Πόλεμος στο Ιράν: Να ηττηθεί ο άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ

Του Στέλιου Φαζάκη

Το 2026 ξεκίνησε µε τη στρατιωτική επέµβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, που οδήγησε µετά την απαγωγή του προέδρου της χώρας, Νικολάς Μαδούρο, στην ανάληψη της εξουσίας από τη µέχρι τότε αντιπρόεδρό του Σύλια Ροντρίγκεζ, η οποία ήταν από καιρό σε συνεννόηση µε τους Αµερικανούς για µια πιο φιλική σ΄αυτούς διακυβέρνηση. ∆ηλαδή, για να ξαναπάρουν οι αµερικανικές εταιρίες πετρελαιοειδών ξανά στα χέρια τους τον ορυκτό πλούτο της Βενεζουέλας, πετρέλαιο, χάλυβα κ.λ.π που είχαν εθνικοποιηθεί από τον Ούγκο Τσάβες, µετά το 2026.

O Τραµπ έχοντας φροντίσει λοιπόν για την αρπαγή των µεγαλύτερων κοιτασµάτων αργού πετρελαίου στον πλανήτη, που µαζί µε τις εξορύξεις στο έδαφος των ΗΠΑ δίνουν µια άνετη ενεργειακή αυτονοµία στη χώρα του, προχώρησε και σε ένα ακόµα επιθετικό βήµα εναντίον των µεγάλων παγκόσµιων οικονοµικών αντιπάλων του, Κίνας και Ρωσίας.

Στις 28 Φεβρουαρίου ξεκίνησε, σε συνεργασία µε το Ισραήλ, την “Επιχείρηση Επική Οργή” εναντίον του Ιράν. Μια επίθεση που έρχεται ως συνέχεια επιθέσεων προηγούµενων χρόνων και λίγους µήνες µετά την πιο πρόσφατη, τον Ιούνιο του 2025.

Τα διακηρυγµένα αίτια της επίθεσης

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ παρουσίασαν την επίθεση ως “προληπτική”. Η επίσηµη αφήγηση περιλαµβάνει τρία βασικά επιχειρήµατα:

1. Το πυρηνικό πρόγραµµα του Ιράν

Όπως και σε όλα τα προηγούµενα χτυπήµατα στο Ιράν, το βασικό επιχείρηµα είναι ότι το καθεστώς προσπαθεί να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα. Οι επιθέσεις παρουσιάστηκαν ως αναγκαίες για να καταστραφούν εγκαταστάσεις εµπλουτισµού ουρανίου και να αποτραπεί η ανάπτυξη πυρηνικού οπλοστασίου.

2. “Αποτροπή τροµοκρατίας”

ΗΠΑ και Ισραήλ προσπαθούν να σταµατήσουν το Ιράν από τη χρηµατοδότηση και τον εξοπλισµό ένοπλων οργανώσεων, τη Χεζµπολάχ στον Λίβανο, τη Χαµάς στην Παλαιστίνη, ένοπλες οργανώσεις στη Συρία, που απειλούν τη “σταθερότητα στην περιοχή”. Στην πραγµατικότητα θέλουν να εξασφαλίσουν τη δυνατότητα του Ισραήλ να ηγεµονεύει στη Μέση Ανατολή ως µαντρόσκυλο των ΗΠΑ, χωρίς αντίσταση από τους γύρω αραβικούς λαούς.

3. Προληπτική άµυνα

Ο Τραµπ δήλωσε ότι “το Ιράν ετοιµαζόταν να επιτεθεί πρώτο”, παρουσιάζοντας τον πόλεµο ως πράξη αυτοάµυνας

4. Αντιµετώπιση ενός αυταρχικού καθεστώτος

Σε επίπεδο προπαγάνδας, γίνεται προσπάθεια να εµφανιστεί η σύγκρουση ως µάχη ανάµεσα σε “δηµοκρατίες” και ένα αυταρχικό καθεστώς. Προσχηµατικά δηλώνουν ότι οι µεγάλες αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις που έγιναν λίγο πριν την εξωτερική επίθεση και αντιµετωπίστηκαν από τους µουλάδες µε βία που χαρακτηρίστηκε σφαγή, ώθησαν τους δύο επιτιθέµενους να αναλάβουν δράση “για την απελευθέρωση του ιρανικού λαού”.

