Ο ναζί Κασιδιάρης βγαίνει βόλτα

Του Μάριου Αυγουστάτου

Λίγες µέρες πριν τη φετινή επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, ο Ηλίας Κασιδιάρης αποφυλακίστηκε. Το «τυχαίο» της χρονικής σύµπτωσης είναι, βέβαια, το λιγότερο ενδιαφέρον κοµµάτι της ιστορίας. Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι βγαίνει έξω αµετανόητος, µε τις ίδιες πολιτικές φιλοδοξίες που είχε όταν µπήκε, και µε ένα κοινό που, αντί να συρρικνώνεται, µεγαλώνει.

Ας θυµηθούµε τα πραγµατικά περιστατικά, γιατί η µνήµη έχει την τάση να θολώνει όταν µεσολαβούν λιγότερο ή περισσότερο σηµαντικά γεγονότα. Ο Κασιδιάρης καταδικάστηκε τελεσίδικα για διεύθυνση εγκληµατικής οργάνωσης, ως µέλος του ηγετικού πυρήνα της Χρυσής Αυγής, µε ποινή 13 ετών και 6 µηνών. ∆εν καταδικάστηκε ως ηθικός αυτουργός για τις δολοφονίες του Φύσσα και του Σαχζάτ Λουκµάν — κάτι που θα σήµαινε ισόβια. ∆εν του δόθηκε ούτε υφ’ όρον απόλυση στα 3/5 της ποινής, παρά την αντίθετη πρόταση της εισαγγελίας. Κι όµως, βρίσκεται τώρα έξω, νοµότυπα, έχοντας εκτίσει το σύνολο —έστω «πλασµατικά», µε τα γνωστά µεροκάµατα φυλακής. Η αστική δικαιοσύνη έκανε τη δουλειά που µπορούσε να κάνει µέσα στα όρια που της έβαλε το ίδιο το σύστηµα. Το αν αυτά τα όρια ήταν αρκετά, είναι ανοιχτό ερώτηµα.

Το πιο ανησυχητικό, όµως, δεν είναι η νοµική τεχνική που τον έβγαλε έξω. Είναι το τι τον περιµένει έξω. Ο Κασιδιάρης δεν βγαίνει σε ένα πολιτικό κενό — βγαίνει σε µια συγκυρία που του έχτισαν άλλοι, ενώ αυτός καθόταν στο κελί του και έκανε δηλώσεις σε κάθε άδεια. Η µετάλλαξή του από απροκάλυπτο ναζί σε δήθεν «διωκόµενο αντισυστηµικό» δεν έγινε στους δρόµους µε τάγµατα εφόδου. Έγινε στις οθόνες. Σε TikTok, σε YouTube, σε podcasts γραφικών τύπων και συνωµοσιολόγων που βρήκαν στο όνοµά του εύκολο engagement και δεν δίστασαν να του ανοίξουν µικρόφωνο -και καλά- στο όνοµα της «ελευθερίας του λόγου». Ο αλγόριθµος δεν ρωτάει αν κάποιος είναι καταδικασµένος νεοναζί· ρωτάει αν φέρνει views. Κι ο Κασιδιάρης, δυστυχώς, φέρνει views.

Αυτό είναι το πραγµατικό επικίνδυνο σηµείο: µια καταδίκη για διεύθυνση εγκληµατικής οργάνωσης να µετατρέπεται, µέσα από reels δευτερολέπτων, σε «µια ακόµη άποψη». Η φασιστική βία να γίνεται lifestyle περιεχόµενο, καταναλώσιµο χωρίς ενοχές, ανάµεσα σε βίντεο µε φαγητό και προπονήσεις. ∆εν χρειάζεται πια κοµµατικό µηχανισµό ο φασισµός για να αναπαραχθεί — του αρκεί ένα κοινό αποστασιοποιηµένο, θυµωµένο, και µια χούφτα «χρήσιµων ηλιθίων» µε κανάλι.

