Τα γεγονότα των Ιμίων τον Γενάρη του 1996 αποτελούσαν παραδοσιακά επίδειξη δύναμης των φασιστών της Χρυσής Αυγής, στην οποία κατά κανόνα συμμετείχαν δεκάδες νεοναζί από άλλες χώρες. Προσπαθώντας να καπηλευθούν τον θάνατο των 3 αξιωματικών, οργάνωναν φασιστικές φιέστες στο κέντρο της Αθήνας με στόχο να σπείρουν εθνικιστικό μίσος και να διαδώσουν τις ναζιστικές τους «ιδέες».
Στο παρελθόν, πολλές φορές οι συγκεντρώσεις τους κατέληγαν σε επιθέσεις κατά μεταναστών ή όσων δεν ταίριαζαν στα ναζιστικά τους πρότυπα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της 2ας Φλεβάρη του 2008, όταν οι χρυσαυγίτες -σε πλήρη συνεργασία με τις δυνάμεις των ΜΑΤ- επιτέθηκαν κατά της αντιφασιστικής συγκέντρωσης μαχαιρώνοντας ένα άτομο και τραυματίζοντας άλλα τρία. Από το 2016 η αποφασιστικότητα του αντιφασιστικού κινήματος με ενωτική μαχητική δράση κατάφερε να ακυρώσει τις φασιστικές συγκεντρώσεις στην πλατεία Ρηγίλλης. Εδώ και 9 χρόνια οι φασίστες περιορίζονται σε θλιβερές και άμαζες εκδηλώσεις σαν τον κλέφτη μες στη νύχτα, στα κρυφά και σε διαφορετικά σημεία από την πλατεία Ρηγίλλης.
Με τη δίκη της Χρυσής Αυγής σε δεύτερο βαθμό να πλησιάζει στο τέλος της, οι φασίστες προσπαθούν να επιστρέψουν στο πολιτικό προσκήνιο, να ξαναχτίσουν τις δυνάμεις τους στη νεολαία και να σχηματίσουν ξανά δολοφονικά τάγματα εφόδου.
Είναι εμφανές ότι το τελευταίο διάστημα η Χρυσή Αυγή προσπαθεί να ανασυντάξει τις δυνάμεις τις. Η κατάληψη στο 1ο ΕΠΑΛ Πετρούπολης με το αίτημα της ματαίωσης της γιορτής του Πολυτεχνείου, η επίθεση σε αντιφασίστες έξω από το 1ο ΓΕΛ Ιλίου, αλλά και η ενίσχυση της δημόσιας παρουσίας της τόσο σε συγκεντρώσεις (Γράμμο, Θερμοπύλες, Ν. Ηράκλειο) όσο και σε οργανωμένες εξορμήσεις σε γειτονιές της Αθήνας (Αργυρούπολη, πλατεία Αττικής, Πετρούπολη, Χαϊδάρι κα), της Θεσσαλονίκης και άλλες επαρχιακές πόλεις (Δράμα, Ρόδος, χωριά της Λακωνίας, κα) είναι γεγονότα που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Το αντιφασιστικό κίνημα έχει καταφέρει να σταματά κάθε απόπειρα των φασιστών να εμφανιστούν στο δημόσιο χώρο, με τη συνεχή επαγρύπνηση και παρουσία του σε όλα τα φασιστικά καλέσματα.
Η άνοδος του φασισμού είναι διαχρονικά ευθέως ανάλογη με τις πολεμικές εξάρσεις του ιμπεριαλισμού. Οι φασίστες προσπαθούν να αξιοποιήσουν εθνικές εντάσεις και να τις μετατρέψουν σε εθνικιστικό παροξυσμό, να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία και να παρουσιαστούν σαν μια καινούργια δήθεν αντισυστημική πολιτική δύναμη. Έτσι και η σημερινή περίοδος, που η απειλή πολέμου είναι συνεχής και αυξανόμενη, τροφοδοτεί την άνοδο του εθνικισμού, της ακροδεξιάς και του φασισμού. Η σοκαριστικά κυνική στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, η απειλή επέκτασης του πολέμου στο Ιράν και συνολικά στη Μέση Ανατολή, ο συνεχιζόμενος πόλεμος στην Ουκρανία, η διαρκής γενοκτονία των Παλαιστινίων, δείχνουν ότι η διεθνής κατάσταση χειροτερεύει και κάθε στιγμή μπορεί να ανοίξει ένα νέο πολεμικό μέτωπο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση σπεύδει να στραφεί στην πολεμική οικονομία, ρίχνοντας δισεκατομμύρια στους εξοπλισμούς, για να περισώσει τα κέρδη των αστών και δε θα διστάσει να θυσιάσει γι’ αυτό τους λαούς της, ρίχνοντας τους στη φωτιά του πολέμου. Η πτωχευμένη Ελλάδα έχει μπει για τα καλά σε πολεμικές προετοιμασίες, εδώ και χρόνια με λυκοσυμμαχίες, με επεκτατικές επιδιώξεις στην ανατολική Μεσόγειο, σπαταλώντας χρήματα που έχουν αρπαχθεί από τις κοινωνικές ανάγκες, σε μια χώρα που ο λαός πληρώνει την οικονομική κρίση για δεκαπέντε συνεχόμενα χρόνια. Ολα τα παραπάνω δημιουργούν νέα και επείγοντα καθήκοντα για μέτωπα όπως ο Αντιφασιστικός Συντονισμός. Για να καταγγείλουμε τους εγχώριους καταπιεστές μας για τη φτώχεια μας που πληρώνει τους εξοπλισμούς τους. Για να μη χαρίσουμε κανέναν και καμία στο παραμύθι του εθνικισμού και του φασισμού. Για να δυναμώσουμε τους δεσμούς ειρήνης και αλληλεγγύης με τους γειτονικούς μας λαούς.

