Συνέντευξη με το Rady Sayed μέλους της Ένωσης Αράβων Εργατών στην Οικοδομή

*Ο Rady Sayed εργάζεται ως οικοδόμος στο έργο του Ελληνικού και ως οικοδόμος  είναι μέλος του κλαδικού «Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας» και του επιχειρησιακού σωματείου στο Έργο «Ανάπτυξης» του Ελληνικού-Αγ.Κοσμά

Την συνέντευξη πήρε η Σάσα Χασάπη

α. Πείτε μας λίγα λόγια για το νεοσύστατο σωματείο Αράβων εργατών στις κατασκευές, πώς καταλήξατε στη δημιουργία του, τους σκοπούς του

Έχουμε τη νέα μας συλλογικότητα (σημείωση: η Ένωση δεν αποτελεί παραδοσιακό σωματείο. Τα μέλη της ένωσης εγγράφονται στα αντίστοιχα επιχειρησιακά ή ομοιοεπαγγελματικά σωματεία του κλάδου ανάλογα με την ειδικότητα ή τον χώρο εργασίας τους) που ονομάζεται «Ένωση Αράβων Εργατών στην Οικοδομή». Σκοπός της ένωσης είναι να αντιμετωπίσουμε τα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε ως μετανάστες γενικά. Επικεντρωθήκαμε στους Άραβες εργάτες επειδή μοιραζόμαστε την ίδια γλώσσα, τον ίδιο πολιτισμό. Είναι εύκολο να συνδεθούμε μαζί τους αν θέλουμε να τους οργανώσουμε ως εργάτες. Αλλά δεν αγωνιζόμαστε μόνο για τους Άραβες εργάτες, αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα όλων των μεταναστών.

Όλα ξεκίνησαν από το ατύχημα που συνέβη τον περασμένο Δεκέμβριο. Στο Ελληνικό κάναμε απεργία για δύο ημέρες λόγω αυτού του ατυχήματος. Και μετά από αυτό το ατύχημα, μετά από αυτή την απεργία, συνέβη ένα ακόμα ατύχημα. Και ήταν ένα πολύ σοβαρό ατύχημα. Ο τύπος έμεινε στο νοσοκομείο για έξι μήνες. Ευτυχώς, δεν πέθανε, αλλά ακόμα δεν μπορεί να επιστρέψει στη δουλειά. Μέχρι αυτή τη στιγμή, δεν μπορεί να εργαστεί. Μετά από αυτό αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε ότι πρέπει να κάνουμε κάτι. Όλα αυτά συνέβησαν σε Αιγύπτιους εργάτες ακριβώς επειδή η πλειοψηφία των εργαζομένων στις κατασκευές γενικά και στο Ελληνικό ειδικότερα είναι μετανάστες. Και μάλιστα η πλειοψηφία των μεταναστών οικοδόμων εκεί (σημ. στο Ελληνικό) είναι Αιγύπτιοι.

Τότε μάθαμε για την ύπαρξη του Συνδικάτου. Ανακαλύψαμε ότι εδώ στην Ελλάδα υπάρχουν συνδικαλιστικές ενώσεις στις κατασκευές. Το ανακαλύψαμε αυτό επειδή εμφανίστηκαν στο εργοτάξιο μετά από το ατύχημα που αναφέραμε. Μας κάλεσαν σε μια ειδική συνάντηση για τους Αιγύπτιους εργάτες ή όλους τους μετανάστες εργάτες. Πήγαμε εκεί και μας ανέφεραν κάποια πράγματα για τη δουλειά του σωματείου και το πώς πρέπει να συνδεθεί με όλους τους μετανάστες εργάτες στις κατασκευές. Έτσι γίναμε και εμείς μέλη του Συνδικάτου , αλλά χρειάστηκε μετά να περιμένουμε έξι μήνες μέχρι την τελευταία απεργία που έγινε τον Ιούνιο (σημ. για να ακούσουμε νέα του Συνδικάτου ). Μετά από τη συνάντηση, τίποτα δεν συνέβη. Τίποτα δεν συνέβη όχι επειδή δεν θέλησαν να κάνουν τίποτα, αλλά επειδή είναι πολύ δύσκολο γι’ αυτούς να συνδεθούν με τους εργάτες, ειδικά τους μετανάστες εργάτες.

Εντάξει, δεν είναι εύκολο να συνδεθούμε μεταξύ μας.

