Ο Μακρόν στην ευρωπαϊκή πρωτοπορία της Ισλαμοφοβίας

Ρατσισμός και αποικιοκρατία εις σάρκαν μίαν…

Του Αλέξη Λιοσάτου

H βιαιότητα των τελευταίων τζιχαντιστικών επιθέσεων στη Γαλλία έδωσε αφορμή για νέα κλιμάκωση της ισλαμοφοβίας στη χώρα και διεθνώς, τόσο προπαγανδιστικά όσο και στην πράξη. Ο Μακρόν αξιοποίησε αυτές τις επιθέσεις σαν αφορμή για κλιμάκωση της τρομοκρατίας του γαλλικού κράτους σε βάρος των 5 εκατομμυρίων του μουσουλμανικού πληθυσμού, δηλαδή περίπου το 7,5 % του πληθυσμού της χώρας. «Δεχόμαστε επίθεση» αναφώνησε, «τρόμος στη Γαλλία» έπαιξαν τα γαλλικά κaι ευρωπαϊκά ΜΜΕ κατηγορώντας το Ισλάμ, αλληλέγγυη στη Γαλλία και πίστη στις «κοινές τους αξίες» ορκίστηκαν οι Eυρωπαίοι ηγέτες. Τον Μακρόν τον έπιασε αίφνης ο πόνος κι έβγαλε λογύδρια υπέρ των εκπαιδευτικών και της ελευθερίας του λόγου, ενώ παράλληλα συντηρεί διώξεις κατά των αγωνιστών εκπαιδευτικών. Όλα αυτά βρωμoύν απύθμενη υποκρισία και θράσος και δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, πέρα ίσως από το γεγονός της πίστης σε κάποιες, αλλά μη ομολογούμενες κοινές αξίες: τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, τον ρατσισμό και τον πόλεμο, το μίσος για τους φτωχούς, τους πρόσφυγες και τους μετανάστες και τα ασύστολα ψέματα απέναντί τους.

Το γαλλικό κράτος, από κοινού με τη δυτική ιμπεριαλιστική συμμαχία, ξεζουμίζει τους μουσουλμάνους ως εργάτ(ρι)ες, τους καταπιέζει και τους διώκει ως πρόσφυγες, τους βομβαρδίζει, τους ξεριζώνει και τους λεηλατεί στις χώρες προέλευσής τους (στη Μέση Ανατολή και την Αφρική), τους στοχοποιεί σαν τρομοκράτες, καταπατά στοιχειώδη ατομικά τους δικαιώματα, τους περιθωριοποιεί. Πολλοί αναζητούν διέξοδο από όλη αυτή την καταπίεση (ή καταφεύγουν ακόμα περισσότερο) στη θρησκεία.
Το γαλλικό κράτος μετά το τέλος της αποικιοκρατικής καταλήστευσης των χωρών της Αφρικής τη δεκαετία του ‘60 υποδέχτηκε κύματα μεταναστών ως φτηνό εργατικό δυναμικό, που τους αντιμετώπισε διαχρονικά σαν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, με ρατσισμό και καταστολή.
Μετά την τρομοκρατική επίθεση στις 11/9 / 2001 στις ΗΠΑ, οργανώθηκε συστηματικά η τρομοϋστερία κι ένα γιγάντιο διεθνές κύμα καταστολής απέναντι στους μουσουλμάνους. Στη Γαλλία αξιοποιήθηκε η λογική του «κοσμικού κράτους» για να χτυπηθεί ακόμα περισσότερο ο μουσουλμανικός πληθυσμός (και όχι γενικά οι θρησκείες…). Η «απαγόρευση της μαντίλας» ή του μουσουλμανικού γυναικείου μαγιό (μπουρκίνι) και τα σκίτσα που διακωμωδούν τον Μωάμεθ εντάχθηκαν σε αυτή τη λογική. Λίγα χρόνια πριν τη τρομοκρατική επίθεση στα γραφεία του περιοδικού Charlie Hebdo, το 2006, διαδηλώσεις σε όλο τον κόσμο γίνονταν για κάποια άλλα, δανέζικα σκίτσα του Μωάμεθ, που κυκλοφόρησαν σε δυτικά ΜΜΕ. Οι διαδηλώσεις προκάλεσαν εκατοντάδες νεκρούς. Το 2006 δεν υπήρχε ISIS, σίγουρα όμως το όλο μείγμα πολλαπλής καταπίεσης, εκμετάλλευσης και υποκρισίας έπαιξε ρόλο στη δημιουργία (ακόμα πιο) ακραίων μερίδων του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Στο τέλος η Δύση θίγει ακόμα και τη θρησκεία των καταπιεσμένων, αυτό που θεωρούν ορισμένοι από αυτούς «ό,τι ιερότερο».

