Ινδία: Να ηττηθεί το BJP, να υποστηριχτεί η δύναμη των εργατών, των φτωχών αγροτών και όλων των καταπιεσμένων κοινωνικών, εθνοτικών, περιφερειακών ομάδων του λαού

Οι αγρότες πανηγυρίζουν μετά την είδηση της υποχώρησης της κυβέρνησης, ύστερα από τεράστιες διαδηλώσεις αγροτών. Στα σύνορα του Σινγκού κοντά στο Νέο Δελχί, Ινδία, 11 Δεκεμβρίου 2021. REUTERS/Anushree Fadnavis
image_pdfimage_print

Οι εθνικές εκλογές του 2024 στην Ινδία διεξάγονται επί του παρόντος σε επτά φάσεις από τις 19 Απριλίου έως την 1η Ιουνίου 2024 για τη συγκρότηση της 18ης Λοκ Σάμπχα.[1] Η καταμέτρηση των ψήφων θα γίνει στις 4 Ιουνίου. Ο Radical Socialist εξέδωσε αυτή την ανακοίνωση στις 26 Απριλίου 2024.

 

 

Το BJP[2] είναι ένα φασιστικό κόμμα. Ή, ακόμη και με οποιαδήποτε λεπτομερή ανάλυση, ένα κόμμα φασιστικού τύπου. Αλλά τι ακριβώς σημαίνει αυτό και γιατί έχει σημασία; Για να το καταλάβουμε αυτό θα πρέπει να ξεκινήσουμε σημειώνοντας απλώς τις μεγάλες αλλαγές στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική σφαίρα που έχουν ήδη συμβεί και να θυμηθούμε ότι ο Ναρέντρα Μόντι στο πλαίσιο της προεκλογικής του εκστρατείας προειδοποίησε ότι αυτό που είδαμε τα τελευταία δέκα χρόνια είναι μόνο ο πρόλογος.

Τι είναι λοιπόν αυτός πρόλογος; Στην πολιτική σφαίρα, έχουμε δει τη σταθερή καταστροφή της δημοκρατίας. Υπάρχει ένας νωθρός ψευδομαρξιστικός ισχυρισμός ότι όλη η αστική δημοκρατία είναι μια απάτη και επομένως δεν έχει σημασία. Υπάρχει η αντίθετη θέση, η οποία λέει, διαστρεβλώνοντας τον Λένιν, ότι για να πολεμήσει κανείς τον φασισμό πρέπει να ψηφίσει «δημοκρατικά» αστικά κόμματα.

Σε αντίθεση με ό,τι πίστευαν ο Ένγκελς ή ο Λένιν, η αστική δημοκρατία αποδείχθηκε πιο ανθεκτική και επίμονη. Από τη μια πλευρά, η ίδια η ύπαρξη, έστω και για λίγο, της εργατικής δημοκρατίας έκανε τις άρχουσες τάξεις να πάρουν στα σοβαρά την αστική φιλελεύθερη δημοκρατία ως μορφή, ακόμη και αν προσπαθούσαν να αμβλύνουν όλο και περισσότερο το περιεχόμενό της. Από την «κυριαρχία του λαού», όπως ήταν η αρχική της ελληνική σημασία, η δημοκρατία περιορίστηκε στην πράξη της ψηφοφορίας, και μάλιστα με όσο πιο αντιδημοκρατικό τρόπο μπορούσαν να επιτύχουν οι άρχουσες τάξεις. Έτσι υπάρχουν, το πλειοψηφικό σύστημα [ο πρώτος τα παίρνει όλα], ο μεγάλης κλίμακας ρόλος της δύναμης του χρήματος, οι περιορισμοί στο ποιος μπορεί να ψηφίσει και άλλα είδη μέτρων. Από την άλλη πλευρά, οι μάζες ήθελαν να την υποστηρίξουν και να την ενισχύσουν από τα κάτω. Όμως η ευρωπαϊκή ιστορική εμπειρία της φασιστικής Γερμανίας και Ιταλίας, των ακροδεξιών βοναπαρτιστικών καθεστώτων στην Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ουγγαρία και αλλού, καθώς και η αποικιοκρατία και στη συνέχεια η ηγεμονία των αστικών/μικροαστικών δυνάμεων μετά την ανεξαρτησία εμφύσησε σε μεγάλα τμήματα των εργατικών τάξεων παντού περισσότερες κοινοβουλευτικές αυταπάτες από ό,τι πριν. Οι περιοδικές βουλευτικές εκλογές έγιναν ο βασικός παράγοντας για την ιδεολογική συγκάλυψη της πραγματικότητας της κυριαρχίας του κεφαλαίου.

 

Η πολιτική εξέλιξη υπό το καθεστώς Μόντι:

Ωστόσο, την τελευταία δεκαετία είδαμε στην Ινδία μεγαλύτερο εκφυλισμό. Το κοινοβουλευτικό σύστημα έχει καταστεί ολοένα και περισσότερο ανενεργό. Οι συζητήσεις έχουν περιοριστεί. Η προσφυγή σε ειδικές επιτροπές για την εξέταση νομοσχεδίων είναι πολύ μικρότερη. Η λειτουργία του κοινοβουλίου ήταν να επικυρώνει τα διατάγματα του πρωθυπουργού και μιας χούφτας πολιτικών γύρω του. Για να εξασφαλιστεί αυτό, οι βουλευτές της αντιπολίτευσης έχουν φιμωθεί από τον Πρόεδρο της Λοκ Σάμπχα και από τον Αντιπρόεδρο που προεδρεύει στη Ράτζια Σάμπχα[3].

Η Εκλογική Επιτροπή συμπεριφέρεται ως συνεργός του κυβερνώντος κόμματος. Στις εκλογές του 2019, η Εκλογική Επιτροπή χρησιμοποίησε το «χειρουργικό χτύπημα» της Πουλβάμα[4] ως υποτιθέμενη προτροπή προς τους ψηφοφόρους να βγουν έξω και να ψηφίσουν, ενώ ήταν σαφές ότι η Πουλβάμα ήταν θέμα προεκλογικής εκστρατείας του BJP. Επίσης, η Εκλογική Επιτροπή έχει επανειλημμένα αρνηθεί την άδεια σε υποψηφίους της αντιπολίτευσης, όταν σε παρόμοιες περιπτώσεις δόθηκε πράσινο φως σε υποψηφίους του κυβερνώντος κόμματος. Η Εκλογική Επιτροπή κατέστρεψε τα δελτία VVPAT[5] παρά το γεγονός ότι ο νόμος ορίζει ότι πρέπει να φυλάσσονται για ένα έτος.