Το Σάββατο 31 Γενάρη, στις 5:00 μ.μ. θα βρεθούμε στη Πλατεία Ρηγίλλης για να την μετατρέψουμε σε πλατεία αλληλεγγύης και συναδέλφωσης των λαών ενάντια στις εθνικιστικές υστερίες, τους πολέμους και τον ιμπεριαλισμό.

Αντιφασιστικός Συντονισμός Αθήνας – Πειραιά

Της Έλενας Παπαγεωργίου

Η πρόσφατη έρευνα του «Σηµείου» για την αυξανόµενη ανοχή της ελληνικής κοινωνίας στην ακροδεξιά και τις ιδέες της δεν είναι µια απλή διαπίστωση. Επιβεβαιώνει αυτό που φωνάζουµε εδώ και χρόνια: ο ρατσισµός και η φασιστική απειλή δεν πέθαναν µε τη φυλάκιση της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής.

Αντίθετα, έχουν νοµιµοποιηθεί και διοχετευθεί µέσα από τις κρατικές δοµές και την επίσηµη κυβερνητική πολιτική. Η αυξανόµενη αυτή ανοχή είναι το άµεσο αποτέλεσµα της κυβερνητικής πρακτικής που εφαρµόζει τις ακροδεξιές ιδέες. Όταν το κράτος κάνει pushbacks, όταν φυλακίζει πρόσφυγες σε στρατόπεδα-γκέτο και όταν διαποτίζει τον δηµόσιο λόγο µε ξενοφοβία, τότε νοµιµοποιεί τον ρατσισµό και ενισχύει τις δυνάµεις που τον εκφράζουν πιο ανοιχτά.

Το πιο χαρακτηριστικό εύρηµα της έρευνας είναι η σταθερή και υψηλή ανοχή (περίπου 29%) στις παράνοµες και απάνθρωπες επαναπροωθήσεις (pushbacks). Αυτό το ποσοστό δεν προέκυψε στο κενό. Προέκυψε γιατί η σηµερινή κυβέρνηση έκανε τα pushbacks επίσηµη πολιτική. Η Frontex και το λιµενικό ενεργώντας ως βραχίονες του κράτους, µετατράπηκαν σε µηχανισµούς βίας και παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωµάτων. Εµείς απαντάµε: ντόπιοι και µετανάστες εργάτες είµαστε αδέρφια, ο αγώνας για αξιοπρεπή ζωή είναι κοινός. Κάθε ανοχή στα pushbacks είναι ανοχή στη δολοφονία. Η απάντησή µας είναι η άµεση κατάργηση όλων των ρατσιστικών νόµων, το κλείσιµο των στρατοπέδων συγκέντρωσης και η πλήρης νοµιµοποίηση όλων των µεταναστών.

Η έρευνα του «Σηµείου» δεν καταγράφει, όµως, µόνο σκοταδιστικές τάσεις. Αναδεικνύει, επίσης, σηµαντικά ρήγµατα στη ρατσιστική ιδεολογία: η συντριπτική πλειοψηφία (69%) τάσσεται υπέρ της αυτόµατης απόδοσης ιθαγένειας στα παιδιά µεταναστών και προσφύγων που ζουν νόµιµα στη χώρα, ενώ το 77,1% αναγνωρίζει ότι οι µετανάστες αναλαµβάνουν εργασίες που οι ντόπιοι απορρίπτουν. Αυτά τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι ο ρατσισµός είναι µια ιδεολογική δηλητηρίαση που επιβάλλεται από τα πάνω (κράτος, ΜΜΕ), ενώ στη βάση υπάρχει η δυνατότητα της ενότητας. 

Η έρευνα αναδεικνύει µια εξίσου σκοτεινή πτυχή της κοινωνικής ανοχής στον ρατσισµό: τον αντιτσιγγανισµό. Το εύρηµα ότι η πλειοψηφία θεωρεί πως «οι Ροµά δεν µπορούν να ενσωµατωθούν στην κοινωνία γιατί η παραβατικότητα είναι στοιχείο του πολιτισµού τους», είναι η θεσµική και κοινωνική δικαιολόγηση του µίσους και του κοινωνικού αποκλεισµού. Αυτή η ρατσιστική αντίληψη εξυπηρετεί τέλεια το σύστηµα: οι Ροµά αντιµετωπίζονται ως «ακατάλληλοι για ένταξη» για να δικαιολογηθεί η διαχρονική αποτυχία του κράτους να τους εξασφαλίσει πρόσβαση στην υγεία, την παιδεία, και την εργασία.

Το εύρηµα της έρευνας για την επιρροή της ακροδεξιάς στη Gen Z, µε ένα σηµαντικό ποσοστό να δηλώνει ότι θα ψήφιζε µια «καθαρή» Χρυσή Αυγή, αποτελεί το πιο κρίσιµο πεδίο µάχης. Η οργή της νεολαίας εκφράζεται µε αντιδραστικούς τρόπους, καθώς η ρεφορµιστική αριστερά απέτυχε να προσφέρει µια ριζοσπαστική ελπίδα.

