς θα τους πληρώσει η εργατική τάξη. Ένας Βρετανός συντηρητικός αρθρογράφος έγραψε ευθέως στους Financial Times (Βρετανία) ότι «Η Ευρώπη πρέπει να περικόψει το κράτος πρόνοιας για να οικοδομήσει ένα κράτος πολέμου». Ευρωπαίοι ηγέτες υποστήριξαν δε ότι το σχέδιο επανεξοπλισμού θα μπορούσε να δώσει ώθηση στη στάσιμη οικονομικά Ευρώπη, μέσω ενός είδους στρατιωτικού κεϋνσιανισμού. Παρόμοια κούρσα εξοπλισμών τρέχουν τα τελευταία χρόνια όλες οι μεγάλες και μεσαίες εθνικές-αστικές δυνάμεις του πλανήτη.

ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΙΣΧΥΟΣ ΤΩΝ ΗΠΑ …

Για τους πιο διορατικούς εκπρόσωπους της αστικής τάξης, μετά το 1990 ένας αντίπαλος ήταν ξεκάθαρο ότι ίσως κάποτε απειλήσει την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ: η Κίνα.

Ο αμερικανικός «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» στο Αφγανιστάν στις αρχές του 21ού αιώνα στόχευε –τουλάχιστον εν μέρει– να αποτρέψει την αυξανόμενη επιρροή της Κίνας στην Κεντρική Ασία.

Το 2011, η αποχώρηση των ΗΠΑ από το Ιράκ ακολουθήθηκε από την αγορά όπλων της ιρακινής κυβέρνησης, ενώ τα περισσότερα κοιτάσματα πετρελαίου πέρασαν στα χέρια κυρίως της Κίνας. Το Ιράν ενισχύθηκε αντί να αποδυναμωθεί, ενώ το 2021 οι ΗΠΑ αποχώρησαν και από το Αφγανιστάν, προς ικανοποίηση της Κίνας. Όλες αυτές οι εξελίξεις παράλληλα επιβράδυναν την «ενασχόληση» των ΗΠΑ με την Κίνα. Αυτή το εκμεταλλεύτηκε η τελευταία για να προελάσει στην Αφρική, την Κεντρική και τη Λ.Αμερική, την Ασία και την Ευρώπη. Καθώς οι δυτικές οικονομίες αναπτύσσονταν υποτονικά μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, η ταχεία ανάκαμψη της Κίνας και ο ετήσιος ρυθμός ανάπτυξής της μέχρι και 12% υπογράμμιζε ακόμα πιο έντονα τη σχετική υποχώρηση των ΗΠΑ.

Η αμφισβήτηση της αμερικανικής ηγεμονίας στην περιοχή ΝΑ Ασίας-Ειρηνικού από την Κίνα αποτέλεσε την αιτία του που ο Ομπάμα κάλεσε το 2012 για «πίβοτ στην Ασία», με στόχο την αποστολή του 60% των αμερικανικών στρατευμάτων στην περιοχή της ΝΑ Ασίας και του Ειρηνικού, όπως και την απόσυρσή τους από τη Μέση Ανατολή.

Από τότε ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός άρχισε να καλεί τους συμμάχους του να «αναλάβουν τις ευθύνες τους», για να δοθεί η δυνατότητα στις ΗΠΑ να επικεντρωθούν στην ανάσχεση της Κίνας.

Αυτή η μερική «απόσυρση» των ΗΠΑ αναγνώστηκε σωστά εν μέρει και ως αδυναμία της «αυτοκρατορίας», οδηγώντας αρκετές χώρες να κινούνται με ακόμη περισσότερη αυτοπεποίθηση και αυτονομία έναντι των ΗΠΑ, με πιο «ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική».

Και στην προηγούμενη θητεία του (2017-2020) ο Τραμπ υποσχόταν να ανακόψει την οικονομική άνοδο και διείσδυση Κίνας και να αποκαταστήσει πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ, επιβάλλοντας υψηλούς δασμούς σε μια σειρά χώρες. Και τότε οι δασμοί απαντήθηκαν, η ανταλλαγή απειλών δημιούργησε πανικό στα χρηματιστήρια, έστρεψε μερίδες του κεφαλαίου με προσανατολισμό στη διεθνή αγορά ενάντια στον Τραμπ. Και τότε σε μεγάλο βαθμό οι «αγορές» υποχρέωσαν τον Τραμπ σε αναδίπλωση, βλέποντας τον κίνδυνο επιτάχυνσης της μεταφοράς κινέζικων επιχειρήσεων σε άλλες χώρες της ΝΑ Ασίας ή στη Λατινική Αμερική για να αποφύγουν τους δασμούς. Τελικά η Κίνα και το νέο «ανατολικό μπλοκ» συνέχισαν να κερδίζουν έδαφος.

Η Ρωσία συνέχισε να συσφίγγει δεσμούς με την Κίνα, η συμμαχία των BRICS συνέχισε να διευρύνεται και να αναπτύσσεται οικονομικά (σήμερα παράγουν το 40% του παγκοσμίου ΑΕΠ) σε βάρος της Δύσης, με την προωθούμενη αποδολαριοποίηση να ενισχύει πρωτίστως το γουάν.

O Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης που σήμερα παράγει το 36% του παγκόσμιου ΑΕΠ διευρύνθηκε, οι δυτικές κυρώσεις στη Ρωσία ακυρώθηκαν στην πράξη από τη συμμαχία της με τις BRICS και τη συμμαχία πετρελαιοπαραγωγών χωρών OPEC.

Όχι τυχαία, λίγο πριν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (αρχές 2022), η Κίνα είχε υπογράψει μια νέα πιο στενή στρατηγική συνεργασία με τη Ρωσία. Η Ρωσία είχε πλέον αρκετή αυτοπεποίθηση για να «μπουκάρει» στην Ουκρανία και είχε κάνει ήδη τα …κουμάντα της για να αντιμετωπίσει τις δυτικές «κυρώσεις». Το διμερές εμπόριο Κίνας – Ρωσίας έχει αυξηθεί σταθερά την τελευταία δεκαετία και έχει ενταθεί μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Το 2024, το συνολικό εμπόριο μεταξύ τους έφτασε τα 245 δισ. δολάρια, περισσότερο από το διπλάσιο του 2020. Όχι τυχαία επίσης ο Πούτιν απάντησε στο τελεσίγραφο των Τραμπ-Ζελένσκι για 30ήμερη κατάπαυση του πυρός (12/5/2025) ή νέες «μαζικές» κυρώσεις. «Είμαστε συνηθισμένοι στις κυρώσεις. Επομένως, η προσπάθεια να μας τρομάξουν με αυτές τις κυρώσεις είναι χάσιμο χρόνου. Και είναι μάλλον δικό τους πρόβλημα το γεγονός ότι αισθάνονται ανήσυχοι.» Μέχρι και σήμερα (22/5) οι διαπραγματεύσεις είναι στον αέρα, με τον Πούτιν απορρίπτει το τελεσίγραφο και να διεκδικεί μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας και τον Τραμπ να φαίνεται ότι υποχωρεί και να συμβιβάζεται με την ιδέα της συνέχισης του πολέμου.

Η Κίνα κατέλαβε διάφορα διαφιλονικούμενα νησιά στον Ειρηνικό για να εγκαταστήσει στρατιωτικές βάσεις και ελέγξει σε κομβικά δρομολόγια της διεθνούς ναυσιπλοΐας. Εγκατέστησε στρατιωτική βάση στο Τζιμπουτί (στην Ερυθρά θάλασσα), για να υποστηρίξει τις ανάγκες του κινεζικού στόλου στο δυτικό τμήμα του Ινδικού ωκεανού και την ανατολική Μεσόγειο. Προχώρησε σε μεγάλες επενδύσεις στην περιοχή της Αιγύπτου γύρω από το Σουέζ (από όπου διέρχεται το 12% του παγκοσμίου εμπορίου) με δημιουργία μια μεγάλης οικονομικής ζώνης κινεζικών συμφερόντων. Στα σχέδια της βρίσκεται η διάνοιξη διώρυγας Kra στην Ταϊλάνδη που θα παρακάμπτει το στενό της Μάλακα αλλά και νέα διώρυγα στη Νικαράγουα (ως απάντηση στη διώρυγα του Παναμά που ελέγχεται από τις ΗΠΑ.

Η κλιματική αλλαγή με το λιώσιμο των πάγων δημιουργεί μια ακόμα θαλάσσια δίοδο από την Σανγκάη μέχρι το Ρότερνταμ μέσω της Βόρειας Θάλασσας την οποία εποφθαλμιά η Κίνα. Ωστόσο, βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Ρωσίας, η οποία έχει επανεξοπλίσει την περιοχή τόσο λόγω του διαδρόμου όσο και λόγω των πρώτων υλών που κρύβουν οι πάγοι του αρκτικού κύκλου. Η απάντηση των ΗΠΑ είναι η επάνδρωση των υφιστάμενων βάσεων στην Βόρεια Νορβηγία και η ενεργοποίηση του στόλου του Ατλαντικού, που θα ελέγχει την έξοδο από την Βόρεια θάλασσα.

Οι ΗΠΑ διατηρούν προς το παρόν στρατιωτική υπεροχή έναντι της Κίνας. Αλλά χάνουν γρήγορα το οικονομικό, επιστημονικό και τεχνολογικό τους πλεονέκτημα από την Κίνα. Και η απόσταση στρατιωτικά μειώνεται. Έτσι ήδη τον Απρίλιο του 2023 η Κριστίν Λαγκάρντ έλεγε μεταξύ άλλων: «Αυτή η περίοδος σχετικής σταθερότητας [η «παγκοσμιοποίηση» υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ] μπορεί τώρα να δώσει τη θέση της σε μια περίοδο διαρκούς αστάθειας… Με τον αυξανόμενο ανταγωνισμό μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας, οι τεκτονικές πλάκες της γεωπολιτικής μετατοπίζονται γρηγορότερα». Ή όπως το έθεσε πρόσφατα ο Ρούμπιο, νέος Υπ.Εξ. του Τραμπ: “Η μεταπολεμική τάξη πραγμάτων έχει μετατραπεί σε όπλο στα χέρια των ανταγωνιστών μας”, συνειδητοποιώντας μάλιστα… θλιμμένος ότι “ο μονοπολικός κόσμος υπήρξε μια ανωμαλία της ιστορίας».

Η πολιτική των δασμών σήμερα αποτελεί κομμάτι της στρατηγικής της άρχουσας τάξης των ΗΠΑ. Το πρόβλημα περιγραφόταν από εκπροσώπους της με την ανάληψη της κυβέρνησης από τον Μπάιντεν με λίγες λέξεις: «Οι σύμμαχοί μας ούτε μας εμπιστεύονται ούτε μας σέβονται πλέον, και οι εχθροί μας δεν μας φοβούνται πια». Μπάιντεν, Τραμπ, Χάρις, ακόμα κι ο «αριστερός» Μπέρνι Σάντερς συμφωνούν για σκλήρυνση της στάσης των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα και προτεραιοποίησή της ως εχθρού. Με τα λόγια ενός συμβούλου του Μπάιντεν το 2021, οι προτεραιότητες της κυβέρνησης θα έπρεπε να είναι: «Η Κίνα. Η Κίνα. Η Κίνα. Και η Ρωσία». Το 2021 συγκροτήθηκε η AUKUS, η τριμερής στρατηγική συνεργασία Αυστραλίας-Βρετανίας-ΗΠΑ, με στόχο την αντιμετώπιση της κινέζικης «απειλής». Η κυβέρνηση Μπάιντεν διατήρησε τους δασμούς της πρώτης θητείας Τραμπ κι επέβαλε νέους στην Κίνα. Σήμερα οι δασμοί διεθνώς αγγίζουν το ρεκόρ του τελευταίου αιώνα, με τις αναλύσεις να παρομοιάζουν τα ύψη των σημερινών δασμών με τις εποχές που προηγήθηκαν των δυο παγκοσμίων πολέμων.

Από την άλλη σήμερα οι ΗΠΑ αυτή την περίοδο βρίσκονται σε σχετικά καλή συγκυρία. Την τελευταία δεκαετία έγιναν από μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου στον πλανήτη.   Ο Τραμπ στην πρώτη του θητεία ενίσχυσε τη συνειδητοποίηση της αμερικανικής άρχουσας τάξης ως προς την απειλή της Κίνας. Ο Μπάιντεν συνέχισε τη στοχοποίηση της Κίνας, ενώ η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία έσπρωξε και πάλι την ΕΕ στην αγκαλιά των ΗΠΑ.   Οι μεγάλες Ευρωπαϊκές χώρες συνειδητοποίησαν ότι ήταν ανίκανες να αμυνθούν απέναντι σε μια πυρηνική Ρωσία και ότι χρειάζονταν στρατιωτική προστασία από τις ΗΠΑ. Ο Τραμπ το εκμεταλλεύτηκε για να πει στους Ευρωπαίους συμμάχους του στο ΝΑΤΟ να «αναλάβουν τις ευθύνες τους» και να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Αυτό οδήγησε σε αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες σε όλη την Ευρώπη. 

Οι ΗΠΑ ανταγωνίζονται τον κινεζικό «νέο δρόμο του μεταξιού» με άλλη εμπορική οδό, την IMEC, που θα συνδέει την Ινδία με την Ευρώπη και την Ελλάδα. Το σχέδιο αυτό προϋποθέτει μια ομαλή κατάσταση στη Μέση Ανατολή πράγμα που είναι δύσκολο να επιτευχθεί με ανοιχτά θέματα στη Συρία, στο Λίβανο, στην Υεμένη, στο Κουρδιστάν και στη Γάζα. Επίσης τα ανοιχτά μέτωπα στη Μ.Ανατολή επιβραδύνουν το αναγκαίο «πίβοτ» στον Ειρηνικό. Έτσι εξηγούνται η δήλωση Τραμπ περί ανάληψης κατοχής της Γάζας από τις ΗΠΑ (παρόλο που αναδιπλώθηκε μετά την αντίδραση των αραβικών χωρών, ιδιαίτερα της Σ.Αραβίας), η χαλαρή στάση τους απέναντι στο γενοκτονικό ξεσάλωμα του Ισραήλ ή η κλιμάκωση των επιθέσεων στην Υεμένη και η επιδίωξη εξασθένησης και υποταγής του Ιράν. Στη Συρία (κυρίως με την ανατροπή του Άσαντ) και στον Λίβανο (με τις επιθέσεις των Σιωνιστών) πρόσφατα εξασθένησε η δύναμη της Ρωσίας και του Ιράν.

Σήμερα ο Τραμπ επιχειρεί να προωθήσει τη διχοτόμηση της Ουκρανίας, αναγκάζοντας τον Ζελένσκι να υπογράψει την παράδοση του 20% των εδαφών της στη Ρωσία και το 50% του ορυκτού πλούτου στις ΗΠΑ (ανεπιτυχώς όπως είπαμε μέχρι στιγμής λόγω των ορέξεων του Πούτιν). Στόχος του «Τραμπισμού» είναι ο προσεταιρισμός της Ρωσίας, η εξασθένηση των δεσμών της με την Κίνα, η δημιουργία φόβου και φυγόκεντρων τάσεων στην ΕΕ και η άνοδος της «ευρωσκεπτικιστικής» Ακροδεξιάς. Ο Τραμπ υποστήριξε το Brexit, συμβάλλοντας στην στέρηση από την ΕΕ μιας μεγάλης οικονομικής δύναμης και του πιο ετοιμοπόλεμου στρατού της. Οι ΗΠΑ προτιμούν μια κατακερματισμένη Ευρώπη όπου θα διαπραγματεύονται με κάθε χώρα ξεχωριστά.

Σε κάθε περίπτωση όλα αυτά καθιστούν δεδομένο ότι ζούμε σε μια μεταβατική περίοδο από τη μεταπολεμική δυτική ιμπεριαλιστική ηγεμονία και την «παγκοσμιοποίηση» προς έναν «πολυπολικό» κόσμο με αμφισβήτηση της αμερικανικής ηγεμονίας στη διεθνή ιμπεριαλιστική αλυσίδα.

…ΚΑΙ ΤΥΜΠΑΝΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

‘Όμως τίποτα το θετικό δεν προμηνύεται από αυτή την εξέλιξη. Όλοι οι δείκτες αστάθειας και φόβου βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο. Παρά την όποια «συμφωνία» η όξυνση όλων των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων δεν έχει επιστροφή. Με όλα τα πίσω-μπρος, η αμερικάνικη άρχουσα τάξη φαίνεται να ομονοεί στη στοχοποίηση και στην επιθετικότερη αντιμετώπιση και ανάσχεση της Κίνας.

Είναι πολύ δύσκολο να πειστούν οι αμερικανικές εταιρίες να επαναπατριστούν από την Κίνα στις ΗΠΑ και να αυξήσουν τα κέρδη τους. Γι’ αυτό ο Τραμπ προωθεί γιγάντιες φοροαπαλλαγές, διάλυση των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Γι’ αυτά του τα μέτρα ήδη έχει στρέψει εναντίον του ένα τμήμα της εκλογικής του βάσης. Αλλά, αν μην τι άλλο, όλες οι μερίδες του κεφαλαίου («παγκοσμιοποιητικές» ή μη) τον στηρίζουν σε αυτή την κατεύθυνση.

Παρά το ότι οι δασμοί είναι μια πολιτική που έχει ήδη αποτύχει, αξιοποιούνται αφενός ως μηχανισμός απειλής και διαπραγμάτευσης κι αφετέρου αποτελούν μέρος ενός μακροπρόθεσμου σχεδίου αποσύνδεσης των ΗΠΑ από την κινεζική οικονομία. Τμήμα της άρχουσας τάξης έχει πειστεί ότι οι ΗΠΑ δεν µπο­ρούν να είναι η κυ­ρί­αρ­χη στρα­τιω­τι­κή δύ­να­µη αν συ­νε­χί­σουν να εξάγουν τη βιο­µη­χα­νία και την τε­χνο­λο­γία τους σε άλλες χώρες.