Η Διεύθυνση Αναγκαστικής Επιβολής (ED), το Τμήμα Φορολογίας Εισοδήματος, για να μη μιλήσουμε για το Κεντρικό Γραφείο Ερευνών (CBI), έχουν μετατραπεί σε καθαρά κυνηγόσκυλα του κυβερνώντος κόμματος. Ο Αμόλ Κιρτικάρ του Shiv Sena (UBT)[6] ανακηρύχθηκε υποψήφιος του κόμματός του από τη Βορειανατολική Βομβάη. Μέσα σε λίγες ώρες αναβίωσε μια παλιά υπόθεση και κλήθηκε από την ED. Από την άλλη πλευρά, μεταξύ 2014 και 2024, τουλάχιστον 25 πολιτικοί που αντιμετώπιζαν κατηγορίες διαφθοράς πέρασαν στο BJP. Μεταξύ αυτών δέκα προέρχονται από το Κογκρέσο, από τέσσερις από το Εθνικιστικό Κόμμα του Κογκρέσου και το Σιβ Σένα, τρεις από το TMC[7], δύο από το Τελούγκου Ντεσάμ[8] και από ένας από το SP[9] και το Κογκρέσο YSR[10]. Μια άλλη έρευνα έδειξε ότι το 95% των υποθέσεων διαφθοράς από το ED μετά το 2014 στόχευε πολιτικούς της αντιπολίτευσης. Δύο πρωθυπουργοί, ο Χεμάντ Σορέν και ο Άρβιντ Κετζριβάλ, βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη φυλακή. Το τμήμα Φορολογίας Εισοδήματος χρησιμοποιήθηκε για να παγώσει τους λογαριασμούς του κόμματος του Κογκρέσου. Το CPI (M)[11] και το CPI[12] έχουν δεχθεί ειδοποιήσεις για τη φορολογία εισοδήματος, οι οποίες ενδέχεται να οδηγήσουν στις ίδιες συνέπειες. Το CBI έχει χρησιμοποιηθεί για τη σύλληψη και την απαγγελία κατηγοριών κατά αντιπολιτευόμενων, καθώς και κατά ακτιβιστών της κοινωνίας των πολιτών. Σε αρκετές περιπτώσεις, μετά από χρόνια παράνομων συλλήψεων, οι άνθρωποι αφέθηκαν τελικά ελεύθεροι, ενώ ένας μεγαλύτερος αριθμός, συμπεριλαμβανομένων ακτιβιστών όπως ο Ουμάρ Χαλίντ[13], παραμένουν στη φυλακή. Τέσσερα χρόνια μετά τις ταραχές του 2020 στο Δελχί, δεν έχουν ακόμη κατατεθεί κατηγορίες στο 47% των υποθέσεων που δεν είναι ανθρωποκτονίες. Ακόμη και στο 37% των υποθέσεων που αφορούν θανάτους, τα κατηγορητήρια δεν έχουν κατατεθεί. Αυτή η καταστολή άρχισε αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από το BJP το 2014. Στην περιβόητη υπόθεση Μπίμα Κορεγκαόν[14], οι χαλκευμένες κατηγορίες οδήγησαν στη σύλληψη εννέα ακτιβιστών, ακαδημαϊκών και δικηγόρων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο αριθμός τους αυξήθηκε σε 16 μέχρι το 2020, και ο Σταν Σβάμι, ένα πολύ ηλικιωμένο πρόσωπο, πέθανε ενώ βρισκόταν στη φυλακή[15]. Τα αρχεία του Εθνικού Γραφείου Εγκληματολογικών Ερευνών δείχνουν ότι το 2016 καταγράφηκαν 35 υποθέσεις βάσει του UAPA[16], οι οποίες αυξήθηκαν σε 93 το 2019.

Τα δικαστήρια έχουν επίσης έντονη προκατάληψη κατά την περίοδο αυτή. Ο Πρασάντ Μπουσάν, η Σβάρα Μπασκάρ και ο Κουνάλ Κάμρα ήταν μεταξύ των πιο γνωστών προσώπων εναντίον των οποίων ασκήθηκαν ποινικές διώξεις για περιύβριση[17].

Τον Οκτώβριο του 2020, μετά τον βιασμό και τη δολοφονία μιας γυναίκας Νταλίτ στο Ουτάρ Πραντές, υπήρξαν διαμαρτυρίες[18]. Ο Τσαντρασεχάρ Αζάντ, ηγέτης του κόμματος Αζάντ Σαμάτζ[19], και 400 άλλοι συνελήφθησαν για τη διαμαρτυρία τους, κατηγορούμενοι όχι μόνο για παραβίαση του άρθρου 144, αλλά και για ταραχές και παραβίαση του νόμου περί επιδημικών ασθενειών.

Οι μεγαλύτερες πολιτικές αλλαγές, μαζί με αυτές τις κατάφωρες παραβιάσεις των δημοκρατικών δικαιωμάτων, ήταν η πλήρης συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια της κεντρικής κυβέρνησης. Τα κονδύλια για τις επαρχίες που κυβερνώνται από τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν αποδεσμεύτηκαν. Οι κυβερνήτες παρεμβαίνουν ως πολιτικοί της αντιπολίτευσης ή ως πράκτορες της κεντρικής κυβέρνησης.

Η δέσμευση για μια κοσμική Ινδία έχει καταπατηθεί πλήρως. το Ανώτατο Δικαστήριο αποδέχθηκε ότι η καταστροφή του Μπαμπρί Μαστζίντ ήταν παράνομη, αλλά δεν έκανε τίποτα πέρα από αυτό, ενώ αποδέχθηκε τη νομιμότητα της οικοδόμησης του ναού Ραμ[20]. Ο Ραντζάν Γκογκόι, τότε αρχιδικαστής και μέλος της έδρας που εξέδωσε την ετυμηγορία για την οικοδόμηση του ναού, έγινε αργότερα μέλος του BJP στη Ράτζια Σάμπχα. Αυτή την οδό ακολούθησαν και άλλοι δικαστές, μεταξύ άλλων για τις εκλογές του 2024 ο πρώην δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου της Καλκούτας Αμπιτζίτ Γκανγκούλι.

Η κατασκευή του ναού Ραμ ήταν μια πολιτική πράξη τεράστιας σημασίας, καθώς η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να υποστηρίξει την ανέγερση του ναού.

Η ψήφιση του τροποποιητικού νόμου για την ιθαγένεια του 2019 ήταν μια σοβαρή κοινοτική ενέργεια. Με τη διάκριση μεταξύ ανθρώπων διαφορετικών θρησκειών που μπορούν ή δεν μπορούν να αποκτήσουν ιθαγένεια, στοχεύει πρωτίστως τους μουσουλμάνους, αλλά και άλλους. Τελικά το CAA[21], και το Εθνικό Μητρώο Πολιτών, δίνει τη δυνατότητα στο κράτος να στοχοποιεί σχεδόν οποιονδήποτε επιλέγει, απαιτώντας ότι πρέπει να αποδείξει ότι είναι πραγματικός πολίτης. Επιπλέον, αυτό δημιουργεί μια επίσημη κατηγορία «παράνομων μεταναστών».

Τέλος, το σύστημα των εκλογικών ομολόγων έδειξε πώς η πολιτική εξουσία χρησιμοποιήθηκε για να αποφέρει περισσότερα χρήματα στο κυβερνών κόμμα. Αυτή ήταν μια υπόθεση την οποία η κυβέρνηση έχασε τελικά στο Ανώτατο Δικαστήριο. Πρόσφατα κηρύχθηκε αντισυνταγματικό από το Ανώτατο Δικαστήριο. Σε συμμόρφωση με οδηγία του Ανώτατου Δικαστηρίου, η Εκλογική Επιτροπή της Ινδίας (ECI) δημοσίευσε πρόσφατα στοιχεία για τα εκλογικά ομόλογα στον επίσημο ιστότοπό της. Η Κρατική Τράπεζα της Ινδίας (SBI) παρείχε τις πληροφορίες, οι οποίες περιλαμβάνουν λεπτομέρειες σχετικά με αυτά τα εκλογικά ομόλογα. Σύμφωνα με το The Wire, στις 18 Μαρτίου 2024, από το σύνολο των ομολόγων που πωλήθηκαν αξίας περίπου 16.518 εκατ. ρουβλίων, το BJP έλαβε 8.251,8 εκατ. ρουβλίων, δηλαδή κάτι λιγότερο από τα μισά. Το Κογκρέσο ήρθε δεύτερο με 1.952 εκατομμύρια και το Κογκρέσο Τριναμούλ, ουσιαστικά ένα κόμμα μιας επαρχίας, ήρθε τρίτο με 1.705 εκατομμύρια. Είναι επίσης σημαντικό το γεγονός ότι σημειώθηκε ένας αριθμός πληρωμών με αντάλλαγμα.

Τριάντα φαρμακευτικές εταιρείες και εταιρείες υγειονομικής περίθαλψης αγόρασαν ομόλογα αξίας περίπου 900 εκατ. κρορ[22]. Για να αναφέρουμε ένα παράδειγμα, η Hetero Pharma αγόρασε τα εκλογικά ομόλογα τον Απρίλιο του 2022 και τον Ιούλιο και τον Οκτώβριο του 2023 μετά από ηλεκτρονικούς ελέγχους που φέρεται να εντόπισαν 550 εκατ. ρουπίες αδήλωτο εισόδημα που συνδέεται με την εταιρεία. Η Hetero Pharma είναι γνωστή για την παραγωγή δραστικών φαρμακευτικών συστατικών (API), μαζί με φάρμακα για καρδιαγγειακές παθήσεις, καρκίνο και διαβήτη, μεταξύ άλλων. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κυβέρνηση κατά τη διάρκεια της πανδημίας πίεσε για την εγχώρια παραγωγή API, δίνοντας οικονομική στήριξη στις εταιρείες που τα παρασκευάζουν μέσω του προγράμματος κινήτρων που συνδέεται με την παραγωγή.

