1.Η κινητήριος δύναμη
Στη βάση της απόφασης ΗΠΑ και Ισραήλ (του δυτικού ιμπεριαλισμού εν πολλοίς) να επιτεθούν στο Ιράν, βρίσκονται τόσο η επιθυμία να υπονομευτεί η ανταγωνίστρια Κίνα όσο να λυθούν τα χέρια του Ισραήλ για να υλοποιήσει το καβαλιστικό του όραμα για κατάκτηση της μισής Μέσης Ανατολής μέσω ολοκαυτωμάτων και πογκρόμ, όπως κάνει ήδη και από χρόνια στην Παλαιστίνη. Εκτός από αυτά τα κίνητρα, που είναι λίγο-πολύ του συρμού, νομίζω ότι, αν δεν ξεχνιέται, όμως υποτιμάται συνήθως το βασικότερο. Η αποχρώσα αιτία, το υλικό υπόβαθρο των θρησκόληπτων σιωνιστικών αλαλαγμών, το οποίο έχει επιταχύνει την δυτική (κυρίως) βαρβαρότητα τα τελευταία χρόνια: είναι η οικονομική
παρακμή της Δύσης, η χρόνια ύφεση και στασιμότητα, η αδυναμία ανύψωσης του ποσοστού κέρδους (δηλ. της στυγερής εκμετάλλευσης των εργαζομένων παντού και ιδίως στον «Τρίτο Κόσμο»), σε έναν κόσμο όπου παντού έχουν ξεφυτρώσει ισχυροί ανταγωνιστές, στρατιωτικά και οικονομικά. Αυτό το συμπέρασμα, τόσο της οικονομικής πείρας μετά την κρίση του 2008, όσο και της μαρξιστικής οικονομικής θεωρίας, πραγματώνεται πολύ απτά σήμερα.
Δεν είναι τυχαίο ότι ένα μήνα πριν την έναρξη της επιχείρησης (που πιθανώς σχεδιαζόταν για μήνες) είχε σημειωθεί ένα πρώτο μικρό ξεφούσκωμα (1,5 τρισ. δολάρια απώλειες…) της μεγάλης φούσκας της ΤΝ στις ΗΠΑ, μιας φούσκας που αν εξέλιπε, η αμερικάνικη οικονομία θα έπεφτε αυτόματα σε ύφεση. Μιας φούσκας από την οποία προέρχονται το 80% ΟΛΩΝ των νέων επενδύσεων (χωρίς ΤΝ θα καταγραφόταν συνολική αποεπένδυση), το 80% των χρηματιστηριακών κερδών του 2025, με μια χρηματιστηριακή αξία υπερβαίνουσα την πραγματική αξία των σχετικών εταιρειών κατά 220% (δείκτης ιστορικά κρίσιμης κατάστασης). Για αυτό και οι εταιρείες ΤΝ ήδη ανακοινώνουν μείωση νέων επενδύσεών τους (σε data centers και τσιπάκια), καθώς αντίστοιχα κέρδη δεν έχουν φέρει, ούτε φαίνεται να φέρνουν και ποτέ… Συναφής και η αύξηση των θέσεων εργασίας όλο το 2025 στις ΗΠΑ:
δεν ήταν ποτέ -από το 2003- τόσο ασθενική. (Και με τη σειρά της οφείλεται μόνο στους τομείς του Δημοσίου, της Υγείας και του… τουρισμού.) Συναφής εν μέρει και η διολίσθηση του δολαρίου εδώ κι ένα χρόνο.