Γι’ αυτό και είχαμε πολλά προβλήματα. Για πολλούς λόγους: πρώτον επειδή είμαστε απλώς άνθρωποι που προερχόμαστε από διαφορετικούς πολιτισμούς, μιλάμε διαφορετικές γλώσσες, έχουμε διαφορετική πολιτική νοοτροπία. Οπότε δεν  γίνεται άμεσα αντιληπτό τι είναι τα συνδικάτα, πώς λειτουργούν, πώς μπορούν να κατανοήσουμε καλύτερα τη λειτουργία τους. Επειδή οι περισσότεροι από τους μετανάστες εργάτες προέρχονται από χώρες με δικτατορικό καθεστώς. Δεν υπάρχει η ιδέα της πολιτικής. Οπότε δεν υπάρχει τίποτα. Δεν έχουμε συνδικάτα ή κάτι τέτοιο ή ακόμα και δικαιώματα ως εργάτες. Οπότε όταν έχεις ανθρώπους που προέρχονται από αυτό το υπόβαθρο, δεν είναι εύκολο να αρχίσεις να συνδέεσαι μαζί τους. Και οι άνθρωποι από τη διοίκηση του Συνδικάτου δεν το κατάλαβαν.

Οπότε για πρώτη φορά, απλώς καλέσαμε μια συνάντηση αγώνα πριν την απεργία. Η τελευταία απεργία έγινε τον Ιούνιο. Καλέσαμε μια γενική συνέλευση για όλους τους Άραβες εργάτες. Δεν είχαμε δημιουργήσει την Ένωση  τότε ούτε τίποτα. Απλώς καλέσαμε μια συνάντηση για όλους τους εργάτες να έρθουν και να συζητήσουμε ποια είναι η κατάστασή μας. Ήταν μια πολύ επιτυχημένη συνάντηση. Είχαμε περισσότερους από 100 εργάτες. Και μοιράσαμε αιτήσεις για να γραφτεί ο κόσμος στο Συνδικάτο. Ήταν καλό, ήταν μια καλή συνάντηση και μετά οργανωθήκαμε για να συμμετάσχουμε στη διαδήλωση που έγινε την ημέρα της απεργίας. Η απεργία ήταν 23-24 Ιουνίου στο Ελληνικό αλλά η μεγάλη διαδήλωση έγινε εδώ στην Ομόνοια στις 24 Ιουνιου. Ως Άραβες και Αιγύπτιοι εργάτες οργανωθήκαμε και πήγαμε συντεταγμένα στα γραφεία του Συνδικάτου για να βοηθήσουμε να γραφτούν όλα αυτά τα νέα μέλη και μετά για να συμμετάσχουμε στη διαδήλωση που έγινε μετά. Συμμετείχαμε μαζικά και για πρώτη φορά το Σωματείο άρχισε να μιλάει ειδικά για τα δικά μας θέματα  ως μετανάστες (σημ. το αίτημα για χαρτιά και νομιμοποίηση)πέρα από τα θέματα που αντιμετωπίζουμε και τον αγώνα που δίνουμε ως οικοδόμοι γενικότερα. Και μετά από αυτό, διαπιστώσαμε ότι όλοι οι οικοδόμοι θέλουν να συνδεθούν με το Συνδικάτο, αλλά δεν μπορούν επειδή δεν το γνωρίζουν ή δεν καταλαβαίνουν τους σκοπούς του.

Άρα, καταλάβαμε ότι πρέπει να κάνουμε περισσότερες συναντήσεις για να ευαισθητοποιήσουμε όλους τους εργαζόμενους σχετικά με τη σημασία του σωματείου, γιατί πρέπει γίνει ο καθένας μέλος του σωματείου, γιατί πρέπει να αγωνιστεί για τα δικαιώματά του, όλα αυτά. Έτσι, διαπιστώσαμε ότι πρέπει να κάνουμε κάποιο είδος συλλογικής οργάνωσης ή κάτι τέτοιο για να μπορέσουμε να οργανώσουμε τους ανθρώπους και να τους ευαισθητοποιήσουμε για τα δικαιώματά τους και όλα αυτά. Έτσι, αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε να βρούμε έναν τρόπο για να ομαδοποιηθούμε. Όμως δεν θέλαμε να εστιάσουμε σε μία εθνικότητα. δεν θέλαμε να εστιάσουμε π.χ. μόνο στους Αιγύπτιους ή μόνο σε μια εθνικότητα, επειδή θέλουμε να αγωνιστούμε για όλα τα δικαιώματα των μεταναστών. Όμως διαπιστώσαμε επίσης ότι δεν μπορούμε να συνδεθούμε απευθείας με όλους τους μετανάστες, λόγω του γλωσσικού φραγμού, της βαρύτητας του πολιτισμού, δεν είναι εύκολο και υπάρχουν πολλές διαφορές μεταξύ όλων αυτών των εθνικοτήτων. Έχουμε πολλές εθνικότητες στις κατασκευές, έχουμε πολλούς Σενεγαλέζους και Αφρικανούς, Γκανέζους, από τη Ζιμπάμπουε, επίσης, έχουμε Πακιστανούς και επίσης έχουμε Φιλιππινέζους. Έχουμε Σουδανέζους, έχουμε Μαροκινούς, έχουμε Αιγύπτιους, έχουμε Παλαιστίνιους. Λοιπόν, όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι, έχουμε την ίδια γλώσσα, έχουμε κατά κάποιο τρόπο την ίδια κουλτούρα. Άρα, θα είναι εύκολο να τους καλέσουμε όλους. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να το κάνουμε μιά αραβική «ένωση», μια αραβική συλλογικότητα για όλους τους εργαζόμενους σε αυτόν τον τομέα. Έτσι ξεκινήσαμε.

