Μετά από δεκαετίες εργασιακής ανασφάλειας, με ντροπιαστικές συμβάσεις έργου που ανανεώνονταν κατά το δοκούν από τις διοικήσεις και υπό τη διαρκή απειλή της απόλυσης, η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων στο ΕΑΠ κατάφερε να πετύχει τον διορισμό της μέσω ΑΣΕΠ, κερδίζοντας ένα αυτονόητο δικαίωμα που για χρόνια παρέμενε ζητούμενο.
Παρ’ όλα αυτά, η διοίκηση του Ιδρύματος, σε μια απόφαση αντεργατικής σκληρότητας, «αντάμειψε» τους εργαζομένους με το προσχέδιο μιας σύμβασης που θυμίζει άλλες εποχές. Το προσχέδιο προβλέπει ελεύθερες απολύσεις, μετακινήσεις εργαζομένων χωρίς προειδοποίηση ή αποζημίωση, εργασιακή ομερτά (καθώς οποιαδήποτε κριτική προς το πανεπιστήμιο μπορεί να θεωρηθεί λόγος απόλυσης) και όλα αυτά σε ένα Δημόσιο Πανεπιστήμιο, δηλαδή σε ένα Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Για χρόνια το ΕΑΠ αποτελεί ένα «καινοτόμο» εργαστήριο, όπου εφαρμόζονται αντεργατικές «μεταρρυθμίσεις». Είναι το πρώτο πανεπιστήμιο που επέβαλε δίδακτρα στην ανώτατη εκπαίδευση και το πρώτο που εφάρμοσε επί δεκαετίες ατομικές συμβάσεις έργου για την πλειοψηφία των εργαζομένων του. Σήμερα το ΕΑΠ, με το κατάπτυστο αυτό προσχέδιο σύμβασης, το οποίο εκβιάζει τους εργαζομένους να υπογράψουν, φιλοδοξεί να γίνει το πρώτο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου που εφαρμόζει μια σειρά από αντιδραστικές διατάξεις των αντεργατικών νομοσχεδίων, ενισχύοντας την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και υπονομεύοντας περαιτέρω τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Οι εργαζόμενοι, επιτυχόντες σε δημόσιο διαγωνισμό του Δημοσίου, σήμερα εκβιάζονται, καθώς, αν δεν αποδεχθούν τον «διορισμό» τους και δεν υπογράψουν αυτή την κατάπτυστη σύμβαση, είναι υποχρεωμένοι να αποκλειστούν από οποιαδήποτε δημόσια προκήρυξη για μία τριετία. Αυτό η εργοδοσία του ΕΑΠ το γνωρίζει πολύ καλά και το αξιοποιεί ως μέσο πίεσης και εκβιασμού. Εκτός, μάλιστα της ντροπιαστικής αυτής σύμβασης που έρχεται προς υπογραφή, οι θέσεις μέσω διαγωνισμού του ΑΣΕΠ που προκηρύχθηκαν ήταν λιγότερες σε σχέσεις με τις θέσεις που εξ αρχής είχαν εγκριθεί και που προβλέπονται για την κάλυψη των αναγκών του οργανογράμματος, με αποτέλεσμα 20 και πλέον εργαζόμενοι να παραμένουν σε εργασιακή ομηρία και υπό το συνεχή φόβο της απόλυσης.
Τα παραπάνω έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ της επισφαλούς καθημερινότητας που βιώνουν καθημερινά οι χιλιάδες εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια. Νέοι ερευνητές, υποψήφιοι διδάκτορες, μεταδιδάκτορες και εργαζόμενοι σε ερευνητικά έργα βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα καθεστώς διαρκούς εργασιακής ανασφάλειας, με προσωρινές και ελαστικές μορφές απασχόλησης. Η εργασία χωρίς αμοιβή ή με εξαιρετικά χαμηλά αμειβόμενες υποτροφίες, οι συμβάσεις έργου (μπλοκάκι), οι συνεχείς καθυστερήσεις στις πληρωμές, η απουσία ασφαλιστικής κάλυψης, οι πειθαρχικές διώξεις και η έλλειψη ουσιαστικών μέτρων υγείας και ασφάλειας αποτελούν πλέον πάγια χαρακτηριστικά της λειτουργίας των πανεπιστημίων.
Πανελλαδικό Σωματείο Εργαζομένων στην Έρευνα και την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση
Υποβολή απάντησης