Όλες οι παραπάνω αιτιάσεις είναι απλώς τα προσχήµατα, όπως συµβαίνει σε κάθε πόλεµο. Ο επιτιθέµενος δηλώνει πως “φοβάται και αµύνεται”, οι αντίπαλοι “έχουν ξεπεράσει όρια και συµφωνίες” και είναι “καταπιεστές ακόµα και του ίδιου τους του λαού”. Τα ίδια κενά λόγια όπως και για τη Βενεζουέλα και τόσες άλλες επεµβάσεις της υπερδύναµης.

Τα πραγµατικά αίτια του πολέµου

Το κύριο αίτιο του πολέµου, που αποτελεί και την “οµπρέλα” όλων των πολεµικών και οικονοµικών κρίσεων εδώ και πολλά χρόνια είναι η καπιταλιστική κρίση της ∆ύσης και κυρίως του αµερικανικού καπιταλισµού, απέναντι στην Κίνα που αναπτύσεται ραγδαία ως καπιταλιστικός πόλος.

Το σηµείο εκκίνησης για τον κινέζικο καπιταλισµό πάει πολύ πίσω, στο 1978, µε τη στρατηγική “Μεταρρύθµιση και Άνοιγµα” του Ντενγκ Ξιαοπίνγκ, µε εισαγωγή στοιχείων “ελεύθερης αγοράς”, άνοιγµα στην παγκόσµια οικονοµία και ξένες επενδύσεις. Μετά από δεκαετίες διεργασιών, ο κινέζικος καπιταλισµός µπαίνει στην περίοδο “ωριµότητάς” του το 2001 µε την εµβληµατική είσοδο της Κίνας στον Παγκόσµιο Οργανισµό Εµπορίου. Από τότε, η Κίνα γίνεται το “εργοστάσιο του πλανήτη”, µε εκατοντάδες εκατοµµύρια εργάτες να µπαίνουν στη βιοµηχανία ως πάµφθηνη εργατική δύναµη. Ταυτόχρονα εµφανίζεται και µια κινέζικη αστική τάξη εκατοµµυριούχων και δισεκατοµµυριούχων.

Η ∆ύση µπαίνει σιγά-σιγά σε µόνιµη κρίση, µε αποκορύφωµα το 2008 στις ΗΠΑ και µέχρι σήµερα δεν έχει υπάρξει θεαµατική ανάκαµψη. Με τα χρόνια δηµιουργήθηκε σχέση αλληλοεξάρτησης µεταξύ κινέζικου και αµερικανικού καπιταλισµού: Οι ΗΠΑ αγοράζουν τεράστιες ποσότητες κινέζικων προϊόντων πληρώνοντας µε δολάρια και οι Κινέζοι επενδύουν για ασφάλεια σε αµερικανικά κρατικά οµόλογα, δηλαδή αγοράζουν χρέος. Αυτή η ισορροπία ισχύει µέχρι σήµερα, αλλά είναι σε οριακό επίπεδο (ή ίσως έχει ξεπεραστεί), µε δύο κεντρικούς άξονες αντιπαράθεσης που όµως συνδέονται: το δολάριο ως παγκόσµιο νόµισµα και η στρατιωτική υπεροχή.

Σήµερα το 60% των παγκόσµιων συναλλαγµατικών αποθεµάτων είναι σε δολάρια. Το παγκόσµιο εµπόριο γίνεται κυρίως σε δολάρια και οµοίως το εµπόριο πετρελαίου. Η κυριαρχία του δολαρίου επιτρέπει στις ΗΠΑ να χρησιµοποιούν το χρηµατοπιστωτικό σύστηµα ως εργαλείο πίεσης. Να επιβάλουν κυρώσεις, να αποκλείουν χώρες, να ελέγχουν την παγκόσµια ρευστότητα.