Β. Ποιοι οι σκοποί, τα αιτήματά σας, είναι κάποια επιπλέον από αυτά των ντόπιων εργαζομένων;

Είναι ότι οι συνθήκες εργασίας είναι πολύ κακές και υπάρχουν πολλά προβλήματα επειδή η κυβέρνηση προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τους μετανάστες. Πώς θέλουν να το κάνουν αυτό; Πρώτα απ’ όλα, γνωρίζουν ότι η Ελλάδα χρειάζεται πολλά χέρια σε κάθε είδους τομέα: στη γεωργία, στις κατασκευές, στη βιομηχανία, σε εργοστάσια και σε όλα αυτά. αλλά δεν υπάρχουν εργατικά χέρια εδώ στην Ελλάδα, οπότε θέλουν να φέρουν εργατικά χέρια από έξω, αλλά αν θέλουν να το κάνουν νόμιμα, με νόμιμο τρόπο, θα τους κοστίσει πολύ και θα κοστίσει στις εταιρείες και τα συμφέροντα όλων των ιδιωτικών τομέων, θα τους κοστίσει πολύ και φυσικά η κυβέρνηση, αυτό που ανακάλυψα και εγώ είναι ότι δεν την νοιάζει πολύ για τους ανθρώπους. Άρα το συμφέρον είναι να γίνει πιο φθηνά. Οπότε αυτό που ήθελαν να κάνουν είναι να δημιουργήσουν ένα σύστημα  όπου μπορούν να πάρουν το καλύτερο πλεονέκτημα από τους μετανάστες και μετά απλά τους πετάνε έξω. Και αυτό είναι σαν ένα είδος σύγχρονης δουλείας, γιατί πώς λειτουργεί το σύστημα; Υπάρχουν πολλά κύματα μετανάστευσης και προσφύγων που έρχονται από τις θάλασσες, από τα σύνορα της Τουρκίας, από παντού. Οπότε τους παίρνουν στα στρατόπεδα. Μετά, κάνουν όλους τους εργάτες να φύγουν από τα στρατόπεδα και να μείνουν εδώ. Οπότε μετά, δίνουν σε όλους τους μετανάστες από το στρατόπεδο κάρτα ασύλου. Αλλά η κάρτα ασύλου ισχύει μόνο για τρεις μήνες. Μετά από τους τρεις μήνες, λήγει. Και αφού λήξει, θα έπρεπε να πάνε για μια δεύτερη συνάντηση για να ανανεώσουν, αλλά οι περισσότερες αιτήσεις απορρίπτονται. Το 99% απορρίπτεται. Οπότε μετά, η κατάσταση για όλους αυτούς τους ανθρώπους, παραμένουν χωρίς κάρτα , με προβλήματα απέλασης. Αλλά επίσης αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να ζήσουν εδώ, θέλουν να δουλέψουν, θέλουν να κάνουν όλα αυτά.

Οπότε σε αυτή την κατάσταση τώρα, έχεις ανθρώπους που θέλουν να δουλέψουν, δεν έχουν καμία νόμιμη κατάσταση, και δεν έχουν δικαιώματα, βασικά. Οπότε, αυτό είναι μια καλή ευκαιρία για ποιον; Για τα αφεντικά, για τις εταιρείες, για όλους. Οπότε αυτό δημιούργησε αυτό που λέμε Μαύρη Εργασία. Τι συμβαίνει στη Μαύρη Εργασία, όπως οι εργάτες πηγαίνουν εκεί, δουλεύουν χωρίς χαρτιά, με πολύ λίγα χρήματα, κάτω από τον κατώτατο μισθό, και δεν υπάρχουν δικαιώματα, ασφάλιση, φυσικά, κανένα επίδομα, τίποτα. Και αν πάθουν ατύχημα ή κάτι τέτοιο, είτε κανείς δεν θα τους μάθει είτε απλά τους πετάνε έξω, αυτό συμβαίνει, γι’ αυτό όλα αυτά, αυτός είναι ο πυρήνας όλων των προβλημάτων που θα βρείτε με μετανάστες, αυτό είναι φρικτό.

Και κάτι άλλο είναι ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, πολλοί εργάτες, έχουν κάποια νόμιμη κατάσταση εδώ, αλλά επίσης δεν γνωρίζουν τα δικαιώματά τους, δεν υπάρχει κάποιο είδος ευαισθητοποίησης. Είμαστε εξειδικευμένοι, ξέρουμε πώς να κάνουμε πολλά πράγματα, αλλά δεν μαθαίνουμε τίποτα.