Από τις 26 εταιρείες που αγόρασαν τα ομόλογα και αντιμετώπισαν ελέγχους από τις υπηρεσίες ερευνών, οι 16 έκαναν δωρεές σε πολιτικά κόμματα μέσω ομολόγων μόνο αφού μπήκαν στο στόχαστρο των εν λόγω υπηρεσιών. Περαιτέρω, οι δωρεές άλλων έξι εταιρειών αυξήθηκαν κατακόρυφα αφότου οι εν λόγω υπηρεσίες άρχισαν να τις καταδιώκουν. Μια έρευνα αποκάλυψε ότι το 37,34% των ομολόγων που αγόρασαν αυτά τα κόμματα πήγε στο BJP. 18,29% πήραν άλλα κρατικά κυβερνητικά κόμματα όπως το TMC, 11,35% το DMK[23], 4,48% το BJD[24] και 8,59% το BRS[25]. Το Κογκρέσο, το οποίο κυβερνά σε τρεις πολιτείες, πήρε 11,97%.

 

Το οικονομικό πεδίο:

Σύμφωνα με τους δημόσιους πανηγυρισμούς, η ινδική οικονομία πρόκειται να αναπτυχθεί γρήγορα, ότι είναι η πέμπτη μεγαλύτερη στον κόσμο κ.λπ. Αλλά ποιος ωφελείται; Μεταξύ 2014-15 και 2022-23, η εισοδηματική ανισότητα, που ήταν ήδη τεράστια, έγινε ακόμη πιο έντονη. Ένα άρθρο έρευνας των Τομάς Πικετί και Νίτιν Μπαρτί αναφέρει: «Μέχρι το 2022-23, τα μερίδια εισοδήματος και πλούτου του ανώτερου 1% (22,6% και 40,1%) βρίσκονται στα υψηλότερα ιστορικά τους επίπεδα και το μερίδιο εισοδήματος του ανώτερου 1% της Ινδίας είναι από τα πολύ υψηλότερα στον κόσμο, υψηλότερο ακόμη και από τη Νότια Αφρική, τη Βραζιλία και τις ΗΠΑ». Τα 10.000 πλουσιότερα άτομα μεταξύ όλων των ενηλίκων Ινδών κατέχουν κατά μέσο όρο 22,6 δισεκατομμύρια ρουπίες σε πλούτο –16.763 φορές τον μέσο όρο της χώρας– ενώ το κορυφαίο 1% κατέχει κατά μέσο όρο 54 εκατομμύρια ρουπίες σε πλούτο.

Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να αντιπαραβάλουμε τη μάζα του λαού της χώρας. Ένας μέσος Ινδός ξοδεύει ₹3.773 το μήνα στην αγροτική Ινδία και ₹[=ρουπίες] 6.459 στην αστική Ινδία το 2022-23. Η μέση μηνιαία δαπάνη για τρόφιμα ενός μέσου Ινδού σε αγροτική και αστική περιοχή ήταν ₹1.750 και ₹2.530, αντίστοιχα. Σε τιμές 2011-12, η μέση μηνιαία δαπάνη των Ινδών σε αγροτικές και αστικές περιοχές έχει αυξηθεί από ₹1.430 και ₹2.630 αντίστοιχα το 2011-12 σε ₹2.008 και ₹3.510 το 2022-23. Ακόμη και το κορυφαίο 5% των Ινδών σε αγροτικές και αστικές περιοχές ξοδεύει ₹10.501 και ₹20.824 κατά μέσο όρο σε ένα μήνα.

Ούτε αυτή η ανισότητα είναι απλώς κάποιος αδυσώπητος οικονομικός νόμος. Είναι συνδεδεμένη με επιλογές, με συγκεκριμένες δράσεις και πολιτικές. Αυτή η σύντομη συζήτηση θα γινόταν βιβλίο αν έπρεπε να εξηγήσουμε τις λεπτομέρειες κάθε εξαπάτησης. Έτσι, θα επισημάνουμε απλώς μερικές.

Η απονομισματοποίηση ήταν ένα τέχνασμα που αποσκοπούσε στο μπλοκάρισμα των κεφαλαίων των κομμάτων της αντιπολίτευσης λίγο πριν από τις εκλογές του Ουτάρ Πραντές. Έβλαψε τους απλούς ανθρώπους, όχι οποιονδήποτε κάτοχο μαύρου χρήματος. Ταυτόχρονα, το BJP χειραγώγησε τις αγορές. Λίγες ημέρες προτού ο πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι ανακοινώσει την πολιτική της απονομισματοποίηση, το BJP αγόρασε γη αξίας εκατομμυρίων ρουπιών. Το κόμμα, που βρίσκεται στην Κεντρική εξουσία, αγόρασε αρκετά αγροτεμάχια στο Μπιχάρ μέχρι την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου. Και στις 8 Νοεμβρίου ο Μόντι ανακοίνωσε την απαγόρευση των χαρτονομισμάτων των 500 και 1000 ρουπιών.

Η απάτη των Ραφάλ. Η κυβέρνηση Μόντι υπέγραψε συμφωνία για την αγορά 36 αεροσκαφών Ραφάλ σε τιμή πολύ υψηλότερη από αυτή που είχε διαπραγματευτεί η κυβέρνηση UPA[26]. Η κυβέρνηση Μόντι αρνήθηκε να δημοσιοποιήσει την τιμή των αεροσκαφών, λέγοντας ότι υπάρχει ρήτρα απορρήτου μεταξύ της Ινδίας και της Γαλλίας. Ωστόσο, αυτή η ρήτρα απορρήτου δεσμεύει την Ινδία μόνο από το να αποκαλύψει τις τεχνικές προδιαγραφές και τις επιχειρησιακές δυνατότητες του αεροσκάφους και όχι την τιμή. Η γαλλική κατασκευάστρια εταιρεία Dassault έχει ήδη δημοσιοποιήσει τη συνολική τιμή των 36 αεροσκαφών, η οποία ανέρχεται σε περίπου ₹60.000 κρόρ. Αυτό καθιστά την τιμή ανά αεροσκάφος να είναι ₹1.660 κρόρ, έναντι ₹526, όπως είχε διαπραγματευτεί την UPA. Η τιμή που συμφώνησε η UPA περιλάμβανε τη μεταφορά τεχνολογίας (ToT) και η κρατική Hindustan Aeronautics Limited (HAL) θα κατασκεύαζε 108 αεροσκάφη. Σύμφωνα με τη νέα συμφωνία, δεν υπάρχει ToT, και η HAL, η οποία έχει καλό ιστορικό στην αμυντική παραγωγή, αντικαταστάθηκε από την Reliance Aerospace που ανήκει στον Ανίλ Αμπάνι.

Απάτες σχετικά με τον Αντάνι υπάρχουν φυσικά πολλές. 4.305 στρέμματα γης παραχωρήθηκαν στον όμιλο Αντάνι από την κυβέρνηση του Γκουτζαράτ σε εξευτελιστικές τιμές για την ανάπτυξη του λιμανιού Μούντρα και της ΕΟΖ. Η γη παραχωρήθηκε στο Κουτς σε τιμές που κυμαίνονταν από 1 έως 32 ρουπίες ανά τετραγωνικό μέτρο. Στον Αντάνι ανατέθηκαν επίσης πέντε αεροδρόμια στο πλαίσιο της ιδιωτικοποίησης, μια άλλη απάτη που αμφισβητείται μεταξύ άλλων από την κυβέρνηση της Κεράλα.