Ταυτόχρονα, η έρευνα υπογραµµίζει τη «διαχέουσα» υιοθέτηση ακροδεξιών στάσεων σε θέµατα όπως τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώµατα (γάµος, τεκνοθεσία). Ο αγώνας ενάντια στη ρατσιστική διάκριση στους µετανάστες, είναι αδιαχώριστος από τον αγώνα για την πλήρη ισότητα και την άρση κάθε διάκρισης στα ΛΟΑΤΚΙ+ άτοµα. Πλήρης ισότητα, χωρίς µισόλογα και εξαιρέσεις, για όλα τα µέλη της κοινωνίας. Ο ρατσισµός και ο σεξισµός υπηρετούν τον ίδιο στόχο: την καταπίεση.

Ένα εξίσου δυσοίωνο εύρηµα της έρευνας αφορά την ανοχή και την αποδοχή της χούντας από ένα τµήµα της κοινωνίας. Αυτή η ανοχή δεν είναι απλώς ιστορική αµνησία. Είναι η έκφραση της βαθιάς απογοήτευσης από τη σηµερινή αστική δηµοκρατία, η οποία, αφού λεηλάτησε την εργατική τάξη µε τα µνηµόνια και τη λιτότητα, εµφανίζεται διεφθαρµένη και ανίκανη να δώσει διέξοδο. Η αποδοχή µιας «ισχυρής εξουσίας» ή «τάξης» είναι η τραγική απάντηση των απογοητευµένων στην κρίση του καπιταλισµού. Εµείς απαντάµε ότι η πραγµατική τάξη και δικαιοσύνη θα έρθει από την οργανωµένη πάλη της εργατικής τάξης και των καταπιεσµένων για την ανατροπή του συστήµατος που γεννά τη δικτατορία.

Η ελπίδα βρίσκεται στους κοινούς αγώνες

Τα ευρήµατα της έρευνας του «Σηµείου» είναι σαφή: η ακροδεξιά τρέφεται από τον φόβο και τον διχασµό που σπέρνει το ίδιο το κράτος. Η µάχη ενάντια στον ρατσισµό δεν είναι µάχη πολιτισµικών διαφορών, αλλά βαθιά ταξική µάχη. Η ελπίδα µας βρίσκεται στα θετικά ρήγµατα της κοινωνίας – στην αναγνώριση της προσφοράς των µεταναστών, στη απαίτηση για ιθαγένεια στα παιδιά τους, στην ενότητα των καταπιεσµένων.

Η αληθινή απάντηση στην άνοδο της ανοχής στην ακροδεξιά είναι η οικοδόµηση ενός πλατιού, µαζικού, µαχητικού αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού µετώπου, που θα συνδέει τον αγώνα ενάντια στον ρατσισµό µε τον αγώνα ενάντια στην εκµετάλλευση και την κυβερνητική πολιτική. 

Τα χρόνια της κρίσης γίναµε µάρτυρες της εµφάνισης φασιστικών οµάδων µέσα στα σχολεία οι οποίες δρούσαν κάτω από το µανδύα της νεολαίας «κοινοβουλευτικού κόµµατος». Σήµερα, καθώς η συγκυρία έχει αρκετά χαρακτηριστικά εκείνης της περιόδου, βλέπουµε την επανεµφάνιση εθνικιστικών οµάδων που οργανώνονται ξανά, παρενοχλούν και τραµπουκίζουν µετανάστ(ρι)ες συµµαθητές, εκπαιδευτικούς και σπέρνουν τις φασιστικές ιδέες στα σχολεία.

Στην επέτειο εξέγερσης του Πολυτεχνείου είδαµε οργανωµένες καταλήψεις και απόπειρες «αντίστασης» στη σχολική γιορτή, πανό από εθνικιστές µαθητές, ενάντια στον «µύθο» του Πολυτεχνείου, σε Πετρούπολη, Ν.Ιωνία, Περιστέρι, Μεταµόρφωση αλλά και επαρχία. Με αφορµή µαθητικές κινητοποιήσεις ενάντια στο Εθνικό απολυτήριο, είδαµε σε σχολεία της Γκράβας απόπειρες να κατεβούν πανό 15µελών µαθητικών συµβουλίων, που καλούσαν στις κινητοποιήσεις του Συντονιστικού Αγώνα µαθητών.

Το σκηνικό αυτό δεν προέκυψε ξανά τυχαία.

Αποτελεί κοµµάτι οργανωµένης δουλειάς φασιστών να στρατολογήσουν νεολαία και να φτιάξουν αναχώµατα ενάντια σε όσους -ες  όσους παλεύουν ενάντια στη φτώχεια και την εξαθλίωση, στην γενοκτονία στην Παλαιστίνη, στην δολοφονία στα Τέµπη, στη µετατροπή του σχολείου σε εξεταστικό κάτεργο για µαθητές και εκπαιδευτικούς.

Έχει τις ρίζες του στην άνοδο της ακροδεξιάς εδώ και διεθνώς, στο ξέπλυµα των εθνικιστικών και φασιστικών ιδεών από τα κόµµατά της. Σε συνθήκες πολύπλευρης κρίσης και πολιτικού κενού από τα αριστερά οι ακροδεξιές, ρατσιστικές απόψεις και αντιλήψεις βρίσκουν απήχηση. Κανονικοποιούνται από το πολιτικό προσωπικό στην κυβέρνηση, στη Βουλή, στα Μέσα Μαζικής Ενηµέρωσης.