Καταλάβαμε τις διαφορές μεταξύ εμάς και των Ελλήνων εργαζομένων όταν ήρθαμε εδώ, όταν συναντηθήκαμε για πρώτη φορά με το Συνδικάτο . Το Συνδικάτο , το μόνο που έλεγε ήταν ότι παλεύουμε για τα δικαιώματα των οικοδόμων. Εντάξει, για τι παλεύετε; Παλεύουμε για περισσότερα χρήματα, λιγότερες ώρες και περισσότερες άδειες. Εντάξει. Εντάξει, αυτό είναι καλό, αλλά αυτό δεν είναι το πρόβλημά μας. Το πρόβλημα των μεταναστών, όπως είπα, είναι  ότι δεν έχουμε χαρτιά. Πώς μπορώ να παλέψω για τα δικαιώματά όλων των εργαζομένων, για αυτά τα δικαιώματα, αν ακόμα και η χώρα δεν με βλέπει; Φανταστείτε να πηγαίνω στο Υπουργείο Εργασίας και να λέω θέλω τα δικαιώματά μου σε αυτό και αυτό και αυτό και μετά να ανακαλύψουν ότι δεν έχω νόμιμο καθεστώς εδώ. Ποιος είσαι; Πήγαινε στη χώρα σου γιατί δεν επιτρέπεται να μείνεις εδώ, αυτό συνέβη, οπότε δεν μπορώ να παλέψω για αυτά (σημ. τα εργασιακά )τα δικαιώματα αν δεν έχω νόμιμο καθεστώς ως άτομο . Επίσης το πρόβλημα του να μην υπάρχουν χαρτιά ή  νομιμοποίηση για τους εργαζόμενους εδώ,ξεφεύγει από την κλίμακα της εργασίας, είναι σε όλη την κλίμακα της καθημερινής μας ζωής, γιατί για παράδειγμα, δεν μπορώ να νοικιάσω ένα διαμέρισμα. Οπότε οι άνθρωποι αναγκάζονται να μένουν π.χ. δέκα άτομα σε ένα διαμέρισμα γιατί δεν μπορούν. Μόνο ένας έχει χαρτιά, αυτός παίρνει το διαμέρισμα και μετά πάνε όλοι οι άλλοι μαζί του επειδή δεν μπορούν να πάρουν το διαμέρισμα μόνοι τους. Δεν θέλουν να βρίσκονται σε αυτήν την κατάσταση, αλλά δεν μπορούν να την αποφύγουν.

Δεύτερο πράγμα, οι άνθρωποι ζουν κάπως σαν σε φυλακές γιατί η αστυνομία μας παρενοχλεί όλη μέρα. Όταν πηγαίνουμε στη δουλειά, όταν βγαίνουμε στους δρόμους, βρίσκουμε την αστυνομία. Μου έχει συμβεί προσωπικά. Όταν περπατούσα στο μετρό, βρήκα την αστυνομία, μυστική αστυνομία, όχι κανονική. Ήρθαν μπροστά σε έναν τύπο, μπροστά μου, στάθηκαν και η αστυνομία μου ζήτησε τα χαρτιά μου χωρίς λόγο και ευτυχώς σε αυτήν την περίπτωση τα χαρτιά μου ήταν αυτά που χρησιμοποιούσα για να δουλεύω τότε, αλλά αν τώρα δεν είχα χαρτιά? Τώρα το καταλαβαίνω, αλλά τότε η κατάστασή μου ήταν νόμιμη, οπότε όταν τους έδειξα τα χαρτιά μου με άφησαν ελεύθερο, αλλά αν η άδειά σου έχει λήξει ή οτιδήποτε, δεν σου κάνουν ερωτήσεις, σε παίρνουν, σε απαγάγουν βασικά και σε στέλνουν σε στρατόπεδο σε άλλο μέρος. Και μετά το στρατόπεδο σε απελαύνουν Και είτε απελαύνεσαι είτε απλά σε φυλακίζουν εκεί.

Έτσι οι άνθρωποι φοβούνται να περπατήσουν στους δρόμους, να πάνε να αγοράσουν κάτι, ακόμα και να χτενιστούν. Έτσι απευθυνθήκαμε για πρώτη φορά στο σωματείο.