Μάλιστα, παρόλη τη φούσκα της ΤΝ, που διογκώθηκε το 2025, και πάλι η αμερικάνικη οικονομία φαίνεται να «αναπτύχθηκε» πέρσι λιγότερο από το μισό ποσοστό που … ευσεβώς ποθούσαν τα προγνωστικά, δηλαδή ένα –έστω εικονικό και πληθωρισμένο- +1,4% αντί +3%. Το 2026 ίσως απέβαινε μοιραίο, όχι μόνο για τον Τραμπ αλλά και για την αμερικάνικη οικονομία –αν δεν «προέκυπτε» ο πόλεμος… Και θα αποβεί …μοιραιότερο…
2. Εμπροσθοβαρώς
Με κριτήριο τα οικονομικά δεδομένα, μοιάζει οι ΗΠΑ (άρα όλη η Δύση) να επείγονται για πόλεμο. Αυτή είναι άλλωστε εδώ και χρόνια, ας το θεωρούμε δεδομένο, ίσως από τα μέσα της δεκαετίας του 2010, η αποφασισμένη από τα επιτελεία τους στρατηγική για όλη την περίοδο της κρίσης ηγεμονίας που περνάνε. Τα τελευταία δυο-τρία χρόνια, κάποιοι λαγοί μάς το λένε ανοιχτά: να ετοιμαζόμαστε για φέρετρα. Ο κύβος έχει ριφθεί. Ο πόλεμος είναι, ιστορικά, η πιο αποδοτική λύση σε τέτοια αδιέξοδα. Κατάστρεψε ανθρώπινο και άψυχο κεφάλαιο, των ανταγωνιστών ή και δικό σου –για να ξαναμεγαλώσουν τα ποσοστά κέρδους, να ξαναρχίσει η εκμετ… –η ανάπτυξη! Αποδοτικό για τον καπιταλισμό. Αποδοτικό και για τα σαρκία τους –φαντάζονται οι κυβερνώντες. Λοιπόν, στον πόλεμο κατά του Ιράν, οι ΗΠΑ καίγονται σε όλα τα επίπεδα για γρήγορα αποτελέσματα.
α) Γενικώς στην παγκόσμια σκακιέρα, για να προλάβουν μια νέα οικονομική κρίση, έχουν ανάγκη (βάσει της στρατηγικής που διάλεξαν ως πιστοί ιμπεριαλιστές) να λεηλατήσουν όσο γίνεται πιο πολλές χώρες, να λαφυραγωγήσουν φυσικούς πόρους και φτηνό εργατικό δυναμικό υποδουλώνοντάς το. Γιατί οι πετρελαιοπηγές πρέπει να συνοδεύονται από φτηνούς εργάτες. Το αποικιοκρατικό καθεστώς που ελπίζουν (μάλλον μάταια) να φέρουν στον Ιράν, για τον λαό του Ιράν θα ήταν δέκα φορές χειρότερο από την «ισλαμική δημοκρατία». Οι Ιρανοί το ξέρουν. Όσοι δεν το ήξεραν από την ιστορία του Σάχη, το μαθαίνουν καλύτερα με κάθε βόμβα που σκοτώνει τα παιδιά τους. Ταυτόχρονα, το αμερικάνικο καθεστώς, επιδιώκει τοιουτοτρόπως να συσπειρώσει την κοινή του γνώμη (όμως 3 στους 4 αμερικάνους είναι, θεωρητικά, κατά αυτού του πολέμου) για να αποδεχτεί
θυσίες μισθών και δικαιωμάτων ελέω «πατρίδας». Αλλά και, στη βάση αυτού, να μπουκώσουν την οπλοβιομηχανία τους με νέα συμβόλαια. (Αυτά καταλήγουν να επιβαρύνουν την υπόλοιπη οικονομία, που αποτελείται από κερδοσκόπους καπιταλιστές, όχι από ηλίθιους, οπότε σε τελική ανάλυση πατάνε στην επιτυχία τόσο της λεηλασίας όσο και της «εθνικής ομοψυχίας».)
