Οι αγώνες του σήμερα στο φως της παρακαταθήκης του Πολυτεχνείου
Τον Νοέμβρη του 1973, η εξέγερση του Πολυτεχνείου έγινε σύμβολο ότι δεν είναι δεδομένο τίποτα· ότι ακόμα και απέναντι σε δικτατορικά τανκς, κράτος καταστολής
και τείχη φόβου, οι «από κάτω» μπορούν να παλέψουν και να ταρακουνήσουν τους «από πάνω». Από τότε η άρχουσα τάξη λυσσά να θάψει το ύψιστο αυτό σύμβολο αντίστασης,
προσπαθώντας κάθε χρόνο να απονευρώσει το νόημά του και να το φυλακίσει στο μουσείο της «εθνικής ομοψυχίας». Δοκιμάζοντας κάθε μέσο προσπαθεί να μας
πείσει ότι πρέπει να κλείσουμε σε ένα χρονοντούλαπο της ιστορίας τις μνήμες της εξέγερσης. Με το κλισέ του «τέλους της μεταπολίτευσης» θέλει να πείσει την
εργατική τάξη και τον λαό που υποφέρει ότι το Πολυτεχνείο, ακόμη και αν δεν είναι «γιορτή» όπως θέλησε να το λανσάρει παλιότερα, ήταν γέννημα κάποιων
ιδιαίτερων συνθηκών. Επιχειρεί να το αποστεώσει από τα μηνύματα που μεταφέρει, για να εμπεδωθεί ως ιστορική καρικατούρα, όπως αντίστοιχα θέλει να
εμπεδώνονται και τα οράματα της κοινωνικής αλλαγής και του σοσιαλισμού – σε αυτά ίσως είναι λίγο πιο επιτυχημένη, εξαιτίας όμως άλλων παραγόντων …
Οι αστοί όμως είναι καταδικασμένοι να μην μπορούν να γευτούν την ευόδωση αυτής της προσπάθειας. Είναι ιστορικά αναπόφευκτο να βρίσκονται κάθε φορά απέναντι στην λαϊκή απαίτηση για «ψωμί – παιδεία – ελευθερία». Ειδικά σε περιόδους όπως σήμερα, όπου ο νεοφιλελευθερισμός σε παγκόσμιο επίπεδο εξαπολύει νέες επιθέσεις, οι πολεμικές εστίες πληθαίνουν και στην Ελλάδα η πιο αντιδραστική κυβέρνηση μετά την μεταπολίτευση, επιβάλει την φτωχοποίηση του λαού και ταυτόχρονα εφαρμόζει το γνωστό δόγμα «ησυχία, τάξη και ασφάλεια». Σε αυτό το σκηνικό οι καταπιεσμένοι δεν μπορούν παρά να αναζητούν τον δρόμο της αντίστασης και αναπόφευκτα σκοντάφτουν στην παρακαταθήκη του Πολυτεχνείου, με το κάλεσμα να μην υποκύψουν.
Η ομοιότητα με το παρελθόν
Τα χρόνια πριν το 1973 χαρακτηρίζονταν από διεθνή αναταραχή με ένταση του ψυχρού πολέμου, ενώ η μεταπολεμική άνθηση του καπιταλισμού εισερχόταν σε φάση κρίσης. Σε όλο τον κόσμο έχουμε κινηματικές ζυμώσεις, εργατικά κύματα αντίστασης, εξεγέρσεις (Γαλλικός Μάης)· έτσι και σήμερα, το παγκόσμιο σκηνικό μοιάζει περισσότερο με «πριν την έκρηξη» παρά με σταθερή κανονικότητα. Στην Ελλάδα μετά από 6 χρόνια «στον γύψο», όσο και να ήθελε το καθεστώς να πείσει ότι όλα βαίνουν καλώς, το μίγμα φτώχειας και έλλειψης δημοκρατίας, με τα σκάνδαλα που αποκαλύπτονταν είχαν οδηγήσει σε μηδενική υποστήριξη από τον κόσμο, χωρίς όμως το κίνημα να μπορεί να βρει διόδους μαζικής συγκρότησης και έκφρασης. Η αντίσταση στη χούντα είχε αρχίσει ήδη να εμφανίζεται στο προσκήνιο (αγροτικές και εργατικές κινητοποιήσεις, φοιτητική κατάληψη στη Νομική). Η άρχουσα τάξη, έχοντας καλύτερη γνώση της κατάστασης, επεξεργαζόταν σχέδια επιφανειακής αλλαγής του καθεστώτος (πρόταση κυβέρνησης Μαρκεζίνη) για να προλάβει χειρότερες καταστάσεις (και η επίσημη αριστερά έσπευσε πρώτη από όλους να «τσιμπήσει» το δόλωμα …).