Έχει τις αιτίες του στη φτώχεια και την εξαθλίωση, στην καταστολή, στην αντιδραστική ατζέντα που φέρνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη σε εργαζόµενους και λαϊκά στρώµατα. Στην επιλογή να εµπλακεί σε ιµπεριαλιστικούς και φιλοπόλεµους σχεδιασµούς σε Ουκρανίας και Μέση Ανατολή για τα συµφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, να υπογράψει κατάπτυστες συµφωνίες για την αποτροπή της εισόδου προσφύγων και µεταναστών στη χώρα. Όλα αυτά µαζί καλλιεργούν το φόβο και την απογοήτευση και αφήνουν χώρο για ακροδεξιές ρητορείες και προπαγάνδα.

Οι φασίστες αγωνιούν να ξαναβγούν στην επιφάνεια, ενόψει της αποφυλάκισης όλων των ηγετικών στελεχών της Χρυσής Αυγής και ξαναχτίζουν τις δυνάµεις τους. Προσπαθούν ξανά να στρέψουν τον θυµό και την οργή της κοινωνίας εναντίον του άλλου, του µετανάστη, του πρόσφυγα, του διαφορετικού, εναντίον όσων αγωνίζονται ενάντια στο φασισµό-ναζισµό και πάνε κόντρα στα σχέδιά τους, τους ξεσκεπάζουν, αναδεικνύουν το ρόλο τους.

Μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί πρέπει να στήσουµε µέτωπο ενάντια στις φωνές του εθνικισµού, του µίσους, του ρατσισµού, του φασισµού και του πολέµου µέσα και έξω απ΄τα σχολεία. Να αντισταθούµε σ΄αυτούς που αποτελούν το δεκανίκι του συστήµατος και που του είναι τόσο χρήσιµοι για να καλλιεργούν το φόβο στην κοινωνία και να στρέφουν αλλού την λαϊκή οργή. Ενάντια σε αυτούς που αντιδρούν µε λύσσα στο δικαίωµα όλων των παιδιών στη µόρφωση, τη δωρεάν δηµόσια παιδεία, τα ανοιχτά σχολεία για όλα τα παιδιά, των όλων, των ίσων, των διαφορετικών. Ενάντια σε αυτούς που θέλουν νέα παιδιά-θύµατα των πολέµων και της προσφυγιάς.

Να µπούµε φραγµός στην διάδοση της εθνικιστικής προπαγάνδας και ρητορίας στα σχολεία και των φασιστικών-νεοναζιστικών ιδεών. Να οργανώσουµε αντιφασιστικές και αντιπολεµικές δράσεις στα σχολεία µας, να µιλήσουµε για τα εγκλήµατα του φασισµού-ναζισµού, να διδάξουµε την αλληλεγγύη και τη συναδέλφωση των λαών που δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν αλλά παρά πολλά να µοιραστούν.

Έξω το µίσος, οι φιλοπόλεµες κραυγές, ο εθνικισµός και ο φασισµός απ΄τα σχολεία µας.

Του Θανάση Κούρκουλα

Ξεκίνησε την Παρασκευή 12 ∆εκέµβρη η αγόρευση της εισαγγελέως Στεφανάτου στην ∆ίκη της Χρυσής Αυγής. Κατά την έναρξη της αγόρευσής της, η εισαγγελέας ανέπτυξε το νοµικό πλαίσιο που ισχύει για τους κατηγορούµενους µετά τις διαδοχικές αλλαγές του Ποινικού Κώδικα, τονίζοντας ότι εφαρµόζεται η ευµενέστερη διάταξη τόσο ως προς την επιµέτρηση ποινών όσο και ως προς την υπόσταση του αδικήµατος που αφορά την ένταξη σε εγκληµατική οργάνωση.

Άφησε έτσι ανοιχτό το ενδεχόµενο να ζητήσει επικύρωση των πρωτόδικων ποινών, έως και να προτείνει αύξηση των ποινών για τα ιδρυτικά µέλη της ναζιστικής εγκληµατικής οργάνωσης.

Η εισαγγελική λειτουργός τόνισε εξαρχής πως η Χρυσή Αυγή είναι «µια εγκληµατική οργάνωση που δρούσε για τριάντα χρόνια και µετεξελίχθηκε σε κόµµα. ∆εν είναι µπουλούκι ούτε συµµορία», είπε.  Η Κυριακή Στεφανάτου τόνισε ότι η οργάνωση είναι «γνήσιο τέκνο της ναζιστικής ιδεολογίας και αυτό είναι το κίνητρο των πράξεών τους. Τα µέλη όφειλαν πλήρη υποταγή στην ιεραρχία. Τα πάντα ήταν οργανωµένα και σε γνώση της Κεντρικής ∆ιοίκησης». ∆ίνοντας το στίγµα της εκτίµησής της για την εγκληµατική οργάνωση, Χρυσή Αυγή, η εισαγγελέας ανέφερε χαρακτηριστικά: «Πρόκειται περί ενός ναζιστικού κόµµατος κατά τα πρότυπα της Εταιρείας της Θούλης, µήτρας του εθνικοσοσιαλισµού κόµµατος της Γερµανίας, το τάγµα της οποίας µε το όνοµα Χρυσή Αυγή είχε ως βασική αρχή ότι “ο χώρος στην Γη δεν φτάνει για όλους”». Σηµείωσε δε πως στο συγκεκριµένο Τάγµα θήτευσε ο Χίτλερ.