Υπήρξε, πέρα από συγκεκριμένες περιπτώσεις μεταφοράς πλούτου μεγάλης κλίμακας, μια μαζική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο το καθεστώς αντιμετωπίζει τη μάζα των Ινδών. Από τις απαρχές της παγκοσμιοποίησης, το ινδικό μεγάλο κεφάλαιο και οι προσληφθέντες οικονομολόγοι, ειδικοί σε θέματα διοίκησης και εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης έλεγαν ότι η εργατική νομοθεσία πρέπει να αλλάξει, ότι η βιομηχανία πρέπει να αποκτήσει μεγαλύτερη ευελιξία, ότι το μεγάλο κεφάλαιο πρέπει να αποκτήσει πλήρη πρόσβαση στη γεωργία. Το Κογκρέσο τα είχε δοκιμάσει όλα αυτά, αλλά είχε επιτύχει μόνο εν μέρει ή αποσπασματικά. Εδώ ήταν που το BJP, στη δεύτερη κυβέρνηση Μόντι, έδωσε την αποφασιστική ώθηση. Πέρασε τον νέο εργατικό κώδικα, ο οποίος διέλυσε μεγάλο μέρος των οργανωτικών δικαιωμάτων της εργατικής τάξης. Πέρασε τους τρεις νόμους για τη γεωργία, οι οποίοι αποσκοπούσαν στην αύξηση της εξουσίας του μεγάλου κεφαλαίου επί των αγροτών. Πρέπει να αναγνωριστεί ότι, παρά την τεράστια παραγωγή σιταριού, ρυζιού, φρούτων, λαχανικών, κρέατος και γάλακτος, το 2021, η Ινδία κατέλαβε την 101η θέση μεταξύ 116 χωρών στον Παγκόσμιο Δείκτη Πείνας. Η παράδοση των αγροτών απευθείας στα χέρια των καπιταλιστικών αγροτικών επιχειρήσεων θα είχε εντείνει περαιτέρω αυτή την κατάσταση. Οι νόμοι αυτοί, όπως και πολλοί άλλοι, θεσπίστηκαν χωρίς διαβούλευση και παρακάμπτοντας τις προβλεπόμενες κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Το γεγονός ότι σταμάτησαν, οφείλεται αποκλειστικά στις μαζικές διαμαρτυρίες των αγροτών, κυρίως από το Παντζάμπ, αλλά υποστηρίχθηκαν και από αγρότες από τη Χαριάνα, το δυτικό Ούταρ Πραντές, καθώς και από αλλού. Η απόφαση της ινδικής κυβέρνησης τον Νοέμβριο του 2021 να αποσύρει τους τρεις αγροτικούς νόμους δεν αποτέλεσε το τέλος του κινήματος των αγροτών. Το Ενιαίο Μέτωπο Αγροτών και οι σύμμαχοί του συνεχίζουν να κινητοποιούνται γύρω από μια σειρά αιτημάτων, συμπεριλαμβανομένων, κυρίως, της ψήφισης ενός εθνικού νόμου που θα εγγυάται ελάχιστες τιμές στήριξης για τα γεωργικά προϊόντα και την πλήρη διαγραφή των υφιστάμενων χρεών των αγροτών και των εργαζομένων στη γεωργία. Ωστόσο, οι διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση σχετικά με αυτά τα αιτήματα έχουν παρουσιάσει μικρή πρόοδο και παραμένει ασαφές αν οι ενώσεις των αγροτών και οι συμμαχικές οργανώσεις θα συγκεντρωθούν και πάλι για διαδηλώσεις μεγάλης κλίμακας. Ωστόσο, αυτό ήταν το μοναδικό μεγάλο κίνημα που νίκησε την κυβέρνηση Μόντι. Σε άλλους τομείς, μεταξύ άλλων για το CAA, αντιμετώπισε μεγάλες προκλήσεις, αλλά προχώρησε μπροστά. Αυτό αποτελεί επίσης απόδειξη ότι δεν είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί ο ηγεμονικός λόγος απλά με το να εκφωνούνται εκκλήσεις για θρησκευτική φιλία, αλλά με την εστίαση σε θέματα όπου τα κοινά συμφέροντα πρέπει να φέρουν κοντά τους ανθρώπους πέρα από τη θρησκεία και την κάστα.

Η κυβέρνηση του Κογκρέσου, η οποία είχε ξεκινήσει την πορεία προς τις ιδιωτικοποιήσεις και τη μείωση των μισθών και των εισοδημάτων, αντιμετώπισε ωστόσο περιορισμούς. Αυτό οδήγησε την UPA-I στην έναρξη του MNREGA[27]. Η κυβέρνηση Μόντι μείωσε σταθερά και το MNREGA. Χρησιμοποίησε τα κονδύλια του MNREGA και ως πολιτικά μέσα κατά των κυβερνήσεων των πολιτειών που κυβέρνησε η αντιπολίτευση.

Ο Μόντι ήρθε στην εξουσία προσφέροντας 20 εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Οι κυβερνητικές δηλώσεις και διακηρύξεις, για να μην μιλήσουμε για τους ισχυρισμούς του BJP, απηχούν αυτοπεποίθηση σε αυτό το θέμα. Ωστόσο, το Κέντρο Παρακολούθησης της Ινδικής Οικονομίας αναφέρει ότι τα ποσοστά ανεργίας είναι πολύ υψηλότερα από τους κυβερνητικούς αριθμούς. Το μερίδιο των αυτοαπασχολούμενων στο εργατικό δυναμικό αυξήθηκε από 49,5% το 2013-14, σε 57,3% το 2022-23. Το μερίδιο των μισθωτών εργαζομένων μειώθηκε από 23,1% σε 20,9%. Οι θέσεις εργασίας στον τομέα της μεταποίησης μειώθηκαν στο μισό μεταξύ 2016 και 2021. Η ESIC[28] διαπίστωσε μείωση κατά 7,5% στη δημιουργία κανονικών θέσεων εργασίας τον Νοέμβριο του 2023. Τα κενά στα δεδομένα, η παραποίηση των δεδομένων, είναι σημαντικοί παράγοντες που δεν επιτρέπουν την ορθή αξιολόγηση.

 

Η ευδιάκριτη φασιστική ατζέντα:

Η φασιστική/φασιστικού τύπου πολιτική διαφέρει θεμελιωδώς από άλλες δεξιές πολιτικές. Τα αστικά κοινοβουλευτικά δεξιά κόμματα επιδιώκουν την εξουσία, οι ηγέτες τους επιδιώκουν προσωπικά οφέλη, έχουν δεσμούς με την άρχουσα τάξη και θα εξυπηρετήσουν τις ανάγκες της άρχουσας τάξης στο μέτρο του δυνατού. Ο φασισμός και τα παρόμοια με αυτόν ρεύματα, όχι μόνο ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ, αλλά και μια σειρά άλλων, έχουν δείξει μια ξεχωριστή ατζέντα από τη γέννησή τους. Στην περίπτωση του RSS[29], αυτή ήταν και είναι η προώθηση του επιθετικού βραχμανικού ινδουιστικού εθνικισμού. Αυτό έχει ένα ευρύ φάσμα στόχων, οι οποίοι προηγουμένως κρατούνταν μερικώς συγκαλυμμένοι, αλλά τώρα είναι εντελώς φανεροί. Ο φασιστικού τύπου εθνικισμός επιθυμεί την πλήρη ομογενοποίηση του έθνους κάτω από μια άκαμπτη ιεραρχία. Στο ινδικό πλαίσιο, αυτό σημαίνει τη δαιμονοποίηση των μουσουλμάνων. Το πρότυπο του Γκουτζαράτ δείχνει τι μπορούν να περιμένουν οι μουσουλμάνοι σε μια πλήρως ινδουτιστική Ινδία. Θα έχουν όλο και λιγότερες ευκαιρίες στην εκπαίδευση, σε καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας. Θα ζουν κάτω από περιορισμούς που θα τους επιβάλλουν οι δυνάμεις της Χιντούτβα. Θα αντιμετωπίζουν περιοδική βία. Αναπόφευκτα, ομάδες στο εσωτερικό τους θα προσπαθήσουν να αντισταθούν, οπότε θα εφαρμοστεί όλη η ισχύς του αντιτρομοκρατικού μηχανισμού, ανεξάρτητα από το αν επρόκειτο για βίαιη ή ειρηνική αντίσταση, αν είναι «τρομοκρατική» με οποιαδήποτε έννοια κ.λπ. Η βία εναντίον των μουσουλμάνων θα κανονικοποιηθεί και θα παραβλεφθεί, όπως είδαμε με τη δολοφονία του Πεχλού Χαν[30].