Γι’ αυτό η Κίνα και οι σύµµαχοί της επιδιώκουν την “από-δολαριοποίηση”, µε βασικό όχηµα τη συµµαχία των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική). Όσο περνάει ο καιρός οι νέοι πόλοι σχηµατοποιούνται (∆ύση/ΗΠΑ – BRICS) και οι στρατηγικές ανάπτυξής τους παίρνουν και ιµπεριαλιστικά-πολεµικά χαρακτηριστικά. Π.χ. αναπτυξη του ΝΑΤΟ πέριξ της Ρωσίας στον πόλεµο της Γιουγκοσλαβίας παλαιότερα και στους πολέµους Γεωργίας και Ουκρανίας πρόσφατα. Αλλά και ένταξη του Ιράν στον άξονα Κίνας-Ρωσίας που οδηγεί σε συνεχείς επιθέσεις των αντιπάλων, όπως η σηµερινή. Όλα δείχνουν πως επιταχυνόµενα κατευθυνόµαστε σε µεγαλύτερες και πιο κεντρικές συγκρούσεις, ακόµα και σε έναν τρίτο παγκόσµιο πόλεµο. Οι ΗΠΑ µας έχουν “συνηθίσει” για δεκαετίες σε µια εξωτερική πολιτική µε πιέσεις, εκβιασµούς και πολέµους. Όµως τώρα η Κίνα αρχίζει να αµφισβητεί και τη στρατιωτική και τεχνολογική υπεροχή των ΗΠΑ, απειλώντας την παντοδυναµία τους. Βλέπουµε στα ανοιχτά µέτωπα της Ουκρανίας και του Ιράν οι αντίπαλοι των ΗΠΑ και της ∆ύσης να ντέχουν τις κυρώσεις, να αµύνονται και να χρησιµοποιούν εφάµιλλα ή και πιο δραστικά οπλικά συστήµατα. Εποµένως ο αµερικανικός-δυτικός καπιταλισµός επείγεται να χρησιµοποιήσει όλα τα µέσα, πριν χάνει τη στρατιωτική υπεροχή του – τελευταίο “χαρτί” στον παγκόσµιο ανταγωνισµό.

Η επανεκλογή Τραµπ, ο πόλεµος δασµών που ξεκίνησε αµέσως ενάντια σε φίλους κι εχθρούς, οι απειλές του για στρατιωτική επέµβαση παντού (Γροιλανδία, λατινικές χώρες κ.α), η έναρξη νέων επεµβάσεων (Νιγηρία, Βενεζουέλα, Ιράν), δεν αφορούν στην προσωπική του τραµπόυκικη ιδιοµορφία, είναι επιταγές του αδίστακτου καπιταλισµού που παλεύει για παγκόσµια κυριαρχία, σε έναν οικονοµικό πόλεµο, ο οποίος παίρνει και τη µορφή τοπικών πολέµων, όταν συγκρούονται αντίπαλα τοπικά καπιταλιστικά-εθνικά συµφέροντα.

Άλλα αίτια του πολέµου

1. Πρόσβαση των ΗΠΑ στα πετρελαϊκά αποθέµατα του Ιράν.

Το Ιράν κατέχει την τρίτη θέση παγκοσµίως σε αποθέµατα πετρελαίου, αλλά και την έκτη θέση στην ηµερήσ\ια παραγωγή (4,6 εκ. Βαρέλια). Η Η απόκτηση από τις ΗΠΑ µιας προνοµιακής θέσης, όπως στη Βενεζουέλα, µε είσοδο αµερικανικών εταιριών, θα ήταν τεράστιο πλεονέκτηµα. Επίσης ο έλεγχος διακίνησης µέσω των στενών Ορµούζ είναι µέγιστης σηµασίας για την παγκόσµια αγορά. 20 εκ. βαρέλια περελαίου ηµερησίως διακινούνται από εκει, απ’ όλες τις χώρες του Κόλπου, µε διέλευση 3.000 πλοίων κάθε µήνα.