Η διεθνής συγκυρία
Αντίστοιχα και σήμερα, σε διεθνές επίπεδο, τα προεόρτια μιας νέας (μεγαλύτερης) οικονομικής κρίσης κουκουλώνονται, ενώ εδραιώνεται η πιο χυδαία βαρβαρότητα που ακολούθησε την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», όπως πολύ ενδεικτικά φαίνεται στην Παλαιστίνη. Παράλληλα εμφανίζεται ένας νέος μεγάλος κίνδυνος, της κλιματικής καταστροφής. Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται και οι εστίες πολέμου πληθαίνουν, με την απειλή μιας γενικευμένης σύρραξης να είναι πιο ορατή από ποτέ. Η επιβολή της πολεμικής οικονομίας των αλόγιστων εξοπλιστικών προγραμμάτων, σε βάρος των κοινωνικών δαπανών, συνδυάζεται με την σκληρή καταστολή που εφαρμόζουν οι
ακραίες ακροδεξιές κυβερνήσεις, με πρωτοπόρα αυτήν του Τραμπ (και τους Ευρωπαίους να τρέχουν να κάνουν ρελάνς). Οι πολιτικές αυτές, παρά την διεθνή υποχώρηση της αριστεράς και του κινήματος, δεν προχωράνε χωρίς αντιστάσεις. Το κίνημα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό θύμισε αρκετές φορές τις κινητοποιήσεις ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ. Στις ΗΠΑ ξαναεμφανίστηκαν στην ατζέντα οι μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις, ενώ στη Ν. Υόρκη ο νέος δήμαρχος εκλέχτηκε δηλώνοντας σοσιαλιστής, προκαλώντας εμφράγματα σε πολλούς. Από τη Γαλλία μέχρι το Νεπάλ και την Λατινική Αμερική, ο κόσμος της εργασίας ξεδιπλώνει – έστω και αποσπασματικά – αντιστάσεις ενάντια στην βαρβαρότητα.
Η κατάσταση στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με την πολιτική της λιτότητας, την καταστολή και την εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, έχει δημιουργήσει την πλέον δυστοπική κατάσταση μετά την πτώση της χούντας. Μετατρέποντας την κρίση σε ευκαιρία, ξηλώνει με καταιγιστικό ρυθμό κάθε εργασιακό και δημοκρατικό δικαίωμα με ταυτόχρονη διάλυση κάθε έννοιας (αστικού) δικαίου. Παράλληλα προσπαθεί να μας πείσει πως η Ελλάδα «πάει μπροστά» και «είναι καλύτερα να καθόμαστε ήσυχοι». Παρόλα αυτά το σύστημα έχει ήδη τρομάξει. Οι ανεπανάληπτες κινητοποιήσεις για το έγκλημα των Τεμπών έδειξαν ότι ο κόσμος δεν μένει πάντα παθητικός και η
δυναμική που μπορεί να ξεδιπλώσει είναι μη αντιμετωπίσιμη. Η προπαγάνδα των ΜΜΕ και των τρολ του διαδικτύου δεν αρκεί και η καταστολή δεν μπορεί να σβήσει την ανάγκη για ψωμί, παιδεία, υγεία και ελευθερία που είναι σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ μετά την χούντα. Ο εφιάλτης του συστήματος, που ξεκίνησε τον Φλεβάρη με τις διαδηλώσεις για τα Τέμπη, συνεχίζεται με τους ανυπότακτους αγώνες των εκπαιδευτικών, τη νίκη της απεργίας πείνας του Παύλου Ρούτση κ.ά. Η κατάσταση προκαλεί πυρετό και αντιθέσεις και στους κόλπους της κυβέρνησης, αλλά είναι και εφαλτήριο επεξεργασίας σχεδίων από το σύστημα για την επόμενη μέρα (με διάφορες ξαναζεσταμένες σούπες).
