Της Έλενας Παπαγεωργίου
Η συνεχιζόμενη εκστρατεία κρατικής τρομοκρατίας και ρατσιστικής βίας στις ΗΠΑ, που έχει ως αποτέλεσμα αποτρόπαιων θανάτων και δολοφονιών από τους μηχανισμούς καταστολής της ICE (Immigration and Customs Enforcement), όπως τα πρόσφατα γεγονότα στη Μινεσότα και το Τέξας δεν αποτελούν «αστοχίες» ή «ατυχήματα», αλλά το αποκορύφωμα μιας συνειδητής πολιτικής απανθρωποποίησης των μεταναστ(ρι)ών και της εργατικής τάξης.
Η δολοφονία της Renee Macklin Good στη Μινεσότα από τα πυρά πράκτορα της ICE στις 7 Ιανουαρίου 2026, αποτελεί ένα έγκλημα διαρκείας. Όπως αποκαλύπτουν τα βίντεο και οι καταθέσεις αυτοπτών μαρτύρων, οι ομοσπονδιακοί πράκτορες, αφού πυροβόλησαν τη Renee, την εγκατέλειψαν αιμόφυρτη στο αυτοκίνητό της. Αρνήθηκαν να της παράσχουν ΚΑΡΠΑ, παρόλο που είναι εκπαιδευμένοι, και —το πιο εξοργιστικό— εμπόδισαν βίαια έναν γιατρό που έσπευσε να βοηθήσει, φωνάζοντάς του να μην πλησιάσει. Η Renee είχε σφυγμό για αρκετά λεπτά μετά τον πυροβολισμό. Η ICE την άφησε να πεθάνει αβοήθητη, μπλοκάροντας ταυτόχρονα με τα οχήματά της την πρόσβαση στα ασθενοφόρα. Αυτή η στάση δεν είναι αμέλεια· είναι η έμπρακτη απόδειξη ότι, για το κράτος του κεφαλαίου, οι ζωές όχι μόνο των μεταναστ(ρι)ών αλλά και των αλληλέγγυων δεν έχουν καμία αξία.
Ο Άλεξ Πρέτι 37 ετών, νοσηλευτής, εκτελέστηκε με πάνω από 5 σφαίρες, από την αγέλη των παρακρατικών της ICE, που έπεσε πάνω του. Αυτό που προηγήθηκε ήταν η επίθεση των ταγμάτων εναντίον διαδηλωτών. Ο Άλεξ απέσπασε μια γυναίκα από τα χέρια τους και τότε η αγέλη των δολοφόνων του επιτέθηκε.
Την ίδια στιγμή, στο Τέξας, το διαβόητο Camp East Montana μετατρέπεται σε νεκροταφείο. Ο θάνατος του 36χρονου Victor Manuel Diaz από τη Νικαράγουα, τον οποίο η ICE έσπευσε να βαφτίσει «πιθανή αυτοκτονία», έρχεται λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Geraldo Lunas Campos. Για τον Campos, οι ιατροδικαστικές εκθέσεις μιλούν για ασφυξία από πίεση στον αυχένα, ενώ συγκρατούμενοί του κατήγγειλαν ότι οι φύλακες τον έπνιγαν ενώ εκείνος φώναζε «δεν μπορώ να αναπνεύσω». Η χρήση στρατιωτικών βάσεων, όπως το Fort Bliss, ως κέντρων κράτησης μεταναστών σηματοδοτεί την πλήρη στρατιωτικοποίηση της καταστολής. Οι 32 θάνατοι υπό κράτηση τον περασμένο χρόνο —ο υψηλότερος αριθμός εδώ και δύο δεκαετίες— δεν είναι στατιστική· είναι μια γενοκτονία χαμηλής έντασης ενάντια σε ανθρώπους που αναζητούν μια καλύτερη ζωή, μακριά από τη φτώχεια και τους πολέμους που προκαλεί ο ιμπεριαλισμός.
Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα, ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία στη Μινεσότα δείχνουν τον δρόμο. Η συγκρότηση «Δικτύων Ταχείας Ανταπόκρισης», η χρήση των συναγερμών των αυτοκινήτων ως προειδοποίηση για την άφιξη της ICE στη γειτονιά, η οργάνωση λαϊκών περιπολιών αυτοπροστασίας και οι πορείες διαμαρτυρίας που έγιναν, η απεργία 23 Γενάρη, που καλέστηκε από συνδικάτα και φορείς αποδεικνύουν ότι αγώνας και αλληλεγγύη είναι το όπλο μας. Όταν ο κόσμος της γειτονιάς ενώνεται με τη ριζοσπαστική νεολαία και τους μετανάστες εργάτες, ο φόβος αλλάζει στρατόπεδο.
Εμείς από τη δική μας πλευρά οφείλουμε να δηλώσουμε τη διεθνιστική μας αλληλεγγύη στα κινήματα που παλεύουν στις ΗΠΑ. Η μάχη ενάντια στην ICE είναι μάχη ενάντια στον καπιταλισμό και το δεξί του χέρι τον ρατσισμό, που θέλει την εργατική τάξη διαιρεμένη. Με αυτή την έννοια, καθίσταται σαφές ότι η άμεση διάλυση της ICE και το οριστικό κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης δεν αποτελούν απλώς πολιτικά αιτήματα, αλλά προϋποθέσεις για την προστασία της ίδιας της ανθρώπινης ζωής. Παράλληλα, η παραδειγματική τιμωρία των φυσικών και ηθικών αυτουργών —από τους πράκτορες που άφησαν τη Renee Good να πεθάνει αβοήθητη μέχρι τους δεσμοφύλακες στο Τέξας— αποτελεί το ελάχιστο χρέος απέναντι στα θύματα της κρατικής αυθαιρεσίας, ώστε να σπάσει το πέπλο της ατιμωρησίας που τρέφει τη βία. Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι η πλήρης νομιμοποίηση όλων των μεταναστών και η οριστική κατάργηση των απελάσεων. Μόνο μέσα από την ισότιμη ένταξη των καταπιεσμένων στον κοινωνικό ιστό και την αναγνώριση των κοινών ταξικών συμφερόντων μπορεί να οικοδομηθεί ένα μέτωπο ικανό να ανακόψει τη διολίσθηση προς τη βαρβαρότητα.
Η ιστορία γράφεται στους δρόμους. Καμία ανοχή στη ρατσιστική βία. Από τη Μινεσότα ως την Αθήνα, παλεύουμε για έναν κόσμο χωρίς σύνορα, τάξεις και καταπίεση!
Υποβολή απάντησης