Η ατζέντα του RSS δεν περιορίζεται, ωστόσο, στη βία κατά των μουσουλμάνων. Δεν μπορεί κανείς να είναι Ινδουιστής χωρίς να αποδέχεται το σύστημα Βάρνα/Τζάτι[31]. Επομένως, υπάρχει μια αντίφαση μεταξύ ορισμένων μορφών εκλογικής προπαγάνδας τους, όπου οι εκλογικές αναγκαιότητες έχουν ως αποτέλεσμα να μιλούν ήπια στους Ντάλιτ και τους Αντίβασι, και του μακροπρόθεσμου στόχου, ο οποίος είναι η επαναβεβαίωση της ηγεμονίας των Βραχμάνων (ανώτερη κάστα). Ο βιασμός και η δολοφονία στο Χατράς[32], και το πώς αποσιωπήθηκε από την κυβέρνηση του Ουτάρ Πραντές, είναι ένα ακραίο και βάναυσο παράδειγμα αυτού.

Η βία, οργανωμένη από τα κάτω, και με στόχο τους Ντάλιτ, τους Αντίβασι, τους κοσμικούς ακτιβιστές (Γκαούρι Λανκές, Μαλεσάππα Καλμπούργκι, Ναρέντρα Νταμπολκάρ, Γκόβιντ Πανσάρε[33]), μαζί με τη χρήση της κρατικής εξουσίας για τη σύλληψη, τη φυλάκιση, τη διεξαγωγή στημένων δικών εναντίον μεγαλύτερου αριθμού ατόμων, είναι μια εικόνα για το τι θα συμβεί αν επιβληθεί ένα πλήρες καθεστώς Χιντούτβα.

Σε θέματα ιδεολογίας, η ατζέντα της Χιντούτβα απαιτεί ένα ομογενοποιημένο έθνος-κράτος. Αυτό συνεπάγεται την αυστηροποίηση της επιβολής των Χίντι. Αυτό περιλαμβάνει επίσης ένα εκτεταμένο ξαναγράψιμο της ιστορίας. Μεγάλο μέρος αυτού βρίσκεται τώρα στη σφαίρα της κρατικής πολιτικής, με το Εθνικό Συμβούλιο Εκπαιδευτικής Έρευνας και Κατάρτισης να πετάει τα παλιά βιβλία, την Επιτροπή Πανεπιστημιακών Χορηγιών να υπαγορεύει τι πρέπει να διδάσκεται και τι να αποκλείεται. Όπως εξήγησε ο Ιρφάν Χαμπίμπ, η υποτονική αναφορά στον Ασόκα και ο αποκλεισμός του Άκμπαρ[34] είναι μια κατάφωρη διαστρέβλωση της πραγματικής ιστορίας της Ινδίας.

Μαζί με αυτό, η φασιστική ατζέντα προσπαθεί επίσης να εναρμονιστεί με την καπιταλιστική ατζέντα. Η καταστροφή της κρατικά χρηματοδοτούμενης κοσμικής, χαμηλού κόστους εκπαίδευσης προχωράει με γοργούς ρυθμούς από το δημοτικό μέχρι το πανεπιστημιακό επίπεδο. Η επικριτική αντιμετώπιση των Ανθρωπιστικών, Κοινωνικών και Θετικών Επιστημών σημαίνει ότι ανοίγουν όλο και πιο πλατιά οι πόρτες στην ιδιωτικοποιημένη εκπαίδευση, με την τεχνική εκπαίδευση και τη διοίκηση να παίρνουν την πρώτη θέση.

Τέλος, υπήρξε μια επιθετική κυριαρχία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Και οι ανεξάρτητες προσπάθειες δημιουργίας εναλλακτικών μέσων και πλατφορμών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δέχονται τακτικές επιθέσεις.

 

Πώς και γιατί;

Η στροφή προς τη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση δεν ήταν τυχαία. Το μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης υπό την ηγεσία του κράτους ήταν απαραίτητο τις πρώτες δεκαετίες της ανεξάρτητης Ινδίας, επειδή το ιδιωτικό κεφάλαιο δεν διέθετε επαρκείς πόρους. Καθώς όμως η δύναμη του ιδιωτικού κεφαλαίου αυξανόταν, ήθελε να επανεντάξει την Ινδία στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία. Η παγκοσμιοποίηση ήταν αυτή η προσπάθεια. Αυτό σήμαινε την κατάργηση των νομικά περιορισμένων ωρών εργασίας, σήμαινε την κατάργηση κάθε κοινωνικής ασφάλισης και σήμαινε τη μείωση στο ελάχιστο των κρατικών δαπανών για τη δημόσια πρόνοια. Η διαδικασία είχε ξεκινήσει όταν η Ίντιρα Γκάντι έγινε πρωθυπουργός για τελευταία φορά και απέκτησε περαιτέρω ώθηση από τον Ρατζίβ Γκάντι. Ωστόσο, ήταν από την κυβέρνηση του Π. Β. Ναρασίμχα Ράο που η Ινδία άρχισε να ανοίγει πλήρως την οικονομία της. Ωστόσο, αυτό που δεν μπόρεσαν να κάνουν οι κυβερνήσεις του Κογκρέσου και του Ενιαίου Μετώπου ήταν να εγκαταλείψουν πλήρως τις δεξαμενές ψηφοφόρων της. Ως αποτέλεσμα, η ώθηση προς την παγκοσμιοποίηση, που ανταγωνιζόταν τις μεγαλύτερες δυνάμεις για να μπορέσει ο ινδικός καπιταλισμός να αναπτυχθεί ταχύτερα, επανειλημμένα ανακόπηκε ή επιβραδύνθηκε. Αυτό ήταν που οδήγησε τον ινδικό καπιταλισμό να στραφεί τελικά στο BJP, με το RSS να στέκεται πίσω του. Όπως έχουμε δείξει, το Σανγκ[35] παρέδωσε τον οικονομική πλούτο στο μεγάλο κεφάλαιο. Για να τον αποκτήσουν, όμως, αναγκάστηκαν να αποδεχτούν την ατζέντα του Σανγκ. Είναι δυνατόν να παρατηρήσουμε τη στροφή από τότε που στα προγράμματα Vibrant Gujarat, οι καπιταλιστές όπως ο Αμπάνι έκαναν έκκληση για μια κυβέρνηση Μόντι. Ο ινδικός καπιταλισμός έχει αποδεχτεί ότι ίσως χρειαστεί να εγκαταλείψει την αστική δημοκρατία. Πράγμα που σημαίνει ότι θα έχει λιγότερες ευκαιρίες να μετακινεί διαφορετικά κόμματα στην πολιτική σκακιέρα, να προωθεί το ένα όταν ένα άλλο αποδεικνύεται λιγότερο δημοφιλές. Αλλά σε αντάλλαγμα θα έχει τα οφέλη από το να φιμώνει τους εργάτες, να αναγκάζει τους αγρότες σε άμυνα παρά τις ηρωικές μάχες τους το 2020-21, να υπερεκμεταλλεύεται τους Αντιβάσι, να ακυρώνει τους δασικούς νόμους, να συντρίβει όλα τα μέτρα προστασίας του περιβάλλοντος για γρήγορα και βραχυπρόθεσμα κέρδη.