Γ.Τι σας είπε το συνδικάτο στις κατασκευές για αυτά;

Η πρώτη απάντηση που πήραμε από αυτούς τον περασμένο Δεκέμβριο ήταν ότι δεν είμαστε η κυβέρνηση για να σας δώσουμε χαρτιά. Αλλά είπαμε, ναι, το ξέρουμε αυτό, αλλά δεν μπορείτε να πιέσετε την κυβέρνηση να κάνει κάτι γι’ αυτό? Έχετε τους τρόπους σας. Είπατε ότι αγωνίζεστε για 40, 50 χρόνια για την υπόθεση των εργατών . Βρείτε έναν τρόπο γι’ αυτό. Είπαν, εντάξει, θα βρούμε. Αλλά μετά από αυτό, έξι μήνες μετά από αυτό, τίποτα δεν συνέβη. Τα πράγματα χειροτέρεψαν. Επειδή είχαμε περισσότερα κύματα μεταναστών. Γιατί είχαμε αυτά τα κύματα τώρα; Είναι μια συμφωνία μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της αιγυπτιακής κυβέρνησης, συμφωνία για χαμηλότερους μισθούς; Τον Μάρτιο του περασμένου έτους. Και μετά συμφωνία, ήρθε ένα τεράστιο κύμα από την Αίγυπτο, ένας τεράστιος αριθμός σκαφών ξαφνικά μέσα σε ένα ή δύο μήνες βρήκαμε τουλάχιστον 30.000. ένας τεράστιος αριθμός σκαφών ξαφνικά μέσα σε ένα ή δύο μήνες τουλάχιστον 30.000 μετανάστες ήρθαν εδώ. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι Αιγύπτιοι συγκεκριμένα. Και όλοι τους δουλεύουν στις κατασκευές.

δ.Με χαμηλότερους μισθούς από τους δικούς σας;

Ναι, επειδή η κυβέρνηση χρειάζεται, ειδικά στον κατασκευαστικό τομέα, για παράδειγμα, μόνο στο έργο Ελληνικό, χρειάζονται τουλάχιστον 7.000 εργάτες. Αλλά τώρα έχουν τουλάχιστον μεταξύ 3.000 και 3.500. Οπότε χρειάζονται τουλάχιστον διπλάσιο αριθμό εργαζομένων εκεί. Και πριν από αυτό ήταν λιγότεροι. Αυτό είναι μετά τα κύματα που ήρθαν. Πριν έρθουν τα κύματα ήταν μεταξύ 1.500 και 2.000 εργάτες.

ε.Κάποιοι ντόπιοι δεν καταλαβαίνουν λένε γιατί οι μετανάστες θέλουν να φύγουν από τη χώρα τους και να μπουν σε βάρκα, να πάρουν τα παιδιά τους, ίσως να πνιγούν πριν έρθουν εδώ, πες μας λίγο για αυτό

