Του Θaνάση Κούρκουλα
Η επάνοδος Τσίπρα µε το επιχειρούµενο rebranding (όρος που αναφέρεται στην επαναθεµελίωση της φυσιογνωµίας του) κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή. Ίσως η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα να µην τύγχανε τέτοιας προσοχής αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν βίωνε την µεγαλύτερη ως τώρα πολιτική της φθορά. Ή ακόµα εάν υπήρχε κάποια εκδοχή κεντροαριστερής αντιπολίτευσης που να ανταγωνίζεται µε αξιώσεις την Ν∆ έχοντας ξεκολλήσει από το double (και βάλε) score των δηµοσκοπήσεων.
Όµως δεδοµένων όλων αυτών, ή καλύτερα εξ’ αιτίας όλων αυτών, το πολιτικό come back του Τσίπρα προ-τείνει χείρα φιλίας και φιλοδοξεί να προσφέρει σανίδα σωτηρίας στον ίδιο κόσµο που µερικά χρόνια πριν ο ίδιος πολιτικός απογοήτευσε και ώθησε στον καναπέ της ιδιώτευσης, δια της µεθόδου της κωλοτούµπας που θεωρητικοποιήθηκε στο περίφηµο αδιέξοδο ΤΙΝΑ (There Is No Alternative).
Το πολυσυζητηµένο rebranding εµπεριέχει πολιτική µετατόπιση του Αλέξη Τσίπρα από την ρεφορµιστική αριστερά και την εν συνεχεία αστικοποιηµένη «κεντρο»αριστερά προς το σηµερινή εκδοχή του φιλελεύθερου κέντρου. Κάτι που υποδηλώθηκε από την µία φορά (αριθµητικά 1 και µόνο) που ο Τσίπρας στον λόγο του κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου «Ιθάκη» στο θέατρο Παλλάς χρησιµοποίησε τον όρο «αριστερά», λέγοντας: «Είναι µια µατιά ειλικρινούς κριτικής και αυτοκριτικής στη διαδροµή µου, τη διαδροµή µας. Τη διαδροµή της Αριστεράς και της χώρας», υπονοώντας σαφώς πως ο όρος «αριστερά» ανήκει στην ιστορία και πρόκειται για έννοια που χρήζει …αποτίµησης. Επίσης υπονοώντας πως η διαδροµή του ταυτίζεται άρρηκτα µε την διαδροµή της αριστεράς και της χώρας, σαν να µην υπάρχουν άλλες πολιτικές εκδοχές της αριστεράς χτες ή ακόµα και σήµερα.
Ας πάµε όµως στις συγκεκριµένες πολιτικές αιχµές της «αυτο»παρουσίασης Τσίπρα: «Για όσα ως κυβέρνηση προσπαθήσαµε και καταφέραµε, δεν είµαι απλώς αµετανόητος. Είµαι υπερήφανος. Ναι αυτή είναι η σωστή λέξη, περήφανος». ∆ηλαδή δήλωσε περήφανος για το 3ο µνηµόνιο, το κουτσούρεµα των συντάξεων που δεν αποδίδονται παρά στα βαθιά γεράµατα, για το ξεπούληµα δηµόσιου πλούτου και τόσα άλλα. ∆ιότι λέει «Πήραµε το καράβι τσακισµένο, µια χώρα χρεοκοπηµένη µε άδεια ταµεία και ένα βουνό χρέους και παρά τις τρικυµίες τα καταφέραµε να φτάσουµε στην Ιθάκη». Μια Ιθάκη στην οποία ο Τσίπρας αγκυροβόλησε και ησύχασε ήδη από το 2019, που µε υπευθυνότητα καλού παιδιού του συστήµατος παρέδωσε το Μέγαρο Μαξίµου στο Μητσοτάκη και τη χώρα µε µαξιλάρι υπερπλεονάσµατος δεκάδων δις Ευρώ. Άλλωστε δεν χρειάζεται καµία ρήξη µε το σύστηµα και καµία ριζική ανατροπή, καθώς, σύµφωνα µε τον Μεσσία Αλέξη «δεν υπάρχουν µαγικές λύσεις. Υπάρχουν όµως έντιµες, καθαρές και δίκαιες. Και η πατρίδα µας σήµερα χρειάζεται περισσότερο από κάθε τι, µια νέα ηθική της διακυβέρνησης». Άρες µάρες δηλαδή: µία ηθική στην οποία ο Τσίπρας θέλει να µας πείσει πως δεσµεύεται και πως τον χαρακτηρίζει καθ’ όλο τον πολιτικό του βίο (εδώ γελάµε). Καθώς η µόνη αυτοκριτική που κάνει στο βιβλίο του είναι η λάθος επιλογή κάποιων συνεργατών του, όπως του Λαφαζάνη, ή η εσφαλµένη διατήρηση σε υπουργικούς θώκους κυβερνητικών στελεχών όπως ο Παππάς µετά από την καταδίκη του µε 13-0 από το ειδικό δικαστήριο για την υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών.