β) Ειδικώς σε αυτόν τον πόλεμο, οι οικονομικές αντοχές (λόγω αποκλεισμού των στενών του Ορμούζ και καταστροφών στο ενεργειακό δίκτυο των αιμοσταγών καθεστώτων-πελατών των χωρών του Κόλπου) είναι περιορισμένες, ειδικά για τους ευρωπαίους. Όπως μάλλον και οι στρατιωτικές αντοχές. Εκτός από τα οικονομικά «πυρομαχικά», αναλυτές ένθεν και ένθεν ισχυρίζονται ότι οι αποικιοκράτες κινδυνεύουν από εξάντληση και των πραγματικών πυρομαχικών (αντιπυραυλικών, αντιαεροπορικών). Στον 12ήμερο πόλεμο κατά του Ιράν τον περσινό Ιούνη, οι ΗΠΑ ξόδεψαν πάνω από το… 25% του συνολικού τους αποθέματος των πανάκριβων πυραύλων THAAD, που τους πήρε 15
χρόνια για να το παραγάγουν! Αντέχουν να κρατήσει ο πόλεμος ένα μήνα; Και μόνο από στρατιωτικής άποψης, η επίθεσή τους θα είναι εμπροσθοβαρής. Από πολιτικής άποψης, με συμβατικά όπλα δύσκολα να καταφέρουν παράδοση α λα Βενεζουέλα. Εδώ δεν ζητούν άλλωστε συναλλαγή. Ζητούν την πολιτική ή φυσική θανάτωση της ιρανικής κοινωνίας, την υποδούλωση ολόκληρης.
γ) Τρίτο, το Νοέμβρη ο Τραμπ έχει βουλευτικές εκλογές. Βέβαια, αυτό είναι το λιγότερο σημαντικό, επειδή από τον Νοέμβρη μας χωρίζει ένας ωκεανός χρόνου και χάους. Και επειδή μια υποτιθέμενη Δημοκρατική πλειοψηφία στο Κογκρέσο την ίδια φιλοπόλεμη στρατηγική θα υπηρετούσε.
3. Πυρηνική απειλή
Η βιασύνη των δυτικών, με μπροστάρηδες τους φανατικούς σιωνιστές, σταυροφόρους, ρατσιστές της λευκής υπεροχής (στη μαλλιαρή: ναζίδια), ανοίγει εφιαλτικά σενάρια για τις επόμενες εβδομάδες. Πέρα από το ότι ήδη ενισχύουν τις δυνάμεις τους (χρησιμοποιώντας και τη βάση της Σούδας) με νέα αεροσκάφη και οπλικά συστήματα από διάφορα μέρη της αυτοκρατορίας των βάσεων. Μπροστά στο υπαρκτό ενδεχόμενο (και απολύτως ευκταίο, από την μεριά των συμφερόντων της ανθρωπότητας) οι «κανίβαλοι» (ζητώ συγνώμη από τους κανίβαλους) να ηττηθούν σε έναν πόλεμο φθοράς από τους ιρανούς, είναι επίσης υπαρκτό ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσουν πυρηνικά όπλα για να σκοτώσουν δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπων σε δυο στιγμές. Why not, που θα έλεγε και ο Χέγκσεθ… Για το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, που θα έλεγε και το κάθε αφιονισμένο ισραηλινό κάθαρμα. Use it or lose it, που θα έλεγαν, από τις κρατικοδίαιτες θεσούλες και τα προνόμιά τους, μια στρατιά αποβλακωμένα αδίστακτων και αδίστακτα αποβλακωμένων «τεχνοκρατών», «ακαδημαϊκών» και «αναλυτών»…
Το τι θα ακολουθούσε τότε, είναι δύσκολο να προβλεφθεί. Αλλά είναι σίγουρο ότι στον σημερινό πολυπολικό κόσμο, θα άνοιγε ο δρόμος να χρησιμοποιήσουν και οι άλλοι «πόλοι» τα πυρηνικά τους. Ίσως όχι κατευθείαν και όχι κατά των δυτικών ορδών. Ίσως μετά από έξι μήνες στην Ουκρανία η Ρωσία. Μετά από δεκαέξι μήνες το Πακιστάν στο Αφγανιστάν ή η Ινδία στο Πακιστάν και τανάπαλιν. Ή το ισραηλινό θρεφτάρι μας στην Τουρκία. Ίσως η Τουρκία, με δανεικά πυρηνικά από το Πακιστάν, κατά του Ισραήλ και των λυκοσυμμάχων που θα σπεύσουν να το στηρίξουν, για να κερδίσουν λάφυρα και να θερίσουν ραδιενέργεια. Και ούτω καθεξής… Ίσως πάλι και να μην φτάσουμε ως εκεί. Όμως, είναι κάτι που πρέπει να σκεφτόμαστε πολύ σοβαρότερα από ό,τι το σκέφτονταν πριν 50 χρόνια, επί Ψυχρού Πολέμου. Σήμερα οι δυτικοί ιμπεριαλιστές είναι πολύ πιο απελπισμένοι. Και πολύ πιο τρελαμένοι. Εκεί έχουμε φτάσει. Και φταίμε εδώ στη Δύση για αυτό. Εδώ είναι ο Άξονας του Κακού. Κατ’ ουσίαν, πάντα εδώ ήταν –τουλάχιστον για τα τελευταία 500 χρόνια που ξεκίνησε μαζικά το εμπόριο σκλάβων και έπειτα η αποικιοκρατία. Οι αυτοκρατορίες και οι τυραννίες, μέσα στην παρακμή τους, διατίθενται για τα μεγαλύτερα εγκλήματα μήπως και κρατηθούν. Τίποτα δεν θα τις ωφελήσει τελικά. Ο «Τρίτος Κόσμος», οι μισοαποικιοκρατούμενες χώρες, είναι σήμερα, σε σχέση με πριν από 100
ή 60 χρόνια, σε σύγκριση με τους αποικιοκράτες, πολυπληθέστερες από ποτέ και με μικρότερο τεχνολογικό/στρατιωτικό μειονέκτημα.