Δεν καταλαβαίνουν ότι ίσως εμείς, οι επόμενοι από εμάς, θέλουμε να φύγουμε από τη χώρα.Το έχουμε κάνει και στο παρελθόν. Θα μιλήσω, θα το συνοψίσω σε μια λέξη ή δύο λέξεις. Είναι σαν νέος ιμπεριαλισμός, αυτό συμβαίνει στις χώρες μας. Οι περισσότερες από τις χώρες μας, ειδικά στη Βόρεια Αφρική, και στις αραβικές και μεσανατολικές χώρες, είτε έχουν πολέμους είτε ζουν κάτω από δικτατορίες. Αυτοί είναι οι δύο κύριοι λόγοι. Και αυτή η κατάσταση συμβαίνει λόγω της υποστήριξης των δυτικών χωρών και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οπότε η κύρια αιτία αυτού είναι στην πραγματικότητα οι δυτικές πολιτικές. Γιατί; Επειδή, για παράδειγμα, θα δώσω ένα παράδειγμα για τη χώρα μου, την Αίγυπτο. Στην Αίγυπτο τώρα έχουμε κρίση σε όλα τα επίπεδα. Οικονομική κρίση, κοινωνική κρίση, κρίση υγειονομικής περίθαλψης. Είναι πραγματικά κατεστραμμένη. Η χώρα είναι κατεστραμμένη σε όλα τα επίπεδα. Δεν υπάρχει τίποτα εκεί. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή ζούμε υπό δικτατορία. Αυτή η δικτατορία ήρθε με την υποστήριξη όλων των πολιτικών των δυτικών χωρών. Αυτή η κυβέρνηση, η κυβέρνηση Σίσι, είναι δικτάτορας τώρα στην Αίγυπτο. Ήρθε το 2013. Κάναμε επανάσταση το 2011. Ναι, ναι, το θυμάμαι πολύ καλά. Είχαμε τις πρώτες δημοκρατικές εκλογές στη χώρα μας το 2012. Εκλέξαμε την κυβέρνηση, την Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο, δεν ήταν παρά μόνο για 10 μήνες. Αυτό που συνέβη είναι ότι  δυτικές χώρες όπως η Αμερική και η Ευρωπαϊκή Ένωση με την ισραηλινή κυβέρνηση και κάποιους από τους ηγεμόνες των χωρών του Κόλπου, όλες αυτές οι χώρες, ήταν ενάντια στα συμφέροντά τους, για παράδειγμα, να κυβερνηθούμε εμείς οι Αιγύπτιοι. Δεν είναι πρόβλημα αν κυβερνάς με την Μουσουλμανική Αδελφότητα ή κάτι τέτοιο. Ήταν πρόβλημα το ότι αυτή η χώρα κυβερνούσε τον εαυτό της. Εντάξει, τότε θα γίνουμε δυνατοί. Δεν θα παραδώσουμε κανένα συμφέρον ή κανέναν πόρο από εμάς σε άλλες χώρες και τα τελευταία 30-40 χρόνια πριν από την επανάσταση αυτό συνέβαινε, δεν είχαμε κανένα έλεγχο στους τους πόρους μας, ήταν υπό τον έλεγχο ξένων δυνάμεων, ειδικά της Αμερικής και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Ισραήλ, έτσι ήταν η κατάσταση και έτσι, όταν κάναμε την επανάσταση, όλες οι χώρες μας, όχι μόνο η Αίγυπτος, αλλά ήταν η κύρια χώρα σε αυτό επειδή είναι η μεγαλύτερη χώρα, ο μεγαλύτερος πληθυσμός και η μεγαλύτερη, μπορείς να πεις η μεγαλύτερη οικονομία εκεί. Οπότε αυτό ήταν ενάντια στα συμφέροντα όλων αυτών των δυτικών χωρών. Οπότε αυτό που συνέβη είναι, πριν από την επανάσταση, κυβερνούμασταν από τον στρατό. Ο στρατός ήταν αυτός που κυβερνούσε την Αίγυπτο. Μετά την επανάσταση, ο στρατός είδε ότι θα έχανε την εξουσία από τους ανθρώπους εκεί. Έτσι οργάνωσαν ένα πραξικόπημα, στρατιωτικό πραξικόπημα. Αυτό το πραξικόπημα υποστηρίχθηκε από δυτικές χώρες. Και αυτό το πραξικόπημα έγινε το 2013 με μια σφαγή όπου πέθαναν 5.000 άνθρωποι, επειδή αυτό που συνέβη ήταν ότι ο στρατός πήγε και είπε θέλουμε την κυβέρνηση έξω, αλλά ο λαός βγήκε σε διαδηλώσεις υποστηρίζοντας την κυβέρνηση ενάντια σε αυτό. Έτσι, αυτό που συνέβη ήταν μια τεράστια διαδήλωση, ήταν για ένα μήνα διαδήλωση σε δύο πλατείες. Και αυτό που συνέβη είναι ότι ο στρατός είπε, εντάξει, τελειώσαμε, ο στρατός βγήκε στους δρόμους, άρχισε να σκοτώνει ανθρώπους. 5.000, τουλάχιστον όπως γνωρίζουμε, επειδή φυσικά δεν υπάρχουν πολλά αρχεία. 5.000 άνθρωποι πέθαναν σε αυτή τη σφαγή. Δεν είναι τόπος για να ζεις εκεί, ναι. Δεν μπορείς. Προσπάθησα να ζήσω εκεί. Ξέρω. Ναι, και τώρα αυτοί οι άνθρωποι που έρχονται, δεν έρχονται επειδή, για παράδειγμα, δεν υπάρχει πολιτικός μηχανισμός. Δεν υπάρχει καθόλου ζωή. Δεν υπάρχει ζωή. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι που έρχονται εδώ είναι στην πραγματικότητα άτομα με υψηλή μόρφωση. Ναι, οι περισσότεροι. Και απόφοιτοι πανεπιστημίων. Ναι, είναι. Και περνάς όλη σου, όπως εγώ, πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου σπουδάζοντας και αποφοίτησα από πανεπιστήμιο για να βρεθώ σε μια δουλειά στο Υπουργείο Υγείας, όλοι οι άλλοι εργαζόμενοι είναι γέροι και διεφθαρμένοι και γιατί είναι διεφθαρμένοι επειδή οι μισθοί μας, ο μισθός μου ήταν κάτω από 100 ευρώ το μήνα και το κόστος ζωής τουλάχιστον 500 ευρώ για να ζήσεις στην Αίγυπτο τώρα, οπότε είναι αβίωτο, ναι, δεν μπορείς να ζήσεις εκεί κ.

Οι περισσότεροι άνθρωποι εκεί στην Αίγυπτο, ειδικά οι νέοι, ο τρόπος που σκέφτονται για να χτίσουν τις ζωές τους, θέλουν να πάνε σχολείο για να αποφοιτήσουν ώστε να βρουν μια καλή δουλειά. Και μετά από αυτό, το επόμενο βήμα, θέλουν να προσπαθήσουν να οργανώσουν ένα σχέδιο για να παντρευτούν, να κάνουν οικογένεια. Δεν μπορείς να έχεις αυτό, είμαι κάπως νεκρός στην Αίγυπτο. Σοβαρά, οι άνθρωποι στην Αίγυπτο, στην ηλικία μου, οι νέοι στην Αίγυπτο, δεν ζουν. Το μόνο που κάνουν, είτε κοιμούνται, είτε ξυπνούν, απλώς προσπαθούν να βρουν μια δουλειά για μια μέρα. Δεν την βρίσκουν ή όχι. Θέλουν να μείνουν στην Ελλάδα, αγαπούν την Ελλάδα, αλλά θέλουν να μπορούν να βλέπουν τις οικογένειές τους, απλώς για να τις επισκεφτούν, για να έρθουν εδώ. Θέλουν να προσπαθήσουν να φέρουν τις οικογένειές τους εδώ, αλλά φυσικά δεν μπορούν. Έτσι είπαν, «Εντάξει, αν δεν μπορούμε να τις φέρουμε εδώ, τουλάχιστον θέλουμε τη δυνατότητα να πάμε να τις δούμε».