«Το γεγονός ότι ο καθένας στο σπίτι του µπορεί να έχει όποια ιδεολογία θέλει, δεν αναιρεί τον αντιρατσιστικό νόµο και τις καταστροφικές για την κοινωνία συνέπειες του εθνικοσοσιαλισµού. Την στοχοποίηση µειονοτήτων, την κοινωνική απαξία που µετατρέπεται σε στίγµα και επιζητείται η εξόντωσή τους» σηµείωσε η κ. Στεφανάτου, υπογραµµίζοντας πως η ιδεολογία της Χρυσής Αυγής δεν άλλαξε ποτέ. Στη διάρκεια της αγόρευσής της η εισαγγελέας επικαλέστηκε σωρεία δηλώσεων και κείµενα του Νίκου Μιχαλολιάκου και άλλων καταδικασµένων πρωτόδικα για την ηγεσία, που αναφέρονται σαφώς στη ναζιστική ιδεολογία. «Ο Μιχαλολιάκος λέει “είµαστε ναζιστές” και σηµειώνει πόσο απεχθάνονται τις εκλογές και την ∆ηµοκρατία» είπε η Εισαγγελέας.

Aναµένεται η τελική πρότασή της επί των προτεινόµενων ποινών των µελών της ναζιστικής οργάνωσης. Το αντιφασιστικό κίνηµα δίνει το παρών µέσα κι έξω από το δικαστήριο, απαιτώντας την παραµονή των φασιστών δολοφόνων στη φυλακή. Όπως αναφέρει ο Αντιφασιστικός Συντονισµός Αθήνας – Πειραιά σε ανακοίνωσή του, «παρά την τεράστια νίκη του αντιφασιστικού κινήµατος 7 Οκτώβρη του 2020, τίποτα δεν έχει τελειώσει. Η Ακροδεξιά ενισχύεται στην Ευρώπη, προσπαθεί να ηγηθεί κυβερνήσεων που προετοιµάζουν τους λαούς για φέρετρα και η κυβέρνηση της Ν∆ αναζητά εφεδρείες και ενσωµατώνει-ειδικά στο µεταναστευτικό- όλη τη δολοφονική µισαλλόδοξη ατζέντα της µε τη βία στα σύνορα, τη συρρίκνωση των δικαιωµάτων και τον αυταρχισµό καθώς και τα εγκλήµατα στο Αιγαίο κατά των προσφύγων. Παράλληλα σε γειτονιές όπως η Πετρούπολη το Μέτωπο Νεολαίας της ΧΑ προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί και να διεκδικήσει δηµόσιο χώρο». Γι’ αυτό, η απόφαση του δευτεροβάθµιου δικαστήριου της δίκης της Χρυσής Αυγής µπορεί και πρέπει να σηµάνει την άµεση ανασύνταξη και την κλιµάκωση της δράσης του αντιφασιστικού κινήµατος. Ανεξάρτητα από την τελική απόφαση του Εφετείου για την Χρισή Αυγή, είναι υποχρέωση και καθήκον όλων µας για να µην βγει ξανά από το αυγό του το φίδι του φασισµού.

Το φετινό μας ημερολόγιο αποτελεί ένα αφιέρωμα για την Παλαιστίνη με αναφορές παράλληλα στο έγκλημα των Τεμπών καθώς και στο αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα. Στις πίσω σελίδες φιλοξενούνται φωτογραφίες από δράσεις και στιγμές του Κυριακάτικου Σχολείου Μεταναστών και της Κίνησης “Απελάστε τον Ρατσισμό”.

της Έλενας Παπαγεωργίου

Η επίθεση κατά της Σύμβασης της Γενεύης για τους πρόσφυγες και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), όπως εκδηλώνεται από κυβερνητικούς αξιωματούχους σε Ελλάδα, Ιταλία, Ηνωμένο Βασίλειο, και ευρύτερα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, δεν είναι μια απλή συζήτηση για την επικαιροποίηση του διεθνούς δικαίου. Αντιπροσωπεύει μια καθαρά αντιδραστική στροφή του παγκόσμιου και ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, ο οποίος, μπροστά στην κλιμακούμενη κρίση του καπιταλισμού και τις μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών, προσπαθεί να αποδομήσει τα ελάχιστα νομικά εμπόδια που θεσπίστηκαν μεταπολεμικά για την προστασία όσων κινδυνεύουν στις χώρες τους.