Γι’ αυτό η νέα ατζέντα Τραμπ δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως business as usual ούτε ως «καπρίτσιο του τρελού φασίστα» αλλά ως ποιοτική κλιμάκωση της τακτικής «πίβοτ» από όλες τις πλευρές: στρατιωτικές, οικονομικές, πολιτικές. Όλοι οι αναλυτές συμφωνούν ότι αυτή τη φορά ο Τραμπ έχει πολύ μεγαλύτερη στήριξη από το κεφάλαιο. Κι αυτό αντανακλά στην όλο και μεγαλύτερη συνειδητοποίησή τους ότι αν οι ΗΠΑ συνέχιζαν να υπερασπίζονται το ελεύθερο εμπόριο, θα συνέχιζαν να χάνουν από την Κίνα. Ότι το στάτους κβο δεν δουλεύει και ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν.

Οι αναλυτές σήμερα, σε αντίθεση με το 2017-2020, δεν φαίνεται να ανησυχούν τόσο για τις «υπερβολές» του Τραμπ, όσο για το ενδεχόμενο να … κάνει παραχωρήσεις στην Κίνα, διαψεύδοντας την προσδοκία για μια συνεκτική και μακροπρόθεσμη αντι-κινεζική πολιτική.

Σε κάθε περίπτωση όλες οι κυβερνήσεις κρίνονται από το κατά πόσο (και πόσο γρήγορα) θα πετύχουν βελτίωση της θέσης του αμερικανικού καπιταλισμού στη διεθνή ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Ο Τραμπ μπορεί να χάσει τα ερείσματά του στην άρχουσα τάξη και να εξαφανιστεί από το προσκήνιο. Ωστόσο οι Αμερικανοί καπιταλιστές βλέπουν ότι η Κίνα είναι ο ισχυρότερος οικονομικός και στρατιωτικός αντίπαλος που είχαν ποτέ κι είναι πεπεισμένοι ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί αποφασιστικά, έστω κι αν ρισκάρεται η αποσταθεροποίηση της ίδιας της Δύσης. Διότι αν δεν ανακόψουν οι ΗΠΑ επιθετικά την πορεία της Κίνας τώρα, οι όροι θα είναι ακόμα περισσότερο σε βάρος τους αργότερα. Αυτό είναι που κάνει τον αμε­ρι­κα­νι­κό ιμπε­ρια­λι­σμό επι­κίν­δυ­να απρό­βλε­πτο κι επωάζει τους (επόμενους) Τραμπ και Μπάιντεν.

Ακόμα χειρότερα: Αμερικανοί και Κινέζοι ιμπεριαλιστές φαίνεται από τα παραπάνω να έχουν ξεκαθαρίσει ότι οι διαφορές τους θα λυθούν με παγκόσμιο πόλεμο, πιθανά και πυρηνικό πόλεμο και προετοιμάζονται γι’ αυτό.

Το πρόγραμμα του Τραμπ δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα πρόγραμμα προετοιμασίας των ΗΠΑ για να διεξάγουν και να κερδίσουν έναν πόλεμο με την Κίνα. Ο Τραμπ έχει επιφορτιστεί και με το καθήκον να προετοιμαστεί ο αμερικανικός πληθυσμός για πόλεμο με την Κίνα.  Αυτό είναι το βασικό νόημα του εθνικισμού, της «ματσό» anti–woke ατζέντας και του πολέμου στην Αριστερά και το εργατικό κίνημα. Στόχος είναι να «παλινορθωθεί το ήθος του πολεμιστή». 

Τίποτε από αυτά δεν σημαίνει ότι ένας πόλεμος με την Κίνα είναι έτοιμος να ξεσπάσει. Και οι δύο πλευρές καταλαβαίνουν ότι αυτήν τη στιγμή δεν είναι έτοιμες για έναν τέτοιο πόλεμο. Οι ΗΠΑ αυτήν τη στιγμή είναι απολύτως ανίκανες να πάνε σε πόλεμο ενάντια στην Κίνα και παρέμειναν απροετοίμαστες για ένα τέτοιο ενδεχόμενο επί πολλά χρόνια. Ούτε η Κίνα αισθάνεται άνετα με μια στρατιωτική αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ ενώ ο χρόνος κυλάει υπέρ της, άρα για την Κίνα ισχύει το «αργότερα = καλύτερα». Επιπλέον, μια επι­θε­τι­κή κί­νη­ση από την Κίνα στην Ταϊβάν, δια­κιν­δυ­νεύ­ει να εξω­θή­σει τις γει­το­νι­κές χώρες (Ινδία, Ια­πω­νία, Ν. Κορέα, Βιετ­νάμ, Φι­λιπ­πί­νες) πιο βαθιά στο αμε­ρι­κα­νι­κό στρα­τό­πε­δο.

Αλλά η ιστορία έχει δείξει ότι οι πιο επικίνδυνες εποχές είναι αυτές που μια ανερχόμενη δύναμη αμφισβητεί την μέχρι στιγμής κυρίαρχη δύναμη. Σε ένα φόντο κλιμάκωσης και οικονομικής ύφεσης πληθαίνουν οι εστίες έντασης που μπορεί να οδηγήσουν σε «ατυχήματα» γενικευμένης ανάφλεξης.

Είναι σαφές το μέλλον που μας επιφυλάσσουν οι άρχουσες τάξεις διεθνώς: φτώχεια, πόλεμος, εθνικισμός και πόλεμος. Είναι σαφές και το καθήκον της διεθνούς εργατικής τάξης για να επιβιώσει από όλα αυτά: οργάνωση των αγώνων της, διεθνιστική αλληλεγγύη, «εκπαίδευση» απέναντι στον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό και τον πόλεμο, διεθνής σοσιαλιστική προοπτική. Για να εξασφαλίσει ψωμί αντί για κανόνια και για να μην καταλήξει κρέας για τα κανόνια.

Ντοναλντ Τραμπ: επικίνδυνα τρελός ή τρελά επικίνδυνος ;

Το φόντο της τελετής ορκωμοσίας του νέου προέδρου των ΗΠΑ, σε συνδυασμό με όσα έχουν προηγηθεί από την εκλογή του μέχρι σήμερα, δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία ότι η 2^η θητεία του αμφιλεγόμενου Τραμπ θα επισφραγίζει τις μεταβολές που περιγράφουμε και στο κύριο άρθρο μας για το παγκόσμιο σκηνικό.

Ο Ντόναλντ Τραμπ μεγάλωσε με εμπλοκές με στοιχεία της ρωσικής μαφίας και του σιωνιστικού κεφαλαίου και μέντορα τον γνωστό, από την εποχή του Μακάρθι, αντικομουνιστή δικηγόρο Ρόι Κον. Μετά την επιτυχημένη επιχειρηματική του άνοδο και την πρώτη του θητεία (που το τέλος της πριν 4 χρόνια σημαδεύτηκε από την εισβολή στο Καπιτώλιο), αναλαμβάνει ξανά την διοίκηση της ηγέτιδας ιμπεριαλιστικής δύναμης, έχοντας εξασφαλίσει τον έλεγχο του Ρεπουμπλικανικού κόμματος και την υποστήριξη σημαντικών δισεκατομμυριούχων, όπως ο Έλον Μασκ, που συμμετέχει στη νέα κυβέρνηση. Πατώντας στην απογοήτευση από την κυβέρνηση του Μπάιντεν, που απέναντι στην πολεμοκάπηλη πολιτική της ο Τραμπ φάνταζε ειρηνιστής, χρησιμοποιώντας τη γνωστή λαϊκίστική ρητορική των ακροδεξιών, προεκλογικά κατάφερε να ξεγελάσει (;) με το σύνθημα «Tramp will fix it» (O Τραμπ θα το φτιάξει), το γνωστό  «Make America Great Again» (Κάνε την Αμερική Μεγάλη Ξανά) και τάζοντας τον τερματισμό των πολέμων.

Στην χρονικό διάστημα μέχρι την ορκωμοσία, κατάφερε με τις δηλώσεις του (και των συνεργατών του με προεξέχοντα τον Μασκ) να εκπλήξει διεθνείς αναλυτές και ψηφοφόρους. Ξεκινώντας από τις απειλές για εισβολή στον Παναμά για τον έλεγχο της διώρυγας (καλά, αυτό έχει ξαναγίνει το 1989 …), τις εξαγγελίες για μετονομασία του Κόλπου του Μεξικού σε Κόλπο της Αμερικής και συνεχίζοντας με τις απειλές προσάρτησης της Γροιλανδίας (εύλογο λόγω του αναβαθμισμένου γεωστρατηγικού ρόλου στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία για τον Αρκτικό κύκλο, αλλά και του πλούτου σε σπάνιες γαίες) και του Καναδά (δείχνοντας και χάρτη που τον περιλάμβανε ως 51^η πολιτεία των ΗΠΑ), ενώ δεν παρέλειψε να απειλήσει ότι θα ξεσπάσει κόλαση στη Μ. Ανατολή αν δεν απελευθερωθούν άμεσα οι όμηροι που κρατεί η Χαμάς.

Παράλληλα, ο ζάμπλουτος εκπρόσωπος των επιχειρηματιών της νέας τεχνολογίας έχει αναλάβει εργολαβικά την παρέμβαση στις πολιτικές διεργασίας στην Ευρώπη, με κορυφαία την ανοικτή στήριξη στο ακροδεξιό κόμμα AFD για τις επικείμενες εκλογές στη Γερμανία. Ακόμη, ας μην ξεχνάμε ότι η μοναδική ευρωπαία ηγέτης, που θα παραστεί στην ορκωμοσία Τραμπ, θα είναι η επίσης ακροδεξιά Ιταλίδα πρωθυπουργός Μελόνι. Την ίδια στιγμή προαναγγέλλει την επιβολή υπέρογκων δασμών στο εμπόριο όχι μόνο με Κίνα, αλλά και με Ευρώπη, ακόμη και με Μεξικό και Καναδά.

Μάλλον βλέπουμε την πιο γρήγορη από ποτέ διάψευση αναλυτών, όσον αφορά αυτούς που χαρακτήριζαν τον Τραμπ κάτι σαν περιστέρι με κλάδο ελιάς. Οι προθέσεις του – και ο ρόλος του – γίνονται πλέον σαφείς και δεν πρόκειται για έναν παραληρηματικό ή παρορμητικό τύπο, όπως κάποιοι αστοί αναλυτές εξακολουθούν να πιστεύουν (;), αλλά εκπροσωπεί τα συμφέροντα του συμπλέγματος κεφαλαίων στρατιωτικής βιομηχανίας και νέων τεχνολογιών, το οποίο έχει πλέον και άμεσα συμμετοχή στην πολιτική διαχείριση. Ο Τραμπ με τον Μασκ επιδιώκουν την ανακοπή της πτωτικής πορείας των ΗΠΑ, αφενός με την ανάκτηση του καθεστώτος υποταγής και μη αμφισβήτησης τους ως ηγέτιδας δύναμης στο δυτικό μπλοκ και  αφετέρου στην ανάκτηση της παγκόσμιας (επί)κυριαρχίας – στρατιωτικά και οικονομικά – του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Και επειδή αυτά σε περιόδους κρίσης (αλλά και ως απάντηση σε αυτήν που δεν αφήνει ούτε τις ΗΠΑ απέξω) και ξαναμοιράσματος των αγορών δεν γίνονται (μόνο) με όρους οικονομικού ανταγωνισμού και διπλωματίας, περιλαμβάνουν αλλαγές καθεστώτων και συνόρων, χωρίς μάλιστα την τήρηση των κανόνων διεθνούς δικαίου. Και επειδή στη νέα εποχή δεν υπάρχουν κανόνες και «πρωτόκολλα» διπλωματίας, ενώ η κρίση δημιουργεί απρόοπτα, η επιδίωξη αυτή – που από τη φύση της εμπεριέχει πολλές αντιφάσεις, ειδικά στις οικονομικές στοχεύσεις (αφού οι δασμοί που θα ισοσκελίσουν το εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ θα υπονομεύσουν το καθεστώς του δολαρίου) – αυξάνει τις πολεμικές αναμετρήσεις και ενισχύει τις πιθανότητες γενικευμένης σύρραξης.

Ένας δεύτερος άξονας στον οποίο είναι σαφές ότι η νέα θητεία Τραμπ θα επιφέρει αλλαγές είναι η ακροδεξιά πολιτική μετατόπιση στο εσωτερικό των ΗΠΑ (και αν είναι δυνατόν και στην υπόλοιπη Δύση). Έχοντας τον απόλυτο θεσμικό έλεγχο (Βουλή, Γερουσία, Ανώτατο Δικαστήριο) και απαλλαγμένος από τα βαρίδια της προεκλογικά πολιτικής ορθότητας, είναι έτοιμος να εφαρμόσει μια από τις πιο επιθετικές αντιδραστικές, αντισυνδικαλιστικές και αντεργατικές πολιτικές. Ξεκινώντας από μια ακραία ρατσιστική πολιτική, ανακοινώνοντας ως πρώτο μέτρο της κυβέρνησής του την μαζική απέλαση μεταναστών, συνεχίζοντας με το (απωθημένο) της απαγόρευσης των εκτρώσεων και την κατάργηση του τρίπτυχου «Διαφορετικότητα, Ισότητα, Συμπερίληψη», για το οποίο πολλές εταιρείες ήδη αναθεωρούν τις πολιτικές τους, προσαρμοζόμενες στην αλλαγή διοίκησης στον Λευκό Οίκο και κορυφώνοντας με τις περικοπές στον προϋπολογισμό ύψους 2 τρις που στοχεύει ο Μασκ με το νέο υπουργείου «αποδοτικότητας». Να σημειώσουμε ότι οι δαπάνες για την αντιμετώπιση των καταστροφών από την κλιματική αλλαγή τοποθετούνται πρώτες στη σειρά περικοπών, από το γεμάτο από αρνητές της κλιματικής αλλαγής επιτελείο του Τραμπ. Το αν και πόσο ο Τραμπ και η πολιτική του θα ενισχύσουν την ακροδεξία στο εσωτερικό άλλων χωρών (κυρίως στα φιλελεύθερα κράτη της ανεπτυγμένης δύσης), είναι προς εξέταση – αλλά αρκετά πιθανό λόγω των ιδεολογικών και πολιτικών συγκλίσεων της κατάστασης των τελευταίων ετών (ας μην ξεχνάμε τις σαμπάνιες στα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια την επομένη της νίκης Τραμπ).

Η αντικαπιταλιστική Αριστερά πρέπει – ξεπερνώντας τις αναστολές κάποιων κομματιών – να καταγγείλει ξεκάθαρα τον Τραμπ ως πολεμοκάπηλο, θανάσιμο εχθρό των συνδικάτων και των εργαζομένων, να «σπάσει» το μύθο των «αντισυστημικών αρετών» του και να κάνει αποκαλύψει την συμπόρευσής της δικής  μας αστικής τάξης με τις πολιτικές Τραμπ. Το χρέος μας είναι η ανάπτυξη αντιπολεμικού κινήματος, με υπεράσπιση της ανεξαρτησίας όλων των χωρών που απειλούνται, ως οδόφραγμα ενάντια στην κλιμακούμενη άνοδο της τρέλας του πολέμου.

Κ.Μ.

Του Γιώργου Μητραλιά

Καθώς η πρώτη πράξη του παρόντος αμερικανικού δράματος έχει ολοκληρωθεί με την ορκωμοσία του Τζο Μπάϊντεν, είμαστε πια σε θέση να σκύψουμε πάνω από τις αντιδράσεις ή την έλλειψη αντιδράσεων που προκάλεσε η ταραχώδης προεδρία Τραμπ έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και φυσικά, να αναρωτηθούμε γιατί τα ΜΜΕ και οι διεθνείς ελίτ της διανόησης αλλά και η συντριπτική πλειονότητα των δυνάμεων της ευρωπαϊκής αριστεράς επέδειξαν πλήρη αδυναμία να κατανοήσουν τα τεκταινόμενα τόσο στη κορυφή όσο και στη βάση της αμερικανικής κοινωνίας στη διάρκεια των τεσσάρων ετών της προεδρίας του Τραμπ.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το γιατί αυτής της « πλήρους ακατανοησίας » πρέπει να αναζητηθεί στη σκανδαλώδη αδιαφορία που αυτός ο -πολύ ετερόκλητος- κόσμος, επέδειξε για ό,τι συνέβαινε όχι σε μια μικρή χώρα του Τρίτου κόσμου αλλά στη καρδιά της παγκόσμιας υπερδύναμης ! Και αν η νίκη, η ενθρόνιση και η τετραετία της προεδρίας του Τραμπ τράβηξαν κάπως την προσοχή, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για την υποψηφιότητα του Μπέρνι Σάντερς και για το μεγάλο λαϊκό κίνημα που δημιουργήθηκε γύρω από αυτήν. Περιττό να πούμε ότι η αδιαφορία των ΜΜΕ δεν εκπλήσσει καθώς αυτά δεν έχουν κανένα συμφέρον να πληροφορήσουν την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη για το γεγονός ότι στις ΗΠΑ γεννιέται ένα πρωτοφανές μαζικό λαϊκό κίνημα, που αποτελείται κυρίως από ριζοσπαστικοποιημένους νέους και νέες που τολμούν να δηλώνουν σοσιαλιστές σε μια χώρα όπου αυτή η λέξη ήταν παραδοσιακά παραπάνω από ξορκισμένη.