4. Μικροαστική εθελοτυφλία
Όμως, τι να κάνουμε; Αφού η τελευταία λέξη της ιδεολογίας και της … «γεωπολιτικής» ανήκει στη… Βίβλο (!!) και την εσχατολογία της· αφού μας καθοδηγούν σαν βαθύτερες σοφίες, με τεχνολογίες αιχμής στην υπηρεσία τους, το «αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων», η «εξαγωγή ιεραποστόλων και στρατιωτών» και λοιπά αποστομωτικά επιχειρήματα δυτικού …ορθολογισμού· αφού κυβερνούν οι αντιπροσωπευτικότεροι εκπρόσωποι του κρισιακού καπιταλισμού, δηλαδή φυσικοί απόγονοι και πολιτικοί επίγονοι των ορίτζιναλ ναζί, πάντως αληθινοί ψυχασθενείς της εξουσίας· αφού έχουν κάνει «outsourcing» προς τις «αποικίες» την επαναστατική πολιτική· αφού οι περισσότερες εκδοχές της αριστεράς έχουν αποδειχτεί πολύ βολεμένες στον μικρόκοσμό τους, πολύ περιχαρακωμένες στη ρουτίνα τους, για να πάρουν μια μακρόπνοη πρωτοβουλία, μέσα στις όποιες
κοινωνικές αντιστάσεις που κατά καιρούς εγείρονται με ποικίλες αφορμές… Δε βαριέσαι… Ας ελπίσουμε ότι θα τη γλιτώνουμε πάντα. Ότι θα είμαστε η εξαίρεση στον πλανητικό κανόνα. Ας παίξουμε στα ζάρια. Ας διασκεδάσουμε. Ας μεγαλώσουμε τα παιδιά μας κι ίσως να μην προλάβουμε να δούμε το τέλος τους. Ας ενισχύσουμε τους τοίχους των σπιτιών μας κι ίσως να μην προλάβουμε να τα δούμε μέσα στο χάσμα. Στο κάτω-κάτω, και μέσα στην γερμανική κατοχή, ακόμα και στα γκέτο της, οι άνθρωποι δεν είχαν πάλι μια κάποια «καθημερινότητα»; Ε, ας αφεθούμε στην «καθημερινότητα» σαν να ήταν κολοφώνας του ανθρώπινου πολιτισμού…
Υπάρχουν και αυτοί που δεν μπορούν να αφεθούν στην καθημερινότητα. Όπως όσοι έχουν δει τους ισραηλινούς να πυροβολούν έγκυες και παιδιά εξ επαφής. Ή όσοι έχουν μελετήσει την ιστορία και το παρόν του ιμπεριαλισμού και των τυραννιών του. Ή όσοι έχουν αφομοιώσει αμφότερες εμπειρίες.