Η Σύμβαση της Γενεύης: μια ελάχιστη κατάκτηση υπό αίρεση

Η Σύμβαση του 1951, προϊόν της γενοκτονίας και των εκτοπίσεων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αποτέλεσε μια περιορισμένης εμβέλειας νίκη της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων λαών. Η βασική της αρχή, η μη επαναπροώθηση, αναγνώρισε το θεμελιώδες δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία, απαγορεύοντας την επιστροφή ανθρώπων σε χώρες όπου κινδυνεύουν. Ωστόσο, η ίδια η Σύμβαση είναι συμβιβασμός μέσα στο πλαίσιο των αστικών κρατών-εθνών, εστιάζοντας μόνο σε όσους φεύγουν λόγω διώξεων (φυλής, θρησκείας, πολιτικών πεποιθήσεων), αφήνοντας εκτός τους “οικονομικούς μετανάστες” ή τους πρόσφυγες της κλιματικής αλλαγής – δηλαδή, τα θύματα της ίδιας της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και καταστροφής. Οι σημερινές φωνές για αναθεώρηση δεν επιδιώκουν τη διεύρυνση της προστασίας για να συμπεριλάβουν τους φτωχούς, τους εκτοπισμένους από τον πόλεμο και την κλιματική κρίση. Αντιθέτως, στοχεύουν στον πυρήνα της Σύμβασης: την κατάργηση του δικαιώματος ασύλου, τη νομιμοποίηση των μαζικών επαναπροωθήσεων και τη δημιουργία αποθηκών ψυχών σε τρίτες χώρες (όπως η Αλβανία – παρά το γεγονός ότι έχει εξελιχθεί σε φιάσκο – για την Ιταλία ή η Ρουάντα για τη Βρετανία).

Πρόσφατο και αποκαλυπτικό παράδειγμα αυτής της πολιτικής είναι η πρωτοβουλία που αποκάλυψε ο Θάνος Πλεύρης για τη δημιουργία «κέντρου επιστροφής (return hub) παράνομων μεταναστών» στην Αφρική, σε συνεργασία με τη Γερμανία. Αυτή η κίνηση εντάσσεται στην ίδια λογική της γεωγραφικής αποτροπής, μετατρέποντας αφρικανικές χώρες σε εξωτερικά κέντρα κράτησης της Ευρώπης. Όπως μάλιστα ανέφερε ο ίδιος ο Υπουργός, τα κέντρα αυτά θα λειτουργούν αποτρεπτικά, ενώ θα περιλαμβάνουν εγκαταστάσεις τόσο σε «ασφαλείς» όσο και σε «μη ασφαλείς» χώρες, όπως η Λιβύη, παραβιάζοντας κατάφωρα τη θεμελιώδη αρχή της μη επαναπροώθησης (non-refoulement) και το προσφυγικό δίκαιο. Η αμφισβήτηση της Σύμβασης, μια παραχώρηση στην Ακροδεξιά

Η αμφισβήτηση της Σύμβασης, η οποία χαρακτηρίζεται “ξεπερασμένη” ή “λειτουργική για τη δεκαετία του ’50”, αποτελεί πολιτική παραχώρηση στην Ακροδεξιά – μια συνειδητή κίνηση των αστικών κυβερνήσεων να νομιμοποιήσουν ξενοφοβικές, ρατσιστικές πολιτικές και να αποδυναμώσουν τα δικαιώματα όλων των εργαζομένων. Ο στόχος είναι σαφής: η αντικατάσταση των κανόνων του κράτους δικαίου (που υποτίθεται ότι προστατεύουν τα δικαιώματα) με την κυβερνητική αυθαιρεσία, την επιβολή διακρίσεων και την επαναπροώθηση όσων εισέρχονται, κυρίως των φτωχών, μη-λευκών, μουσουλμάνων. Οι τοποθετήσεις του Ι. Γκιτσάκη, ο οποίος υποστήριξε ήδη από το 2020 ότι η Σύμβαση είναι παρωχημένη, του Θ. Τζήμερου και η υποστήριξη μαζικών απελάσεων και επαναπροωθήσεων, φτάνοντας μέχρι την πρόταση για «πραγματικά πυρά», αποκαλύπτουν τον φασιστικό χαρακτήρα αυτού του αιτήματος. Χαρακτηριστικό είναι και αυτό που είπε η Μελόνι στη φετινή Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ότι και καλά «δεν υπήρχε μαζική παράτυπη μετανάστευση και εμπορία ανθρώπων» την εποχή που διαμορφωνόταν η Σύμβαση της Γενεύης. Η καπιταλιστική κρίση, αντί να ωθήσει σε διεθνή αλληλεγγύη, χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την ποινικοποίηση της φτώχειας και την οχύρωση των συνόρων των ιμπεριαλιστικών κρατών.

Η δική μας απάντηση: όχι στην αναθεώρηση, ναι στα ανοιχτά σύνορα

Το πρόβλημα δεν είναι η Σύμβαση της Γενεύης – η οποία αποτελεί έναν αναποτελεσματικό αλλά αναγκαίο «αστικό» φραγμό στην πλήρη βαρβαρότητα. Το πρόβλημα είναι το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα που δημιουργεί τους πρόσφυγες μέσω πολέμων, εκμετάλλευσης, και περιβαλλοντικής καταστροφής. Η δική μας απάντηση δεν μπορεί να είναι μόνο η στήριξη της “εφαρμογής” των υφιστάμενων αστικών νόμων. Η υπεράσπιση της αρχής της μη επαναπροώθησης αποτελεί αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα κάθε καταπιεσμένου. Διεκδικούμε άσυλο και πλήρη δικαιώματα σε όλους τους πρόσφυγες και μετανάστ(ρι)ες, ανεξαρτήτως αιτίας φυγής (οικονομική, κλιματική, πόλεμος), γιατί είναι ταξικά μας αδέλφια. Η πάλη για τα δικαιώματα των προσφύγων είναι αναπόσπαστο μέρος της πάλης για την κοινωνική απελευθέρωση και την ανατροπή του καπιταλισμού. Η απόρριψη του διεθνούς δικαίου αποτελεί ένα βήμα πίσω.