Όμως, τι να πούμε για τις ευρωπαϊκές αριστερές δυνάμεις που λογικά, θα έπρεπε να έχουν κάθε συμφέρον να διαδώσουν την χαρμόσυνη είδηση της γένεσης και της ανάπτυξης αυτού του εκπληκτικού αμερικανικού λαϊκού κινήματος…και οι οποίες όμως επιμένουν να το αγνοούν, να το σνομπάρουν και να του γυρνάνε την πλάτη; Τι να για αυτές τις Αριστερές που όχι μόνο αρνούνται πεισματικά να του διαδηλώσουν την παραμικρή διεθνιστική αλληλεγγύη, αλλά και αρνούνται να επωφεληθούν από αυτό το αληθινό μάννα εξ ουρανού, που είναι το νεαρό αμερικανικό μαζικό κίνημα, για να ανεβάσουν το (πεσμένο) ηθικό των ακροατηρίων τους, να δείξουν ότι το να μιλάς για σοσιαλισμό δεν είναι και τόσο ντεμοντέ…και κυρίως, για να αναπτύξουν συντροφικούς και αγωνιστικούς δεσμούς με αυτό.

Ωστόσο, υπάρχουν και χειρότερα. Ένα μέρος του αριστερού χώρου, εκείνο που προτάσσει την εθνική κυριαρχία, δεν περιορίζεται να αγνοεί το μαζικό κίνημα καθώς και τη νέα αμερικανική ριζοσπαστική αριστερά, τους ηγέτες της και τους αγώνες τους, αλλά δίνει την εντύπωση ότι κάνει τα πάντα για να τους συκοφαντήσει, να τους γελοιοποιήσει, να τους παρουσιάσει σαν απλά παραρτήματα του Δημοκρατικού κατεστημένου. Είναι φανερό ότι από αυτούς δεν μπορούμε να περιμένουμε να βρουν τίποτα το καλό στην αμερικανική κοινωνία μια που θεωρούν πως όλοι οι Αμερικανοί είναι ίδιοι και άρα …συνένοχοι του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Κατά συνέπεια, δεν εκπλήσσει ότι μερικοί από αυτούς φτάνουν να δηλώνουν ότι τους “αρέσει να βλέπουν τους Αμερικανούς να αλληλοσκοτώνονται”, πιστεύοντας ότι αυτή με αυτή την τερατώδη φράση δίνουν μάλιστα αντί-ιμπεριαλιστικό και αγωνιστικό όρκο πίστης!

Με δεδομένα όλα τα παραπάνω, δεν συνιστά έκπληξη ότι τόσο τα διεθνή ΜΜΕ όσο και οι διάφορες ευρωπαϊκές αριστερές δυνάμεις έπεσαν πάντα έξω στις προβλέψεις και αναλύσεις τους για την αμερικανική κατάσταση. Όμως, ακόμα μια φορά, ενώ τα ΜΜΕ είχαν κάθε (ταξικό) συμφέρον να μην δραματοποιήσουν την κατάσταση που δημιουργήθηκε στις ΗΠΑ τα τέσσερα τελευταία χρόνια, οι ευρωπαϊκές αριστερές δυνάμεις δεν είχαν κανένα συμφέρον όταν αρνούνταν να δουν ότι η παγκόσμια υπερδύναμη είχε μπει σε μια πρωτοφανή ιστορική κρίση και ότι ο Τραμπ δεν ήταν μόνο ένας κλόουν, αλλά μάλλον -όπως το έλεγε τόσο σωστά ο Μπέρνι Σάντερς- « ένας φασίστας κλόουν ».

Να λοιπόν γιατί οι -όλο και πιο συχνές προειδοποιήσεις- ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες όδευαν προς μια κατάσταση έρποντος εμφυλίου, που θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγήσει δε βίαιες συγκρούσεις, αγνοήθηκαν μόνιμα, αποσιωπήθηκαν ή έγιναν δεκτές ακόμα και με ειρωνικά μειδιάματα.⁽¹⁾ Όπως εξάλλου, έγιναν δεκτές με δυσπιστία που άγγιζε την εθελοτύφλωση, οι επαναλαμβανόμενες προειδοποιήσεις σχετικά με την πρόθεση του Τραμπ να παραμείνει γαντζωμένος στην εξουσία με όλα τα μέσα και να καταγγείλει τις εκλογές ως στημένες παρόλο που είχε αρχίσει να το κάνει προληπτικά τουλάχιστον 9 μήνες πριν στηθούν οι κάλπες της 3ης Νοεμβρίου 2020. Και ενώ οι μεν έβρισκαν εντελώς εξωπραγματικό και κινδυνολογικό το να διαπιστώνεις ότι η αμερικανική κοινωνία ήταν πια ανεπανόρθωτα διχασμένη και πολωμένη, οι δε μας καθησύχαζαν ότι “τελικά” οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι δεν μπορούν παρά να βρουν ένα τρόπο να συμβιώσουν και να συμφιλιωθούν. Και όλα αυτά με το αχτύπητο επιχείρημα ότι στις ΗΠΑ… “έτσι γινόταν πάντα”…

Γιατί αυτή η εθελοτύφλωση μπροστά στις παραπάνω από αυταρχικές και δικτατορικές διαθέσεις του Τραμπ και του συρφετού των νεοναζιστών, λευκών αρχιρατσιστών, παραληρηματικών συνομωσιολόγων και ευαγγελικών ενεργουμένων του; Μα, επειδή η πίστη τους στην (αιώνια;) σταθερότητα της “μεγαλύτερης δημοκρατίας του κόσμου” και των θεσμών της, έσπρωχνε όλα αυτά τα ΜΜΕ, κόμματα και “ειδικούς των Ηνωμένων Πολιτειών” -τόσο διαφορετικών πολιτικών οριζόντων- να μην πιστεύουν τον Τραμπ όταν έδειχνε αδιάλειπτα την προτίμησή του για τους δικτάτορες και δήλωνε ότι θέλει να μείνει στο Λευκό Οίκο τέσσερα ή ακόμα και δώδεκα παραπάνω χρόνια. Με λίγα λόγια, παίρνοντας, μέχρι την ύστατη στιγμή, τους ευσεβείς πόθους τους για την πραγματικότητα, διεθνή ΜΜΕ αλλά και κόμματα και άνθρωποι της αριστεράς δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να μιμούνται τους προγόνους τους του μεσοπολέμου που αρνούνταν να πάρουν στα σοβαρά έναν κάποιο Αδόλφο Χίτλερ ακόμα και λίγο πριν αυτός εισβάλει στην Πολωνία, προκαλώντας έτσι την έκρηξη του δεύτερου παγκόσμιου μακελειού…

Γνωρίζουμε ποια ήταν η συνέχεια. Το γεγονός ότι ο Τραμπ πέρναγε τον καιρό του προετοιμάζοντας μανιωδώς τα « νόμιμα » και παράνομα πραξικοπήματά του δεν ήταν μια απλή παραίσθηση κάποιων φαντασιόπληκτων παλαβιάρηδων. Εξάλλου, αυτές οι προετοιμασίες δεν ήταν κρυφές ή μάλλον, έβγαζαν μάτια, και θα έπρεπε να είναι κάποιος εντελώς στραβός για να μην τις αντιληφθεί. Και έτσι φτάσαμε στην κορύφωση των πραξικοπηματικών αποπειρών του με την εισβολή και κατάληψη του Καπιτωλίου από τις ορδές των τραμπιστών στις 6 Ιανουαρίου. Το σοκ ήταν πολύ μεγάλο αλλά εκείνοι που ποτέ δεν είχαν δει να ετοιμάζονται οι πραξικοπηματικές συνωμοσίες του Τραμπ, παραμένουν αδιόρθωτοι. Όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, επιμένουν ακόμα και σήμερα, αλλά μόνο εδώ στην Ευρώπη και όχι πια στην Αμερική, να υποβαθμίζουν τη σημασία των γεγονότων που εκτυλίχτηκαν στην Ουάσιγκτον στις 6 Ιανουαρίου, αρνούμενοι πεισματικά να δουν σε αυτά μια απόπειρα πραξικοπήματος! Χρήσιμη ιστορική υπενθύμιση: Το (αποτυχημένο) πραξικόπημα του Χίτλερ στο Μόναχο το 1923, είχε στοχεύσει κέντρα εξουσίας πολύ μικρότερης σημασίας από ό,τι αυτό της 6ης Ιανουαρίου 2021 στο Καπιτώλιο. Και όμως, κανείς δεν διανοήθηκε ποτέ να αμφισβητήσει ότι ο Χίτλερ είχε κάνει απόπειρα πραξικοπήματος το 1923…

Ομολογούμε ότι πιστεύαμε πάντα πως οι αριστεροί δεν θα μπορούσαν αιώνια να μην βλέπουν την πραγματικότητα, και ότι η στιγμή της αλήθειας τους θα συνέπιπτε με ένα γεγονός ιστορικής σημασίας όπως π.χ. η απόπειρα πραξικοπήματος του Τραμπ. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι πέσαμε έξω. Ακόμα και τώρα μετά τα όσα έχουν συμβεί, τα ΜΜΕ αλλά και οι Ευρωπαίοι αριστεροί -στη συντριπτική τους πλειοψηφία- επιμένουν να κοιτάζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες με τα ίδια παλιά γυαλιά τους που παραμορφώνουν την πραγματικότητα. Συνεχίζοντας να υποτιμούν τη θανατερή απειλή που αντιπροσωπεύει ο Τραμπ, κάνουν τα πάντα για να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι ο Τραμπ είναι τώρα απομονωμένος, ότι το κόμμα του δείχνει να θέλει να του γυρίσει την πλάτη, ότι εγκαταλείπεται σταδιακά από όλου και περισσότερους οπαδούς του. Δηλαδή, ότι η επιστροφή στην κανονικότητα δεν είναι παρά θέμα χρόνου και αργά ή γρήγορα, ο Τραμπ θα ανήκει πια στο παρελθόν.

Για ακόμα μια φορά, οι ισχυρισμοί τους είναι πέρα για πέρα λάθος, είναι διαμετρικά αντίθετοι από αυτά που λένε ο νέος Αμερικανός πρόεδρος, τα ΜΜΕ της χώρας του ή ακόμα και το …FBI. Να λες τέτοια πράγματα την ώρα που ο Τραμπ εκκαθαρίζει -με μεγάλη επιτυχία- το Ρεπουμπλικανικό κόμμα από τους αντιπάλους του, που δεν ήταν εξάλλου, ποτέ παραπάνω από μια ντουζίνα, είναι απλούστατα χονδροειδές ψέμα. Όπως εξάλλου, είναι χοντροκομμένο ψέμα να λες ότι ο Τραμπ έχει απομονωθεί και χάνει τους υποστηρικτές του ακριβώς τώρα που γίνεται απόλυτος κυρίαρχος του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, που τον ακολουθεί πια τυφλά. Με λίγα λόγια, να λες όλα αυτά σημαίνει όχι μόνο ότι παραπληροφορείς και αποπροσανατολίζεις αλλά επίσης -και κυρίως- όταν πρόκειται για ανθρώπους και δυνάμεις της αριστεράς, ότι το έχεις πάρει απόφαση να μείνεις στο περιθώριο της ιστορίας, έρμαιο των γεγονότων, χωρίς καμιά δυνατότητα παρέμβασης για να παλέψεις στο πλευρό αυτών των Αμερικανών συντρόφων σου “που πολεμάνε στην κοιλιά του κτήνους”. Είναι θλιβερό και είναι τραγικό, αλλά δυστυχώς είναι και η αλήθεια…

Σημειώσεις

1. Έχοντας αφιερώσει 52 άρθρα στις πολιτικές και κοινωνικές περιπέτειες που γνώρισαν οι Ηνωμένες Πολιτείες από το Νοέμβριο του 2015 μέχρι σήμερα, βασίζουμε -και- στη δική μας εμπειρία τις διαπιστώσεις, τα διδάγματα και του απολογισμούς του παρόντος κειμένου. Αυτά τα 52 άρθρα βρίσκονται στην ιστοσελίδα μας: https://www.contra-xreos.gr/

Του Πάνου Κοσμά

«Το ουσιαστικό συμπέρασμα από τις εκλογές της Τρίτης είναι πως οι ΗΠΑ είναι σχεδόν μη κυβερνήσιμες»
Edward Luce, Financial Times 9/11/2020

Το στόρυ είναι γνωστό από παλιά, κάτι σαν τυφλοσούρτης κατάλληλος διά πάσαν συγκυρίαν: μια δεξιά διακυβέρνηση που προκαλεί οργή και αντιδράσεις απ’ τα κάτω, πολιτική πόλωση και σημάδια πολιτικής κρίσης, ένας «προοδευτικός» αντίπαλος του δεξιού «τέρατος», νίκη του στις εκλογές και αποκατάσταση της «ομαλότητας». Ισχύει λοιπόν αυτός ο τυφλοσούρτης και για τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ; Οι πληγωμένες φιλελεύθερες καρδιές των οπαδών της «παγκοσμιοποίησης» το ελπίζουν και αρκετοί στην Αριστερά το… φοβούνται – αν και οι πρώτοι ελπίζουν λιγότερο απ’ όσο φοβούνται οι δεύτεροι. Ωστόσο, ευτυχώς ή δυστυχώς, είμαστε πολύ μακριά από αυτό. Κάτι άλλο (θα συνεχίσει να) συμβαίνει, και αξίζει όλη μας την προσοχή – και όχι μόνο αυτήν!

Για δεκαετίες ολόκληρες όσον αφορά τις ΗΠΑ επικρατούσε στην Αριστερά η αντίληψη πως τίποτε άξιο έμπνευσης δεν συμβαίνει στη ναυαρχίδα του καπιταλιστικού κόσμου, σε αντίθεση με την Ευρώπη και τον Τρίτο Κόσμο που είχαν να μας δώσουν σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά εγχειρήματα ή και υποδείγματα αγώνα. Θα πρέπει να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι αυτή η εποχή έχει παρέλθει. Πριν έναν αιώνα η καθυστερημένη Ρωσία διέψευσε την επικρατούσα στη Β’ Διεθνή αντίληψη ότι όλες οι σημαντικές εξελίξεις θα έπρεπε να αναμένονται από τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της Ευρώπης. Αυτή η μετατόπιση του «πολιτικού κέντρου» προς την Ανατολή συνεχίστηκε, παρόλο που η Ευρώπη δεν έχασε ποτέ να είναι πολύ σημαντική. Πάντα όμως οι ΗΠΑ «εξαιρούνταν»˙ ακόμη και το ’68, με το παγκόσμιο επαναστατικό ρεύμα του Μάη, το επίκεντρο ήταν στην Ευρώπη, έστω κι αν συνέβησαν σημαντικά πράγματα και στις ΗΠΑ. Τα γεγονότα του τελευταίου διαστήματος στις ΗΠΑ, εμβάθυνση και κλιμάκωση κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών των τελευταίων χρόνων, θέτουν αντικειμενικά το ερώτημα: μήπως στο πλαίσιο αυτής της ιστορικής διαδικασίας μετατόπισης των παγκόσμιων πολιτικών κέντρων είμαστε μάρτυρες των πρώτων πολιτικών σπασμών άρσης της έως τώρα εξαίρεσης των ΗΠΑ από τα σημαντικά διεθνή κέντρα κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων; Θα ήταν εξαιρετικά ελπιδοφόρο και σημαντικό από στρατηγική άποψη.

«Πρωτοφανή» γεγονότα

Οι σκεπτικιστές θα απαντήσουν με ένα άλλο ερώτημα: μήπως αυτό είναι μια υπερβολική και αστήρικτη υπόθεση εργασίας;
Ας δούμε λοιπόν τα γεγονότα. Τους τελευταίους μήνες συμβαίνουν στις ΗΠΑ «πρωτοφανή» πράγματα που, αν συνέβαιναν στην Ευρώπη για παράδειγμα, θα είχε καμφθεί κάθε… αντίσταση της Αριστεράς στη χρήση «υπερβολικών» και επικών εκφράσεων. Ας δούμε μερικά ενδεικτικά παραδείγματα:
Πριν λίγους μήνες, ένοπλες πολιτοφυλακές του Τραμπ εισέβαλαν με πολυβόλα και μπαζούκας στη Βουλή του Μίτσιγκαν και τα έκαναν λαμπόγιαλο. Ο ίδιος ο Τραμπ στοχοποίησε την «ανεπιθύμητη» κυβερνήτη της πολιτείας με τρόπο όχι απλώς ωμό, αλλά προσομοιάζοντα με επικήρυξη! Με ποιες εκφράσεις θα περιέγραφε και με ποιες εκτιμήσεις θα συνόδευε η καθ’ ημάς Αριστερά ένα ανάλογο γεγονός αν συνέβαινε όχι στη Βουλή «αλάκερης» πολιτείας αλλά έστω στη Βουλή της Βαυαρίας, στο δημαρχείο του Παρισιού, στο δημαρχείο της Αθήνας;
Την επομένη των προεδρικών εκλογών τα διεθνή ΜΜΕ μετέδωσαν μια ασυνήθιστη είδηση: αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις πήραν πρωτοφανή μέτρα ασφαλείας (στα οποία περιλαμβάνονταν και… αντιαεροπορική κάλυψη!) γύρω από την οικία του Μπάιντεν; Τι φοβούνταν; Ότι κάποιοι παλαβοί από τους «πολιτοφύλακες» του Τραμπ θα μπορούσαν όχι απλώς να διανοηθούν αλλά και να οργανώσουν τη δολοφονία του! Ας μεταφέρουμε ένα ανάλογο γεγονός στα ευρωπαϊκά καθ’ ημάς για να μετρήσουμε τα decibel του «γενικού ξεσηκωμού» μπροστά σε μια τέτοια πρωτοφανή κατάρρευση των στοιχειωδών εγγυήσεων της αστικής δημοκρατίας…
Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει πολλά: τον πόλεμο του Τραμπ στα… ταχυδρομεία (το θέαμα με τους σωρούς από κατεστραμμένες κούτες που προορίζονταν να φιλοξενήσουν τις επιστολικές ψήφους), την προτροπή προς τους ψηφοφόρους του να ψηφίσουν δύο φορές, των ωμότητα των προεκλογικών του δηλώσεων (πολλές εξ αυτών στην Ευρώπη θα ήταν αντικείμενο ποινικής δίωξης) κ.λπ.