Στ. Αντιμετωπίζετε ρατσισμό στη δουλειά; Φοβάστε μήπως σας απολύσουν λόγω της συνδικαλιστικής δράσης;

Ναι από τον τρόπο που μου μιλούσαν, και τον τρόπο που, μας κοιτούσαν ή κάτι τέτοιο. Με ρατσιστικό τρόπο. Γι’ αυτό μας είπαν όταν άρχισα να δουλεύω σε εργοτάξιο, αυτός είναι ο κατώτατος μισθός, 65 ευρώ. Και δούλευα για 10 ώρες, δηλαδή 65 για δεκάωρο, όχι για 8 ώρες. Στο ίδιο εργοτάξιο, έχουμε μια άλλη εταιρεία που δουλεύει με Αιγύπτιους, για παράδειγμα, σιδεράδες δουλεύουν με 45 ευρώ, 50 ευρώ, 40 ευρώ, οπότε ναι, και κανένας τους δεν έχει χαρτιά. Αυτή η εταιρεία βρίσκεται στο καζίνο του Ελληνικού  και οι περισσότεροι εργαζόμενοι είναι Αιγύπτιοι και δουλεύουν με αυτούς τους μισθούς, 40 ευρώ, 50 ευρώ, ξεκινούν με αυτά.

Λοιπόν, τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζω και τώρα. Για παράδειγμα, ακόμα και στην εταιρεία που είμαι τώρα, έχω αντίστοιχα προβλήματα και ας είναι πακιστανική-ιορδανική εταιρεία.

Ζ.Αλλά οι εργοδότες φοβούνται το Συνδικάτο και την Ένωσή σας;

Νομίζω ναι. Δεν έχουν τίποτα, κανέναν άλλο να δουλέψει εκεί. Οι εργοδότες, δεν φοβούνται την ιδέα του σωματείου, φοβούνται απλώς οποιαδήποτε ενότητα μεταξύ εργαζομένων.Ενότητα των εργαζομένων στο χώρο δουλειάς, είναι πολύ έξυπνο. Οποιουδήποτε τύπου, ξέρετε, οργάνωση και αγώνα, αυτό φοβούνται. Επειδή αν οργανωθούμε, τότε μαζευόμαστε , κάνουμε απεργία επειδή θέλουμε ένα, δύο, τρία, τέσσερα. Τότε, αφού τα πάρουμε, θα χρειαστούμε περισσότερα, οπότε θα αγωνιστούμε για περισσότερα. Οπότε δεν το θέλουν αυτό. Αυτό είναι για αυτούς πονοκέφαλος. Στην πραγματικότητα, ο εργοδότης μου το είπε αυτολεξεί.

Η. Είσαι ο πρόεδρος της Ένωσης;

Δεν είμαι πρόεδρος. Δεν έχουμε τέτοια. Είμαστε μία συλλογική ομάδα. Μπορείς να πεις ότι είμαι κάποιο κύριο πρόσωπο. Εμφανίζομαι αρκετά , οπότε οι άνθρωποι με αναγνωρίζουν περισσότερο από τους άλλους. Οπότε αυτό αναγνώρισε ο εργοδότης μου, ότι είμαι σε αυτό το σωματείο και μου είπε ‘Ραντι, ίσως χρειάζεται να χαλαρώσεις λίγο γιατί θα βάλεις τον εαυτό σου σε μεγάλους μπελάδες’ ‘Γιατί το κάνεις αυτό;’ Του είπα ‘Δεν έχω πρόβλημα μαζί σου’. Το κάνουμε αυτό για να αγωνιστούμε για τα δικαιώματα των εργαζομένων, ενάντια στην κυβέρνηση. Δεν έχουμε πρόβλημα μαζί σου. Έχουμε πρόβλημα με την κυβέρνηση. Γι’ αυτό το κάνουμε αυτό.