Αυτό σημαίνει ότι η καταπολέμηση του φασισμού δεν είναι μόνο θέμα της συγκρότησης μιας εκλογικής συμμαχίας που μπορεί να πάρει περισσότερες ψήφους από το BJP/NDA [Bharatiya Janata Party / National Democratic Alliance]. Από τη σκοπιά των εργατών και των αγροτών, σημαίνει εκστρατεία για ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα που πρέπει να περιλαμβάνει τα ακόλουθα στοιχεία που αμφισβητούν ταυτόχρονα την ιδεολογική ηγεμονία της Χιντούτβα και αρθρώνουν τους ταξικούς στόχους των εργατών, των αγροτών και τους κοινωνικούς στόχους βασικών τομέων των καταπιεσμένων, έτσι ώστε να αρχίσει να διατυπώνεται ένας αντι-ηγεμονικός λόγος.

Θα αγωνιστεί η αξιωματική αντιπολίτευση υπέρ ενός τέτοιου προγράμματος; Είναι προφανές ότι δεν θα το κάνουν. Το Κογκρέσο ήταν ο εμπνευστής πολλών από τα βήματα που έφερε σε πέρας το BJP υπό τον Μόντι. Για να διατηρήσει την αστική ηγεμονία, η άρχουσα τάξη προβάλλει μια διαστρεβλωμένη εικόνα – που κυμαίνεται από ισχυρισμούς ότι οι στόχοι της είναι ταυτόσημοι με τους στόχους όλων των απλών ανθρώπων, χρησιμοποιώντας επίσης τις ιδέες της αστικής οικονομίας για να πείσει τους εργαζόμενους, για παράδειγμα, ότι παρόλο που η καπιταλιστική πολιτική είναι προς το απώτερο συμφέρον της καπιταλιστικής τάξης, και αυτοί κερδίζουν κάποια από τα οφέλη μέσω των αποτελεσμάτων της διάχυσης προς τα κάτω [«trickle-down»[36]]. Θα μπορούσαν το Κογκρέσο και τα κόμματα της συμμαχίας INDIA[37] να απομακρυνθούν από όλα αυτά; Η εμπειρία της ιστορίας δείχνει ότι όταν βρίσκονται εκτός εξουσίας, στο πλαίσιο του κοινοβουλευτισμού, τέτοια κόμματα μπορούν να δίνουν τεράστιες υποσχέσεις. Πρέπει να θυμηθούμε ότι το 1936, ως πρόεδρος του Κογκρέσου, ο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού βροντοφώναξε ότι πίστευε στον σοσιαλισμό, τον οποίο, όπως εξήγησε, χρησιμοποιούσε με την «επιστημονική» έννοια. Με άλλα λόγια, ο Νεχρού υποσχέθηκε να αγωνιστεί για τον σοσιαλισμό της ταξικής πάλης. Στη συνέχεια, τον επόμενο χρόνο το Κογκρέσο κέρδισε τις εκλογές σε αρκετές επαρχίες. Προχώρησε στην εφαρμογή πολύ ήπιων μεταρρυθμίσεων και σε συμβιβασμούς ακόμη και με τους γαιοκτήμονες του Μόνιμου Εποικισμού[38].

Θα μας πουν, οι αστοί φιλελεύθεροι και οι αριστεροί συνοδοιπόροι τους, ότι η κύρια αντίφαση είναι μεταξύ του φασισμού και όλων των αντιφασιστών, οπότε η καμπάνια πρέπει να επικεντρωθεί στο κάλεσμα για Όχι ψήφο στο BJP, αφήνοντας το θέμα στη σοφία του ψηφοφόρου ώστε να εκλέξει τον καλύτερο υποψήφιο. Μια τέτοια προσέγγιση δεν έχει καμία σχέση με τον μαρξισμό. Η «σοφία των ψηφοφόρων» τους είχε οδηγήσει να ψηφίσουν το BJP σε 18 έδρες το 2019 στη Δυτική Βεγγάλη, για παράδειγμα. Επιπλέον, μια τέτοια ψευδή μετριοπάθεια δεν ωφελεί τους αγώνες της εργατικής τάξης. Ένα επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης δεν μπορεί να είναι ουραγός πίσω από τους αστούς φιλελεύθερους. Ακόμη και κατά τη διάρκεια του αγώνα κατά της ημιφεουδαρχικής τσαρικής απολυταρχίας, η αριστερή πτέρυγα της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας (ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι, ο Τρότσκι, η Λούξεμπουργκ και το SDKPiL) πρόβαλε αυτή την προοπτική ενάντια στη δεξιά πτέρυγα (Πλεχάνοφ, Μαρτίνοφ και άλλοι μενσεβίκοι).

 

Αλλά ο Ντιμιτρόφ;

Όλα αυτά φαίνονται ξεπερασμένα, διότι ο Ντιμιτρόφ στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς ζήτησε ένα αντιφασιστικό Ενιαίο Μέτωπο, το οποίο θα περιλάμβανε και τα «δημοκρατικά» αστικά κόμματα. Εδώ δεν είναι ο τόπος για να μπούμε σε μακροσκελείς θεωρητικές και ιστορικές συζητήσεις. Η σύντομη απάντησή μας θα επικεντρωθεί σε μερικά ζητήματα. Πρώτον, η περίπτωση πρότυπο ήταν η Ισπανική Επανάσταση. Το Ενιαίο Μέτωπο τύπου Ντιμιτρόφ σήμαινε ότι οι φιλελεύθεροι έπρεπε να μείνουν ευχαριστημένοι. Έτσι, όταν οι εργάτες με επικεφαλής τους Αναρχικούς και το POUM ξεσηκώθηκαν στην Καταλονία και πήραν τα εργοστάσια, αναγκάστηκαν να αφοπλιστούν και τα εργοστάσια δόθηκαν πίσω στην αστική τάξη, ενώ πολλοί από τους ηγέτες συνελήφθησαν, ακόμη και δολοφονήθηκαν. Στο Μαρόκο δεν δόθηκε η ελευθερία του. Ως αποτέλεσμα, ο Φράνκο νίκησε τους Ρεπουμπλικάνους και εγκατέστησε την πιο μακροχρόνια δικτατορία φασιστικού τύπου.

Δεύτερον, ένας αγώνας κατά του φασισμού σε συνεργασία με τους αστούς φιλελεύθερους, πολλοί από τους οποίους είναι αρκετά δεξιοί, θα σήμαινε την εγκατάλειψη ακόμη και βασικών δημοκρατικών αιτημάτων. Αρκεί να σκεφτεί κανείς την AFSPA[39], τον UAPA ή την καταστροφή του Δημόσιου Συστήματος Διανομής.

 

Η Δυτική Βεγγάλη και η υπόθεση TMC:

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ζητήματα στο σχηματισμό αυτού του λεγόμενου μπλοκ της αντιπολίτευσης είναι ο εντελώς ασταθής χαρακτήρας του. Υποτίθεται ότι τόσο το αριστερό μέτωπο υπό την ηγεσία του CPI (M) όσο και το TMC είναι στο μπλοκ INDIA, μαζί με το Κογκρέσο και μια σειρά άλλων κομμάτων. Αλλά στην Κεράλα, η Αριστερά και το Κογκρέσο είναι οι κύριοι αντίπαλοι. Στη Δυτική Βεγγάλη, τη μόνη πολιτεία όπου το TMC έχει μια πραγματικά σταθερή παρουσία, το TMC έχει απορρίψει οποιαδήποτε συμμαχία, διαμοιρασμό εδρών, πείτε το όπως θέλετε, ακόμη και με το Κογκρέσο, για να μην μιλήσουμε για την Αριστερά.

Αλλά υπάρχει σαφώς μια σιωπηρή εκστρατεία από ένα σημαντικό τμήμα της άκρας αριστεράς υπέρ του TMC. Τα βήματα του επιχειρήματος είναι περίπου τα εξής:

Το BJP είναι φασιστικό.

Μια τρίτη θητεία του Μόντι θα σημάνει το τέλος της Ινδίας όπως την ξέρουμε.

Έτσι, το καθήκον είναι να ψηφίσουμε όποιον μπορεί να κερδίσει, ενάντια στο BJP.