Οι πολιτοφυλακές και ο έρπων εμφύλιος

Ωστόσο, όλα τα προηγούμενα ωχριούν μπροστά στο μεγάλο γεγονός που χαρακτηρίζει τις αμερικανικές εξελίξεις: τον έρποντα εμφύλιο ανάμεσα σε δύο παρατάξεις στον δρόμο. Το αμερικανικό αριστερό σάιτ και περιοδικό Jacobin με πρόσφατο άρθρο του περιέγραφε με γλαφυρά χρώματα το κλίμα και τις μεθόδους που χαρακτήρισαν όλους τους τελευταίους μήνες τη μάχη για την κυριαρχία στον δρόμο. Μάχη στην οποία η μία πλευρά (το μπλοκ του Τραμπ) συμμετέχει με επισήμως… καταμετρημένες 500 πάνοπλες πολιτοφυλακές σε όλη τη χώρα, με πολιτικές δολοφονίες και «επικήρυξη» αντιπάλων, με μεθόδους επίθεσης σε συγκεντρώσεις με αυτοκίνητα και τροχόσπιτα… (Για να μη μετρήσουμε τις δυνάμεις των στρατιωτικοποιημένων σωμάτων καταστολής που μετριούνται με εκατομμύρια και πίνουν νερό στο όνομα του Τραμπ, την Εθνοφυλακή κ.λπ., που εφάρμοσαν όλους αυτούς τους μήνες ακραίες μεθόδους καταστολής πλήθους.)
Και από την άλλη, η μαζική αυτοάμυνα με χρήση πολύ πιο ήπιων μέσων και οπλισμού (παρόλο που εμφανίστηκαν και ελάχιστες ένοπλες πολιτοφυλακές μαύρων).
Όχι μόνο με αφορμή τα γεγονότα που πυροδότησε η στυγνή δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, αλλά η ίδια η προεκλογική εκστρατεία, διεξάχθηκε με όρους αντιπαράθεσης στον δρόμο ανάμεσα σε αυτά τα δύο στρατόπεδα. Οι εκλογές δεν ήταν απλώς μια απ’ τα πάνω αντιπαράθεση όπου η μουσολινικού ύφους ωμότητα του Τραμπ ήρθε αντιμέτωπη με τη «δημοκρατική» καθεστωτική «γλίτσα» του Μπάιντεν ήταν ταυτόχρονα η συνέχιση του έρποντος εμφυλίου απ’ τα κάτω με (προ)εκλογικά μέσα αλλά στο ίδιο ακριβώς κλίμα και με τις ίδιες μεθόδους της αντιπαράθεσης στον δρόμο.

Θεσμική κατάρρευση και πολιτική κρίση

Όλα αυτά πόρρω απέχουν από μια θεσμική κουλτούρα «ανοχής» και δημοκρατικής εναλλαγής στην εξουσία ανάμεσα στα δύο ιστορικά κόμματα του αμερικανικού καπιταλισμού. Όλα αυτά είναι εκδηλώσεις θεσμικής κατάρρευσης (χαρακτηρισμός σε άρθρο του Jacobin) και πολιτικής κρίσης. Μια γενναία δόση σαπίσματος της βορειοαμερικανικής «δημοκρατίας». Η κρισιμότητα των εκλογών δεν έγκειται στην υποτιθέμενη κρισιμότητα των συνεπειών από την εφαρμογή διαφορετικών πολιτικών, αλλά στη διαχείριση και τις προοπτικές της θεσμικής κατάρρευσης, της πολιτικής κρίσης και του έρποντος εμφυλίου. Υπ’ αυτό το πρίσμα, πρέπει να «διαγνώσουμε» τα εξής βασικά:

• Οι δύο παρατάξεις του έρποντος εμφυλίου θα παραμείνουν «συμπαγείς» και θα εξακολουθήσουν να δίνουν τη μάχη απ’ τα κάτω. Ο Τραμπ είναι κυρίαρχος στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα, με τη δημοφιλία του στους ψηφοφόρους του κόμματος να κυμαίνεται στο 93% (από 90% το 2016). Έχει ξεδοντιάσει τους βαρόνους του κόμματος και ανοίξει τον δρόμο για μια νέα γενιά στελεχών γαλουχημένων με τα «ιδεώδη» του έρποντος εμφυλίου. Το γεγονός ότι θα ελέγχει τη Γερουσία, θα του δώσει τη δυνατότητα να είναι διαρκώς παρών πολιτικά, να «τηγανίζει» τον Μπάιντεν με διαρκή βέτο και αρνήσεις, να συνδυάζει (όπως και μέχρι σήμερα) το από τα πάνω και από τα κάτω (δηλαδή στον δρόμο).
• Η άλλη παράταξη του εμφυλίου ωστόσο δεν θα μπορεί να συνδυάσει το από τα πάνω και από τα κάτω. Δεν εκπροσωπείται από τον Μπάιντεν, αλλά από τα αριστερά στελέχη που εκλέχτηκαν με τους Δημοκρατικούς αλλά αναφέρονται πολιτικά περισσότερο στους DSA ή και στις «παρακαταθήκες» της καμπάνιας του Σάντερς (παρόλο που αυτή είναι ήδη τόσο μακρινή στις συνειδήσεις όσων αγωνίζονται). Ο Μπάιντεν θα τους ξενερώσει ακόμη περισσότερο – ήδη το 56% δηλώνει ότι ψήφισε Μπάιντεν μόνο και μόνο για να μην βγει ο Τραμπ. Όχι μόνο επειδή ο έλεγχος της Γερουσίας από τον Τραμπ δεν θα επιτρέψει να κάνει ούτε τα ελάχιστα από όσα επαγγέλθηκε, αλλά γιατί, σε συνδυασμό με το προηγούμενο, έχει ένα εντελώς μη ρεαλιστικό σχέδιο για την ταξική και πολιτική «συμφιλίωση», δηλαδή για την αντιμετώπιση των αιτίων και των συνεπειών του αμερικανικού «εμφυλίου»: την αποκατάσταση μιας παραδοσιακού τύπου «συγκατοίκησης» με τους Ρεπουμπλικανούς. Ήδη ξεκαθάρισε ότι θα κάνει χρήση ακόμη και του προεδρικού βέτο (ενάντια σε ποιον άραγε;) για να μην υλοποιηθεί το πρόγραμμα ασφάλισης υγείας για όλους, ενώ διερεύνησε και την πιθανότητα για σχηματισμό κυβέρνησης με πολλούς ρεπουμπλικανούς υπουργούς!

Ο Τραμπ θα κρατήσει συγκροτημένο και «ενεργό» τον έναν πόλο του έρποντος εμφυλίου. Ο Μπάιντεν θα προσφέρει -και μάλιστα πολύ γρήγορα- γενναίες δόσεις «ξενερώματος» σε όσους από τον άλλο πόλο έχουν ακόμη αυταπάτες – που πάντως δεν είναι οι περισσότεροι. Το ζήτημα της πολιτικής συγκρότησης του άλλου πόλου του αμερικανικού έρποντος εμφυλίου είναι πλέον εντελώς κρίσιμο!

Υ.Γ. Οι ταξικές βάσεις των δύο μπλοκ του αμερικανικού έρποντος εμφυλίου, η κρίση ηγεσίας στον καπιταλιστικό κόσμο και ο εμπορικός πόλεμος και ο «Ψυχρός πόλεμος» με την Κίνα, η συνδυαστική τους επίπτωση στην πυροδότηση της θεσμικής κατάρρευσης και της πολιτικής κρίσης στις ίδιες τις ΗΠΑ είναι τα μεγάλα κρίσιμα ζητήματα στα οποία πρέπει να στραφεί η ανάλυση και η προσοχή μας. Το παρόν άρθρο δεν είναι παρά μια μικρή και ανεπαρκέστατη εισαγωγή.

Του Γιώργου Μητραλιά

Ενώ οι πραξικοπηματικές προετοιμασίες του Τραμπ προχωρούν κανονικά, οι Ηνωμένες Πολιτείες αρχίζουν να παίρνουν την πρώτη γεύση μιας δυαδικής εξουσίας τόσο πρωτόγνωρης όσο και υποσχόμενης μεγάλες ανατροπές. Πράγματι, ενισχυμένος από την υποστήριξη των 72 εκατομμυρίων Αμερικανών που τον ψήφισαν στις πρόσφατες εκλογές, ο Τραμπ που διατηρεί πάντα υπό τον πλήρη έλεγχό του το Ρεπουμπλικανικό κόμμα, δείχνει ξεκάθαρα ότι γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τα νομικίστικα επιχειρήματα των Δημοκρατικών αντιπάλων του, και προτιμά να οργανώνει τη δικιά του κρατική « νομιμότητα » που θεμελιώνεται όχι σε δημοκρατικούς ευσεβείς πόθους αλλά σε πολύ πιο τραχιά και υλικά « επιχειρήματα ». Με λίγα λόγια, ενώ οι αντίπαλοί του αγορεύουν περί της « δύναμης της αμερικανικής δημοκρατίας », ο Τραμπ ολοκληρώνει τώρα τις δικτατορικές του ετοιμασίες που άρχισε το 2016 και συνέχισε σε όλη τη διάρκεια της προεδρίας του…

Ωστόσο, είναι γεγονός ότι ακόμα και σήμερα που οι αντιδημοκρατικές διαθέσεις του Τραμπ βγάζουν μάτια, τα μεγάλα διεθνή ΜΜΕ αδυνατούν να κατανοήσουν τι συμβαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και όμως, αυτός ο αμερικανός φασίζων Καλιγούλας που είναι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έκρυψε ποτέ τις δικτατορικές του προθέσεις. Έκανε πάντα ό,τι μπορούσε -με λόγια και με έργα- για να αποκαλύψει τις ξεκάθαρα αυταρχικές αν όχι φασιστικές φιλοδοξίες του και να μας προειδοποιήσει ότι στερείται παντελώς του παραμικρού ηθικού ενδοιασμού, καθώς και ότι προτίθεται να κάνει τα πάντα για να παραμείνει γατζωμένος στην εξουσία όσο γίνεται περισσότερο…(1)

Γιατί λοιπόν αυτή η εθελοτυφλία που μάλιστα συνεχίζεται εδώ και τέσσερα χρόνια; Και γιατί αυτή η τάση για αυτοκτονία της γηραιάς αμερικανικής (αστικής) δημοκρατίας; Η απάντηση σε όλα αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα θα μπορούσε να βρίσκεται σε αυτά που σκέφτονται και κάνουν σήμερα οι πιο εξέχοντες πάτρονες αυτής της αμερικανικής (αστικής) δημοκρατίας, και πριν από όλους το Δημοκρατικό της Κατεστημένο. Λοιπόν, τι φαίνεται να απασχολεί περισσότερο τους ηγέτες του Δημοκρατικού κόμματος την επαύριο των προεδρικών εκλογών που κέρδισε ο υποψήφιός τους Τζο Μπάϊντεν; Είναι μήπως η άρνηση του Τραμπ να παραδεχτεί την ήττα του; Η πρόθεσή του να παραμείνει γατζωμένος στην εξουσία; Η άρνησή του να προχωρήσει σε μια ειρηνική και “πολιτισμένη” μεταβίβαση εξουσίας; Τα δικτατορικά του σχέδια; Ή μήπως η σύγκλιση της υγειονομικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης ιστορικών διαστάσεων που πρέπει να αντιμετωπίσει ο νέος πρόεδρος της χώρας;

Όχι, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, οι ηγέτες του Δημοκρατικού κόμματος -καθώς και τα μεγάλα ΜΜΕ που τους στηρίζουν- δεν δείχνουν να τους απασχολούν κατά απόλυτη προτεραιότητα όλα αυτά τα γιγάντια προβλήματα και αυτό επειδή δείχνουν να έχουν εντελώς άλλες έγνοιες : Πώς να επιτεθούν, ακόμα και βίαια, στην Αριστερά, κατηγορώντας την ως υπεύθυνη για την αποτυχία του κόμματος στις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου για την ανανέωση των εδρών της Βουλής και της Γερουσίας !

Φυσικά, δεν είναι τυχαίο ότι εκείνοι που εξαπέλυσαν αυτό το μπαράζ επιθέσεων ενάντια στην Αριστερά είναι οι Ρεπουμπλικάνοι αποστάτες, όπως π.χ. ο πρώην κυβερνήτης του Οχάϊο John Casich, που προορίζονται να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη μελλοντική κυβέρνηση Μπάϊντεν για να ενσαρκώσουν το άνοιγμα στο Ρεπουμπλικανικύ κόμματος που τόσο διακαώς επιθυμεί το Δημοκρατικό Κατεστημένο.(2) Για όλο αυτόν τον -επονομαζόμενο “κεντρώο”- καλό κόσμο, αιτία της οδυνηρής ήττας των Δημοκρατικών ήταν ο “εξτρεμισμός” της Αριστεράς του κόμματος που ενσαρκώνουν οι προγραμματικές της προτάσεις όπως το Green New Deal, η Medicare for All (ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους), η δραστική φορολόγιση των υπερ-πλούσιων ή από-χρηματοδότηση της αστυνομίας.

Δεν εκπλήσσει βέβαια που η αλήθεια είναι διαμετρικά αντίθετη από εκείνη που επικαλούνται οι -δεξιότατοι- κατήγοροι της Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ και των συντρόφων της. Απόδειξη; Μα, το γεγονός ότι το σύνολο (100%) των Δημοκρατικών υποψηφίων που υποστήριζαν την Medicare for All και σχεδόν όλοι (99%) που υπερασπίζονταν το Green New Deal εξελέγησαν ενώ όλοι οι ηττημένοι είχαν ταχθεί εναντίον. Και κυρίως, όλες οι νεαρές βουλεύτριες της διάσημης « Squad » (Alexandria Ocasio-Cortez, Rashida Tlaib, Ilhan Omar et Ayanna Pressley) επανεξελέγησαν θριαμβευτικά, παρά τη λυσσασμένη αντίδραση της Wall Street και των Κατεστημένων τόσο των Ρεπουμπλικάνων όσο και των Δημοκρατικών, με ποσοστά που φτάνουν και ξεπερνούν το 70 %. Εξάλλου, έρχονται τώρα να τις ενισχύσουν στο Κοινοβούλιο νεοεκλεγμένοι Σοσιαλιστές βουλευτές, μεταξύ των οποίων και η εξαιρετικά ριζοσπαστική Αφρο-αμερικανίδα δημεγέρτησα Cori Bush που εξελέγη στο άκρως Ρεπουμπλικανικό Μισούρι με το συντριπτικό 79% των ψήφων%. Και έτσι, για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, είναι τώρα που οι νεοεκλεγμένες και οι νεοεκλεγμένοι ριζοσπάστες σοσιαλιστές βουλευτές θα μπορέσουν να σχηματίσουν μια ευάριθμη, μαχητική και πολλά υποσχόμενη κοινοβουλευτική ομάδα…

Νάμαστε λοιπόν μπροστά στη βαθύτερη αιτία όλων αυτών των, από πρώτη άποψη εντελώς ακατανόητων, συμπεριφορών και πράξεων του Δημοκρατικού Κατεστημένου και των μεγάλων αμερικανικών και διεθνών ΜΜΕ. Δεν είναι ότι όλοι δαύτοι είναι τυφλοί, ότι δεν βλέπουν την επερχόμενη καταστροφή. Είναι μάλλον πως δεν θέλουν να δουν, πως προτιμούν να μην μιλάνε ανοικτά -παρόλο τον πανικό που τους διακατέχει- καθώς το ζητούμενο είναι να προστατέψουν με νύχια και με δόντια το (αστικό και καπιταλιστικό) κοινό τους σπίτι, που χτίστηκε υπομονετικά στη διάρκεια δυο και περισσότερων αιώνων από τις Ρεπουμπλικάνικες και Δημοκρατικές ελίτ του αμερικάνικου δικομματισμού ! Ένα κοινό σπίτι που ελπίζουν πάντα να διασώσουν στο όνομα της κοινότητας των ταξικών τους συμφερόντων, χάρη -μεταξύ άλλων- και στα ανοίγματα του Μπάϊντεν στον, όπως δήλωσε,… « παλιόφιλό του » πρόεδρο της Γερουσίας και δεξί χέρι του Τραμπ σε όλες τις αντιδημοκρατικές και αντισυνταγματικές του αθλιότητες Mitch McConnell.

Με όλα αυτά υπόψην μας, η επίθεση του Δημοκρατικού Κατεστημένου στην Αριστερά δεν έχει τίποτα το ακατανόητο επειδή, ανεξάρτητα από το αν πετύχουν η αποτύχουν οι πραξικοπηματικές φιλοδοξίες του Τραμπ, ο εχθρός που πρέπει να συντριβεί από αυτό τον καλό κόσμο θα είναι πάντα η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ και οι σύντροφοί της επικεφαλής του μεγάλου κοινωνικού κινήματος της ριζοσπαστικής αμερικανικής νεολαίας που ενέπνευσε και έπλασε αυτή η αμερικανική « ιδιοτροπία » που είναι ο ανεξάρτητος σοσιαλιστής γερουσιαστής Μπέρνι Σάντερς. Και αυτό επειδή μόνον αυτή η νεαρή ριζοσπαστική αμερικανική Αριστερά θέλει και μπορεί να μπει επικεφαλής του λαϊκού κινήματος αντίστασης στα αντιδημοκρατικά και πραξικοπηματικά σχέδια και ενέργειες του Τραμπ. Όπως εξάλλου, μόνον αυτή η ίδια ριζοσπαστική αμερικανική Αριστερά θέλει και μπορεί να εναντιωθεί με όλα τα μέσα στη νεοφιλελεύθερη συγκατοίκηση Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών, που ενσαρκώνει η διαβόητη κυβέρνηση Μπάιντεν-Μιτς ΜακΚόννελ που τόσο εύχεται η Γουώλ Στρητ και οι αστικές ελίτ της χώρας.

