Σάββατο 21 Φεβρουαρίου, 11 π.μ.
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ
Η «Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό Εργατικών Σωματείων και Συλλογικοτήτων» καλεί το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου στις 11 πμ τον λαό της Αθήνας, τους δημοκρατικούς και ειρηνόφιλους πολίτες να διαδηλώσουν μαζικά στο Σύνταγμα για να μην πάει ούτε ένας έλληνας φαντάρος στη Γάζα, να μην γίνει η χώρα μας αρωγός στα σχέδια γενοκτονίας του Ισραήλ.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, στο πλαίσιο της Διεθνούς Δύναμης Σταθεροποίησης στη Γάζα (International Stabilization Force) που σύστησε ο Τράμπ με τον καταζητούμενο από το Δ.Π.Δ. Νετανιάχου εδώ και καιρό έχει αποσπάσει δύο Έλληνες αξιωματικούς στο αρχηγείο του πολιτικοστρατιωτικού κέντρου συντονισμού (Civil Military Coordination Center-CMCC) στο Κιριάτ Γκατ του νότιου Ισραήλ, υπό την ηγεσία των Αμερικανών.
Δεν πρόκειται λοιπόν για «ειρηνευτική» αποστολή αλλά για στρατιωτική εμπλοκή εκεί και βοήθεια εκεί που απέτυχε το σιωνιστικό Ισραήλ: στην γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού της Γάζας.
Για ποια «ειρήνη» μιλάνε όμως οι σιωνιστές;
Η «ειρήνη» που σχεδιάζουν τους έρχεται να ολοκληρώσει ότι άφησε όρθιο ο πόλεμος τους καθώς η σφαγή του Παλαιστινιακού λαού συνεχίζεται. Όλο το διάστημα που μεσολαβεί από την κατάπαυση του πυρός συνεχίζονται καθημερινά οι δολοφονίες παλαιστινίων αλλά και καταστροφή των όποιων υποδομών έχουν απομείνει (πρόσφατα βομβαρδίστηκε το υδραγωγείο της Ράφα), ενώ η παρεμπόδιση της ανθρωπιστικής βοήθειας και η πολιτική εξόντωσης του Παλαιστινιακού λαού με σταθερή επιδίωξη των σιωνιστών των ΗΠΑ – ΕΕ – ΝΑΤΟ στην επιβολή του αρχικού σχεδίου τους για την περιοχή.
Καλούμε τον φιλειρηνικό λαό της Αθήνας που εδώ και χρόνια πλαισιώνει και μαζικοποιεί τις διαδηλώσεις ενάντια στη σφαγή που διαπράττει το Ισραήλ με την αρωγή των ΗΠΑ – ΕΕ – ΝΑΤΟ να διαδηλώσουν το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου, στις 11 πμ, απέναντι από το Κοινοβούλιο, στο Σύνταγμα ενάντια στην αποστολή ελληνικού στρατού στην κατεχόμενη Γάζα.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
Κανένας στρατιώτης έξω από τα σύνορά μας – Καμιά εμπλοκή και στήριξη στην γενοκτονία και την κατοχή
Άρση του αποκλεισμού της Γάζας – Λευτεριά στην Παλαιστίνη – Ανεξάρτητο Παλαιστινιακό Κράτος
Να εφαρμοστούν οι αποφάσεις του ΔΠΔ και να τιμωρηθούν οι υπόδικοι εγκληματίες σιωνιστές
Πρωτοβουλία Εργατικών Σωματείων και Συλλογικοτήτων

51η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΠΡΟΕΔΡΩΝ ΤΗΣ ΠΟΣΕ-ΕΦΚΑ

Καμιά αναμονή για δράσεις!

Η ολομέλεια των προέδρων πραγματοποιήθηκε 9/2/2026, σχεδόν δύο μήνες μετά το συνέδριο της Ομοσπονδίας μας. Η μαζική συμμετοχή εκπροσώπων των εργαζομένων από όλη την χώρα δείχνει την ανάγκη να συζητηθούν τα διογκούμενα εργασιακά και κοινωνικά προβλήματα και να βρεθεί ένας δρόμος δράσης.

Όλες οι τοποθετήσεις και παρεμβάσεις που έγιναν, αποκαλύπτουν ότι τα προβλήματα παραμένουν κοινά και το αδιέξοδο γενικευμένο. Η διατύπωση και καταγραφή των προβλημάτων απαιτεί τον σχεδιασμό ενός προγράμματος δράσης, πολύ περισσότερο τώρα που η κυβέρνηση του “επιτελικού κράτους” συζητά την άρση της μονιμότητας στο δημόσιο, που συνοδεύεται από τη συστηματική εκποίηση λειτουργιών και υπηρεσιών στο ιδιωτικό κεφάλαιο που απομυζεί γιγαντιαίους πόρους από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Η στροφή της ΕΕ, κατ’ επιταγήν των ΗΠΑ, στην πολεμική οικονομία αντί στις δημόσιες επενδύσεις, την υγεία, την παιδεία, την ασφάλιση, την πρόνοια, δεν εγγυάται σε καμιά περίπτωση τη βελτίωση των εργασιακών συνθηκών αλλά νέες θυσίες των λαϊκών στρωμάτων για το χρηματιστικό κεφάλαιο.