Ιμπεριαλισμός, αποικιοκρατική παράδοση
και τζιχαντιστική τρομοκρατία

Η Γαλλία συνεχίζει να εμπλέκεται έμμεσα σε πολέμους κατά μουσουλμανικών χωρών, αλλά και άμεσα (π.χ. Συρία, Μάλι) ενώ διατηρεί σοβαρά οικονομικά συμφέροντα σε μουσουλμανικές χώρες-πρώην αποικίες της.
Οι τζιχαντιστικές συμμορίες εξοπλίζονται σε μεγάλο βαθμό από όπλα της Δύσης ενώ αρκετοί πολέμαρχοί τους εκπαιδεύτηκαν επίσης από δυτικούς στρατούς.
Συνολικά Γαλλία, Αγγλία και ΗΠΑ είναι οι τρεις δυνάμεις που ευθύνονται περισσότερο με τις στρατιωτικές επεμβάσεις τους για το χάος που έχει προκληθεί στην Αφρική και τη Μ. Ανατολή, όπου μεταξύ άλλων ένα βασικό αποτέλεσμα είναι η ενίσχυση του… τζιχαντισμού και του ISIS.
Η ήττα της αραβικής άνοιξης του 2011 από την τριπλή αντεπανάσταση (Ιμπεριαλισμός, τοπικά καθεστώτα, ISIS) ενίσχυσε ακόμα περισσότερο το ριζοσπαστικό Ισλάμ και τον ISIS σε βάρος των αριστερών/δημοκρατικών/κοσμικών δυνάμεων. Η ήττα και οι εκατοντάδες χιλιάδες νεκρών (έπειτα από τους πολέμους μετά το 2001 και την ήττα της αραβικής άνοιξης) ενίσχυσαν ακόμα περισσότερο την άποψη μέσα στον μουσουλμανικό πληθυσμό ότι «οι χριστιανοί είναι εχθροί μας» και οδήγησαν ακόμα περισσότερους νέους μουσουλμάνους να ασπαστούν ακραίες αντιδραστικές θεωρίες.
Αυτή είναι μια αλληλουχία πραγματικοτήτων που έθρεψαν και ριζοσπαστικοποίησαν τον τζιχαντισμό και συνεχίζουν να το κάνουν, συντηρώντας συνειδητά τον φαύλο κύκλο της τραγωδίας: από την πλευρά των κυβερνήσεων και των φασιστών επιθέσεις κατά των μουσουλμάνων και μέτρα αυταρχισμού και καταστολής που πλήττουν και τους χριστιανούς/αλλόθρησκους πολίτες από τη μια, τυφλές βομβιστικές επιθέσεις που οδηγούν στον θάνατο δεκάδων αθώων (και συνήθως ανθρώπων της τάξης μας) από την άλλη. Ένας φαύλος κύκλος που ενισχύει την άποψη ότι υπάρχει αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ των «πολιτισμών» χριστιανών και μουσουλμάνων και αποδυναμώνει οποιαδήποτε προοπτική προσέγγισης των δύο «κόσμων» σε ταξική βάση για να παλέψουν ενάντια στα αφεντικά και τους αντιδραστικούς ηγέτες τους.
Ένας κυ­ρί­αρ­χος στη «Δύση» μη­χα­νι­σμός, που απο­τε­λεί­ται από ΜΜΕ, ορ­γα­νι­σμούς, υπη­ρε­σί­ες και πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις, φρο­ντί­ζει κα­θη­με­ρι­νά να συν­δέ­ει το Ισλάμ με τη βία και την τρο­μο­κρα­τία, να κα­τα­κλύ­ζει κα­θη­με­ρι­νά τη δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση με υπερ­προ­βο­λή κάθε πε­ρι­στα­τι­κού που σχε­τί­ζε­ται με το Ισλάμ, αλλά και με ψεύ­τι­κα «ρε­πορ­τάζ». Αυτά απο­τε­λούν το λί­πα­σμα για τις ολο­έ­να αυ­ξα­νό­με­νες ισλα­μο­φο­βι­κές επι­θέ­σεις, που τα τε­λευ­ταία χρό­νια αυξήθηκαν κα­τα­κό­ρυ­φα στις χώρες της Δύσης. Οι ιμπεριαλιστές και νεοαποικιοκράτες σπέρνουν φρίκη και ταοεινώσεις, «εισπράττουν» τρομοκρατικές επιθέσεις.