Αυτοί, τι να κάνουμε; Ίσως υπάρχει εκεί έξω κάποιο δυναμικό, διασπαρμένο σε διαφορετικές συλλογικότητες ή χώρους, που να θέλει όντως να κάνει κάτι, εκτός από το να μιλάει και να γράφει κείμενα σαν αυτό. Ίσως υπάρχει περίπτωση να βρεθεί και να περάσει στην πράξη αυτό το δυναμικό, παραμερίζοντας ψευδείς συνειδήσεις και ψευδολόγες ηγεσίες. Δεν ξέρω· μόνο όσο ζω ελπίζω. Και προσπαθώ να κάνω και κάτι για αυτό.
Επειδή το θέμα δεν είναι κυρίως τα λόγια και οι διακηρύξεις, οι δεκάρικοι μπροστά από μεγάλα ή μικρά πλήθη. Το θέμα είναι η αποτελεσματικότητα των πράξεων. Τα λόγια λογοδοτούν στο αν βοηθούν σε αυτήν την αποτελεσματικότητα ή αν απλά αποτελούν παραπλανητική παρηγοριά, υποκατάστατο αποτελεσματικών σχεδίων δράσης για παθητικούς παρατηρητές με ένοχη συνείδηση και ύποπτο υλικό υπόβαθρο.
5. Περί αριστεράς
Ένα παράδειγμα. Το μεγαλύτερο ως τώρα, από παγκόσμια σκοπιά. Η γενοκτονία στη Γάζα συνεχίζεται αδιάλειπτα εδώ και δυόμισι χρόνια. Εκεχειρία δεν υπάρχει, απλά τα ισραηλινά ανίερα τέρατα αντί να σκοτώνουν 300 Παλαιστίνιους την ημέρα όπως πριν, σκοτώνουν 10 την ημέρα. Ένα έγκλημα εφάμιλλο με τη γενοκτονία των Εβραίων από τους γερμανούς ναζί σε διάφορα επίπεδα. Με ρυθμό φόνων ανά ημέρα της ίδιας τάξης μεγέθους με εκείνον στο Άουσβιτς, το Σομπιμπόρ, το Κέλμνο…
Η Ελλάδα των υπουργών, των εφοπλιστών, των στρατηγών, συνένοχη σε γενοκτονία. Άμεσα και συνειδητά. Και μόνο που ο ελληνικός στρατός εκπαιδεύει αδιαλείπτως, κάθε χρόνο από το 2010 ως σήμερα, τους ισραηλινούς φονιάδες σε ελληνικά και ισραηλινά εδάφη, θάλασσες, αέρα. Χώρια οι μπίζνες και η στήριξη σε εφόδια και χρήμα, πάντα με το αζημίωτο, των ελλήνων εφοπλιστών, εργολάβων, πετρελαιάδων.
Τι έχει κάνει, λοιπόν, ο οποιοσδήποτε πολιτικός, κομματικός, κοινωνικός ή άλλος μαζικός φορέας για να σταματήσει αυτή τη συνενοχή; Τι έχει προτείνει ή κάνει μέσα σε αυτούς τους φορείς η «αριστερά»; Διαδηλώσεις… Συζητήσεις… Αποτέλεσμα; Η συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ αντί να φθίνει, βαθαίνει. Άρα; Άρα οι διαδηλώσεις και οι συζητήσεις δεν είχαν σκοπό να φέρουν αποτέλεσμα, αφού τότε αυτή η τακτική θα είχε συμπληρωθεί και με κάτι άλλο. Άρα ή δεν είχαν κανένα συγκεκριμένο σκοπό και γίνονταν από συνήθεια (όλες πια;) ή είχαν σκοπό την εκτόνωση «ένοχων συνειδήσεων» και την άγρα ψήφων δημοκρατικών πολιτών.
Μα τι θα μπορούσε να γίνει, θα σπεύσει κάποιος να ρωτήσει. Είτε καλοπροαίρετα σαν άπειρος μαθητής, είτε κακοπροαίρετα ως απολογητής. Ας πούμε, σε άλλες χώρες, μπαίνουν σε σουπερμάρκετ ομάδες εφήβων, μεσηλίκων και γιαγιάδων, κολλάνε αυτοκόλλητα, μοιράζουν φυλλάδια, φωνάζουν στον τηλεβόα: «μην αγοράζετε αυτά τα προϊόντα εταιρειών που εμπορεύονται με το Ισραήλ».