2. Ενεργειακή αποδυνάµωση της Κίνας

Η Κίνα το 2025 εισήγαγε πετρέλαιο κατά 52% από το Ιράν. Οι ΗΠΑ προσπαθούν να δηµιουργήσουν δυσκολία στην προµήθεια πετρελαίου, όµως η Κίνα έχει εναλλακτικές λύσεις, εισάγωντας πετρέλαιο από Ρωσία και Σαουδική Αραβία. Επίσης διαθέτει αποθέµατα µεγαλύτερα από τις επόµενες 32 ανεπτυγµένες χώρες συνολικά. Την ίδια ώρα, οι ΗΠΑ και ∆ιεθνής Οργανισµός Ενέργειας “απελευθερώνουν” 400 εκ. Βαρέλια αποθεµατικό πετρέλαιο για να αντιµετωπίσουν την άνοδο των τιµών, λόγω του πολέµου στο Ιράν.

4. Εσωτερικοί παράγοντες των ΗΠΑ

Χρονικό όριο για τον Τραµπ αποτελούν επίσης οι ενδιάµεσες εκλογές του Νοέµβρη 2026, για τον έλεγχο του Κογκρέσου και των πολιτειακών κυβερνήσεων. Ήδη, εν µέσω πολέµου έχουν ξεκινήσει προκριµατικές εκλογές σε κάποιες πολιτείες. Υπάρχει µεγάλη δυσαρέσκεια ακόµα και ανάµεσα στους Ρεπουµπλικανούς για τον πόλεµο του Τραµπ στο Ιράν, ενώ ετοιµάζονται από ∆ηµοκρατικούς βουλευτές και γερουσιαστές σχέδια για περιορισµό των εξουσιών του προέδρου, ως προς τη διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων.

5. Ισραηλινός επεκτατισµός

Στο Ισραήλ, η κυβέρνηση Νετανιάχου γίνεται όλο και πιο επιθετική, όλο και πιο αδίστακτη. Εδώ και δυόµισυ χρόνια, η επίθεση του ισραηλινού κράτους στους άµαχους και εγκλωβισµένους Παλαιστίνιους της Γάζας είναι µια πραγµατική γενοκτονία και συνεχίζεται µέχρι σήµερα, παρά τη συµφωνία εκεχειρίας, τον Οκτώβρη του 2025.

Τα τελευταία χρόνια, µεθοδικά το Ισραήλ µε την τεράστια οικονοµική βοήθεια των ΗΠΑ έχει υπογράψει τις “Συµφωνίες του Αβραάµ” µε τις πλούσιες χώρες του Κόλπου, εξασφαλίζοντας στην πραγµατικότητα την άδεια να εξολοθρεύει τους Παλαιστινίους χωρίς αντίποινα από τους Άραβες καπιταλιστές, που φυσικά είναι ίδιοι µε όλους τους άλλους καπιταλιστές του πλανήτη. Αυτή τη στιγµή το Ισραήλ έχει καταφέρει διαµαρτυρώµενο συνεχώς ότι αδικείται, να έχει καταστρέψει σχεδόν ολοκληρωτικά τη Γάζα, σφάζοντας τον πληθυσµό της, έχει συρρικνώσει ακόµα περισσότερο τον θύλακα της ∆υτικής όχθης και µε αφορµή την καταπολέµηση της Χεζµπολάχ, έχει καταλάβει τον νότιο Λίβανο, βοµβαρδίζοντας καθηµερινά τη Βηρυτό. Ίσως το σιωνιστικό κράτος επείγεται να µεγιστοποιήσει την επέκτασή του, πρινα από µια ενδεχόµενη κατάρρευση του Τραµπ και του µεγάλου χορηγού του, τις ΗΠΑ.