Μακρόν και γαλλική «πρωτοπορία» στον ρατσισμό

Αυτόν τον φαύλο κύκλο επέλεξε να ενισχύσει τα τελευταία χρόνια η γαλλική άρχουσα τάξη. Σε 130 περιπτώσεις μαθήτριες αποβλήθηκαν από το σχολείο τους το 2014 επειδή φορούσαν μαντίλα. Το 2015-16 έγιναν χιλιάδες εισβολές στα σπίτια τους και σε τζαμιά, συλλήψεις, βιαιοπραγίες και εξευτελισμοί μουσουλμάνων, κλεισίματα τζαμιών.
Αυτόν τον κύκλο επέλεξε και πάλι να τροφοδοτήσει ο Μακρόν, προετοιμάζοντας τα επόμενα ακόμα χειρότερα τρομοκρατικά χτυπήματα.
Πέρα από τους τόνους καθημερινής -επί 24ώρου βάσεως,κάτι σαν την αντιτουρκική προπαγάνδα στην Ελλάδα- ισλαμοφοβικής προπαγάνδας και τσουβαλιάσματος όλων των μουσουλμάνων, η γαλλική ακροδεξιά αλλά και η αστυνομία εξεπέλυσαν επιθέσεις σε τζαμιά, ιμάμηδες και μουσουλμάνους πολίτες, σε αριστερούς αγωνιστές και δημοσιογράφους. Η κυβέρνηση απειλεί να θέσει εκτός νόμου οργανώσεις που αγωνίζονται ενάντια στην Ισλαμοφοβία. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια κα­τα­γρά­φεται σταθερά αύξηση των ρα­τσι­στι­κών επι­θέ­σε­ων κατά μου­σουλ­μά­νων στο γαλλικό κράτος.
Η ισλαμοφοβία είναι το «πρόταγμα» και η προπαγανδιστική στρατηγική που αποσσκοπεί στο να εμφυσήει στην πλειονότητα των Ευρωπαίων πολιτών τον φόβο ή τουλάχιστον την επιφυλακτικότητα και δυσανεξία απέναντι στους μουσουλμάνους, ώστε να επικροτεί ή να δέχεται παθητικά σαν «φυσιολογική» την άνιση μεταχείριση των μουσουλμάνων πολιτών χωρίς οι μουσουλμάνοι πολίτες να αποδεικνύονται πραγματικά πιο επικίνδυνοι από τους μη μουσουλμάνους: Από τις 3.500 εισβολές της αστυνομίας σε σπίτια μουσουλμάνων το 2015-16 στη Γαλλία, μόνο 6 (0,0017%) βρήκαν στοιχεία που οδήγησαν σε περαιτέρω έρευνες. Στην Ευ­ρώ­πη, από το 2009 μέχρι το 2014 οι τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις «με μου­σουλ­μα­νι­κό κί­νη­τρο» σε ευ­ρω­παϊ­κό έδα­φος απο­τε­λού­σαν μόλις το 2% των συ­νο­λι­κών τρομοκρατικών επιθέσεων. Οι μουσουλμάνοι ως σύνολο δεν είναι καν οι πιο θρησκόληπτοι ή «φανατικοί»: στη Γαλλία μόνο το 1/3 των μουσουλμάνων ασκεί κανονικά τα θρησκευτικά του καθήκοντα. (1)