Μποϊκοτάζ. Εδώ ακόμα και όσοι το έχουν στην σημαία τους, δεν το κάνουν, δεν το οργανώνουν, πολύ περισσότερο με προοπτική να γίνει μαζική εκστρατεία μακράς πνοής. Απλά βγάζουν δελτία τύπου και ανακοινώσεις υπέρ αυτού… Κι όποιος βρεθεί να το κάνει… ατομικά! Όσο για άλλους, που το απορρίπτουν ως μέθοδο, δεν προτείνουν και κάτι άλλο. Και σάμπως να μην υπάρχει; Κάθε βδομάδα πάνε κι έρχονται βαπόρια σε ελληνικά λιμάνια, όχι κυρίως με τουρίστες και χρυσές βίζες, μα με εφόδια για το Ισραήλ. Από καύσιμα και τρόφιμα μέχρι στρατιωτικό υλικό, όλα ταΐζουν την ίδια γενοκτονική οικονομία απαρτχάιντ, όπως απέδειξε και η Αλμπανέζε. Ούτε καν ως μακροπρόθεσμος στόχος δεν τίθεται ο συστηματικός αποκλεισμός σε λιμάνια και αεροδρόμια. Ένας αποκλεισμός το χρόνο, πέντε- δέκα χάρτινες καταγγελίες, τέλος. Ραντεβού στις κάλπες. Δεν σας κάνουν ούτε αυτές οι ιδέες; Έχετε άλλες; Ευχαρίστως. Ποιες; Αλλά όχι για την τιμή των όπλων και την «εξαγωγή συμπερασμάτων». Ποιες;
Δεύτερο παράδειγμα ο πόλεμος με το Ιράν. Αναλύσεις για Τρίτο Παγκόσμιο, ιμπεριαλισμό, γενοκτονία, έξω οι νατοϊκές βάσεις κλπ. Μάλιστα. Συμφωνώ. Θα κάνουμε τίποτα για αυτό; Εκτός από συμβολικές διαδηλώσεις να «διατρανώσουμε την αντίθεσή μας»… Την ξέρουν και την ξέρουμε την αντίθεσή μας. Μήπως να κατέληγαν σε κανέναν αποκλεισμό της Σούδας αυτές οι διαδηλώσεις; Πολύωρο, μετά πολυήμερο και ούτω καθεξής. Ανάλογα με τις δυνάμεις, βρε αδερφέ, αν βρεθούν.
Υπογραφές να φύγουν οι βάσεις; Μπλόκα στους δρόμους; Αποκοπή ρευματοδότησης, υδροδότησης, επικοινωνιών; Οι άλλοι στις Σκουριές ήταν δυο χωριά χωριάτες κι είχαν βάλει φωτιά, επειδή κάποιοι σκότωναν τα δέντρα. Εδώ αυτοί σκοτώνουν ανθρώπους –και πολύ περισσότερους από εκείνα τα δέντρα. Εδώ τίποτα; Έστω, όχι σήμερα, ούτε αύριο. Μεθαύριο. Αλλά με πλάνο και δηλωμένο στόχο.