Και η ευρωπαϊκή αριστερά ; Τι λέει και τι κάνει για όλα αυτά ; Δυστυχώς, συνεχίζει να μένει απαθής, να μην εκδηλώνει την παραμικρή έμπρακτη αλληλεγγύη σε όλες και όλους εκείνους που αγωνίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες περισσότερο παρά ποτέ και για εμάς τους ίδιους, για ολάκερη την ανθρωπότητα και τον πλανήτη της. Ή όπως το έλεγε τόσο σωστά ο Τσε Γκεβάρα, « πολεμάνε στην πιο σπουδαία από όλες τις μάχες, επειδή ζουν στην κοιλιά του κτήνους » ! Άραγε μέχρι πότε σύντροφοι ; Το πράγμα επείγει αφάνταστα και είναι και προς το δικό σας συμφέρον…

Σημειώσεις

1. Βλέπε επίσης το προηγούμενο άρθρο μας « Με τον Τραμπ να αρνείται να φύγει -Η απειλή του εμφυλίου πλανιέται τώρα πάνω από τις ΗΠΑ”: https://www.contra-xreos.gr/arthra/1465-me-ton-tramp-arneitai-na-fygei-i-apeili.html

Και επίσης, δυο άρθρα γραμμένα τον Μάρτιο και τον Οκτώβριο 2019 με τους εύγλωττους τίτλους: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες ένα βήμα πριν την εμφύλια σύρραξη” (https://www.contra-xreos.gr/arthra/1407-oi-inomenes-politeies-ena-vima-prin-tin-emfylia-syrraksi.html), και “Το φάσμα του εμφυλίου πλανιέται ήδη πάνω από τις ΗΠΑ!” (https://www.contra-xreos.gr/arthra/1375-civil-war.html)

Γενικότερα, τα άρθρα μας εδώ και τουλάχιστον δυο χρόνια, δεν αρκούνταν να προειδοποιούν για τα αντιδημοκρατικά και δικτατορικά σχέδια του Τραμπ, αλλά και περιέγραφαν συχνά λεπτομερώς αυτά που βλέπουμε να συμβαίνουν τώρα στις ΗΠΑ μπροστά στα μάτια μας…

2. Η υπόθεση της επονομαζόμενης επιχείρησης “Lincoln Project” είναι πολύ διδακτική για τη βούληση των Δημοκρατικών ηγετών να προετοιμάσουν τη συγκατοίκηση με τους Ρεπουμπλικάνους. Χρηματοδοτημένο από το Δημοκρατικό κόμμα με πάνω από 70 εκατομμύρια δολλάρια, η επιχείρηση Lincoln Project που συσπείρωνε μερικές αντιφρονούσες προσωπικότητες του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, είχε για αποστολή να ανοίξει ρωγμές στην εκλογική βάση αυτού του κόμματος. Παρά την τεράστια διαφήμησή του από τα μεγάλα ΜΜΕ που πρόσκεινται στους Δημοκρατικούς, η αποτυχία του ήταν πασιφανής : Οι Ρεπουμπλικάνοι που ψήφισαν τον Τραμπ ήταν το 2020 περισσότεροι από ότι το 2016 (93 % έναντι 90%) ! Πράγμα που δεν εμπόδισε αυτούς τους Ρεπουμπλικάνους αντιφρονούντες να επιτεθούν βίαια -με την ενθάρρυνση των Δημοκρατικών ηγετών- στην αριστερά του κόμματος η αμαρτία της οποίας ήταν ότι συνέβαλε όσο κανείς άλλος στη νίκη του Μπάιντεν…

Μετάφραση από τα Γαλλικά

Πηγή:www.contra-xreos.gr

του Μάριου Αυγουστάτου

Καθώς οι ψηφοφόροι στις ΗΠΑ προετοιμάζονται για το τελευταίο επεισόδιο των εκλογών, υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να χάσει ο Τραμπ. Είναι όμως εναλλακτική λύση για την εργατική τάξη ο Joe Biden, οι Δημοκρατικοί και το νεοφιλελεύθερο κέντρο;

Ο απερχόμενος(;) Ντόναλντ Τραμπ

Μετά από τέσσερα χρόνια τρόμου για τους από κάτω στις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο πλανήτη, ο Ντόναλντ Τραμπ αντιμετωπίζει μια τεράστια κρίση ενόψει των εκλογών στις ΗΠΑ την Τρίτη 3 Νοέμβρη. Οι κλυδωνισμοί από την πανδημία, οι κατακόρυφα αυξανόμενες ουρές στα γραφεία ανεργίας και τις τράπεζες τροφίμων αλλά και το Black Lives Matter έχουν δημιουργήσει τεράστια προβλήματα για τον Trump.
Ο καταστροφικός του χειρισμός της πανδημίας προκάλεσε περισσότερους από 220.000 θανάτους και έκανε χειρότερες τις ήδη βαθιές ανισότητες στην κοινωνία των ΗΠΑ. Το βάρος έπεσε στις πλάτες των φτωχών και των Αφροαμερικανών. Οι Αφροαμερικανοί μετράνε θανάτους τρεις φορές πάνω από το ποσοστό των λευκών.
Ταυτόχρονα -και μιλάμε για την ισχυρότερη οικονομική και στρατιωτική δύναμη στον κόσμο- η ανεργία αυξάνεται, έχοντας φτάσει μέχρι το 16% (επίσημα και με διάφορα στατιστικά τερτίπια το κρατάνε πλέον σε μονοψήφιο αριθμό) εν μέσω πανδημίας. Αριθμοί που είναι πλασματικοί αφού στην πραγματικότητα η ανεργία κι η φτώχεια είναι πολύ χειρότερες.
Ο Τραμπ που μάχεται για να επανεκλεγεί, ενέπνευσε και συνεχίζει να εμπνέει την ακροδεξιά και τους απανταχού ρατσιστές. Πρόσφατα, είπε απευθυνόμενος στη ναζιστική συμμορία γνωστή ως Proud Boys «stand back and stand by» εν όψει των εκλογών. Και είναι μία από τις διάφορες φασιστικές ομάδες που έχει ενισχύσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Σε μια πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη, έδωσε σιωπηρή υποστήριξη στη θεωρία συνωμοσίας QAnon, ένα εργαλείο αντισημιτών και ρατσιστών. ((https://www.theguardian.com/commentisfree/2020/oct/17/donald-trump-is-the-qanon-president-and-hes-proud-of-it))
Όταν φασίστας δολοφόνησε τη διαδηλώτρια Heather Heyer στο Charlottesville το 2017, ο Trump είπε ότι υπήρχαν «πολύ καλοί άνθρωποι και στις δύο πλευρές»… ((https://www.washingtonpost.com/dc-md-va/2018/12/12/heather-heyers-mother-has-message-trump-please-think-before-you-speak/))
Οι ακροδεξιοί οπαδοί του υποστηρίζουν το καθεστώς των απελάσεων, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι μόνιμοι αποδιοπομπαίοι τράγοι είναι φυσικά οι μετανάστες.
Μια πρόσφατη έκθεση της ομάδας πολιτικών δικαιωμάτων της ACLU (American Civil Liberties Union, www.aclu.org) αποκάλυψε ότι οι δικηγόροι ακόμα αγωνίζονται να βρουν τους γονείς 545 μεταναστών παιδιών που χωρίστηκαν λόγω της ρατσιστικής πολιτικής αναγκαστικού χωρισμού. ((https://twitter.com/ACLU/status/1318706837106155520))
Στην πραγματικότητα η εκλογική του νίκη το 2016 ήταν ένα σύμπτωμα μιας αμερικανικής κοινωνίας σε βαθιά κρίση, κοινωνική και πολιτική. Το «αμερικανικό όνειρο» του καπιταλισμού που φέρνει την «ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας» ήταν πάντα μια ψευδαίσθηση και ένα ψέμα για δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους της εργατικής τάξης, φτωχούς και μαύρους. Αλλά αυτό το όνειρο μετατράπηκε σε εφιάλτη τις τελευταίες δεκαετίες.
Όταν ο Τραμπ μπήκε στον Λευκό Οίκο, το κατώτερο πραγματικό ωρομίσθιο ήταν στα επίπεδα του 1972. ((https://www.cbpp.org/research/economy/policy-basics-the-minimum-wage))
Μετά την απελπισία και την απογοήτευση του κόσμου από την αποτυχημένη (νεο)φιλελεύθερη “κεντροδεξιά” του Ομπάμα, ο δισεκατομμυριούχος Τραμπ φάνταζε επιτυχώς ως «αντισυστημικός» και «outsider» που «θα τσάκιζε τις ελίτ».
Η (ακρο)δεξιά του Τραμπ ενσωμάτωσε το ρατσισμό απέναντι σε μετανάστες και μειονότητες, και χρησιμοποίησε κυνικά ζητήματα “πολέμου των πολιτισμών”. ((https://www.politico.eu/article/president-donald-trump-team-message-clash-of-civilizations-back/))
Παρόλο που η Κλίντον έλαβε 2,87εκατομ. ψήφους παραπάνω (ελέω εκλογικού συστήματος) η αναμέτρηση ήταν πολύ πιο εύκολη απ’ότι θα φανταζόταν ποτέ ο ίδιος, απέναντι στην πολεμοκάπηλη Χίλαρι Κλίντον, τσιράκι της Wall Street και των μεγάλων επιχειρήσεων.
Ο Τραμπ έχει αρνηθεί επανειλημμένα να πει ξεκάθαρα ότι θα αποδεχτεί το αποτέλεσμα των εκλογών εάν χάσει. ((https://edition.cnn.com/2020/09/24/politics/trump-election-warnings-leaving-office/index.html))
Έχει αμελήσει κατηγορίες ότι ακροδεξιές ομάδες είχαν σχέδιο να απαγάγουν και να δολοφονήσουν δύο κυβερνήτες στο Μίσιγκαν και τη Βιρτζίνια. Τον Απρίλιο ξεκάθαρα υποκίνησε τις ομάδες ένοπλων πολιτοφυλακών τον Απρίλιο που εισέβαλαν στο τοπικό κοινοβούλιο όταν έγραψε στο Twitter «LIBERATE MICHIGAN!», γιατί… η κυβερνήτης ζητούσε κοινωνικές πολιτικές εν μέσω πανδημίας. ((https://www.theguardian.com/us-news/2020/oct/13/virginia-governor-ralph-northam-kidnap-plot-fbi))
((https://www.motherjones.com/politics/2020/10/men-who-allegedly-plotted-to-kidnap-michigan-governor-celebrated-violent-far-right-extremism/))
Τα στελέχη των Δημοκρατικών στο σύνολό τους παρουσιάζουν τον Τραμπ ως «εκτροπή» ή ακόμη και «υπαρξιακή απειλή» για τις ΗΠΑ, αλλά απέχουν μακράν από τα πολιτικά καθήκοντα που θα έβαζε μια τέτοια συνθήκη. Στο συνέδριο των Δημοκρατικών από τον Μπαράκ Ομπάμα ως την Αλεξάντρα Οκάσιο-Κορτέζ, όλες οι τοποθετήσεις ισχυρίστηκαν ότι στην κάλπη του Νοέμβρη παίζεται «η τελευταία ευκαιρία να σώσουμε τη δημοκρατία».
Μας θυμίζουν κατά πολύ τις κραυγές «Να φύγει ο Μπους».
Σαφώς και οι νεοναζιστικές, ρατσιστικές, ακροδεξιές ομάδες έχουν ενισχυθεί από τις πολιτικές και τις δηλώσεις του Τραμπ και έχουν διαπράξει εγκλήματα. Αλλά όσο κι αν είναι εν δυνάμει επικίνδυνο, δεν υπάρχει κάποιο φασιστικό σχέδιο εν εξελίξει στις ΗΠΑ. Η διακυβέρνηση είναι η καλύτερη δυνατή για την άρχουσα τάξη, όσον αφορά την προάσπιση των συμφερόντων της. Το «παιχνιδάκι» του Τραμπ με τις ομάδες των φασιστών είναι ανησυχητικό, αλλά δε μπορούμε να μιλήσουμε συνολικά για ένα φασιστικό κίνημα, με οργανωμένο κόμμα αλλά και με μια ελίτ πρόθυμη να το στηρίξει ή έστω να το ανεχτεί, με στόχο τη συντριβή των εργατικών συνδικάτων και την εξολόθρευση της αντιπολίτευσης και των αντιστάσεων. Η σχέση Τραμπ-φασιστών, θυμίζει περισσότερο το πως ανελίχθηκε ο Νίξον παράλληλα με την μαζική επανενεργοποίηση της ΚΚΚ.

Δημοκρατικοί και Τζο Μπάιντεν

Για τις φετινές εκλογές, άλλη μια φορά φέτος ο μηχανισμός των Δημοκρατικών έχει φροντίσει να επιλέξει «μια απ’τα ίδια» απέναντι τον Τραμπ.
Ο Μπάιντεν λέει ελάχιστα για πολιτικές που θα βοηθήσουν ουσιαστικά την εργατική τάξη. Οι περισσότερες συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από το ότι ο Μπάιντεν είναι «επιστροφή στην… ευγένεια» και ότι «έχει μεγαλώσει στον Λευκό Οίκο και ξέρει τη δουλίτσα». Μια μεθοδολογία που επιμελώς βάζει τα ταξικά θέματα στην άκρη. ((https://www.forbes.com/sites/andrewsolender/2020/10/27/at-close-of-a-brutal-campaign-biden-campaign-urges-a-return-to-civility/#341c27c02a72))
Ο Τζο Μπάιντεν έχει μια υποτιθέμενη «προοδευτική» αύρα σε σύγκριση με την Κλίντον επειδή ήταν αντιπρόεδρος του Μπαράκ Ομπάμα. Όμως ο Μπάιντεν είναι ο υποψήφιος των μεγάλων επιχειρήσεων, των γερακιών Πεντάγωνου και του ΝΑΤΟ, της CIA. Είναι βγαλμένος από την καρδιά του καπιταλισμού και του αμερικανικού κράτους.
Σίγουρα, για εκατομμύρια απλούς ανθρώπους εκπροσωπεί την ελπίδα απέναντι στο «τέρας» Τραμπ. Nα θυμηθούμε ότι η νεοφιλελεύθερη διοίκηση του «προοδευτικού» Ομπάμα (που ψηφίστηκε μετά το «τέρας» Μπους) συνέχισε τις ιμπεριαλιστικές σφαγές στο εξωτερικό και τις απελάσεις στο εσωτερικό και κατά τη διάρκεια της θητείας του έλαβαν μέρος οι περισσότερες δολοφονίες Αφροαμερικανών από αστυνομικούς.
Ο Μπάιντεν ακόμη και εν μέσω τής πανδημίας, αρνείται να υποστηρίξει την καθολική υγειονομική περίθαλψη και λαμβάνει δωρεές από την ιδιωτική βιομηχανία υγείας και τις φαρμακευτικές. ((https://apnews.com/article/6245d9ac166d4dd9a66dd017306a048b))
Η οικονομική εκστρατεία του Μπάιντεν συγκέντρωσε σχεδόν 200 εκατομμύρια δολάρια μόνο από δωρητές που έδωσαν τουλάχιστον 100.000$. Διπλάσια από το ποσό που μάζεψε ο Τραμπ και μιλάμε για το ποσό που προέρχεται από τους πλούσιους και τις μεγάλες εταιρείες.
Ο Μπάιντεν υποτίθεται έκλεισε το μάτι στο κίνημα BLM επιλέγοντας την Καμάλα Χάρις ως συνυποψήφια του. ((https://www.redtopia.gr/fuck-cop-mala-harris-ena-proto-scholio-gia-tin-ypopsifiotita-kamala-charis/))
Όμως η ρητορική του νόμου και της τάξης υπήρξε ανέκαθεν χαρακτηριστικό της πολιτικής του. Ο Μπάιντεν το 1994 συνέγραψε το νόμο Violent Crime Control and Law Enforcement Act (περί βίαιου ελέγχου εγκλήματος και επιβολής του νόμου) σε αγαστή συνεργασία με το NAPO (National Association of Police Organizations) που έβγαλε 100.000 αστυνομικούς στους δρόμους, με χιλιάδες συλλήψεις (κυρίως μαύρους και λατίνους), 60 νέες θανατικές ποινές, και 125.000 νέα κελιά, ουσιαστικά διοχέτευσε δημόσιο χρήμα στις ιδιωτικές φυλακές.
Και όταν ξέσπασε το BLM φέτος, συνέστησε στους αστυνομικούς να εκπαιδεύονται για να πυροβολούν ανθρώπους στα… πόδια. ((https://www.kar.org.gr/2020/06/03/tzo-mpainten-gia-astynomiki-via-na-toys-pyrovoloyn-sta-podia-ki-ochi-stin-kardia/))
Εκατομμύρια κόσμος της εργατικής τάξης θα ψηφίσουν τους Δημοκρατικούς παρά το γεγονός ότι είναι το κόμμα των αφεντικών και το ξέρουν. Μια πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι το 56% των ψηφοφόρων του τον υποστηρίζει απλά επειδή δεν είναι “Τραμπ”. ((https://www.forbes.com/sites/jackbrewster/2020/08/13/poll-56-of-biden-voters-say-theyre-voting-for-him-because-hes-not-trump/?sh=63fbffdb6132))

Οι παγίδα για τους από κάτω του «Settle for Biden»

