To κεντρικό πολιτικό άρθρο της εφημερίδας “Κόκκινο Νήμα” Νο64 που κυκλοφορεί
Μετά την Βενεζουέλα και τα πετρέλαιά της, νέο στόχο της Αμερικής του Τραμπ αποτελεί η Γροιλανδία. Μαζί με τις απειλές για αμερικανική επέμβαση στο Ιράν μπαίνουμε σε μια νέα φάση κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, σε μια περίοδο έντονης αντιπαλότητας ΗΠΑ, ΕΕ, Ρωσίας όπου «το δίκαιο είναι το δίκαιο του ισχυρού». Τίποτα καλό δεν προοιωνίζεται για τα λαϊκά και εργατικά στρώματα η αντιπαράθεση των ιμπεριαλιστών, αντίθετα μπαίνει στην ημερήσια διάταξη η πάλη μέσα στις ίδιες τους τις χώρες ενάντια στα σχέδια των αστικών τους τάξεων, που φέρνουν τον πλανήτη στα πρόθυρα του Γ΄ παγκοσμίου πολέμου.
Στην Μινεσότα των ΗΠΑ ο κόσμος ξεσηκώνεται ενάντια στην ρατσιστική πολιτική Τραμπ και δείχνει τον δρόμο απέναντι στη βαρβαρότητα. Η συγκρότηση «Δικτύων Ταχείας Ανταπόκρισης», η χρήση των συναγερμών των αυτοκινήτων ως προειδοποίηση για την άφιξη της ICE στη γειτονιά, η οργάνωση λαϊκών περιπολιών αυτοπροστασίας και οι πορείες διαμαρτυρίας που έγιναν, η απεργία 23 Γενάρη που καλέστηκε από συνδικάτα και φορείς αποδεικνύουν ότι η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας. Όταν ο απλός κόσμος της γειτονιάς ενώνεται με τη ριζοσπαστική νεολαία και τους μετανάστες εργάτες, ο φόβος αλλάζει στρατόπεδο.
Την ίδια ώρα ο λαός του Ιράν εξεγείρεται. Η εξέγερση με χιλιάδες νεκρούς έχει σαν επίκεντρο το βιοτικό επίπεδο των φτωχών, εξαθλιωμένων μαζών. Οι κυρώσεις που επέβαλαν οι ΗΠΑ από το 2018 και επανάφερε ο ΟΗΕ τον Σεπτέμβρη- με πρόταση Γερμανίας Γαλλίας και Βρετανίας- μετά τον πόλεμο των 12 ημερών τον Ιούνιο και την υποτιθέμενη άρνηση του Ιράν να συνεργαστεί, αναμφισβήτητα στραγγαλίζουν την οικονομία της χώρας. Οι άρχουσες τάξεις και το θεοκρατικό επιτελείο φορτώνει συστηματικά τα αποτελέσματα των κυρώσεων στο λαό προκειμένου να διατηρήσει τα κέρδη του, με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι ανισότητες.
Στην Ισπανία το μεγαλύτερο συνδικάτο μηχανοδηγών της Ισπανίας κάλεσε σε εθνική απεργία ζητώντας διαβεβαιώσεις για την ασφάλεια, έπειτα από τρεις εκτροχιασμούς μέσα σε δύο ημέρες που προκάλεσαν σύγκρουση και τον θάνατο δεκάδων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και δύο μηχανοδηγών. Η ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων οδήγησε στην ίδια τραγωδία με τα Τέμπη. Το τρένο υψηλής ταχύτητας που πήγαινε από τη Μάλαγα προς τη Μαδρίτη και εκτροχιάστηκε στην Κόρδοβα ανήκει στην ιταλική Iryo. Η εταιρεία είναι γνωστό ότι πίεζε τις αρχές να μειωθεί η συνεισφορά της για τη συντήρηση και την ασφάλεια του σιδηροδρομικού δικτύου, για ν΄ αντισταθμίσει τα low-cost εισιτήρια για το κοινό. Τα συνδικάτα προειδοποιούσαν και κινητοποιούνται εδώ και χρόνια όσον αφορά τη συντήρηση, αλλά και για το γεγονός ότι η συνολική κίνηση από συγκεκριμένες γραμμές και μάλιστα με τεράστιες ταχύτητες δεν έχει προηγούμενο και άρα κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι όλα γίνονται σωστά.
Εδώ στις 28 Φλεβάρη η εργατική τάξη πρέπει να ξαναδώσει ραντεβού στους δρόμους. Η 28η Φεβρουαρίου πρέπει να γίνει η ημερομηνία που θα σηματοδοτήσει ξανά μεγάλες πανελλαδικές απεργίες ενάντια στις ιδωτικοποιήσεις που σκοτώνουν, διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις, για την επέτειο τριών ετών από την σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη (28/02/2023), απαιτώντας κρατικοποίηση των συγκοινωνιών χωρίς αποζημίωση και απόδοση ευθυνών για το έγκλημα.