Ισλαμοφοβία: Στην υπηρεσία του ρατσισμού, του αυταρχισμού και του ιμπε­ρια­λι­σμού

Η ισλα­μο­φο­βία (όπως και ο ρατσισμός εν γένει) δεν γεν­νή­θη­κε «αυ­θόρ­μη­τα», αλλά ήταν απο­τέ­λε­σμα στρα­τη­γι­κών επε­ξερ­γα­σιών και επιλογών – για την ακρί­βεια ήρθε να κα­λύ­ψει τις ανά­γκες της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής των ΗΠΑ. Συ­γκε­κρι­μέ­να, την προ­σπά­θεια πλή­ρους κυ­ριαρ­χί­ας στα πε­τρέ­λαια της Μέσης Ανα­το­λής και την ανά­γκη δη­μιουρ­γί­ας ενός νέου «εξω­τε­ρι­κού» και «εσω­τε­ρι­κού» εχθρού που θα έπαιρ­νε τη θέση του αντι­κο­μου­νι­σμού μετά την κα­τάρ­ρευ­ση της ΕΣΣΔ.Η ισλα­μο­φο­βία, με πολύ με­γα­λύ­τε­ρη έντα­ση μετά το 2001, έγινε το ιδε­ο­λο­γι­κό πλαί­σιο που θα νο­μι­μο­ποιού­σε τα αμε­ρι­κα­νι­κά σχέ­δια για τη «Νέα Μέση Ανα­το­λή» και την εξα­πό­λυ­ση του διε­θνούς «πο­λέ­μου ενά­ντια στην τρο­μο­κρα­τία». Ενός πο­λέ­μου που συ­νε­χί­ζε­ται μέχρι σή­με­ρα σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλα­νή­τη, κο­στί­ζο­ντας χι­λιά­δες και χι­λιά­δες ζωές μου­σουλ­μά­νων.
Μετά το 2001, με πρω­το­πό­ρες τις ΗΠΑ αλλά και την πλήρη ευ­θυ­γράμ­μι­ση και συ­νερ­γα­σία των συμ­μά­χων τους, δη­μιουρ­γή­θη­κε ένα υπε­ρε­θνι­κό σύ­στη­μα που φα­κέ­λω­νε, πα­ρα­κο­λου­θού­σε, κα­κο­ποιού­σε, απήγε, φυ­λά­κι­ζε και ενί­ο­τε δο­λο­φο­νού­σε. Δη­μιουρ­γή­θη­καν τα σύγ­χρο­να κο­λα­στή­ρια στο Γκουα­ντά­να­μο και το Άμπου Γκράιμπ, με πρω­τα­γω­νι­στι­κό το ρόλο των μυ­στι­κών υπη­ρε­σιών και επι­χει­ρή­σε­ων. Στην Ελ­λά­δα είχε πάρει χα­ρα­κτή­ρα σκαν­δά­λου η απα­γω­γή Πα­κι­στα­νών από την ΕΥΠ το 2005. Αυτό το σύ­στη­μα μαζί με την απα­ραί­τη­τη ιδε­ο­λο­γι­κή εκ­στρα­τεία πέ­τυ­χε να δη­μιουρ­γη­θεί στην κοινή γνώμη η ει­κό­να πο­λι­τών δύο κα­τη­γο­ριών: οι μου­σουλ­μά­νοι μπο­ρούν να δέ­χο­νται τα πάν­δει­να, να στε­ρού­νται τα δι­καιώ­μα­τα «κα­νο­νι­κών» αν­θρώ­πων, μόνο και μόνο εξαι­τί­ας της θρη­σκεί­ας τους. Το λαϊκό αί­σθη­μα της αντί­στα­σης κατά της αδι­κί­ας αμ­βλύν­θη­κε, οι δια­κρί­σεις τέ­τοιου τύπου και η βαρ­βα­ρό­τη­τα «έγι­ναν συ­νή­θεια».
