Global Sumud Flotilla – Η αντίσταση και η αλληλεγγύη δεν θα σταματήσουν

Του Ελισσαίου Φάκαρου*

Ο βάρβαρος τρόπος που το Ισραήλ αντιµετώπισε τον στόλο της ελευθερίας Global Sumud Flotilla ήταν πολύ πιο βίαιος από την τελευταία φορά που επιχειρήθηκε να σπάσει ο αποκλεισµός της  Γάζας το φθινόπωρο.

Περιγράφεται χαρακτηριστικά από τα λόγια µιας  αλληλέγγυας µέλος της αποστολής όταν έφτασε στο αεροδρόµιο της Ίστανµπουλ µετά την απελευθέρωση της: «Ήταν αµείλικτοι. ∆εχτήκαµε µια πολύ στοχευµένη και καλά οργανωµένη εκστρατεία βίας µε σκοπό να µην ξαναγυρίσουµε».

Αυτή η αντίδραση του Ισραήλ  δείχνει τη διάσταση που έχει πάρει η διεθνής αλληλεγγύη και πόσο πιέζεται από αυτή.

Κλιµάκωση των σχεδίων του Ισραήλ

Η κλιµάκωση των σχεδίων του Ισραήλ για την εξόντωση του παλαιστινιακού λαού µέσα στη Γάζα και στην ∆υτική Όχθη, η νοµοθέτηση των εκτελέσεων των Παλαιστινίων κρατουµένων και η εµπλοκή του στην επίθεση στο Ιράν, η κατοχή του νοτίου Λιβάνου και ο βοµβαρδισµός όλων των πόλεων του, προκαλεί παραλληλισµούς (ίσως αυθαίρετους) µε την τακτική των ναζί πριν, κατά τη διάρκεια και στο τέλος του Β΄ παγκοσµίου πολέµου.  Με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933 τα τάγµατα εφόδου άρχισαν να ιδρύουν τα πρώτα στρατόπεδα για την φυλάκιση των αντιφρονούντων, µετά το 1936 η διαχείριση πέρασε στα SS και ο σκοπός επεκτάθηκε πέρα από τον απλό εγκλεισµό,  στην εξόντωση της βούλησης των κρατουµένων µέσω της εξοντωτικής καταναγκαστικής εργασίας. Από το 1941 µε την επέκταση του πολέµου, η βία κλιµακώθηκε  µε το σχέδιο «Τελική Λύση». Τα  στρατόπεδα µετατράπηκαν σε εργοστάσια εξόντωσης.  Κάτι που δεν σταµάτησε καθόλου κατά την υποχώρηση των ναζί από το ανατολικό µέτωπο.

Σε αυτό το πλαίσιο της κλιµάκωσης ηταν και η επίθεση που δέχτηκε ο στόλος της ελευθερίας. Που µπορεί να σόκαρε αλλά δεν ξάφνιασε.  Το τι υπέστησαν οι αλληλέγγυοι και οι αλληλέγγυες είναι κάτι που είναι πρακτική του ισραηλινού στρατού και σε πολύ µικρή κλίµακα, σε σχέση µε αυτό που υποφέρουν οι Παλαιστίνιοι.   Οι πειρατικές επιθέσεις και συλλήψεις έγιναν  σε γνώση της ελληνικής και κυπριακής κυβέρνησης/

Στην πλωτή φυλακή και στο  λιµάνι της Ασντόντ τα βασανιστήρια ήταν σωµατικά και ψυχολογικά. Οι σαδιστές στρατιώτες πάντα µε µάσκες, απολάµβαναν την βία, ξυλοκοπούσαν συνεχώς, έριχναν βόµβες κρότου λάµψης και πλαστικές σφαίρες µέσα στο πλήθος, έκαναν χρήση τείζερ,  τραυµάτισαν µε µαχαίρι, άσκησαν σεξουαλική βία και επέβαλλαν την πολύωρη ακινησία σε γονατιστή στάση κάτω από τον ήλιο. Αρκετά από τα  400 µέλη της αποστολής χρειάστηκε να νοσηλευτούν, όπως συνέβη και µε Έλληνες.