Υπάρχει ένας τεράστιος κίνδυνος ότι τα κινήματα και οι εργατικές αντιστάσεις που ξεπήδησαν στη διάρκεια της διακυβέρνησης Τραμπ θα στοιχηθούν πίσω από την ανάθεση στον Μπάιντεν και θα ξεφουσκώσουν.
Το σύνθημα «settle for Biden» είναι μαζικά δημοφιλές στα social media και έχει πλέον γίνει κεντρικό στην καμπάνια του.
Ο Μάικλ Μπράουν συνδικαλιστής στο LA λέει: «Τα συνδικάτα επικεντρώνουν τις προσπάθειές τους στην προπαγάνδα υπέρ του Δημοκρατικού κόμματος σε μια εποχή που η ταξική πάλη είναι ζωτικής σημασίας. Η Εργατική Συνομοσπονδία της Πολιτείας του Λος Άντζελες, κάθε τέσσερα χρόνια, βάζει στην άκρη σχεδόν όλη την δραστηριότητα της και σχεδόν όλα τα μέλη της κάνουν κομματική δουλειά για τους Δημοκρατικούς. Ως αποτέλεσμα, δεν υπάρχει πολύς χώρος για ταξική πάλη εκτός της στενής εκλογικής πολιτικής.»
Το Γενάρη του 1967 ο επαναστάτης μαρξιστής Hal Draper ρωτούσε: «Ποιος θα είναι ο λιγότερο κακός το 1968;». ((https://www.marxists.org/archive/draper/1967/01/lesser.htm))
Στο άρθρο του, που γράφτηκε εν όψει εκλογών και αναφερόταν στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές του 1964, όπου αντιμέτωποι ήταν ο ρατσιστής Ρεπουμπλικανός Barry Goldwater και ο τον Δημοκρατικό Λίντον Τζόνσον.
Ο Τζόνσον, ο οποίος είχε αναλάβει τον τελευταίο χρόνο την προεδρία (μετά τη δολοφονία του Κένεντι) συνέχισε μεν την πολιτική του υποστηρίζοντας το κίνημα των Πολιτικών Δικαιωμάτων (οι Δημοκρατικοί ήθελαν να ενσωματώσουν τους μαύρους, λειαίνοντας βεβαίως τον ριζοσπαστισμό του κινήματος).
Ο ρατσιστής Goldwater υποστήριξε μια πλατφόρμα ενάντια στα Πολιτικά Δικαιώματα. ((https://www.newyorker.com/magazine/1964/10/03/the-campaign-goldwater))
Ο Τζόνσον όμως συνέχισε και μια άλλη πολιτική του Κένεντι – στέλνοντας ολοένα και περισσότερα στρατεύματα στο Βιετνάμ για να συντρίψει τους Βιετκόνγκ. ((https://www.history.com/this-day-in-history/johnson-announces-more-troops-to-vietnam))
Πολλοί στην αριστερά και το αντιπολεμικό κίνημα τότε υποστήριξαν ότι η ψήφος για τον Τζόνσον ήταν η σωστή επιλογή απέναντι στον Goldwater. Μόλις ο Τζόνσον έγινε πρόεδρος, έστειλε ακόμα περισσότερες χιλιάδες στρατεύματα στο Βιετνάμ.
Κι έτσι ο Draper καταλήγει: «Λοιπόν ποιο ήταν τελικά το Μικρότερο Κακό το 1964; Με τις φιλελεύθερες εργατικές ψήφους στην τσέπη η πολιτική σε αυτήν τη χώρα κινείται σταθερά ολοένα πιο δεξιά-δεξιά-δεξιά μέχρι που ένας Lyndon Johnson θα μπορούσε να μοιάζει με ένα μικρότερο κακό. Αυτός είναι ουσιαστικά ο λόγος – ακόμα και όταν υπάρχει πράγματι ένα μικρότερο κακό – η επιλογή του μικρότερου κακού υπονομεύει κάθε πιθανότητα να πολεμήσουμε πραγματικά για το σωστό. 
Σε περιπτώσεις που η επιλογή είναι μεταξύ δύο καπιταλιστών πολιτικών, η ήττα έρχεται απλά και μόνο με την αποδοχή του περιορισμού σε αυτήν την επιλογή».
Το επιχείρημα κατά της στοίχισης πίσω από ένα «μικρότερο κακό» δεν είναι ότι δεν υπάρχουν διαφορές μεταξύ των Δημοκρατών και των Ρεπουμπλικανών. Σαφώς και υπάρχουν αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.
Επίσης, σαφέστατα και δεν μπορούμε να κάνουμε ευθεία αντιστοίχιση των συνθηκών της δεκαετίας ‘60 με το τώρα. Ο καπιταλισμός ήταν σε ξέφρενη ανάπτυξη και ακόμα μπορούσε να «δώσει» στα χαμηλότερα στρώματα. Παρόλα αυτά, παρόλο το «χάιδεμα» στα κινήματα (πχ για τα Πολιτικά Δικαιώματα) η καταστολή και η βία του κράτους ήταν αμείλικτη.
Πλέον, εν έτει 2020, με μια υγειονομική και οικονομική μακροχρόνια κρίση, με τους φτωχούς να γίνονται ολοένα και φτωχότεροι και τους πλούσιους ολοένα και πλουσιότεροι, η αντίθεση είναι κυρίως ταξική. Οι εξεγέρσεις του σήμερα έχουν πιο κλασικό υπόβαθρο μεν, επανέρχεται δε ο πολιτικός αυταρχισμός. Η εξέγερση του 2020 έχει και πανεθνικό αλλά και εργατικό χαρακτήρα, η ανάκαμψη των ταξικών αγώνων είναι πρωτοφανής. Σ’αυτή την πρωτοπορία υποχωρεί ραγδαία η ηγεμονική κουλτούρα των πολλαπλών ταυτοτήτων, στο οποίο στηριζόταν η ατράνταχτη πολιτική ηγεμονία των Δημοκρατικών. Πλέον αναζητούν τον κοινό παρονομαστή. Υπάρχουν ποιοτικές μεταβολές στο κίνημα και ένα σημαντικό στοιχείο είναι το χαρακτηριστικό της επιμονής για μεγάλα διαστήματα.
Η αριστερά και τα κινήματα όταν στοιχίζονται πίσω από το Δημοκρατικό κόμμα, στην πραγματικότητα ενισχύουν δεξιές πολιτικές. Το συμπέρασμα είναι ότι σε κάθε ιστορική συγκυρία «δεν μπορείς να πολεμήσεις τη νίκη των πιο δεξιών δυνάμεων θυσιάζοντας τη δική σου ανεξάρτητη δύναμη».

Οι αντιστάσεις πέρα από το δίπολο Δημοκρατικοί-Ρεπουμπλικάνοι

Ενώ στην Ευρώπη η πολιτική κλίνει ολοένα και πιο δεξιά, στις ΗΠΑ κλιμακώνεται η πόλωση. Προς τα αριστερά σε κινηματικό επίπεδο (εξέγερση BLM και όχι μόνο) αλλά και συσπείρωση της δεξιάς και των ρατσιστών υπέρμαχων της “λευκής ανωτερότητας” και υπέρ του νόμου και της τάξης. Το έργο το έχουμε ξαναδεί τουλάχιστον από τη δεκ 60: κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα, αντιπολεμικό, εξεγέρσεις των μαύρων, μέχρι και το κίνημα Occupy. Και, σχεδόν κάθε φορά, έρχονται οι (νεο)φιλελεύθεροι Δημοκρατικοί, λειαίνοντας τις γωνίες, ενσωματώνουν κάποια στελέχη αποστεώνοντας το κίνημα.
Στις ΗΠΑ, η πιο μαζική σοσιαλιστική οργάνωση είναι οι DSA, με 75.000 μέλη. Υποστήριξαν την υποψηφιότητα Σάντερς, αλλά αφότου έχασε το χρίσμα, δεν υποστήριξαν τον Μπάιντεν (δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα υποστήριξης του).
Τα κεντρικά και εκλεγμένα στελέχη με τους Δημοκρατικούς (Alexandria Ocasio Cortez, Ilhan Omar, Rashida Tlaib και Ayanna Pressley) απολαμβάνουν δημοσιότητα στα ΜΜΕ και θεωρητικά στηρίζουν κινηματικές απόψεις, οργάνωσαν (ιντερνετικές) εκδηλώσεις-συζητήσεις κατά του ρατσισμού και της αστυνομικής βίας και καμπάνιες τύπου poll, αλλά ουσιαστικά έχουν πάρει αποστάσεις από κινήματα όπως το BLM κλπ. Kαι ειδικά στις κρίσιμες πολιτικές στιγμές (βλ. υποψ. Ταμάλα Χάρις) σιώπησαν ή ακόμα χειρότερα δήλωσαν υπέρ των επιλογών των Δημοκρατικών.
Οι διαδηλώσεις ήταν στην ημερήσια διάταξη στις ΗΠΑ του Τραμπ από την πρώτη μέρα. Η προεδρία του ξεκίνησε με τα εκατομμύρια που συμμετείχαν στις γυναικείες πορείες και εκείνους που διαδήλωσαν κατά της απαγόρευσης της εισόδου των μουσουλμάνων στη χώρα.
Μετέπειτα ήρθε ένα κύμα απεργιών των εκπαιδευτικών. Σε συνέντευξη του 2018 μία απεργός στη Δυτική Βιρτζίνια, έλεγε πώς ένιωσε ότι «ξεκίνησαν μια επανάσταση, που θα επεκταθεί παντού». ((«Red State Revolt, The Teachers’ Strike Wave and Working-Class Politics», Eric Blanc, 2019 Verso)) Υπερβολική εκτίμηση σίγουρα, αλλά ενδεικτική του κλίματος.
Φέτος, σημειώθηκαν επίσης χιλιάδες απεργίες. Πολλές από αυτές ήταν δράσεις απ’τα κάτω, από πρωτοβάθμια σωματεία, ως απάντηση σε μη ασφαλείς χώρους εργασίας λόγω του Covid-19. Συνολικά 1.100 απεργίες έχουν πραγματοποιηθεί από τον Μάρτιο σύμφωνα με το Payday Report ((https://paydayreport.com/covid-19-strike-wave-interactive-map/)) – το οποίο παρακολουθεί τους αγώνες των εργαζομένων στις ΗΠΑ. Έγιναν προσπάθειες να συνδεθεί ο αγώνας των εργαζομένων με το κίνημα BLM, με την απεργία BLM τον Ιούνιο. Σε όλες τις μεγάλες και στις περισσότερες μικρότερες πόλεις, πολλοί και πολλές συμμετείχαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε κάποιο είδος δράσης για το BLM.
Η έξαρση των αγώνων έχει ήδη ανοίξει πολλές συζητήσεις για το σύστημα.
Ο Albert Lee, συνδικαλιστής από το Πόρτλαντ λέει ενδεικτικά: «Όταν εγώ και άλλοι σοσιαλιστές μιλούσαμε πριν από ένα χρόνο για την κατάργηση της αστυνομίας ή την κατάργηση των φυλακών, μας έλεγαν ότι αυτές οι ιδέες ήταν πολύ ριζοσπαστικές, αλλά τώρα δεν συμβαίνει αυτό, αυτές οι ιδέες θεωρούνται κοινή λογική στο κίνημα και όχι μόνο. Ο Trump πρέπει να φύγει ούτως ή άλλως. Αλλά οι καταστάσεις μας δείχνουν ότι όσοι αγωνίζονται δεν θα κάνουν πίσω πια. Δεν πρόκειται να ενσωματωθούν στον Μπάιντεν, απλώς θα συνεχίσουν.»

Ο Μπάιντεν δεν προσφέρει καμία λύση απέναντι στον Τραμπ

Η ριζοσπαστικοποίηση της εργατικής τάξης, η εξέγερση του Black Lives Matter, όλες οι κοινωνικές διεργασίες που συμβαίνουν σήμερα είναι κοσμογονικών διαστάσεων. Η σύνδεση των αντιστάσεων, των κινημάτων με πολιτικοποίηση είναι μια πολύ σημαντικές παρακαταθήκες για το αύριο, πρωτοφανείς για τις ΗΠΑ.
Η ελπίδα βρίσκεται στους αγώνες έξω από τους Δημοκρατικούς, πέρα από τα δύο κόμματα που αντιπροσωπεύουν το σύστημα και αγωνίζονται για πραγματική αλλαγή. Ούτε οι Δημοκρατικοί ούτε οι Ρεπουμπλικάνοι θα μπορούσαν να είναι «φίλοι» μας. Ο ρόλος των επαναστατών είναι η ενίσχυση και πολιτικοποίηση των υφιστάμενων κοινωνικών κινημάτων στους δρόμους και στα συνδικάτα με κέντρο την ταξική πολιτική.
Εδώ και κάποια χρόνια δεν είναι πλέον «ταμπού» στις ΗΠΑ, στην καρδιά του καπιταλισμού, το να αναφέρεται κανείς στο σοσιαλισμό. Περισσότερο από ποτέ οι από κάτω στις ΗΠΑ έχουν την ανάγκη για το δικό τους ανεξάρτητο εργατικό κόμμα. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο καθήκον: η δουλειά στην κατεύθυνση του χτισίματος ανεξάρτητου, εργατικού, μαζικού και ορατού αριστερού πολιτικού πόλου. Το θέμα δεν είναι τόσο οι εκλογές, το θέμα είναι η πραγματική ενίσχυση και μαζικοποίηση των κινημάτων που θα οδηγήσουν και σε πολιτικές λύσεις.

του Γιώργου Μητραλιά*

Ώρα με την ώρα, η ιστορία επιταχύνεται όσο ποτέ άλλοτε στις Ηνωμένες Πολιτείες ενώ τα κάθε λογής σοβαρά γεγονότα που διαδραματίζονται τόσο στην κορυφή του Κράτους όσο και στη βάση της κοινωνίας της παγκόσμιας υπερδύναμης, επιβεβαιώνουν τις χειρότερες προβλέψεις. Από εδώ και πέρα, δεν υπάρχει πια καμιά αμφιβολία : ο Τραμπ και οι δικοί του επέλεξαν οριστικά την πολιτική του χειρότερου και οι Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν να βυθίζονται σε μια γενικευμένη αδελφοκτόνα σύρραξη με αβέβαιη τελικά έκβαση.

Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους και είναι εύγλωττα. Οι πραιτοριανοί του Τραμπ που είναι οι Αμερικανοί αστυνομικοί, αυξάνουν τις δολοφονικές τους επιθέσεις θύματα των οποίων είναι σχεδόν πάντα Αφροαμερικανοί. Και αυτή τη φορά, τους μπάτσους ενισχύουν όλο και πιο πολύ ρατσιστές και νεοναζιστές “πολιτοφύλακες” που δεν διστάζουν πια να εφορμήσουν (με αυτοκίνητα) ή να πυροβολήσουν ενάντια στους αντιρατσιστές διαδηλωτές. Όμως, τώρα υπάρχει μια νέα εξέλιξη τεράστιας σημασίας: Ο ρατσιστικός και φασιστικός συρφετός, με επικεφαλής τον Τραμπ και τον Πένς, όχι μόνο αναγορεύει σε “ήρωες” αυτούς τους δολοφόνους, αλλά και καλεί τους πιστούς του να πάρουν τα όπλα (που εξάλλου διαθέτουν σε μεγάλες ποσότητες) και να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους! Συμπερασματικά, για αυτούς που θα είχαν ακόμα αμφιβολίες, ο Αμερικανός Πρόεδρος, από κοινού με τον αντιπρόεδρό του, τους Ρεπουμπλικάνους βουλευτές και γερουσιαστές του, τον ακροδεξιό τύπο, τις ευαγγελικές εκκλησίες (που συγκεντρώνουν εκατομμύρια για τη στήριξη αυτών των δολοφόνων “ηρώων”) και τους υπεροπλισμένους πολιτοφύλακες τους, προτρέπουν δημόσια σε διάπραξη μαζικών φόνων. Ή ακόμα χειρότερα, καλούν σε εμφύλιο πόλεμο για την εξόντωση των αντιπάλων τους! (1)

Ταυτόχρονα, ο Τραμπ δηλώνει – και πάλι- ότι θα μπορούσε να μείνει στην εξουσία για άλλα …δώδεκα χρόνια (!), προτρέπει του Ρεπουμπλικάνους της Β. Καρολίνας να ψηφίσουν …δυο φορές (μια στη κάλπη και μια δια αλληλογραφίας), ενώ επιταχύνει την επίθεσή του ενάντια στο δημοφιλέστατο θεσμό του Ταχυδρομείου, που προτιμά να τον δει να διαλύεται παρά να εγγυάται την ψήφο δια αλληλογραφίας εκείνων που παίρνουν στα σοβαρά την πανδημία, δηλαδή των αντιπάλων του ψηφοφόρων. Και όλα αυτά ενώ εξαπολύει καθημερινά καταιγισμό χυδαίων ύβρεων ή παρανοϊκών ψεμμάτων ενάντια στους αντιπάλους του και υπερισχύει στο πεδίο της πιο παραληρηματικής προσωπολατρείας ακόμα και ενός Τσαουσέσκου, ενός Σαντάμ ή ενός Μουσολίνι. Γιατί; Μα, επειδή κανένας από αυτούς τους δικτάτορες δεν μπόρεσε ποτέ να “εξυμνηθεί” από τους αυλοκόλακες τους όσο ο Τραμπ στη διάρκεια των τριών ημερών του ανεκδιήγητου “Ρεπουμπλικανικού Συνεδρίου” όπου έφτασε να αποκληθεί …”θεόσταλτος” ή “εκλεκτός’ του ίδιου του Θεού, και επειδή ποτέ κανένας τους δεν τόλμησε να δηλώσει αυτά που πριν λίγο δήλωσε ο Τραμπ: ότι μιλάει κατευθείαν στο Θεό και ότι συζητά μαζί του τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει…

Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον Τραμπ ότι κρύβει τις επιδιώξεις και τα σχέδιά του, ότι δεν αποκαλύπτει -μάλιστα, εδώ και καιρό- τι θέλει να κάνει για να παραμείνει γατζωμένος στην εξουσία. Ωστόσο, σχεδόν οι πάντες έξω από τις ΗΠΑ προτιμούν να μην τον ακούνε, να μην τον πιστεύουν, να μην τον παίρνουν στα σοβαρά. Ακριβώς όπως έκανε η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών και των εφημερίδων στο μεσοπόλεμο, που προτιμούσαν να μην πιστεύουν τον Χίτλερ -μέχρι και την παραμονή του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου!- και να μην παίρνουν στα σοβαρά τις άγρια αντισημιτικές και πολεμοχαρείς απειλές του…

Και το Κατεστημένο των Δημοκρατικών ; Μετά από μια μακρά περίοδο στη διάρκεια της οποίας οι κορυφές του, τα δημοσιογραφικά τους όργανα (Τάϊμς της Νέας Υόρκης, Ουάσιγκτον Ποστ, CNN,…) καμώνονταν πως δεν άκουγαν τις απειλές του Τραμπ, τώρα -επιτέλους !- αντιδρούν. Και κατ’εικόνα και ομοίωση των Δημοκρατικών ψηφοφόρων τους, το 75 % των οποίων φοβάται ότι ο Τραμπ δεν θα αποδεχτεί την ήττα του, δεν κρύβουν πια τους φόβους τους και δείχνουν πολύ ανήσυχοι. Όμως, δεν κάνουν τίποτα. Ή μάλλον, δείχνουν να θέλουν να πολεμήσουν τον Τραμπ εμφανιζόμενοι… πιο Τραμπ από τον Τραμπ. Και έτσι βλέπουμε τον Μπάϊντεν να κατηγορεί τον Τραμπ για την τάχα…συμφιλιωτική του στάση απέναντι στην Κίνα (!), να στηλιτεύει την “αναρχία” στους δρόμους του Πόρτλαντ ή της Κενόσα και να υποστηρίζει άνευ όρων τα ορυκτά καύσιμα ή το Πεντάγωνο. Το αποτέλεσμα αυτής της μεγαλοφυούς τακτικής είναι ήδη ορατό: ο Τραμπ ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις και οι υποστηρικτές του δείχνουν να έχουν αναθαρρήσει και έχουν ξαναβρεί τον ενθουσιασμό τους. Όπως και νάχει, το βέβαιο είναι πως φαίνεται πια ότι αποκλείεται να δούμε τον Μπάϊντεν να συντρίβει εκλογικά τον Τραμπ. Πράγμα που σημαίνει ότι εκλείπει οριστικά και η μόνη δυνατότητα που υπήρχε για να εξαναγκαστεί ο Τραμπ να εγκαταλείψει ειρηνικά την εξουσία.