52 χρόνια πέρασαν από τη Χούντα, μια δικτατορία που με απαγορεύσεις συναθροίσεων, τρομοκρατία και βίαιη καταστολή, κατέπνιγε οποιασδήποτε μορφή αντίδρασης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων του κόσμου. Την ίδια ώρα που ο κόσμος υπέφερε, ντόπιοι και ξένοι επιχειρηματίες καθώς και τα φασιστοειδή της χούντας κερδοφορούσαν ασύστολα, μέσω σκανδάλων και ρημάγματος του δημόσιου πλούτου. Η μεγάλη εξέγερση που έβαλε τέλος σε όλα αυτά, ξεκίνησε από μια χούφτα φοιτητών και φοιτητριών που ενάντια σε όσους πίστευαν ότι «δεν γίνεται», ενάντια στη δήθεν «φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος» και σε όσους επέμεναν οι κινητοποιήσεις να στοχεύουν μόνο στα ζητήματα της Παιδείας και όχι στο καθεστώς συνολικά, αγωνίστηκαν για την άμεση ανατροπή της χούντας με όραμα μια άλλη κοινωνία. Μέσα σε δυο μέρες είχαν γίνει ήδη εκατοντάδες χιλιάδες λαού, συγκεντρωμένου σε έναν κοινό αγώνα. Τράνταξαν τη Χούντα, κατέστρεψαν τους επικοινωνιακούς ελιγμούς της που θα τη γλίτωναν από τις συνέπειες των εγκλημάτων της, έδιωξαν τον Παπαδόπουλο, άνοιξαν το δρόμο για την τελική πτώση των δικτατόρων και τις νίκες των εργατών κι εργατριών τα επόμενα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Οι αγώνες της Μεταπολίτευσης, με προμετωπίδα το Πολυτεχνείο, έστειλαν αρκετούς από τους κλέφτες και βασανιστές στη φυλακή και στρίμωξαν τους μεγιστάνες του πλούτου για χρόνια. Καθιέρωσαν αυξήσεις, καλύτερα ωράρια, το ασφαλιστικό, δικαιώματα, τέλος στην απροκάλυπτη αστυνομοκρατία. Όμως δεν άλλαξε το σύστημα που συνεχίζει μέχρι σήμερα να παράγει πολέμους, φτώχεια και φασισμό. Οι μνημονιακές κυβερνήσεις των τελευταίων 15 χρόνων, μηδεμιάς εξαιρουμένης, ανέτρεψαν μια σειρά σημαντικές οικονομικές και πολιτικές κατακτήσεις και ελευθερίες.

Σήμερα, οι ίδιοι μεγιστάνες πλουτίζουν από τη δυστυχία μας με τις ιδιωτικοποιήσεις, τις περικοπές μισθών και συντάξεων και την εφαρμογή του 13ωρου. Για να τους διευκολύνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, νομοθετεί δρακόντειες απαγορεύσεις στις απεργίες και στις διαδηλώσεις και εισβάλει στα Πανεπιστήμια, καταπατώντας κάθε έννοια πανεπιστημιακού ασύλου κι επιβάλλοντας εξοντωντικές ποινές ακόμη και για την αναγραφή συνθημάτων! Ενώ οι νοσταλγοί της Χούντας, έχουν αρχίσει να ξεμυτίζουν από τις τρύπες στις οποίες είχαν χωθεί εξαιτίας της καταδίκης της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, πατώντας και πάνω στις αποφυλακίσεις των ηγετικών της στελεχών.

Σε αυτή την παγκόσμια συγκυρία, το μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αποκτά ακόμη πιο κρίσιμη σημασία, καθώς η Ελλάδα ευθυγραμμίζεται με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ. Όπως η χούντα, έτσι και σήμερα, η ελληνική κυβέρνηση προσφέρει γη και ύδωρ, λιμάνια και στρατιωτική στήριξη, στους δολοφόνους των Παλαιστινίων. Ενώνουμε τη φωνή μας με τις εργάτριες, τους πρόσφυγες και τις νέες που αγωνίζονται ενάντια στον σιωνισμό και τον πόλεμο στη Γάζα. Ο αγώνας για την ανατροπή της λιτότητας και του αυταρχισμού είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον αγώνα για ελεύθερη Παλαιστίνη και την απεμπλοκή της Ελλάδας από κάθε ιμπεριαλιστικό σχέδιο.