Η διάρκεια του πολέµου, κρίσιµος παράγοντας

Η επίθεση του Ισραήλ και κατόπιν των ΗΠΑ στο Ιράν έχουν σαφώς άλλο χαρακτήρα από προηγούµενες επιθέσεις. Αυτή τη φορά, µε διάφορους τρόπους τονίζεται “να τελειώνουµε µε το Ιράν”. Κι όµως, κάνενας αξιωµατούχος των επιτιθέµενων δεν απαντάει µε σαφήνεια τι σηµαίνει νίκη σε αυτόν τον πόλεµο. Ποιο είναι το ελάχιστο και ποιο το µέγιστο όφελος; Πριν λίγες µέρες ο Τραµπ δήλωσε ότι οι περισσότεροι στρατιωτικοί στόχοι έχουν επιταυχθεί. Και λοιπόν; Τι επιδιώκουν να συµβεί; Να πέσει η κυβέρνηση του Ιράν µε πυραύλους; ∆ε φαίνεται να µπορεί να συµβεί αυτό. Ούτε επίσης να βρεθεί µια εναλλακτική εξουσία “από µέσα”, όπως στη Βενεζουέλα. Θα αναγκαστούν οι ΗΠΑ να προχωρήσουν σε χερσαία εισβολή; Οι ίδιοι και οι σύµµαχοί τους διστάζουν.

Το κόστος συντήρησης του πολέµου είναι µεγάλο (11 δις τις πρώτες 5 µέρες) και κάθε µέρα λιγοστεύουν και τα πανάκριβα οπλικά αποθέµατα, ενώ οι οικονοµικές επιπτώσεις παγκοσµίως µεγαλώνουν επικίνδυνα, δηµιουργώντας ακόµα µεγαλύτερα αδιέξοδα, κυρίως στις δυτικές χώρες, ΗΠΑ και Ευρώπη, αλλά και στο ίδιο το Ισραήλ, που θα αρχίσει να αµφισβητείται το αήττητό του στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.Το καθεστώς του Ιράν φαίνεται πως είχε αποφασίσει από καιρό “να πάρει κι άλλους µαζί του” στον όλεθρο του πολέµου. Αµέσως ξεκίνησε να χτυπά µε πυραύλους τις γύρω χώρες που παρέχουν στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ έδαφος για βάσεις και διευκολύνσεις. Με αυτόν τον τρόπο έκανε τον πόλεµο υπόθεση όλης της Μέσης Ανατολής, της κεντρικής Ασίας και της ανατολικής Μεσογείου, περιλαµβάνοντας στους πιθανούς στόχους του ακόµα και χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που βρίσκονται στην εµβέλεια των όπλων του. Την ίδια στιγµή µπορεί να αντεπιτίθεται στο ίδιο το Ισραήλ, παρά τις µεγάλες απώλειες και φαίνεται να διατηρεί ακόµα ισχυρό και αναβαθµισµένο οπλοστάσιο πυραύλων, για πιο µεγάλα και επικεντρωµένα χτυπήµατα.

Σε λίγο ο πόλεµος κλείνει ένα µήνα. Οι ΗΠΑ δείχνουν εκνευρισµό. Μάλλον κάποιοι ψάχνουν τρόπο εξόδου. Κάθε µέρα που περνά η ζηµιά για τις δυτικές χώρες θα γίνεται µεγαλύτερη. Ήδη στην Ελλάδα ξεκίνησε η αύξηση στα καύσιµα, πριν ξεκινήσει κάποια έλλειψη στην αγορά.

Στην Ευρώπη και την Ελλάδα

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως και στον πόλεµο της Ουκρανίας, εµφανίζεται διασπασµένη, ανίκανη να ακολουθήσει µια ενιαία γραµµή κι έτσι αντιδρά καθυστερηµένα και σπασµωδικά. Κι όµως, παρά τα πολιτικά αδιέξοδα κεντρικά, οι αστικές τάξεις σε κάθε χώρα γνωρίζουν πολύ καλά πως αυτό που προέχει είναι η δική τους επιβίωση, µε κάθε κόστος για τους από κάτω. Πολύ πριν από τον πόλεµο στο Ιράν, µε αφορµή την αντιπαλότητα µε τη Ρωσία, αποφάσισαν το πρόγραµµα “Re-Arm Europe” για τη µετατροπή της ευρωπαϊκής οικονοµίας σε πολεµική, έτσι ώστε να ξεπεράσουν την ύφεση, ενώ δεν έχουν κανέναν ενδοιασµό να σπρώξουν τους λαούς τους σε πολέµους και ήδη προσπαθούν να µας προετοιµάσουν για “ηρωικές θυσίες”.