Κατά συνέπεια, και ενώ απομένουν λιγότερο από 60 μέρες μέχρι τις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, είναι ξεκάθαρο ότι η μοναδική ελπίδα έρχεται από τη μόνη δύναμη που εμφανίζεται αποφασισμένη να φράξει το δρόμο στον Τραμπ και στα εφιαλτικά του σχέδια, το μεγάλο ριζοσπαστικό λαϊκό κίνημα που διαδηλώνει ήδη μαζικά στους δρόμους των αμερικανικών πόλεων ! Και πρέπει να παραδεχτούμε πως αυτή η ελπίδα είναι τεραστίων διαστάσεων, όπως εξάλλου το υποδηλώνει το γεγονός ότι το μεγαλύτερο από τα παρόντα κινήματα, το Black Lives Matter (BLM), έχει μπορέσει να κατεβάσει στις διαδηλώσεις του…27 εκατομμύρια διαδηλωτές μέσα στους τρεις τελευταίους μήνες! Διαδηλωτές που παλεύουν ηρωϊκά εδώ και μήνες ενάντια στις δυνάμεις της στρατιωτικοποιημένης αστυνομίας (εδώ και πάνω από 100 μέρες στο Πόρτλαντ!) και που αντιμετωπίζουν, συχνά με επιτυχία, τις διάφορες ρατσιστικές και νεοφασιστικές πολιτοφυλακές, οι οποίες δεν διστάζουν πια να ρίχνουν στο ψαχνό…

Είναι λοιπόν σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή που το μαζικό ριζοσπαστικό κίνημα περνάει στην επίθεση, που γίναμε μάρτυρες ενός γεγονότος ιστορικών διαστάσεων, της πολιτικής απεργίας των μπασκετμπολιστών του NBA, η οποία απλώθηκε ακαριαία σε σχεδόν όλα τα επαγγελματικά σπορ της χώρας! Αυτή η απεργία -που έχει ήδη παγκόσμια απήχηση- δεν πέφτει από τον ουρανό: Προετοιμάστηκε από το 2016 κυρίως από τις βολονταριστικές αλλά και καλομελετημένες πρωτοβουλίες αυτού του απίστευτα θαρραλέου και μεγαλοφυούς επαναστάτη αγωνιστή που είναι ο επαγγελματίας παίκτης του αμερικανικού ποδοσφαίρου Κόλιν Κέπερνικ, που βλέπει το τότε (2016) μοναχικό του γονάτισμα διαμαρτυρίας ενάντια στην αστυνομική κτηνωδία κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ, να γενικεύεται και να υιοθετείται τώρα πια από εκατοντάδες χιλιάδες επαγγελματίες και ερασιτέχνες αθλητές και αθλήτριες στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά και σε ολάκερο τον πλανήτη!

Ωστόσο, δεν είναι τυχαίο που ήταν οι μπασκετμπολίστες του NBA που έκαναν την αρχή καθώς πάει καιρός που η πολιτικοποίηση και η μαχητικότητά τους έχουν κάνει το NBA πραγματικό κάστρο της αμερικανικής αντιρατσιστικής αριστεράς. (2) Να λοιπόν γιατί είδαμε παλαίμαχους του NBA αλλά και σημερινές παίκτριες του WNBA να οργανώνουν και να μπαίνουν επικεφαλής των κινητοποιήσεων του BLM σε πολλές πόλεις -και στη Μινεάπολη του Τζωρτζ Φλόϋντ-, καθώς και τεράστιες προσωπικότητες του NBA όπως τον Lebron James ή τον προπονητή της εθνικής των ΗΠΑ Gregg Popovich να γίνονται καθημερινός εφιάλτης για τον Τραμπ. Είναι λοιπόν εξαιτίας της σημασίας και της τεράστιας απήχησης αυτής της απεργίας στο NBA που εκείνος που έσπευσε να κάνει τα πάντα για να την σπάσει το συντομότερο δυνατό είναι ο ίδιος άνθρωπος που τορπίλισε, δυστυχώς με επιτυχία, την προεδρική εκστρατεία του Μπέρνι Σάντερς. Πρόκειται για τον Μπάρακ Ομπάμα που, με τη βοήθεια των ηγετών της μαύρης αστικής τάξης (των ίδιων που καλούσαν πιεστικά τους διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν για τη δολοφονία του Τζωρτζ Φλόϋντ …να γυρίσουν πάραυτα στα σπίτια τους), άσκησε ασφυκτική προσωπική πίεση στους επικεφαλής της απεργίας για να την σταματήσουν αμέσως, για να μην δώσουν …« επικίνδυνες ιδέες » σε άλλους αμερικανούς εργαζόμενους. Αυτός είναι εξάλλου ο λόγος που αυτή η απεργία βαφτίστηκε ακαριαία… « μποϋκότ », γεγονός που προκάλεσε τις οργισμένες αντιδράσεις των εκπροσώπων της αμερικανικής αριστεράς, με επικεφαλής την Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ, που τόνισαν δίκαια ότι οι λέξεις δεν είναι αθώες καθώς… « terminology matters »…

Να λοιπόν πού βρισκόμαστε λιγότερο από δυο μήνες πριν ανοίξουν -αν βέβαια…ανοίξουν- οι κάλπες των προεδρικών εκλογών. Η κατάσταση είναι παραπάνω από εκρηκτική, και οι προβλέψεις για την τελική έκβαση της γιγάντιας σύγκρουσης που ήδη άρχισε είναι εντελώς παρακινδυνευμένες. Ένας λόγος παραπάνω για να ξυπνήσει επιτέλους η ευρωπαϊκή -και βέβαια και η ελληνική- αριστερά και να κινητοποιηθεί στο πλευρό του μαζικού ριζοσπαστικού αμερικανικού κινήματος που ζητάει και έχει όσο ποτέ ανάγκη -σήμερα και όχι αύριο- την έμπρακτη αλληλεγγύη της. Και αυτό για τον επιπλέον λόγο ότι στους επόμενους 4-5 μήνες, είναι στις Ηνωμένες Πολιτείες που θα κριθεί -όπως ποτέ άλλοτε στο παρελθόν και πουθενά αλλού στο κόσμο- το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας και του πλανήτη !…

Σημειώσεις

1. Βλέπε επίσης το προηγούμενο άρθρο μας « Με τον Τραμπ να αρνείται να φύγει -Η απειλή του εμφυλίου πλανιέται τώρα πάνω από τις ΗΠΑ”: https://www.contra-xreos.gr/arthra/1465-me-ton-tramp-arneitai-na-fygei-i-apeili.html

Και επίσης, το πολύ σημαντικό ντοκουμέντο που είναι η συνέντευξη (στα αγγλικά) του επικεφαλής του κινήματος των αμερικανών βετεράνων στρατιωτικών “Vets for Peace”: https://solidarity-us.org/will-the-military-support-a-declaration-of-martial-law/

2. Δεν είναι απορίας άξιο που ο ελληνικός τύπος και οι αθλητικογράφοι του επέβαλαν -επί τέσσερα χρόνια!- πρωτοφανή λογοκρισία, αποσιώπησαν ολοκληρωτικά και δεν αναφέρθηκαν ποτέ στα -αναρίθμητα και σχεδόν καθημερινά- γεγονότα όλο και μεγαλύτερης πολιτικής ανυπακοής και ριζοσπαστικής αμφισβήτησης που συγκλονίζουν τον αθλητικό κόσμο των ΗΠΑ. Και δεν είναι απορίας άξιο επειδή όλος αυτός ο καλός κόσμος των ελληνικών ΜΜΕ υπακούει τυφλά μόνο στα κελεύσματα των αφεντικών του, οι οποίοι ορθά σκεπτόμενοι φοβούνται σαν τον διάολο μην τυχόν οι διάφοροι αμερικανοί Κέπερνικ, Λεμπρόν Τζέϊμς ή Πόποβιτς βρουν μιμητές και στη χώρα μας…

* Όποιοι και όποιες επιθυμούν να γνωρίσουν το κλίμα που επικρατεί αυτό το καιρό στην αμερικανική κοινωνία αλλά και να πληροφορηθούν από πρώτο χέρι για τα γεγονότα και τις εξελίξεις στην κορυφή και ειδικότερα στη βάση της αμερικανικής κοινωνίας, πρέπει να γνωρίζουν ότι όλα αυτά καλύπτονται με χιλιάδες τοποθετήσεις, πληροφορίες και αναλύσεις, κείμενα, βίντεο και εικόνες των ίδιων των αμερικανικών κινημάτων, προοδευτικών οργανώσεων, και ιστοσελίδων, που ανεβαίνουν συνεχώς στο Facebook “Έυρωπαίοι για το μαζικό κίνημα του Μπέρνι Σάντερς” που επιμελούμαστε εδώ και 4 χρόνια:  https://www.facebook.com/EuropeansForBerniesMassMovement

Μετάφραση από τα γαλλικά

ΠΗΓΗ: www.contra-xreos.gr

του Γιώργου Μητραλιά *

Ο Τραμπ επίδοξος δικτάτορας; Εμφύλιος στις ΗΠΑ;Τώρα δεν το λέμε πια μόνο εμείς εδώ και τουλάχιστον δυο χρόνια, χωρίς περίπου κανείς να μας πιστεύει, αλλά το λέει ακόμα και ο…Τζό Μπάϊντεν που φτάνει να προειδοποιεί δημόσια ότι ο Τραμπ δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τον Λευκό Οίκο “οικειοθελώς”. Και το λένε ακόμα πειστικότερα χιλιάδες Αμερικανοί πολίτες που, σκεπτόμενοι πρακτικότερα, οργανώνονται και προετοιμάζουν από τώρα “μαζικές κινητοποιήσεις” για να κάνουν τον Τραμπ να σεβαστεί με το ζόρι το αποτέλεσμα των εκλογών του Νοεμβρίου! (1)

Και επίσης, οι ΗΠΑ επίκεντρο της παγκόσμιας ταξικής σύρραξης; Τα αμερικανικά λαϊκά και κοινωνικά κινήματα αγωνιστικό παράδειγμα, πηγή έμπνευσης και ατμομηχανή που τραβάει έξω από τα λασπόνερα της αδράνειας και της ηττοπάθειας τους Ευρωπαίους από κάτω; Τώρα πια τέτοιες… “ουτοπίες” και “ευσεβείς πόθοι” δεν διατυπώνονται μόνο από κάποιους “αιθεροβάμονες διεθνιστές” σαν του λόγου μας, αλλά έμπρακτα από τις εκατοντάδες χιλιάδες και τα εκατομμύρια ανθρώπους που εμπνέονται από τις ιστορικές βόρειο-αμερικανικές κινητοποιήσεις αυτών των ημερών(2) και διαδηλώνουν σε ολάκερο τον κόσμο, από την Αυστραλία και τη Νότια Αφρική μέχρι τη Βρετανία και τη Λωρίδα της Γάζας και από την Ιαπωνία και τη Βραζιλία μέχρι τη Γαλλία και τη Γερμανία!

Ο λόγος λοιπόν για αυτό το πλανητικό κίνημα που, ενώ εμπνέεται και παραδειγματίζεται από το αμερικανικό, δεν περιορίζεται στην –πάντως εντελώς απαραίτητη και ζωογόνα- διεθνιστική του αλληλεγγύη, αλλά κάνει κάτι παραπάνω: Εκμεταλλεύεται την ιστορική ευκαιρία που του προσφέρει το αμερικανικό αγωνιστικό παράδειγμα για να αναδείξει τα (φλέγοντα και χρονίζοντα) δικά του ντόπια προβλήματα απέναντι στους δικούς του ντόπιους ταξικούς αντιπάλους, προκειμένου να δημιουργήσει το δικό του ντόπιο μαζικό κίνημα και τους δικούς του ντόπιους ευνοϊκούς συσχετισμούς δυνάμεων! Και ομολογουμένως, το πετυχαίνει πέρα από κάθε προσδοκία, οξύνοντας σε απίστευτο βαθμό την κρίση των από πάνω, ενώ ταυτόχρονα κινητοποιεί τις κοινωνικές πρωτοπορίες και αποκαλύπτει στα μάτια των μαζών τους μηχανισμούς της ταξικής τους κακοδαιμονίας και καταπίεσης.

Τρανό παράδειγμα τα διαδραματιζόμενα τις τελευταίες μέρες σε δυο δυτικοευρωπαϊκές χώρες, στη Γαλλία και στο Βέλγιο, που βλέπουν τις διαδηλώσεις αλληλεγγύης στους αντιρατσιστές των ΗΠΑ να μετεξελίσσονται ακαριαία σε πρωτοφανές νεολαιίστικο μαζικό κίνημα ενάντια στη ντόπια αστυνομική βία, στο ντόπιο ρατσισμό και στα ντόπια παλιά και νέα αποικιοκρατικά εγκλήματα. Με άμεση συνέπεια όχι μόνο να πυροδοτούνται πολιτικές κρίσεις διαστάσεων, αλλά και “υπαρξιακές” κρίσεις των από πάνω καθώς αποκαλύπτεται ότι ο σημερινός ρατσισμός τους έχει άμεση και οργανική σχέση με την -πάντα συγκαλυμμένη και ατιμώρητη- χθεσινή ασύλληπτη απάνθρωπη βαρβαρότητα των προγόνων τους…

Στη Γαλλία λοιπόν, όλα άρχισαν όταν η επιτροπή που ζητά μάταια, εδώ και τέσσερα χρόνια, δικαιοσύνη για το φόνο του νεαρού μαύρου Ανταμά Τραορέ από αστυνομικούς, κάλεσε στις 2 Ιουνίου σε διαδήλωση έξω από το Δικαστικό μέγαρο του Παρισιού με το εύγλωττο σύνθημα “δικαιοσύνη για τον Φλόϊντ και τον Ανταμά”. Η ανταπόκριση ήταν τεράστια και τουλάχιστον 20.000 άνθρωποι (κατά την αστυνομία, διπλάσιοι κατά τους οργανωτές) ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα, κι αυτό παρόλο που οι συγκεντρώσεις εξακολουθούν να απαγορεύονται στη χώρα. Καθώς στις επόμενες μέρες, ανάλογες μαζικές νεολαιίστικες διαδηλώσεις ενάντια στην αστυνομική ρατσιστική βία και στο συστημικό γαλλικό ρατσισμό άρχισαν να γίνονται και σε δεκάδες άλλες γαλλικές πόλεις, η μεν κυβέρνηση δεν μπορούσε πια να κάνει ότι αγνοεί το πρόβλημα που δίχαζε τη κοινή γνώμη, η δε γαλλική αστυνομία, συνεπικουρούμενη από την ακροδεξιά και τα περισσότερα ΜΜΕ, επέλεγε ως καλύτερη άμυνα …την επίθεση.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε όμως ανεπανόρθωτα όταν αντιδρώντας στην κυβερνητική απόφαση να απαγορεύσει στους αστυνομικούς να κάνουν χρήση της επονομαζόμενης λαβής “του στραγγαλισμού” (de l’etranglement), με την οποία δολοφονήθηκε ο άτυχος Ανταμά αλλά και πολλοί άλλοι πολίτες αφρικανικής -και όχι μόνο- καταγωγής, οι γνωστοί για τις ακροδεξιές τους προτιμήσεις Γάλλοι αστυνομικοί προχώρησαν σε θεαματικές ενέργειες που συνιστούν κανονική αντιδημοκρατική στάση. Αφού κατάγγειλαν ότι με την απαγόρευση αυτής της λαβής… “δεν μπορούν να κάνουν πια τη δουλειά τους”!, ζήτησαν την παραίτηση του υπουργού Εσωτερικών, που μέχρι τότε τους κάλυπτε απόλυτα και έκανε όλα τα χατίρια τους ακόμα και όταν π.χ. ακρωτηρίαζαν ανεπανόρθωτα εκατοντάδες “Κίτρινα Γιλέκα” με τις πλαστικές τους σφαίρες πριν από δύο χρόνια. Και συνέχισαν διαδηλώνοντας στους δρόμους, πετώντας ομαδικά στην άσφαλτο τις χειροπέδες τους, ή χειροκροτώντας επιδεικτικά την Κα Λε Πεν όταν τους επισκέπτεται στα αστυνομικά τους τμήματα.