Ναι, θα υποστηρίξουμε το μπλοκ INDIA, αλλά η Δυτική Βεγγάλη δεν είναι το μόνο μέρος όπου το μπλοκ δεν μπόρεσε να κατεβάσει κοινούς υποψηφίους. Κοιτάξτε την Κεράλα.

Καλούμε τον κόσμο να ψηφίσει με σύνεση και να ηττηθεί το BJP, επιλέγοντας τον υποψήφιο που είναι πιο πιθανό να κερδίσει.

Αυτή τη φορά, το 2024, υπάρχει μια μικρή επιφυλακτικότητα επειδή τα εγκλήματα του TMC είναι πιο γνωστά. Αλλά τελικά, το να μην καλούμε κατηγορηματικά σε ψήφους υπέρ των αριστερών υποψηφίων είναι ένας τρόπος από την πίσω πόρτα για να καλέσουμε σε ψήφους υπέρ του TMC, αφού στα χαρτιά τουλάχιστον, με βάση τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του 2019 και των εκλογών της Βουλής του 2021, το TMC είναι σε καλύτερη θέση να νικήσει το BJP από ό,τι η Αριστερά.

Γιατί απορρίπτουμε το TMC; Μια μομφή κάθε φορά που αντιτασσόμαστε στο TMC ήταν ότι είμαστε μια μπαντραλόκ[40] αριστερά και γι’ αυτό μισούμε το «υποδεέστερο» TMC. Πρέπει να πιστέψουμε ότι η Μαμάτα Μπαντιοπαντιάι δεν είναι μια σαβάρνα[41]; Αλλά ο Ριζοσπάστης Σοσιαλιστής δεν είναι μια βεγγαλική οργάνωση σαβάρνα, αλλά μια οργάνωση στην οποία συμμετέχουν σύντροφοι από διάφορα μέρη της Ινδίας και με μικτή κοινωνική σύνθεση.

Πιο σοβαρή είναι η πολιτική ανάλυση. Εδώ συναντώνται δύο διαστάσεις. Για πολλούς στην άκρα αριστερά, η θεωρία του κοινωνικού φασισμού είναι ακόμα ζωντανή. Έτσι αποτυγχάνουν να κάνουν διάκριση μεταξύ δεξιών αστικών κομμάτων όπως το TMC, και πρώην σταλινικών, τώρα όλο και περισσότερο σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων όπως το CPI (M).

Τι είναι το TMC; Κατά την ίδρυσή του, σε μια εποχή που το BJP ήταν αδύναμο στη Δυτική Βεγγάλη, έλαβε μεγάλη βοήθεια από το RSS. Το 1999, το NDA κέρδισε δέκα έδρες στη Δυτική Βεγγάλη, εκ των οποίων 8 κέρδισε το TMC και 2 το BJP. Με τη βοήθεια του TMC, το BJP έλαβε πάνω από 11% των ψήφων. Επειδή θα μας θυμίσουν ότι το CPI (M) είχε κάνει μπλοκ με το BJP για να στηρίξει την κυβέρνηση του Β. Π. Σινγκ, θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι εκείνη την εποχή, οι τροτσκιστές ήταν η μόνη πολιτική δύναμη που θεωρούσε το BJP-RSS φασιστικό και αντιδρούσε σε οποιαδήποτε συμμαχία ή προσαρμογή μαζί του, έστω και σιωπηρά. Αλλά η διαρκής σχέση μεταξύ του TMC και του BJP πηγαίνει πολύ πιο πέρα από αυτό. Το 2002, ακόμη και μετά τα πογκρόμ, η Μαμάτα Μπαντιοπαντιάι μοιράστηκε το βήμα με τον Μοχάν Μπαγκουάτ και άλλους. Στο τελευταίο κοινοβούλιο, αρκετά νομοσχέδια μπόρεσαν να περάσουν στη Ράτζια Σάμπχα λόγω της «έγκαιρης» αποχώρησης των βουλευτών του TMC από τη Βουλή αυτή. Μεταξύ αυτών θα πρέπει να συμπεριλάβουμε το CAA. Έτσι, ενώ η κ. Μπαντιοπαντιάι διαβεβαιώνει τους μουσουλμάνους στη Δυτική Βεγγάλη ότι θα αγωνιστεί για την προστασία τους, οι βουλευτές του κόμματός της διευκολύνουν την ψήφιση του CAA.

Η είδηση σχετικά με τα εκλογικά ομόλογα ρίχνει επίσης φως στην ιστορία του BJP και του TMC. Ορισμένες πληροφορίες αναφέρουν ότι το TMC έλαβε το δεύτερο μεγαλύτερο ποσό κεφαλαίων από την απάτη με τα ομόλογα, ενώ άλλες αναφέρουν ότι βρισκόταν στην τρίτη θέση. Δεδομένου ότι το BJP και το Κογκρέσο είναι τα μόνα δύο πραγματικά πανινδικά κόμματα, η τεράστια διαφορά μεταξύ του τι πήρε το BJP και του τι πήρε το Κογκρέσο δείχνει γιατί τα ομόλογα τέθηκαν σε κυκλοφορία και γιατί δόθηκε μάχη με νύχια και με δόντια για την προστασία των δεδομένων από τον δημόσιο έλεγχο. Το γεγονός ότι το TMC, ένα κόμμα μιας επαρχίας, πήρε ένα τόσο τεράστιο ποσό δεν είναι απλώς θέμα συζήτησης για διαφθορά, αλλά υποδεικνύει τη διασύνδεση μεταξύ των μεγάλων δωρητών, του BJP και του TMC.

Το TMC ήταν επίσης συστηματικά κατά της εργατικής τάξης και κατά των κομμουνιστών. Αν ορισμένες ομάδες της άκρας αριστεράς συνέχισαν να είναι φιλικές προς το TMC, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι, όπως και εκείνοι οι υποστηρικτές του CPI (M) παλαιότερα, οι οποίοι από μίσος για το TMC μετακινήθηκαν για να ψηφίσουν το BJP το 2019, αυτά τα κόμματα και οι ομάδες έχουν τέτοιο μίσος για το CPI (M) που πιστεύουν ότι ο αντικομμουνισμός του TMC θα τους γλιτώσει. Εν τω μεταξύ, το TMC έχει χτυπήσει σκληρά τα συνδικάτα, έχει αντιταχθεί σε κάθε γενική απεργία σε όλη την Ινδία που έχει προκηρυχθεί από τις Κεντρικές Συνδικαλιστικές Οργανώσεις κ.λπ. Σε μια στάση ανταγωνιστικού ινδουιστικού κοινοτισμού, έδωσε αργία για το Ραμ Ναβάμι [γέννηση του Ραμ] στη Δυτική Βεγγάλη, μια επαρχία όπου ο Ραμ δεν υπήρξε ποτέ θεότητα και όπου η κουλτούρα του 19ου και του 20ού αιώνα, από τον Μαντχουσουντάν Ντουτ μέχρι τον Σουκουμάρ Ράι και τη Λίλα Ματζουμντάρ[42], έχουν αντιστρέψει την αφήγηση.

Το TMC έχει επίσης συμπράξει με την προσπάθεια ιδιωτικοποίησης του BJP στην εκπαίδευση. Τα κονδύλια για τα κρατικά πανεπιστήμια έχουν στερέψει. Οι επιλογές καθηγητών έχουν καθυστερήσει. Τα πανεπιστήμια βουλιάζουν κάτω από την υπερεργασία των αριθμητικά λίγων καθηγητών, την έλλειψη χρηματοδότησης της έρευνας. Στα προπτυχιακά κολέγια έχει επιβληθεί η τετραετής φοίτηση. Ωστόσο, δεν έχουν εγκριθεί νέες θέσεις πλήρους απασχόλησης και πολλές παλιές θέσεις παραμένουν κενές.