Για την ώρα, οι εξελίξεις τρέχουν πιο γρήγορα από τους Ευρωπαίους. Έσπευσαν αµήχανα στην Κύπρο µε µικρές ναυτικές δυνάµεις, “για την προστασία ευρωπαϊκού εδάφους”. Στην πραγµατικότητα δίνουν το “παρών” σε Αµερικανούς και Ισραηλινούς, ότι θα επέµβουν ως εφεδρεία, αν κάτι πάει πολύ στραβά στο Ισραήλ. Τελευταίοι έφτασαν οι Βρετανοί, στους οποίους ανήκει η βάση που χτυπήθηκε από ένα drone. Σε “τιµωρία” κι αυτοί από τον Τραµπ, που τους κρατά µακρυά από την πρώτη γραµµή των “φίλων”.

Η ελληνική κυβέρνηση έδειξε τα πιο γρήγορα αντανακλαστικά, κινούµενη από την πλήρη υποταγή της στις ΗΠΑ, αλλά και από την πολυεπίπεδη συµµαχία της µε το Ισραήλ και µε σκοπό πάντα να προλάβει την αντίπαλο Τουρκία, κατοχυρώνοντας διεκδικήσεις (Power Projection) στη σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου και του Αιγαίου. Η αποστολή φρεγατών και αεροπλάνων στην Κύπρο δεν έχει αµυντικό χαρακτήρα. Είναι ένα βήµα παραπέρα, µια κίνηση όξυνσης στην ανάπτυξη του ελληνικού υπό-ιµπεριαλισµού, προς όφελος συγκεκριµένων εφοπλιστικών και εµπορικών συµφερόντων.

Η ανατολική Μεσόγειος θεωρείται “στρατηγικό σηµείο ανάφλεξης”, όπου συναντιούνται πολλοί τυχοδιωκτισµοί. Ο πόλεµος στο Ιράν µπορεί να αποτελέσει µια τέτοια στιγµή ανάφλεξης και η ελληνική κυβέρνηση θέλει να έχει την πρωτοβουλία κινήσεων. Ίσως να είµαστε πιο κοντά απ’ όσο νοµίζουµε σε µια επέκταση του πολέµου πιο δυτικά. ∆ηλαδή εδώ.

Ο άξονας ΗΠΑ-Ισραήλ πρέπει να ηττηθεί

Η ήττα των επιτιθέµενων ΗΠΑ και Ισραήλ είναι ένα αρκετά πιθανό σενάριο. Θα εξαρτηθεί από τη δυνατότητα του Ιράν να διατηρήσει έναν πόλεµο φθοράς, παρ’ ότι διαλύεται κυριολεκτικά καθηµερινά από τους πυραύλους, τις αεροπορικές επιδροµές και τις ναυτικές επιθέσεις των δύο αντιπάλων. Οι πιέσεις στο εσωτερικό των επιτιθέµενων είναι ισχυρές. Στο Τελ Αβίβ καταστρέφονται σπίτια και υποδοµές, υπάρχουν νεκροί. Κλονίζεται το αφήγηµα της παντοδυναµίας του Νετανιάχου, θα κλονιστεί ενδεχοµένως και η αντίληψη του “εκλεκτού λαού” µε τα ρατσιστικά έως και ναζιστικά χαρακτηριστικά. Στις ΗΠΑ ο Τραµπ αµφισβητείται έντονα. Κατηγορείται ότι σύρεται σε πόλεµο από το Ισραήλ. Η πλειοψηφία των Αµερικανών είναι ενάντια στην πολεµική ανάµειξη στο Ιράν, γιατί επιτέθηκαν πρώτοι και χωρίς απόλυτα ξεκάθαρο λόγο.