Σήμερα χρειάζεται να ξαναπιάσουμε το νήμα των συγκλονιστικών αγώνων που ξεκίνησαν με την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μαζί με πρόσφυγες και μετανάστριες που αγωνίζονται για να ανοίξουν τα σύνορα, να απεγκλωβιστούν από τα στρατόπεδα-φυλακές, να επανενωθούν με τις οικογένειές τους που βρίσκονται σε άλλες χώρες, να ζήσουν όπου επιθυμούν με ίσα δικαιώματα με τους ντόπιους-ες. Μαζί με τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες που αγωνίζονται επειδή απολύονται, βλέπουν τους μισθούς τους να εξανεμίζονται από την ακρίβεια, αντιδρούν στην “αξιολόγηση” – καρμανιόλα προθάλαμο νέων εφεδρειών στο δημόσιο. Ενάντια στην προσπάθεια να μας πείσουν ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος», ενάντια στο ρατσισμό και στο φασισμό, άνεργοι-ες, νεολαία, ντόπιοι-ες και μετανάστες-τριες ενώνουμε τις φωνές μας σε έναν αγώνα ανατροπής της άγριας λιτότητας, απέναντι σε όλους αυτούς που μας πετσοκόβουν μισθούς και συντάξεις, μας πετάνε έξω από τα σπίτια μας, μας βομβαρδίζουν, μας διώχνουν από τις χώρες μας, μας φυλακίζουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και μας πνίγουν στο Αιγαίο. Με μικρούς και μεγάλους αγώνες βαδίζουμε ξανά στο «δρόμο του Νοέμβρη», που ανέτρεψε τη Χούντα, άνοιξε το όραμα μιας καλύτερης κοινωνίας και χάλασε τα «σχέδια» των αφεντικών.

ΟΛΕΣ – ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ την Δευτέρα 17 Νοέμβρη. Προσυγκέντρωση στις 4 μ.μ. στην πλατεία Κλαυθμώνος!

Κίνηση “Απελάστε τον Ρατσισμό”

Η Κίνηση «Απελάστε τον Ρατσισμό» χαιρετίζει ως ιστορική νίκη του αντιρατσιστικού κινήματος, των επιζώντων και των συγγενών των θυμάτων, την απόφαση της Εισαγγελίας του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου για την άσκηση ποινικής δίωξης κατά του νυν Αρχηγού του Λιμενικού Σώματος, Τρύφωνα Κοντιζά, καθώς και άλλων ανώτατων στελεχών, για το πολύνεκρο ναυάγιο της Πύλου τον Ιούνιο του 2023.
Η δίωξη για κακουργηματικές κατηγορίες, μεταξύ των οποίων ανθρωποκτονία από αμέλεια με παράλειψη κατά συρροή και έκθεση σε κίνδυνο με πρόκληση θανάτου, επιβεβαιώνει αυτό που φωνάζαμε από την πρώτη στιγμή: Το ναυάγιο της Πύλου δεν ήταν ατύχημα, αλλά έγκλημα με ευθύνη των αρχών.
Δεν ξεχνάμε ούτε στιγμή ότι οι ελληνικές αρχές, και ειδικότερα το Λιμενικό Σώμα, παρέλειψαν σκόπιμα να προβούν σε άμεση και αποτελεσματική επιχείρηση έρευνας και διάσωσης, αν και είχαν πολλαπλές και έγκαιρες ειδοποιήσεις για το υπερφορτωμένο αλιευτικό που βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο με εκατοντάδες ανθρώπους. Η νομική υποχρέωση διάσωσης αβοήθητων προσώπων στη θάλασσα είναι ρητή, τόσο από το εθνικό όσο και από το διεθνές δίκαιο και η παράλειψη εκτέλεσης αυτής της υποχρέωσης, η οποία οδήγησε στον θάνατο πάνω από 600 ανθρώπους, μετατρέπει την τραγωδία σε κρατικό έγκλημα.
Η κυβέρνηση, παρά τις αλλεπάλληλες προσπάθειες συγκάλυψης, παρά την προκλητική αναβάθμιση του συγκεκριμένου αξιωματικού σε Αρχηγό εν μέσω της δικαστικής έρευνας – μια κίνηση που αποτελούσε ξεκάθαρη πολιτική παρέμβαση στη Δικαιοσύνη – δεν κατάφερε να αποτρέψει την απόδοση ευθυνών.
Παράλληλα, εκφράζουμε την έντονη ανησυχία ότι, με την ποινική δίωξη να επικεντρώνεται στα στελέχη του Λιμενικού, η πολιτική ηγεσία θα καταφέρει να «τη βγάλει καθαρή».
Η ποινική δίωξη του επικεφαλής του Σώματος, ο οποίος βρισκόταν στο Ενιαίο Κέντρο Συντονισμού Έρευνας & Διάσωσης (ΕΚΣΕΔ) τη μοιραία νύχτα, έρχεται να συμπληρώσει την προηγούμενη παραπομπή στελεχών του Λιμενικού και δικαιώνει τον επίμονο αγώνα των επιζώντων, των δικηγόρων τους και των αντιρατσιστικών οργανώσεων.
Απαιτούμε:
Να προχωρήσει άμεσα η δίκη στο Ναυτοδικείο Πειραιά, χωρίς καμία καθυστέρηση και παρελκυστική τακτική.
Να κληθούν όλοι οι υπεύθυνοι – από τα επιχειρησιακά στελέχη έως την πολιτική ηγεσία – και να λογοδοτήσουν για την εγκληματική αδιαφορία και την παράλειψη διάσωσης τουλάχιστον 600 ψυχών.
Να μπει τέλος στην απάνθρωπη πολιτική των παράνομων επαναπροωθήσεων (pushbacks) και της εγκατάλειψης ανθρώπων στη θάλασσα, πολιτική που βρίσκεται στον πυρήνα της τραγωδίας της Πύλου.
Η Δικαιοσύνη για την Πύλο είναι Δικαιοσύνη για όλους τους πρόσφυγες και μετανάστες. Η μάχη για την καταδίκη των ενόχων είναι μάχη ενάντια στον ρατσισμό και την κρατική ασυδοσία.
Κίνηση «Απελάστε τον Ρατσισμό»