Η ισλα­μο­φο­βία έγινε μη­χα­νι­σμός νο­μι­μο­ποί­η­σης για τις ασύλ­λη­πτες πο­λε­μι­κές και αστυ­νο­μι­κές δα­πά­νες, για την πε­ρι­στο­λή δη­μο­κρα­τι­κών ελευ­θε­ριών και την αυ­ταρ­χι­κο­ποί­η­ση των κα­θε­στώ­των. Έτσι, στο «δη­μο­κρα­τι­κό λίκνο» της ΕΕ, τη Γαλ­λία, έφτα­σε το Νο­έμ­βρη του 2015 να ψη­φι­στεί στρα­τιω­τι­κός νόμος από «σο­σια­λι­στι­κή» κυ­βέρ­νη­ση και να δι­καιο­λο­γού­νται πε­ρι­κο­πές στις κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες στο όνομα της «ασφά­λειας».
Ύστε­ρα από κάθε τρο­μο­κρα­τι­κή ενέρ­γεια σε κά­ποια χώρα της Δύσης, oι κυ­βερ­νή­σεις βρί­σκουν την ευ­και­ρία να κά­νουν έκ­κλη­ση για εθνι­κή ενό­τη­τα και να συ­σπει­ρώ­νουν κόσμο γύρω τους πάνω στο ιδε­ο­λό­γη­μα του «πο­λέ­μου των πο­λι­τι­σμών».
Η εντα­τι­κο­ποί­η­ση της αστυ­νό­μευ­σης λόγω του «ισλα­μι­κού κιν­δύ­νου» απο­τε­λεί ασφα­λώς μέσο τρο­μο­κρά­τη­σης και των μη μου­σουλ­μα­νι­κών πλη­θυ­σμών της Δύσης, αλλά και «επέν­δυ­ση» που θα χρη­σι­μο­ποι­η­θεί ενα­ντί­ον τους με την πρώτη ευ­και­ρία. Έτσι η γαλ­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση αξιο­ποιού­σε τον στρα­τιω­τι­κό νόμο για να απα­γο­ρεύ­ει δια­δη­λώ­σεις κατά της λι­τό­τη­τας. Ο πραγ­μα­τι­κός «εσω­τε­ρι­κός εχθρός» πα­ρα­μέ­νει η ερ­γα­τι­κή-λαϊ­κή αντί­στα­ση.
Η ισλα­μο­φο­βία δη­μιουρ­γεί τον «εσω­τε­ρι­κό εχθρό» και τον απο­διο­πο­μπαίο τράγο για τα δεινά της κρί­σης. Η διαί­ρε­ση των φτω­χών οδη­γεί στην άμ­βλυν­ση των τα­ξι­κών αντα­να­κλα­στι­κών και τη υποβάθμιση του βιο­τι­κού επι­πέ­δου και για τους ντό­πιους ερ­γα­ζό­με­νους. Αντί να στρα­φούν οι ντό­πιοι απέ­να­ντι στους εκ­με­ταλ­λευ­τές τους, βρί­σκουν ση­μεία ταύ­τι­σης μαζί τους, στρέ­φο­νται απέ­να­ντι σε τα­ξι­κά τους αδέρ­φια, η προ­ο­πτι­κή κοι­νής αντί­στα­σης αμ­βλύ­νε­ται. Η διαί­ρε­ση των φτω­χών σπρώ­χνει τα δι­καιώ­μα­τα πρώτα των θυ­μά­των του ρα­τσι­σμού κι έπει­τα όλων προς τα κάτω.