Η εγχώρια και η διεθνής συγκυρία

Η φετινή συγκυρία βρίσκει τα εργαζόµενα στρώµατα και την νεολαία να µην έχουν ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής µε µισθούς που να καλύπτουν τις ανάγκες τους, λόγω της ακρίβειας που καλπάζει. Την ίδια στιγµή η κυβέρνηση Ν∆ κάνει συµφωνίες δισεκατοµµυρίων µε το γενοκτονικό κρατος του Ισραήλ για εξοπλισµούς. Η φετινή συγκυρία βρίσκει τη νεολαία να µην µπορεί να πληρώσει το νοίκι, να απειλείται µε διαγραφές, ολοένα να µειώνεται η πρόσβαση της στην ∆ηµόσια και ∆ωρεάν Παιδεία, να αντιµετωπίζει συνεχώς αυξανόµενη καταστολή, ενώ παράλληλα βολικότατα η ∆ικαιοσύνη ξεπλένει τα σκάνδαλα της κυβέρνησης.

Μια χρονική συγκυρία στην οποία, ακόµα µια φορά, οι πρόσφυγες και µετανάστες αντιµετωπίζουν δολοφονικά pushbacks στα σύνορα, την ώρα που η κυβέρνηση αυξάνει τις στρατιωτικές δαπάνες επενδύοντας στον εθνικισµό.

Και δεν είναι µόνο εγχώρια υπόθεση. Ο ίδιος ο τρισεκατοµµµυριούχος (και ανοιχτά φασίστας εδώ και χρόνια) Έλον Μασκ έσπευσε δηµόσια να εκφράσει τη στήριξή του στον Κασιδιάρη — ο δισεκατοµµυριούχος «αντισυστηµικός» στηρίζει τον φυλακισµένο «αντισυστηµικό».

Ο φασισµός και τα διάφορα ρεύµατα της ακροδεξιάς, από την alt-right δεξιά και το τραµπισµό, το AFD και τη Λεπέν, την Ελληνική Λύση και τη Λατινοπούλου µέχρι τους νεοναζί του Κασιδιάρη µπορoύν και πρέπει να ηττηθούν από µια νέα άνοδο των εργατικών αγώνων και απελευθερωτικών ιδεών, από µια σύγχρονη αντικαπιταλιστική και διεθνιστική αριστερά. Με µηδενική ανοχή απέναντι σε κάθε έκφρασή του, µε την αναγκαία συσπείρωση δυνάµεων που θα βρίσκεται διαρκώς απέναντί του και θα τον αντιµετωπίζει σε κάθε πεδίο δράσης του και µε όπλο το αναγκαίο αντικαπιταλιστικό πολιτικό πρόγραµµα σύγκρουσης και ανατροπής του πραγµατικού εχθρού, του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισµού και όχι των µεταναστών, των προσφύγων, των ροµά και των µουσουλµάνων που στοχοποιεί η διεθνής ακροδεξιά και οι νεοναζί.

Το καθήκον του κινήµατος

Το αντιφασιστικό κίνηµα το ξέρει καλά: η Χρυσή Αυγή δεν καταδικάστηκε επειδή το κράτος ξύπνησε µια µέρα µε συνείδηση. Καταδικάστηκε επειδή χιλιάδες κόσµος βγήκε στους δρόµους, χρόνια, πιέζοντας µια δικαιοσύνη που, έρµαιο της εκάστοτε κυβέρνησης και όντας ενταγµένη στο βαθύ κράτος, σπάνια κινείται. Τώρα που ένας από τα βασικά στελέχη βγαίνει έξω, έτοιµος να διεκδικήσει και πάλι δηµόσιο ρόλο, η ερώτηση δεν είναι αν θα προσπαθήσει. Είναι αν αυτή τη φορά θα βρει απέναντί του την κοινωνία και το ίδιο κίνηµα που τον έστειλε στη φυλακή — ή ένα κοινό που έχει ήδη συνηθίσει να τον βλέπει σαν ακόµα έναν διασκεδαστικό τύπο στο feed του.

Ούτε σπιθαµή χώρου, και στο πεδίο των ιδεών, όσο και στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία, τις σχολές, τις γειτονιές. Οι εκδηλώσεις στα πλαίσια του Αντιφασιστικού Σεπτέµβρη και η διαδήλωση στις 18/9 στο Κερατσίνι για την επέτειο της δολοφονίας του Π. Φύσσα, θα αποτελέσουν την πρώτη ηχηρή απάντηση στην αποφυλάκιση Κασιδιάρη.

Στις 18 Σεπτέµβρη, όλες κι όλοι στους δρόµους. Όλοι και όλες τη Παρασκευή 18 Σεπτεµβρίου 17:30 µνηµείο Παύλου Φύσσα (Π. Φύσσα 60, Αµφιάλη).