Όσον αφορά τη σχολική εκπαίδευση, η δυσωδία είναι τεράστια. Ως αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης δικαστικής υπόθεσης, είναι πλέον προφανές ότι πάνω από 6000 θέσεις έχουν δοθεί σε υποψηφίους που δεν το αξίζουν. Η Επιτροπή Επιλογής Προσωπικού και η κυβέρνηση είναι συνένοχοι σε αυτό, και καλύπτουν τα ίχνη αρνούμενοι να προσκομίσουν τα κατάλληλα έγγραφα (φύλλα OMR κ.λπ.). Αν πράγματι δημιουργήθηκαν 1100 υπεράριθμες θέσεις για να μπουν ευνοημένοι υποψήφιοι, δεν εμπλέκεται μόνο το Υπουργείο Παιδείας αλλά και το Υπουργείο Οικονομικών. Ότι η απόφαση του Δικαστηρίου είναι κακή, όταν και οι υποψήφιοι που είχαν τα απαιτούμενα προσόντα απομακρύνονται προς το παρόν από τις θέσεις εργασίας τους, είναι αλήθεια. Αλλά αυτό δεν απαλλάσσει το καθεστώς του TMC. Και είχε πλέον συμβάλει στο ήδη καταστροφικό σκηνικό της σχολικής εκπαίδευσης στη Δυτική Βεγγάλη.

Τέλος, το TMC έχει δείξει ότι είναι εξίσου πρόθυμο να χρησιμοποιήσει βία κατά των πολιτικών αντιπάλων όπως και το BJP. Περιορίζεται μόνο από το γεγονός ότι ως επαρχιακή κυβέρνηση έχει λιγότερη εξουσία.

Συνεπώς, η ψήφος στο TMC δεν μπορεί να είναι καλή επιλογή σε σχέση με την ψήφο στο BJP. Γνωρίζουμε ότι πολλοί έντιμοι πολίτες θα ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο, αλλά τους προειδοποιούμε να εξετάσουν πρώτα τα πεπραγμένα του παρελθόντος.

 

Το σύντομο προεκλογικό μας πρόγραμμα

Δεν είμαστε σε θέση να βάλουμε υποψηφίους και δεν έχουμε καμία προοπτική σχηματισμού κυβερνήσεων από επαναστάτες σε συνασπισμό με τις αστικές δυνάμεις, οπότε το πρόγραμμα που βάζουμε δεν είναι φυσικά μια πλήρης ατζέντα για μια κυβέρνηση, αλλά ένα σύνολο βασικών αιτημάτων που εξετάζουν τα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά αιτήματα των εργατών, των αγροτών, των Ντάλιτ, των Αντιβάσι, και σε κάθε περίπτωση των γυναικών όλων αυτών των κατηγοριών, καθώς και των ανθρώπων με άλλες σεξουαλικότητες και έμφυλες επιλογές. Πιστεύουμε ότι αυτά είναι βασικά στοιχεία που προέκυψαν από τα μαζικά κινήματα και αντιπροσωπεύουν τη βασική αρχική ατζέντα για μια εναλλακτική λύση του εργαζόμενου λαού.

Κατάργηση των διακρίσεων CAA-NRC-NPR[43].

Κατάργηση της AFSPA, της UAPA και άλλων νόμων που επιτρέπουν αυθαίρετες συλλήψεις και παρέχουν προστασία στις «υπηρεσίες επιβολής του νόμου» όταν διαπράττουν εγκλήματα.

Κατάργηση της έννοιας της ανταρσίας.

Υπέρ ενός συστήματος αναλογικής εκπροσώπησης και κρατικής χρηματοδότησης των εκλογών.

Επαναφορά του καθεστώτος του Τζαμού και Κασμίρ στην κατάσταση που επικρατούσε όταν διαλύθηκε η Συντακτική Συνέλευση του Τζαμού και Κασμίρ το 1957 ως προκαταρκτική διαδικασία για μια δημοκρατική λύση.

Για μια τροποποίηση του Συντάγματος κατά των διακρίσεων που θα απαγορεύσει τις διακρίσεις με βάση τη θρησκεία, την κοινωνική καταγωγή, το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την αναπηρία.

Κατάργηση του Εργατικού Κώδικα.

Πλήρη συνδικαλιστικά δικαιώματα για όλους τους τομείς.

Ελάχιστοι μισθοί βάσει των συστάσεων της 15ης Διεθνούς Επιτροπής Εργασίας, οι οποίοι θα διαμορφωθούν σε 26.000 ρουπίες μηνιαίως για το 2024.

Ελάχιστη τιμή στήριξης για τους αγρότες βάσει των συστάσεων της Επιτροπής Σβαμινατάν και των διαπραγματεύσεων με τις ενώσεις και τις οργανώσεις των αγροτών.

Επέκταση του MNREGA σε 300 ημέρες εργασίας για όλους τους άνεργους της υπαίθρου. Οι μισθοί του MNREGA να είναι ίδιοι τουλάχιστον με τους κατώτατους μισθούς.

Κρατική χρηματοδότηση της δημόσιας υγείας για όλους.

Επέκταση της κοινωνικής ασφάλισης, συμπεριλαμβανομένων των συνταξιοδοτικών παροχών, στον μη οργανωμένο τομέα μέσω της φορολόγησης των πλουσίων.

Πληρωμένη άδεια μητρότητας και υπηρεσίες φροντίδας παιδιών για τις γυναίκες σε όλους τους χώρους εργασίας.

Βελτιωμένες δημόσιες συγκοινωνίες για όλους.

Αυστηρή εφαρμογή του νόμου για την πρόληψη των βιαιοτήτων SC/ST και του νόμου για τους χειρώνακτες οδοκαθαριστές.

Έμφυλη Δικαιοσύνη και όχι ομοιομορφία ως πρωταρχικός στόχος της μεταρρύθμισης των ατομικών νόμων.

Πλήρη δικαιώματα για την κοινότητα των τρανσέξουαλ.

Για την ισότητα όλων των γλωσσών του Πίνακα VIII του Συντάγματος.

Για ειδικά μέτρα προστασίας περιθωριοποιημένων γλωσσών και πολιτισμών.

 

Ποιους να ψηφίσουμε

Το ποιον δεν πρέπει να ψηφίσουμε έρχεται πρώτο. Όχι ψήφος στο φασιστικό BJP και στους συμμάχους του, φανερούς και κρυφούς.

Ποιον να ψηφίσουμε; Καλούμε σε ψήφο προς την Αριστερά, σε ανεξάρτητους υποψηφίους της κοινωνίας των πολιτών, σε φωνές Ντάλιτ, Αντιβάσι, περιφερειακών μειονοτήτων, όταν δεν ευθυγραμμίζονται με το BJP. Δεν καλούμε για NOTA [καταψήφιση όλων]. Αλλά προειδοποιούμε όλους τους εργαζόμενους, όλες τις καταπιεσμένες μάζες, ότι όλες οι εκκλήσεις να ψηφίσουν οποιονδήποτε άλλον εκτός από το BJP τείνουν να προετοιμάζουν την επανάληψη των τραγωδιών του παρελθόντος.

Το επιχείρημα που ακούγεται είναι ότι, αν το BJP/NDA χάσει, θα πάρουμε μια ανάσα. Αλλά ο μακροπρόθεσμος αγώνας για τη μόνιμη ήττα των δυνάμεων της Χιντούτβα απαιτεί αγώνα πολύ περισσότερο στα μη εκλογικά μέτωπα διαφόρων ειδών. Εδώ είναι απαραίτητη η ανασυγκρότηση μιας πολύ πιο εσωτερικά δημοκρατικής και μη σεχταριστικής Αριστεράς που θα έχει αποβάλει τον σταλινισμό και τον μαοϊσμό. Αυτή η Αριστερά πρέπει επίσης να αναπτύξει ισχυρότερες αδελφικές σχέσεις με διάφορα προοδευτικά κοινωνικά κινήματα και ομάδες. Η παραμικρή εξάρτηση από τους αστούς φιλελεύθερους αποδυναμώνει τους ανεξάρτητους αγώνες των μαζών.

 

26 Απριλίου 2024

Μετάφραση: elaliberta.gr

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.