Αριστερά: Δεν θα απολογηθούμε στον δυτικό ιμπεριαλισμό!

Κάθε φορά που συμ­βαί­νει ένα νέο «τυφλό» χτύ­πη­μα στη Δύση, τα ΜΜΕ πιάνουν δουλειά, δη­λώ­νουν «συ­γκλο­νι­σμέ­να». Τα ίδια ΜΜΕ αντι­με­τω­πί­ζουν κυ­νι­κά είτε απο­σιω­πούν τους  χι­λιά­δες φορές πε­ρισ­σό­τε­ρους νε­κρούς από τις βόμ­βες και τις εκρή­ξεις στην Ανα­το­λή.
Ενώ «θρηνούν», ταυτόχρονα αδράττουν την ευκαιρία να κλι­μα­κώ­σουν την ισλα­μο­φο­βι­κή ρη­το­ρεία και πρα­κτι­κή: κλι­μα­κώ­νο­ντας τις επεμ­βά­σεις, τον πό­λε­μο κατά των με­τα­να­στών και των προ­σφύ­γων, αυ­ξά­νο­ντας τους εξο­πλι­σμούς, προχωρώντας σε αντιδημοκρατικά μέτρα… Είναι ένας «θρή­νος» με συγκεκριμένο σχέδιο. Αυτό ήταν το πνεύμα της καμπάνιας «Je suis Charlie» το 2015.
Σε αυτό το σκυλολόι της αστικής τάξης δεν έχουμε να απολογηθούμε. Μεγάλο τμήμα της Αριστεράς πέφτει στην παγίδα της «ελευθερίας της έκφρασης» και του «ούτε ούτε», του «ούτε Δύση ούτε τζι­χα­ντι­σμός», «ούτε μουσουλμάνοι ούτε χριστιανοί». Είναι μια στάση ακίνδυνη απέναντι στο σύστημα που ζητεί ως συνήθως «κατηγορηματική καταδίκη της βίας απ όπου κι αν προέρχεται» για να νομιμοποιήσει τη δική του νόμιμη βία. Δεν πρέπει να βρεθούμε ούτε στιγμή και με κανέναν τρόπο σε πολιτική σύγκλιση με τους από πάνω. Διαφορετικά μπορεί να βρεθούμε να έχουμε στηρίξει μια κατάσταση όπου π.χ. η αστυνομία του Μακρόν θα πυροβολεί όποιον μουσουλμάνο θεωρεί τρομοκράτη, όπως συμβαίνει με την αστυνομία στις ΗΠΑ κατά των μαύρων.
Δεν υπερασπιζόμαστε καμία «δημοκρατία», «ισότητα θρησκειών», «ελευθερία του Τύπου» με το να υπερασπιζόμαστε την σάτιρα κατά του Μωάμεθ. Η Αρι­στε­ρά οφείλει να δια­κρί­νει την ερ­γα­τι­κή τάξη πίσω από τα θρη­σκευ­τι­κά δόγ­μα­τα, να προχωρήσει σε πολιτική ανάλυση και να δείξει τους πραγματικούς υπαιτίους, αλλά και να καταδείξει την κατεύθυνση για τη «λύση»: ο βασικός αγώνας μας δεν είναι απέναντι στον «ισλαμοφασισμό» αλλά απέναντι στις δυτικές αστικές τάξεις και τον ιμπεριαλισμό, είναι αγώνας όχι απέναντι στην «τρομοκρατία» αλλά αλληλεγγύης στους πρόσφυγες απέναντι στον ρατσισμό, είναι αγώνας ενάντια στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και τις επεμβάσεις. Οι ίσες αποστάσεις και η συζήτηση περί «ελευθερίας του Τύπου» απλά εδώ εξυπηρετεί την άρχουσα τάξη, αφού αξιοποιείται για να συγκαλύψει την υπαρκτή, πολλαπλή και συχνά αφόρητη καταπίεση των μουσουλμάνων. Η συζήτηση περί ελευθερίας του λόγου και του Τύπου έχει νόημα όταν μιλάμε για το δικαίωμα του δυτικού σκιτσογράφου να διακωμωδεί τον χριστιανικό Θεό ή τον Χριστό, ή όταν υπερασπιζόμαστε (υποθετικά) το δικαίωμα του μουσουλμάνου σκιτσογράφου του Ιράν ή της Σ. Αραβίας να σατιρίζει τον Μωάμεθ και τον Αλλάχ. Το να ανεβάζει το γαλλικό κράτος σατιρικά σκίτσα του Μωάμεθ στις προσόψεις δημόσιων κτηρίων συνιστά κρατικά ενορχηστρωμένη προσβολή του θρησκευτικού συναισθήματος εκατομμυρίων πολιτών του που είναι μουσουλμάνοι.