Μπορεί βέβαια να διέρρευσε το βίντεο µε τον παρανοϊκό υπουργό εθνικής ασφάλειας  Μπεν-Γκβιρ να χλευάζει τους αλυσοδεµένους αλληλέγγυους  και να έκαναν τον γύρω του κόσµου οι εικόνες µε τους σακατεµένους ακτιβιστές,  το Ισραήλ όµως δεν παραδέχεται τις βαρβαρότητες και κάνει λόγο για αναχαίτιση του στόλου. Τις ισραηλινές φρικαλεότητες τις  παραδέχεται ο φανατικότερος υποστηρικτής των σιωνιστών στην Ελλάδα, ο Άδωνις, δίνοντας σχεδόν συγχαρητήρια. Εποµένως είµαστε στο σηµείο οπου η ελληνική κυβέρνηση ταυτίζεται απόλυτα µε τους βαρβάρους γενοκτόνους, αλαζόνες, σιωνιστές.

Αντίσταση

Από την άλλη πλευρά στέκεται η  ηρωική παλαιστινιακή αντίσταση που  δίνει έµπνευση στο κίνηµα αλληλεγγύης .

Η αταλάντευτη και αγέρωχη στάση των αλληλέγγυων αποδεικνύει ότι αυτό το κίνηµα έχει πάρει άλλα χαρακτηριστικά.  Όσοι και όσες συµµετείχαν σε αυτή και όλες τις προηγούµενες αποστολές µε στόχο να σπάσει ο αποκλεισµός της Γάζας, είτε από θάλασσα, είτε από στεριά δεν είναι ούτε ήρωες, ούτε δυτικοί βολεµένοι ακτιβιστές.  Είναι κοµµάτια ενός κινήµατος που στέκεται αταλάντευτα στο πλευρό των Παλαιστινίων και της αντίστασης τους, το οποίο όµως δίνει παράλληλα τις δικές του µάχες.  Γι’ αυτό το λόγο βλέπουµε  τις παλαιστινιακές σηµαίες παντού στις ΗΠΑ στις συγκρούσεις µε τις φονιάδες του ICE , στις αντιφασιστικές συγκεντρώσεις στην Ευρώπη, στις απεργίες και στα χέρια κάθε αγωνιζόµενου-ης.

Κίνηµα Αλληλεγγύης

Το κίνηµα αλληλεγγύης ιδιαίτερα στη χωρα µας έχει τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά ποσοτικά και ποιοτικά µε το παρελθόν. Αρκούσε παλιά ένα κάλεσµα από τις παλαιστινιακές οργανώσεις για να γεµίσουν οι δρόµοι,  χωρίς να διανοηθεί κάνεις να πάρει το µέρος της ισραηλινής πλευράς. Τώρα έχει αντίπαλο,  η συµµαχία µε το Ισραήλ θεωρείται στρατηγική για την ελληνική αστική τάξη και όλα τα κόµµατα της την υπερασπίζονται, ενώ  µεγάλα κοµµάτια  της µεσαίας τάξης κάνουν µπίζνες µε ισραηλινούς και  η δεξιά µαζι µε την ακροδεξιά και την πλειοψηφία των ΜΜΕ αναπαράγουν µε λύσσα την σιωνιστική προπαγάνδα.

Η κραυγαλέα ταύτιση της ελληνικής κυβέρνησης µε όλες τις ισραηλινές επιδιώξεις και τα αναθεωρητικά, ιµπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ σηµαίνει κόστος για όποιον και όποια στέκεται στο πλευρό των Παλαιστινίων.  Είτε αυτό είναι η εναντίωση στην πρόσδεση ενός  ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου,  είτε συµµετέχοντας σε µια πορεία προς την πρεσβεία, είτε κάνοντας µια δράση ως εκαπιδευτικός µέσα στο σχολείο, µπορεί να δεχθείς επίθεση της αστυνοµίας ή να διωχθείς.

Είναι οµως στέρεα πεποίθηση πλέον ότι δεν υπάρχει καµία περίπτωση να υπάρξει καµία θετική εξέλιξη για λογαριασµό του κόσµου της εργασίας όσο συµβαίνει η σφαγή στην Παλαιστίνη και όσο αυτή  υποστηρίζεται από τις ντόπιες κυβερνήσεις.  Εποµένως το να τσακιστεί η κυβέρνηση της Ν∆ σηµαίνει και αποδυνάµωση του Νεντανιάχου .

Είµαστε στην εποχή που δεν υπάρχει χρόνος για εφησυχασµό και ούτε ο χώρος για αποστασιοποίηση. Είτε είσαι µε την Παλαιστίνη, µε την ζωή και την ειρήνη,  είτε µε το Ισραήλ τον θάνατο και τον πόλεµο.

* Εκπαιδευτικός