Ακούγονται υπερβολικά; Ωραία, άλλη πρόταση. Υπάρχει; Απεργίες με κάποια συνέχεια έστω; Η Ιταλία πέρσι έδειξε έναν δρόμο (για το Παλαιστινιακό) που δεν συνεχίστηκε. Θα κάνουμε στην πράξη κάτι με συνέχεια και προοπτικές κλιμάκωσης; Θα ξεκινήσει κάτι με όραμα να επιβάλει ο λαός τη θέλησή του ή ο λαός επιτρέπεται να εκφράζεται μόνο στις ανούσιες, ανόητες και πλέον ανυπόληπτες αστικές εκλογές; Θα κλείσει ο λαός τις βάσεις, θα επιβάλει κάποιου τύπου λαϊκό εμπάργκο στο Ισραήλ – ή θα περιμένει να τα κάνει κάποια… κυβέρνηση; Κι ας μην πέσει ούτε μισός πύραυλος στα Χανιά. Άλλωστε, μάλλον δεν θα πέσει -«τώρα». Αλλά άμα μιλάμε ειλικρινά για ιμπεριαλισμό, Τρίτο Παγκόσμιο και τα συναφή -τότε θα πέσει «κάποια στιγμή», νωρίτερα από ό,τι θα θέλαμε και όχι μόνο στα Χανιά…
Βέβαια, το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο πώς πας να επηρεάσεις την εγκληματική ελληνική εξωτερική πολιτική. Και στην εγκληματική εσωτερική πολιτική, ίδιες ανεπάρκειες. Τέμπη. Η μεγαλύτερη διαδήλωση στην ιστορία του κράτους. Αυθόρμητα. Καλεσμένη από γονείς πληγέντων και δολοφονημένων. Κοινωνική πίεση, υποχώρησαν οι γραφειοκρατίες για μια μέρα, βγήκε πανεργατική απεργία. Ποτάμια. Συνέχεια ποια; Μόνο διαδηλώσεις; Κάναμε τη μεγαλύτερη, μεγαλύτερη δεν γίνεται, το ξέρουμε, το ξέρουν. Σκέφτομαι. Αυτοί οι γονείς σε τι όρθωσαν ανάστημα; ΜΜΕ συκοφαντικά.Δικαστές διεφθαρμένοι. Πολιτικό σύστημα διεφθαρμένο. Διεφθαρμένο από αυτούς που λαθρεμπορεύονταν το ξυλόλιο που έκαψε τα παιδιά τους. Και από αυτούς που συνειδητά ξαχαρβάλωσαν και ξεχαρβαλώνουν τον σιδηρόδρομο για να προχωρά η «ιδιωτικοποίηση» –δηλαδή η ληστεία δημόσιας περιουσίας. Τους ολιγάρχες. Είτε ήταν εφοπλιστές, είτε το ΝΑΤΟ, είτε το Ισραήλ, πολλά έχουν ακουστεί. Κι ο κόσμος να θέλει οξυγόνο, δικαιοσύνη, δημοκρατία. Πραγματική, όχι αστική, εφοπλιστική δημοκρατία. Οι γονείς, απλοί μέσοι πολίτες. Βάζουν θέμα για αλλαγή Συντάγματος για την ευθύνη των υπουργών. Θα τους βοηθήσει κανείς; Πώς θα γίνει αυτό; Και μόνο αυτό αρκεί; Μήπως να μπει θέμα και για τον έλεγχο των εξουσιών από το λαό; Βασικός μισθός ανειδίκευτου εργάτη σε όλα τα ανώτερα αξιώματα, εκλογή δικαστών από το λαό (αυτό και στον καπιταλισμό συμβαίνει αλλού), κυρίως ανακλητότητα όλων των αιρετών εκπροσώπων. Για τα ΜΜΕ, απαγόρευση κατοχής ΜΜΕ από άτομα ή οργανισμούς με πάνω από ένα πλαφόν εισοδήματος και περιουσίας. (Πρακτικά, ΜΜΕ μόνο κρατικά και συνεταιριστικά. Πριν το 1991, περισσότερη «δημοκρατία» είχαμε με κρατικά κανάλια, παρά με τα ιδιωτικά που την διάβρωσαν μια ώρα αρχύτερα.) Και κυρίως, χτύπημα της συγκέντρωσης πλούτου- παραγωγής στην ολιγαρχία. Κρατικοποίηση όλων των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας. Παλιά παράδοση αιτημάτων. Ειδικά το τελευταίο, το γράφουν κατά κάποιον τρόπο πάρα πολλοί στη χαρτούρα τους. Οπότε το ρεφρέν: πώς θα γίνουν αυτά; Μόνο με μια μεγάλη πολιτική εκστρατεία στην κοινωνία μπορούν να γίνουν. Υπερκομματική και διακομματική προφανώς. Ίσως αντί για εκδηλώσεις,
οι γονείς να πρωτοστατούσαν στην οργάνωση λαϊκών συνελεύσεων με αίτημα δημοψήφισμα για εκκίνηση μιας διαδικασίας Συντακτικής Συνέλευσης, άμεσα εκλεγμένης από το λαό.