Να το πούμε διαφορετικά, όταν οι Έλληνες δημοσιολόγοι-κλόουν τα βάλουν με το ελληνικό παπαδαριό, τότε μπορούν να διεκδικούν να κάνουν «χιούμορ» με τον Μωάμεθ. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η προβολή σατιρικών σκίτσων κατά οποιασδήποτε θρησκείας από το κράτος είναι απαράδεκτη.
Σήμερα, οργανωμένα τόσο από τη Δύση όσο και τους τζιχαντιστές προσπαθεί να εμπεδωθεί η άποψη του «πολέμου πολιτισμών» που συμφέρει τόσο τους μεν όσο και τους δε. Μπορεί να μοιάζει σήμερα σε κάποιους πειστική αυτή η αντιμετώπιση αλλά δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Το πολιτικό Ισλάμ επικράτησε στον Μουσουλμανικό κόσμο μετά το 1980, όταν η Αριστερά στις χώρες της Μ. Ανατολής χρεοκόπησε ως δύναμη αντίστασης απέναντι στον ιμπεριαλισμό, μέσα από τις αλλεπάλληλες ήττες ή και προδοσίες της. Το πολιτικό Ισλάμ εμφανίστηκε τότε στο προσκήνιο ως εναλλακτική λύση για να καλύψει το μεγάλο κενό που άφηνε η -ρεφορμιστική/σταλινική- Αριστερά. Όμως το πολιτικό Ισλάμ είναι αδύνατο τόσο να νικήσει τον ιμπεριαλισμό όσο και να βελτιώσει την καθημερινότητα των μουσουλμάνων. Και αυτό κάνει εφικτή την αντίστροφη πορεία (αποδυνάμωση των αντιδραστικών σκοταδιστών του πολιτικού Ισλάμ και ενίσχυση μιας νέας Αριστεράς).
Πολλοί καταπιεσμένοι θα αναζητούν όπια και θρησκείες όσο είναι ηττημένοι. Θα τις ξεπεράσουν όταν μπουν οι ίδιοι σε κίνηση, να αλλάξουν τον κόσμο και να συνειδητοποιήσουν την τεράστια δύναμη της μαζικής πάλης. Μέχρι τότε οι συζητήσεις περί «καταδίκης του ισλαμοφασισμού» σε πνεύμα «εθνικής ενότητας» και επιβολής απαγορεύσεων στους μουσουλμάνους στο πνεύμα του -ντεμέκ- κοσμικού κράτους δεν έχουν να συμβάλουν σε τίποτα στην υπόθεση της ανατροπής.

(1) https://www.kar.org.gr/2016/10/06/i-apagorefsi-tou-bourkini-ke-i-diamachi-gia-ti-mantila-sti-gallia-i-rizes-tis-islamofovias-sti-gallia

1 Σχόλιο

  1. Ναι, αλλά και η Γαλλία έχει βρεθεί στην πρώτη θέση, από τις ευρωπαϊκές χώρες, που υφίσταται τις συνέπειες της ισλαμικής εχθροπάθειας. Άμα είναι να τα λέμε, να τα λέμε όλα. Στην ανάλυση ενός σύνθετου ισορικο-κοινωικού φαινομένου δεν υπάρχει χώρος για θετικές διακρίσεις.

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.