Ο ρόλος της Αριστεράς και ο κίνδυνος του ρεφορμισμού
Το Νοέμβρη του 1973 η εξέγερση δεν έγινε με την «ευλογία» των επίσημων οργανώσεων της Αριστεράς (που αρχικά τη λοιδόρησαν) — υπήρξε αυτοκίνητη, λαϊκή, συλλογική. Όπως στο παρελθόν, έτσι και σήμερα ο ρεφορμισμός υπόσχεται είτε «διαχειρίσιμες λύσεις» και «λιγότερη ζημιά», είτε παραπέμπει στις καλένδες της «αλλαγής του συσχετισμού δυνάμεων για την συνολική ανατροπής του συστήματος». Και στις δύο εκδοχές του εγκαταλείπει την πάλη, παραδίδοντας το έδαφος στο «κανονικό» της εκμετάλλευσης και της καταστολής. Όμως η Αριστερά δεν μπορεί να υπάρχει ούτε ως συνδιαχειριστής του συστήματος, ούτε ως πλασιέ μιας μεταφυσικής προσμονής της αλλαγής του συστήματος όταν
ωριμάσουν οι συνθήκες. Οι συνθήκες ωρίμασαν· αν τις αφήσουμε κι άλλο θα σαπίσουν και θα μας καταπιεί η βαρβαρότητα. Η Αριστερά υποχρεούται να πρωτοστατεί για να μην τους κάνουμε την χάρη να απολαύσουν «Ησυχία, Τάξη και Ασφάλεια». Η «ασφάλεια» που προσφέρουν οι κυρίαρχοι δεν είναι δικαίωμα για όλους — είναι επιβολή για τους λίγους και είναι ασυγχώρητοι όσοι σφυρίζουν αδιάφορα όπου επιχειρείται να επιβληθεί.
Γιατί η ελπίδα είναι κοντά — και πώς θα την πιάσουμε
Οι κινητοποιήσεις, διεθνώς και στην Ελλάδα, φανερώνουν ότι ο κόσμος δεν μένει παθητικός. Το Πολυτεχνείο σηματοδοτεί στη συνείδηση των καταπιεσμένων την θέληση να ξεδιπλωθούν αγώνες για μια καλύτερη ζωή, να ξαναχτιστεί το συλλογικό «όχι» και να ξαναγεννηθεί η ελπίδα. Δεν αρκεί να θυμόμαστε την ιστορία — πρέπει να τη γράψουμε ξανά, με σύγχρονη μορφή. Οι αγώνες δεν είναι «παρελθόν», αλλά εργαλείο για το παρόν και το μέλλον.
Το Κόκκινο Νήμα καλεί κάθε εργαζόμενη/ο, κάθε νέα και νέο, να μπει στον αγώνα — στις πορείες, στις συνελεύσεις, στα σωματεία, στις μαθητικές/φοιτητικές συλλογικότητες. Να ενισχύσουμε τα σωματεία μας, τις επιτροπές αγώνα, την οργάνωση της βάσης – κόντρα στις προδοσίες των συνδικαλιστικών ηγεσιών και την αδράνεια του ρεφορμισμού.
Να διαδηλώσουμε ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, ενάντια στην ακρίβεια, την ανεργία, τον εργασιακό μεσαίωνα και την
καταστολή, υπέρ της δημόσιας παιδείας και υγείας.
Όλες και όλοι στη μεγάλη διαδήλωση του Πολυτεχνείου τη Δευτέρα 17 Νοέμβρη στις. 4 μ.μ. στην πλατεία Κλαυθμώνος
Υποβολή απάντησης