Για το καλό των λαών όλου του κόσµου, ΗΠΑ και Ισραήλ πρέπει να ηττηθούν σε αυτόν τον πόλεµο:

1. Για να σταµατήσει το σπιράλ που οδηγεί σε γενικευµένη πολεµική σύρραξη, ή ακόµα και σε παγκόσµιο πόλεµο.

2. Για να ηττηθεί το σιωνιστικό κράτος, να σταµατήσει η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού και να ουδετεροποιηθεί το Ισραήλ ως κέντρο πολέµου και τροµοκρατίας σε όλη την περιοχή. Να σταµατήσει ο επεκτατισµός του.

3. Για να µπει φραγµός στην επιθετικότητα του Τραµπ. Η ήττα του να γίνει η αρχή του ξηλώµατος της στρατοκρατίας και της άκρας δεξιάς µέσα στις ΗΠΑ.

4. Για τη συνολική υποχώρηση της άκρας δεξιάς, του φασισµού και του µιλιταρισµού και στην Ευρώπη. Είναι επείγον η Ε.Ε. να προσπαθήσει τον τερµατισµό του πολέµου στην Ουκρανία και να  σταµατήσει την τεράστια σπατάλη των εξοπλισµών.

5. Να µπορέσει ο λαός του Ιράν να εξεγερθεί εναντίον του θεοκρατικού, δολοφονικού καθεστώτος, µε τις δικές του δυνάµεις και προτάγµατα. Ο “ανθρωπισµός” των ΗΠΑ και Ισραήλ είναι χυδαίο ψέµµα και πρόκληση για την ανθρωπότητα.

Αντιπολεµικό κίνηµα στην Ελλάδα

Μια πρώτη νίκη αποτελεί η απεργία της Πανελλήνιας Ναυτικής Οµοσπονδίας, που κατάφερε να µην ανοίξει δροµολόγιο της εταιρίας Golden Star προς το εµπόλεµο Iσραήλ. Επίσης και οι διαδηλώσεις ενάντια στον ελλιµενισµό ΝΑΤΟϊκών πολεµικών πλοίων και πλοίων που µεταφέρουν πυροµαχικά και εξοπλισµό στο Ισραήλ.

Το αντιπολεµικό κίνηµα στην Ελλάδα πρέπει να αντιπαλέψει την πολεµοκάπηλη, τυχοδιωκτική κυβέρνηση της Νέας ∆ηµοκρατίας και όλο τον µηχανισµό προπαγάνδας των ΜΜΕ που χρησιµοποιείται για να δηµιουργήσει πολεµικό κλίµα και να πουλήσει πατριωτισµό και επεκτατικά όνειρα, όπως συνέβη και σε άλλες εποχές και πλήρωσε ο ελληνικός λαός µε πολύ αίµα.

Με κλιµακούµενες δράσεις να εµποδιστούν τα σχέδια της κυβέρνησης για εµπλοκή στον πόλεµο.

1. Καµιά στρατιωτική µονάδα, κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα.

2. Να συνδέσουµε τους εργατικούς αγώνες µε τον αγώνα ενάντια στον πόλεµο. Η φτώχεια που µας επιβάλεται µε την υπερφορολόγηση δηµιουργεί τεράστια πλεονάσµατα, που αντί να επιστρέψουν στον λαό δίνονται σε εξωφρενικούς εξοπλισµούς.

3. Όχι στον επεκτατισµό και στη µόνιµη αντιπαράθεση µε την Τουρκία. Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από τον πόλεµο.

4. Καµιά συνεργασία µε το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ. Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

5. Έξω οι βάσεις του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ! Να βγει τώρα η Ελλάδα από την τροµοκρατική, ιµπεριαλιστική συµµαχία.

6. ∆ε θα πολεµήσουµε για τα συµφέροντα των εφοπλιστών και των εµπόρων του πολέµου.

7. ∆ιεθνιστική αλληλεγγύη των λαών!