Μην τα πολυλογώ, μια ξαναειπωμένη ιδέα είναι, εμπνευσμένη από την Λατινική Αμερική και τις παγκόσμιες επαναστατικές παραδόσεις. Δεν είναι αυτό το θέμα. Αληθινή δημοκρατία δεν θέλουμε; Σοσιαλισμό το λεν επίσης. Ριζική πολιτειακή αλλαγή επί το δημοκρατικότερο. Ε, πώς θα γίνει αυτό αν όχι με λαϊκό κίνημα που θα το ζητά; Και να πεις δεν υπάρχει ακροατήριο;
Ανεδαφικό; Ωραία. Τίποτα πρωτοβουλίες για απεργίες έστω; Κανείς; Κανείς από αυτούς που λεν ότι «μπορούν»; Κανείς; Α, ναι! «Μπόρεσε» η δικηγόρος της Καρυστιανού. Πατρίς, θρησκεία,οικογένεια και κάλπη. Τράτζικ και τραγικό. Η Καρυστιανού δεν είχε τα πολιτικά εφόδια να καταλάβει πώς μπορεί να επιβάλει δικαιοσύνη για το παιδί της κι έπεσε στην λούμπα μιας ακροδεξιάς κουστωδίας. Αυτή φταίει βασικά; Η απόδοση ευθυνών πρέπει να αποσκοπεί σε κάποια κινητοποίηση υγιών δυνάμεων, σε κάποια πραγματική αλλαγή. Λοιπόν, οι άλλοι που ήξεραν καλύτερα, γιατί δεν έδειξαν πώς θα γίνει; Τι έδειξαν; Επετειακές πορείες και κάλπη στα αριστερά; Ωραιότατα…
Δεν είναι βέβαια όλοι οι οργανωτές αυτών των συμβολικών και αναποτελεσματικών κινητοποιήσεων, «κακοπροαίρετοι» ή απατεώνες. Πολλοί έχουν καλές προθέσεις. Ακόμη και αυτοί που καλούν στην κάλπη. Μπορεί και αυτοί που καλούν σε νηστεία και προσευχή να έχουν καλές προθέσεις, ειδικά αν δεν είναι επαγγελματίες, αμειβόμενα στελέχη. Αλλά δίνουν την εντύπωση ότι δεν μπορούν ούτε να φανταστούν -όχι απλά τι θα έκαναν ακόμη κι αν είχαν την εξουσία, αλλά ούτε τι θα έκαναν σήμερα για να διευρύνουν την στενή επιρροή τους… Γνωρίζουν ποιος δρόμος είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. Και δεν έχουν καν σοβαρούς απολογισμούς των αποτυχιών τους. Μα, για να μεγαλώσουν
κάποτε οι ορίζοντές μας, οι μεγάλες αποτυχίες είναι που πρέπει να παιδεύουν σκέψη και αναλύσεις, όχι οι μικρές επιτυχίες… Αυτό αφορά και τις λεγόμενες «αναρχικές» (αντιεξουσιαστικές) ομάδες, που από πολλές αριστερές οργανώσεις και κόμματα τις προτιμώ κάπως –και χωρίς «θεωρία» τουλάχιστον θέλουν κάτι να κάνουν επί του πεδίου. Αν και πάλι, χωρίς στόχο σύνδεσης με όλο και μαζικότερα ακροατήρια, είτε αυτά που βγήκαν στα Τέμπη είτε αυτά που μπαίνουν κάθε πρωί να «χτυπήσουν κάρτα», συμβολισμός καταλήγει ο κάθε ακτιβισμός. Ακόμη και ο πιο βίαιος. Ισχύει γενικά: χωρίς ρεαλιστική στρατηγική νίκης, οι τακτικές επιτυχίες οδηγούν στην συντριβή. Αυτό δεν ευχόμαστε και για
τους αμερικάνους άλλωστε;
Υ.Γ. Αν η πρώτη σκέψη σου με όλα αυτά ήταν ο Μπένγιαμιν, να το κοιτάξεις. Σε μένα ήταν η έβδομη σκέψη.
Β.Μ.
Υποβολή απάντησης