Βεβαίως κατά τον Τσίπρα χρειάζεται µια «νέα Μεταπολίτευση» που «δεν µπορεί παρά να ξεκινήσει από την αποκατάσταση της ισορροπίας του πολιτικού συστήµατος». Και για να µην υπονοηθεί οποιαδήποτε αντισυστηµική αιχµή, ο Αλέξης διευκρινίζει: «Όχι µε την έννοια της αλλαγής του Συντάγµατος ή πόσο δε µάλλον του Πολιτεύµατος, αλλά µε την έννοια ενός µεγάλου πολιτικού Big Bang που θα αναδιατάξει ριζικά τους σηµερινούς πολιτικούς συσχετισµούς και θα φέρει στο προσκήνιο νέους πολιτικούς σχηµατισµούς». Όπως είναι φανερό περιαυτολογεί, φαντασιωνόµενος το – one man show – κόµµα που έχει στα σκαριά ως επικείµενο «πολιτικό σεισµό». Που απλώς θα ζητήσει από τους πλούσιους να δώσουν εθελοντικά κανένα ξεροκόµµατο στην πλέµπα: «Οι έχοντες και κατέχοντες οφείλουν να στηρίξουν αναλογικά περισσότερο». Για να «µοιραστούµε δίκαια τα βάρη που απαιτούνται για την αναγέννηση της πατρίδας». Πρόκειται για ευχολόγιο γελοιότητας εφάµιλλο µε εκείνο του Άδωνη και του Μητσοτάκη όταν παρακαλάγανε τους ιδιοκτήτες Σουπερµάρκετ να κάνουν µεγαλύτερες εκπτώσεις…
Κάπου εδώ εξαντλείται η πολιτική αοριστολογία του Μεσσία Τσίπρα και δίνει τη θέση της στο πολιτικό προσωπικό που θα την υπηρετήσει. Πρόκειται ασφαλώς για τον ίδιο που προέρχεται µεν από τα παλιά αλλά φοράει νέα προβιά, µε προβολές στο «νέο» που έρχεται και απωθήσεις στο «παλιό». Έτσι ο Τσίπρας κρατά στα µετόπισθεν πολιτικά πρόσωπα που συνδέθηκαν µε το κυβερνητικό παρελθόν του και τα αποµακρύνει από την προθήκη. Γι’ αυτό όταν οργάνωσε την οµιλία στο Παλλάς κράτησε τις τρεις πρώτες σειρές για τους ανθρώπους του ινστιτούτου του, επιστήµονες, διανοούµενους, πολιτικούς και οικονοµολόγους που θα αποτελέσουν το νέο δυναµικό προς τον δρόµο για την «προοδευτική διακυβέρνηση». Πιο πίσω κάθισαν πολιτικά στελέχη πιο χαµηλού προφίλ, λίγα στελέχη της νεολαίας για «φρεσκάδα» και απλοί πολίτες για επικοινωνιακή διαχείριση, ώστε η κάµερα να αποτυπώνει σχηµατικά το αφήγηµα ότι ο Τσίπρας κάνει άνοιγµα προς τους απλούς ανθρώπους. Κατά τα άλλα στα «ορεινά» του θεάτρου Παλλάς οι αρχηγοί και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, ο γραµµατέας του «Κόσµος» Πέτρος Κόκκαλης και πλήθος κεντροαριστερών πολιτικών, που τους καταχέρισε για τα καλά κάνοντας λόγο για «Κόµµατα περίκλειστα στην αυταρέσκειά τους» και «ηγεσίες που δίνουν την αίσθηση ότι λίγο τους απασχολεί αν η σηµερινή κυβέρνηση κερδίσει και µια τρίτη τετραετία, αρκεί να γίνουν αυτοί οι πρώτοι στο χωριό».
Με τα µέχρι τώρα δεδοµένα, ο Τσίπρας κάθε άλλο παρά πείθει την κοινωνική πλειοψηφία του κόσµου της εργασίας και των λαϊκών στρωµάτων πως αξίζει τον κόπο να στρατευτεί ενεργά στο πολιτικό Bing Bang που υπόσχεται, σε αντίθεση µε τον ΣΥΡΙΖΑ του 2010-15. Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αναδειχθεί ως λαϊκή έκφραση των αγώνων και των αιτηµάτων των απλών ανθρώπων. Αντίθετα, η σηµερινή εκλογική πελατεία που υπάρχει πιθανότητα να ανταποκριθεί στην κεντρώα σούπα του Τσίπρα θα είναι στη λογική του «µη χείρον βέλτιστον». Θα εξαρτηθεί κυρίως από το αν ο πολιτικός φορέας του Τσίπρα θα αναδειχθεί σε ορατό όχηµα εκλογικής ανατροπής του Μητσοτάκη στα µάτια απελπισµένων ανθρώπων που διακαώς – και δικαίως – επιδιώκουν την ανατροπή της Ν∆. Από τη µεριά της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, χρειάζεται να προτείνουµε έναν διαφορετικό δρόµο. Εκείνον της ανατροπής από τα κάτω, από το εργατικό κίνηµα. Τον µόνο παράγοντα που µπορεί να εξαναγκάσει το σύστηµα σε πραγµατικές ήττες και υποχωρήσεις, για να βάλουµε πλώρη για την πραγµατική Ιθάκη του κόσµου της εργασίας και της µάχιµης αριστεράς: Την επαναστατική σοσιαλιστική ανατροπή.
Υποβολή απάντησης