Η κρίση που πυροδότησε με τις παραδειγματικές κινητοποιήσεις της η “Επιτροπή Ανταμά”, ψυχή και νους της οποίας είναι η Ασσά, αδελφή του δολοφονημένου, προκαλεί ήδη νέα ρήγματα στην ήδη ετοιμόρροπη γαλλική κυβέρνηση, την ώρα που τα ΜΜΕ φτάνουν να κάνουν λόγο ακόμα και για “πληροφορίες” περί επικείμενης παραίτησης του προέδρου Μακρόν. Ταυτόχρονα, οι σχηματισμοί της αριστεράς αλλά και τα συνδικάτα υποχρεώνονται να πάρουν θέση, χωρίς πια μισόλογα, για ζητήματα κεντρικής σημασίας όπως ο ρατσισμός και η βία της γαλλικής αστυνομίας, τα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες των πολιτών, το αποικιοκρατικό παρελθόν αλλά και παρόν του γαλλικού κράτους ειδικά στη δυτική Αφρική, τα εγκλήματά και η πολιτική λεηλασίας που εξακολουθεί να ασκεί στον Τρίτο κόσμο, με ή χωρίς τη βία του γαλλικού στρατού, κλπ. κλπ. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η ακραία πολιτική πόλωση, η συγκρουσιακή ατμόσφαιρα, και η δεξιά που κάνει συχνά μέτωπο με την άκρα δεξιά για να υπερασπιστούν από κοινού το “ένδοξο” γαλλικό αποικιοκρατικό παρελθόν που τολμούν να μαγαρίζουν τώρα κάποιοι “αλήτες” και “άλλα κακοποιά στοιχεία”. Κυρίως όμως, είναι ότι γεννιέται τώρα στη Γαλλία το ενωτικό, μαζικό και εξαιρετικά ριζοσπαστικό νεολαιίστικο κίνημα, που είχε ανάγκη και έψαχνε η γαλλική κοινωνία εδώ και δεκαετίες, για να ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις της και να περάσει στην αντεπίθεση!

Στο Βέλγιο, το νέο αντιρατσιστικό κίνημα που, όπως και στη Γαλλία, διαδηλώνει με κεντρικό σύνθημα το… “Black Lives Matter”, δεν προκαλεί μεν, τουλάχιστον προς το παρόν, τη γενικευμένη πολιτική κρίση που προκαλεί στη Γαλλία, αλλά πυροδοτεί κάτι ίσως μεγαλύτερο και βαθύτερο: Μια “υπαρξιακή” κρίση της βελγικής άρχουσας τάξης, τα πλούτη της οποίας έγιναν με το αίμα και τον (απλήρωτο) ιδρώτα δεκάδων εκατομμυρίων Αφρικανών, τους απογόνους των οποίων εξακολουθεί να λεηλατεί και να καταπιέζει!

Όπως λοιπόν και παντού αλλού, αρχής γενομένης από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το νέο αντιρατσιστικό κίνημα επιτίθεται και στο Βέλγιο στα σύμβολα του συστημικού ρατσισμού που “κοσμούν” τις πλατείες των πόλεών του. Δηλαδή, στα αγάλματα των δουλεμπόρων και λοιπών πρωτεργατών της πιο αποτρόπαιας αποικιοκρατικής καταπίεσης, που στη περίπτωση του Βελγίου φέρουν πρωτίστως το όνομα ενός από τους χειρότερους εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας της παγκόσμιας ιστορίας: του βασιλιά Λεοπόλδου Β’ (1835-1909), που είχε ως ατομική του ιδιοκτησία το σημερινό Κονγκό, και οποίος έχει μείνει στην ιστορία για τα απίστευτα εγκλήματά του μεταξύ των οποίων τα εκατομμύρια χέρια ιθαγενών που διέταξε να κοπούν επειδή δεν δούλευαν όπως του άρεσε, καθώς και για τα 10-15 εκατομμύρια νεκρούς Κονγκολέζους δούλους του που θυσιάστηκαν στο βωμό του προσωπικού του πλουτισμού (!) μέσα από τη βάρβαρη λεηλασία της τότε κύριας πλουτοπαραγωγικής πηγής του Κονγκό, του καουτσούκ!

Όσο λοιπόν κι αν φαίνεται απίστευτο, οι αντιρατσιστές που ρίχνουν σήμερα τα αγάλματα αυτού του μέγιστου εγκληματία από τα βάθρα τους, αποκαλούνται “βάνδαλοι” και “κακοποιά στοιχεία” από το επίσημο Βέλγιο, συμπεριλαμβανομένης και της κρατικής του τηλεόρασης, που είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει ο γράφων. Ο λόγος απλός και διδακτικός: Η βελγική άρχουσα τάξη, που αρέσκεται να εμφανίζεται ως φιλελεύθερη, δημοκρατική, εκσυγχρονιστική και “πολιτισμένη”, κάνει τώρα μπλόκο γύρω από τον δεινοπαθούντα βασιλιά της Λεοπόλδο Β’ καθώς αισθάνεται ότι μέσα από τις αποκαλύψεις για το εγκληματικό του έργο τίθενται υπό άμεση αμφισβήτηση τα δικά της σημερινά πλούτη και η δική της σημερινή εξουσία!

Τι λοιπόν κι αν ένας Μαρκ Τουέην έλεγε για αυτό το Λεοπόλδο Β’ ότι “έχει στη συνείδησή του 10 εκατομμύρια νεκρούς”; Τι κι αν ο επίσης σύγχρονος του Σερ Κόναν Ντόϊλ (ο “εφευρέτης” του Σέρλοκ Χολμς) έγραφε ότι “Πολλοί από εμάς εδώ στην Αγγλία θεωρούμε το έγκλημα που διαπράχθηκε στην κονγκολέζικη γη από το βασιλιά Λεοπόλδο του Βελγίου και τους πιστούς του ως το μεγαλύτερο έγκλημα που καταγράφηκε ποτέ στα χρονικά της ανθρωπότητας”; Τι κι αν είναι πλήθος οι προσωπικότητες εκείνης της εποχής που χαρακτηρίζουν “ανθρωπόμορφο τέρας” τον καλό μας Λεοπόλδο, (που δημοσιοποίησε για πρώτη φορά την επιθυμία του να αποκτήσει το Βέλγιο αποικίες, με ένα τρόπο που ίσως ενδιαφέρει και τους Έλληνες: Χαράσσοντάς την πάνω σε ένα μάρμαρο που έκλεψε από την Ακρόπολη το 1860!); Η άρχουσα τάξη του Βελγίου και τα ποικίλα όργανά της, ΜΜΕ και άλλα, απαντάει όχι αναγνωρίζοντας το αμαρτωλό παρελθόν της, αλλά απειλώντας θεούς και δαίμονες, αποκαλώντας “κακοποιά στοιχεία” και ποινικοποιώντας εκείνους που “βανδαλίζουν” τα σύμβολά της ζητώντας το αυτονόητο, δηλαδή δικαιοσύνη!

Μετά από όλα αυτά, το συμπέρασμά μας είναι απλό: Ναι, το πλανητικό κίνημα που γεννιέται, με επίκεντρο τις Ηνωμένες Πολιτείες της μεγάλης ταξικής σύγκρουσης που μόλις άρχισε, ανατρέπει ήδη βεβαιότητες και ταρακουνάει εξουσίες καθώς εμπνέει και κινητοποιεί όσο ποτέ άλλοτε μια νεολαία που επειδή “δεν μπορεί να αναπνεύσει”, ψάχνει να απαλλαγεί από εκείνους που της κόβουν το οξυγόνο…

Σημειώσεις

1. https://www.commondreams.org/news/2020/06/12/new-campaign-prepares-mass-mobilization-should-trump-refuse-leave-willingly-if?

2. Βλέπε το πρόσφατο άρθρο μας ΗΠΑ : « Now is the time !» Η τόσο αναμενόμενη ιστορική σύγκρουση μόλις ξεκίνησε!: https://www.contra-xreos.gr/arthra/1460-ipa-now-is-the-time-i-toso-anamenomeni-istoriki-sygkrousi-molis-ksekinise.html

* Όποιοι και όποιες επιθυμούν να έλθουν σε επαφή με το κλίμα που επικρατεί αυτό το καιρό στην αμερικανική κοινωνία αλλά και να πληροφορηθούν από πρώτο χέρι για τα γεγονότα και τις εξελίξεις στην κορυφή και ειδικότερα στη βάση της αμερικανικής κοινωνίας, πρέπει να γνωρίζουν ότι όλα αυτά καλύπτονται με χιλιάδες τοποθετήσεις, πληροφορίες και αναλύσεις, κείμενα, βίντεο και εικόνες των ίδιων των αμερικανικών κινημάτων, προοδευτικών οργανώσεων, και ιστοσελίδων, που ανεβαίνουν συνεχώς στο Facebook “Έυρωπαίοι για το μαζικό κίνημα του Μπέρνι Σάντερς” που επιμελούμαστε εδώ και 4 χρόνια:
https://www.facebook.com/EuropeansForBerniesMassMovement/

Πηγή: http://www.contra-xreos.gr

Όλα ξεκίνησαν πριν μια βδομάδα όταν ο Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα το οποίο περιορίζει τις ελευθερίες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, παρότι έρχεται σε αντίθεση με θεμελιώδη νόμο για το αμερικανικό ίντερνετ.

«Είμαστε εδώ για να υπερασπιστούμε την ελευθερία της έκφρασης απέναντι σε έναν από τους χειρότερους κινδύνους»

δήλωσε ο Aμερικανός πρόεδρος προσπαθώντας να παρουσιάσει το άσπρο – μαύρο. Το προηγούμενο διάστημα είχε απειλήσει ότι θα κλείσει τα social media κατηγορώντας τα ότι φιμώνουν τις συντηρητικές φωνές.

Φιμώνουν ότι δεν συμφέρει το κατεστημένο

Ο λόγος γίνεται για το Twitter το οποίο είχε παρέμβει σε δύο αναρτήσεις του Τραμπ το τελευταίο διάστημα, χωρίς όμως να τις κατεβάσει.

Οι αναρτήσεις αφορούσαν την επιστολική ψήφο και την πιθανότητα εκλογικής νοθείας, ενόψει των προεδρικών εκλογών του Νοεμβρίου, στις οποίες το Twitter σχολίασε «επαληθεύστε τα γεγονότα» παραθέτοντας αντίστοιχο σύνδεσμο με τις πραγματικές πληροφορίες.

Η ανάρτηση η οποία καλύφθηκε από το Twitter, λόγω προτροπής σε βία, ήταν για τα επεισόδια που ακολούθησαν την δολοφονία του Τζόρτζ Φλόιντ και συγκεκριμένα η φράση «when the looting starts, the shooting starts» (όταν αρχίζει το πλιάτσικο, έρχονται πυροβολισμοί).

Η συγκριμένη φράση ειπώθηκε πρώτη φορά το 1967 από τον αστυνομικό διευθυντή Γουόλτερ Χέντλει, υπέρμαχο των φυλετικών διακρίσεων και φανατικά αντίθετου της διεκδίκησης των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων των μαύρων στις ΗΠΑ.

Και άλλες ψηφιακές πλατφόρμες, όπως το Netflix, πήραν στη συνέχεια ξεκάθαρη θέση στέλνοντας μήνυμα στο Twitter «Η σιωπή είναι συνέργεια. Η ζωή των μαύρων έχει αξία».

Οι εργαζόμενοι της εταιρείας Facebook ορθώνουν ανάστημα

Ο δισεκατομμυριούχος ιδιοκτήτης του Facebook Μαρκ Ζούκερμπεργκ αποφάσισε να κρατήσει την εμπρηστική ανάρτηση του αμερικανού προέδρου στο όνομα «της ελευθερίας της έκφρασης και του δημόσιου συμφέροντος», όπως ο ίδιος δήλωσε.

Για το «δημόσιο συμφέρον» έδωσε παράνομα τα προσωπικά δεδομένα 87 εκατ. χρηστών το 2016 στην εταιρεία πολιτικών συμβούλων Cambridge Analytica,για την «ελευθερία της έκφρασης» επέτρεψε τις αναρτήσεις πολιτικών διαφημίσεων με ψευδείς αναφορές (fake news) και για όλα αυτά πρέπει να συζήτησαν τηλεφωνικά με τον Τραμπ την ημέρα που αποφάσισε να κρατήσει την ανάρτηση του προέδρου!

Οι εργαζόμενοι της εταιρείας Facebook είχαν όμως αντίθετη γνώμη, όπως όλες τις προηγούμενες φορές, και προχώρησαν σε απεργία την περασμένη Δευτέρα 1/6 ενώ δεν έλειψαν και οι παραιτήσεις οργισμένων εργαζόμενων με αφορμή την πολιτική της εταιρείας.

«Με περηφάνια ανακοινώνω ότι από σήμερα δεν εργάζομαι πλέον στη Facebook.»

έγραψε στο Twitter ο Όουεν Άντερσον μηχανικός του ιστότοπου κοινωνικής δικτύωσης.

«Το Facebook προσφέρει μια πλατφόρμα που επιτρέπει στους πολιτικούς να περνάνε τις ακραίες απόψεις τους στους πολίτες και να εξυμνούν τη βία. Βλέπουμε τις ΗΠΑ να βυθίζονται στο ίδιο είδος διχόνοιας που τροφοδοτήθηκε από τους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης και προκάλεσε τον θάνατο ανθρώπων στις Φιλιππίνες, τη Μιανμάρ και τη Σρι Λάνκα.»

δήλωσε ο μηχανικός Τίμοθι Άβενι, ο οποίος επίσης παραιτήθηκε τη Δευτέρα.

«Δεν ξέρω τι θα κάνω, αλλά ξέρω ότι δεν είναι αποδεκτό να μην κάνω τίποτε. Είμαι υπάλληλος της Facebook σε απόλυτη διαφωνία με την απόφαση του Μαρκ να μην κάνουμε τίποτε για τις πρόσφατες αναρτήσεις του Τραμπ, που υποκινούν ξεκάθαρα την βία»

έγραψε στο Twitter o Τζέισον Στίρμαν, υπεύθυνος έρευνας και ανάπτυξης συνεχίζοντας

«Δεν είμαι μόνος στην Facebook. Δεν υπάρχει ουδέτερη στάση απέναντι στον ρατσισμό».

Η ανάγκη να περάσουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στα χέρια της κοινωνίας

Το Facebook έχει παίξει αναμφισβήτητα κεντρικό ρόλο στην άνοδο του Ντόναλντ Τραμπ στην εξουσία. Μπορεί ο αμερικανός πρόεδρος να προτιμά να διαχέει την ξενοφοβική και οπισθοδρομική του ρητορική μέσω του Twitter, οι αλγόριθμοι όμως στο χρονολόγιο του λογαριασμού του στο Fb αποδεικνύονται εξαιρετικά επιτυχημένοι.

Η εύρωστη οικονομική του κατάσταση του επιτρέπει να πληρώνει χιλιάδες διαφημίσεις στο Fb καθημερινά και να συλλέγει προσωπικά δεδομένα χρηστών. Ο τρόπος που το κάνει είναι ενθαρρύνοντάς τους να απαντάνε αν θέλουν να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους για την προσπάθεια του να κρατήσει την Αμερική ασφαλή.

Ο Άντριου Μπόσγουορθ, επιστημονικό στέλεχος της Facebook, έγραψε σε ένα εσωτερικό έγγραφο της εταιρείας, το οποίο διέρρευσε από τους Τάιμς της Νέας Υόρκης:

«Οφείλεται στο Facebook η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ; Νομίζω ότι η απάντηση είναι ναι. Όχι λόγω της Ρωσίας, της παραπληροφόρησης ή της Cambridge Analytica αλλά γιατί κάνει την καλύτερη ψηφιακή προεκλογική καμπάνια που έχω δει.»

Η δήλωση αυτή βέβαια δεν είναι ακριβής και έχει στοιχεία υπερβολής. Η εκλογή του Τραμπ είχε να κάνει με τις κοινωνικές διεργασίες στις ΗΠΑ, την κρίση του 2007-2008 και την εκτίναξη των ανισοτήτων, με το γεγονός ότι το κεντρώο Δημοκρατικό Κόμμα που την διαχειρίστηκε την φόρτωσε στις πλάτες των λαϊκών στρωμάτων, με την «εναλλακτική» στον Τραμπ που ήταν η βασική επιλογή του κατεστημένου Χίλαρι Κλίντον και φυσικά με την απουσία μια μαζικής Αριστεράς στην χώρα.

Παρόλα αυτά, η δυνατότητα χειραγώγησης των μαζών από τους εκατομμυριούχους και την άρχουσα τάξη μέσω των ΜΜΕ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, κάνουν ξεκάθαρη την ανάγκη να περάσουν οι μεγάλες επιχειρήσεις τεχνολογίας και οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης στα χέρια της κοινωνίας, να κοινωνικοποιηθούν δηλαδή, τελώντας υπό εργατικό και κοινωνικό έλεγχο.

Είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να μας εξασφαλίσει ότι η λειτουργία τους θα βρίσκεται στην υπηρεσία της κοινωνίας, η ενημέρωση θα είναι πραγματικά ελεύθερη και ισότιμη και θα πάψει να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των οικονομικά ισχυρών του πλανήτη.

Πηγή: http://net.xekinima.org