Η δημιουργία νέου πολιτικού φορέα που δεν έχει ξεκάθαρα τα παραπάνω δεν θα οδηγήσει στην δικαιοσύνη και την κάθαρση. Ήδη οι δεξιές μετατοπίσεις φάνηκαν στον δημόσιο διάλογο για τις αμβλώσεις. Σε συνέντευξη η κ. Καρυστιανού χαρακτήρισε το ζήτημα των αμβλώσεων «θέμα δημόσιας διαβούλευσης», επιχειρώντας να τοποθετηθεί ανάμεσα στο δικαίωμα της γυναίκας και σε μια υποτιθέμενη «ηθική αμφισημία». Ακόμη και όταν επιχείρησε να αμβλύνει τη θέση της, δηλώνοντας ότι «κατανοεί πλήρως το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίσει αν θέλει την τεκνοποίηση ή όχι», το πλαίσιο είχε ήδη μετατοπιστεί: από το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματος, σε ένα πεδίο συλλογικής κρίσης πάνω στα σώματα και τις ζωές των γυναικών. Tα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε δημοψήφισμα, ούτε σε δημόσια διαβούλευση. Δεν ρωτάμε την κοινωνία αν οι γυναίκες έχουν δικαίωμα να μην γεννήσουν. Όπως δεν ρωτάμε αν έχουν δικαίωμα να ψηφίζουν, να εργάζονται ή να ζουν χωρίς βία. Η συζήτηση για τις αμβλώσεις δεν γίνεται ποτέ σε κοινωνικό κενό. Σε έναν κόσμο ανισότητας, φτώχειας, έμφυλης βίας και υποβάθμισης της δημόσιας υγείας, ο περιορισμός ή η αμφισβήτηση της άμβλωσης πλήττει πρωτίστως τις πιο ευάλωτες: τις φτωχές γυναίκες, τις μετανάστριες, τις ανήλικες, τις εργαζόμενες χωρίς πρόσβαση σε ιδιωτικές δομές. Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση των σωμάτων μας είναι αδιαπραγμάτευτο.
Με την απεργία στις 28 Φλεβάρη θα κρατηθεί και το νήμα των πανελλαδικών κινητοποιήσεων της αγροτιάς που ξεπέρασε τις πενήντα μέρες στα μπλόκα.
Ο αγροτικός ξεσηκωμός εδώ, που είχε πανελλαδικά χαρακτηριστικά και κράτησε περίπου πενήντα ημέρες ξύπνησε μνήμες από τις μεγάλες αγροτικές κινητοποιήσεις του ’90. Οι αγρότες στα μπλόκα όλων των νομών διεκδίκησαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Στην ήδη υποβάθμιση του πρωτογενή τομέα παραγωγής και την φτωχοποίηση των αγροτών και κτηνοτρόφων προστέθηκε η συμφωνία ΕΕ–Mercosur που παρουσιάστηκε από την κυβέρνηση ως ένα ακόμη βήμα «ανοίγματος των αγορών» και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια βαθιά ταξική επιλογή, που αναδιατάσσει την αγροτική παραγωγή, μεταφέρει ρίσκα και κόστος στα φτωχά στρώματα και ενισχύει τη διατροφική εξάρτηση χωρών όπως η Ελλάδα. Η Mercosur δεν είναι μια ουδέτερη εμπορική συμφωνία· είναι εργαλείο αναδιάρθρωσης υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου.
Το κλείσιμο του αγώνα των αγροτών και κτηνοτρόφων χωρίς ικανοποίηση των αιτημάτων τους, συνιστά υποχώρηση και δίνει χρόνο στην κυβέρνηση να ανασυνταχτεί. Παρότι ολόκληρη η κοινωνία δεν υπέκυψε στον κοινωνικό αυτοματισμό και συμπαραστάθηκε ολόψυχα στις κινητοποιήσεις, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕΕ-ΑΔΕΔΥ άφησαν μόνη την αγροτιά, χωρίς γενική απεργία και κοινό μέτωπο με τους εργαζόμενους, ενάντια στην πολιτική της φτώχειας και της εξαθλίωσης.
Η ίδια φτώχεια και εξαθλίωση ευνοεί την ανασύνταξη των φασιστών που μετά τα σχολεία και τις εθνικιστικές καταλήψεις ενάντια στις σχολικές γιορτές του Πολυτεχνείου, στις 31 Γενάρη με αφορμή την επέτειο των 30 χρόνων από τα γεγονότα στα Ίμια οι φασίστες ετοιμάζουν την επετειακή φιέστα τους στην Ρηγίλλης. Εκμεταλλεύονται τα γεγονότα της μέρας εκείνης προκειμένου να σπείρουν το εθνικιστικό τους δηλητήριο ενάντια στους Τούρκους εργάτες.
Το αντιφασιστικό κίνημα πρέπει να τους απομονώσει και να αναδείξει τον κοινό διεθνιστικό αγώνα των δύο λαών ενάντια στις κυρίαρχες, καταπιεστικές τάξεις των χωρών τους.
Υποβολή απάντησης