Η 8η Μάρτη δεν είναι μέρα για λουλούδια, ευχές και ευγενικές αναρτήσεις. Είναι μέρα μνήμης και αγώνα. Μια μέρα που μας θυμίζει ότι τίποτα από όσα θεωρούμε σήμερα αυτονόητα για τις γυναίκες δεν χαρίστηκε. Κερδήθηκαν μέσα από απεργίες, διαδηλώσεις, συγκρούσεις και συλλογικούς αγώνες γυναικών που αρνήθηκαν να αποδεχτούν τη σιωπή και την υποταγή που τους επέβαλε η πατριαρχική κοινωνία.
Από το δικαίωμα στην ψήφο και την εκπαίδευση μέχρι το δικαίωμα στην εργασία, τη νομική προστασία από τη βία και την κατοχύρωση της άμβλωσης, κάθε κατάκτηση γράφτηκε με αγώνα. Και κάθε κατάκτηση μπορεί να αμφισβητηθεί ξανά.
Η άμβλωση είναι νομικά κατοχυρωμένο δικαίωμα. Όμως η πραγματικότητα δείχνει πόσο εύθραυστο είναι ακόμη. Σε δημόσια νοσοκομεία γιατροί επικαλούνται «λόγους συνείδησης», υπηρεσίες δεν λειτουργούν επαρκώς και γυναίκες βρίσκονται μπροστά σε κλειστές πόρτες. Την ίδια στιγμή ακούγονται οι συντηρητικές φωνές που ζητούν περιορισμούς κατάργηση αυτού του δικαιώματος.
Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: τα σώματά μας ανήκουν μόνο σε εμάς. Την ίδια στιγμή η έμφυλη βία συνεχίζει να σκοτώνει. Στην Ελλάδα το 2024 καταγράφηκαν 16 γυναικοκτονίες. Γυναίκες δολοφονημένες από τους ίδιους τους συντρόφους ή πρώην συντρόφους τους. Πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μια ζωή που χάθηκε, μια γυναίκα που δεν προστατεύτηκε, μια κοινωνία που ακόμη δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τη γυναικοκτονία ως αυτό που είναι: την πιο ακραία μορφή πατριαρχικής βίας.
Και οι γυναικοκτονίες είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Κάθε χρόνο καταγράφονται χιλιάδες περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας. Γυναίκες που κακοποιούνται, που ζουν με τον φόβο μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, που όταν αποφασίζουν να μιλήσουν συχνά συναντούν δυσπιστία, υποτίμηση ή αδιαφορία.
Στα χαρτιά μπορεί να μιλάμε για ισότητα. Στην πράξη όμως η καθημερινότητα των γυναικών λέει μια άλλη ιστορία. Οι γυναίκες συνεχίζουμε να πληρωνόμαστε λιγότερο για την ίδια εργασία, να αντιμετωπίζουμε σεξισμό στους χώρους δουλειάς, να αμφισβητούμαστε όταν καταγγέλλουμε κακοποίηση και να κουβαλάμε μόνες το βάρος της φροντίδας, της ανατροφής και της αόρατης εργασίας που κρατά την κοινωνία όρθια.
Με την πρόσφατη εργατική δολοφονία, τις πέντε εργάτριες στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα, γυναίκες που πήγαν στη δουλειά τους και δεν γύρισαν ποτέ σπίτι. Εργαζόμενες, οι περισσότερες μητέρες, που δούλευαν στη νυχτερινή βάρδια για να μπορούν το πρωί να βρίσκονται δίπλα στα παιδιά τους. Μια φονική έκρηξη μέσα στο εργοστάσιο τις σκότωσε. Δεν ήταν «ατύχημα». Είναι το αποτέλεσμα ενός συστήματος που θεωρεί τη ζωή των εργαζομένων αναλώσιμη όταν μπαίνει απέναντι στο κέρδος. Είναι η σκληρή υπενθύμιση ότι οι γυναίκες της εργατικής τάξης πληρώνουν συχνά το πιο βαρύ τίμημα. Γυναίκες που δουλεύουν νύχτες, που σηκώνουν τη φροντίδα της οικογένειας, που προσπαθούν να κρατήσουν όρθια σπίτια και παιδιά, ενώ την ίδια στιγμή εργάζονται σε συνθήκες που πολλές φορές δεν εγγυώνται ούτε το αυτονόητο: να γυρίσουν ζωντανές στο σπίτι τους.
Και δεν βιώνουν όλες οι γυναίκες την ίδια καταπίεση με τον ίδιο τρόπο. Οι τρανς γυναίκες, οι μετανάστριες, οι σεξεργάτριες βρίσκονται συχνά αντιμέτωπες με πολλαπλές μορφές αποκλεισμού και ρατσισμού στην εργασία, στις υπηρεσίες, αλλά ακόμη και μέσα στο ίδιο το σύστημα υγείας και περίθαλψης.
Η καταπίεση είναι πολιτική. Είναι κοινωνική. Και όσο υπάρχουν δομές εξουσίας που αναπαράγουν την ανισότητα, ο αγώνας δεν μπορεί να σταματήσει.
Είμαστε μαζί με τις γυναίκες από την Παλαιστίνη, τα κορίτσια στο σχολείο του Ιράν, με κάθε γυναίκα στον κόσμο που παλεύει για μια αξιοπρεπή ζωή.
Γι’ αυτό ο αγώνας δεν μπορεί παρά να είναι συλλογικός, αντιρατσιστικός και βαθιά πολιτικός. Ένας αγώνας που συνδέεται με τους αγώνες όλων των καταπιεσμένων. Ένας αγώνας που δεν αφήνει καμία πίσω.
Η 8η Μάρτη δεν είναι γιορτή. Είναι υπενθύμιση ότι τα δικαιώματα κερδίζονται και υπερασπίζονται στους δρόμους.
Και κάθε φορά που επιχειρούν να μας γυρίσουν πίσω, η απάντηση θα είναι η ίδια:
Θα μας βρίσκουν απέναντί τους. Στους δρόμους. Στους χώρους δουλειάς. Στις γειτονιές.
Καμία λιγότερη, καμία μόνη!
Όλες και όλοι σήμερα στο άγαλμα Κολοκοτρώνη στη 1.30 μ.μ.
Πολιτική Οργάνωση “Κόκκινο Νήμα”
Υποβολή απάντησης