Θ. Τι γίνεται με την ακροδεξιά, να πούμε λίγα και για αυτό ;

Ξέρω ότι αυτό συμβαίνει εδώ. Εννοώ, η ακροδεξιά εδώ είναι πολύ δυνατή. Οπότε το φοβόμαστε, έχουμε ένα τεράστιο ρατσιστικό κύμα τώρα, ειδικά προς τους μετανάστες και τους Αιγύπτιους. Είχαμε εκείνη την υπόθεση όπου, δύο Αιγύπτιοι ξυλοκοπήθηκαν από δύο φασίστες Έλληνες. Τους κατηγόρησαν ότι εκείνοι προκάλεσαν, αλλά υπήρχε υλικό από κάμερα γι’ αυτούς. Αυτοί οι τύποι άρχισαν να τους χτυπούν με μπαστούνια. Και υπήρξαν σοβαρές ζημιές εκεί. Και ναι, βρίσκουμε τώρα εδώ, για παράδειγμα, τον δεν ξέρω το όνομά του, υπάρχει ένας τύπος που ήταν με τη Χρυσή Αυγή και τώρα είναι έξω από τη φυλακή και τώρα ιδρύει ένα νέο κόμμα και θέλει να πάει στις εκλογές. Ναι, θα πάει στις εκλογές. Και αυτό μας απασχολεί.

Αυτό μας απασχολεί γιατί εμείς, για παράδειγμα, οι κοινότητες μεταναστών, ζούμε στην κατάσταση της οικονομικής κρίσης το 2008. Και ήταν ένα τεράστιο πρόβλημα γιατί αντιμετωπίσαμε κάθε είδους ρατσισμό. Εγώ γεννήθηκα εδώ και έζησα εδώ οκτώ χρόνια μέχρι την οικονομική κρίση. Ο λόγος που φύγαμε από τη χώρα σε αυτή την κατάσταση ήταν λόγω του ρατσισμού. Επειδή εδώ σε αυτή την περιοχή υπήρχε κυνηγητό μεταναστών στην πλατεία Αμερικής, Βικτώρια, Άγιο Παντελεήμονα, γινόταν κυνηγητό μεταναστών και τους χτυπούσαν. Γι’ αυτό αποφασίσαμε να φύγουμε από τη χώρα και να πάμε πίσω στην Αίγυπτο. Ναι, όλη μου η οικογένεια έφυγε από την Ελλάδα το 2009. Φύγαμε από την Ελλάδα, εγώ και όλη η οικογένειά μου, πήγαμε πίσω στην Αίγυπτο λόγω αυτού του ρατσισμού.

Η οικογένειά μου επέστρεψε εδώ το 2020. Δεν το πιστεύεις; Ναι. Και εγώ ήρθα μόνο το 2025, πέρυσι. Ναι, λοιπόν, αυτός ήταν ο λόγος. Πολλοί μετανάστες έφυγαν από την Ελλάδα λόγω των κυμάτων ρατσισμού. Υπήρξε ένα σημείο κρίσης εκεί, το κύριο ζήτημα ήταν η οικονομική κρίση που ήταν πίσω από εσάς. Είχατε μια έκρηξη… Ναι, φυσικά, όταν έχεις τέτοιου είδους κρίση, φυσικά, ο ρατσισμός, η φασιστική πλευρά, τα ρίχνουν όλα στους μετανάστες. Ναι, και έχουμε αυτό το είδος ρατσισμού από το Υπουργείο Μετανάστευσης που έχουμε τώρα. Λέει ότι εμείς είμαστε το πρόβλημα. Ανησυχούμε φυσικά από την άνοδο της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη. Τώρα τη βλέπουμε στη Γερμανία. Αλλά αυτό που μας απασχολεί περισσότερο είναι εδώ. Ανησυχούμε, ξέρουμε ότι η κυβέρνηση τώρα είναι πολύ κακή. Δεν κάνουν τίποτα. Ελπίζουμε να έχουμε πρόωρες εκλογές εδώ. Και μετά από αυτό να έχουμε κάποιο είδος ελευθερίας. Αλλά φοβόμαστε ότι μετά από όλα αυτά κύματα της ακροδεξιάς εξαπλώνονται και φοβόμαστε ότι θα έρθουν και εδώ και φυσικά ξέρουμε ότι αν ερχόταν στην εξουσία μια ακροδεξιά εδώ στην Ελλάδα, έχει τελειώσει για εμάς ως μετανάστες, έχει τελειώσει και για εμάς ναι… Εννοώ ότι σε άλλες χώρες ίσως θα ήταν πιο, ξέρετε, εύκολο. Για παράδειγμα, έχεις ένα ακροδεξιό κόμμα στην Ιταλία τώρα, και για αυτό υπάρχουν κάποια, υπάρχουν πολλά προβλήματα, αλλά οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν εκεί. Αλλά ξέρουμε ότι στην Ελλάδα όχι, δεν θα ήταν έτσι. Είναι πολύ σκληρή η ακροδεξιά εδώ και δεν μπορείς να ζήσεις μαζί της. Και δεν μπορούμε να έχουμε σαν επιλογή μια τέτοια κατάσταση επειδή δεν μπορούμε να γυρίσουμε στις χώρες μας. Δεν μπορώ να γυρίσω στην Αίγυπτο. Δεν υπάρχει ζωή εκεί.