Απέναντι στα προβλήματα του ΕΦΚΑ χρειάζεται αγωνιστική αντιπαράθεση

Η εντεινόμενη υποστελέχωση του ΕΦΚΑ που οδηγεί σε λειτουργικό κενό πολλές υπηρεσίες μας, είναι πολιτικό πρόβλημα γιατί αποτελεί στρατηγική επιλογή του νεοφιλελευθερισμού σε όλο το Δημόσιο και δεν επιλύεται με διαβουλεύσεις και συναντήσεις με τον Διοικητή ή την υπουργό Εργασίας, η οποία κοινοποίησε χιλιάδες πειθαρχικά στους εκπαιδευτικούς, που έκαναν νόμιμη απεργία-αποχή από την αξιολόγηση.

Δυστυχώς η υποστελέχωση καλύπτεται με περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις (βλ. ΚΕΑΟ), μεγαλύτερη εντατικοποίηση της εργασίας (κλιμάκια), bonus που θα χρησιμοποιηθεί όπως τα κλιμάκια των συντάξεων για μεγαλύτερες διαιρέσεις των εργαζομένων, εξατομίκευση της εργασίας μας, ατομική στοχοθεσία, αξιολόγηση και στο βάθος απολύσεις.

Ειδικότερα, το bonus όπως εφαρμόζεται και στην ΑΑΔΕ δεν διαφέρει από τις ανισότητες που δημιούργησαν σε εμάς τα κλιμάκια, και κάθε προσπάθεια να φανεί σαν κύριο μισθολογικό αίτημα προς την Διοίκηση στην πραγματικότητα υπονομεύει το κύριο αίτημα για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς μας και επαναφορά δώρων και επιδομάτων.

Η υποστελέχωση και τα λειτουργικά κενά συνοδεύονται με πολλαπλότητα καθηκόντων, με αυθαίρετες μετακινήσεις υπαλλήλων όπως έγινε πρόσφατα με τις μετακινήσεις υπαλλήλων από τις Διεθνείς Σχέσεις και Τοπικές Διευθύνσεις, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι πραγματικές συνθήκες εργασίας και οι ανάγκες του προσωπικού, με φαινόμενα εκφοβισμού για την επίτευξη στόχων και με μετάθεση αστοχιών της διοίκησης και των ιδιωτών αναδόχων… στους υπαλλήλους.

Η εντατικοποίηση της εργασίας οδηγεί επίσης σε παραλείψεις της κείμενης νομοθεσίας περί υγιεινής και ασφάλειας για την τήρηση της Κοινοτικής Οδηγίας, η οποία έχει ενταχθεί στην εθνική νομοθεσία με το ΠΔ 398/1994, που αφορά εργαζόμενους κατά κύριο λόγο σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές και μεταξύ άλλων περιλαμβάνει 15’ διάλειμμα ανά δίωρο εργασίας σε οθόνη Η/Υ (ΣτΕ αποφ. 540/2021).

Ο δρόμος των διαβουλεύσεων και της αναμονής, μας έχει οδηγήσει στην καταστροφή

Όταν τα συνδικαλιστικά μας όργανα απλά ζητάνε από την κυβέρνηση να κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και η κυβέρνηση δεν νοιώθει καμιά απειλή για την ύπαρξή της (όπως συνέβη με τις μαζικές κινητοποιήσεις Γενάρη & Φλεβάρη 2025), τότε απλά δεν ικανοποιεί κανένα αίτημα των εργαζομένων. Σε αυτή την περίπτωση οι εργαζόμενοι έχουν καθήκον να την ανατρέψουν.

Η διατύπωση και μόνο της πρότασης δημιουργεί ανατριχίλα στους υπερασπιστές της κυβερνητικής πολιτικής, γιατί όπως διαρκώς υποστηρίζεται (όχι μόνο από τη κυβερνητική ΔΑΚΕ) καθήκον του συνδικαλιστικού κινήματος είναι να καταθέτει προτάσεις, να πιέζει και να αγωνίζεται, αλλά φυσικά όχι να ανατρέπει κυβερνήσεις. Βέβαια το πρόβλημα είναι ότι στην προκειμένη περίπτωση τα συνδικαλιστικά μας όργανα έχουν απωλέσει ακόμα και την τακτική της “πίεσης”.

Με τις Ριζοσπαστικές Αγωνιστικές Κινήσεις για ένα πρόγραμμα ανατροπής

Είναι ελπιδοφόρο ότι μερικοί ομιλητές ζήτησαν με ένταση να συγκρουστούμε με τη σημερινή Διοίκηση και κυβέρνηση, γιατί αλλιώς δεν υπάρχει μέλλον ούτε για εμάς, ούτε τα παιδιά μας. Οι συνθήκες απαιτούν οι εργαζόμενοι να στραφούμε σε αγωνιστική κατεύθυνση και τα συνδικάτα μας πρέπει να μπουν αποφασιστικά στη μάχη χωρίς περιστροφές και ταλαντεύσεις.

Ως παράταξη προτείναμε και στην Ολομέλεια και με ανακοίνωση μας ένα πρόγραμμα με δράσεις για το επόμενο διάστημα, που θα περιλαμβάνει περιοδείες, γενικές συνελεύσεις, καταλήψεις, παραστάσεις διαμαρτυρίας και κλαδικές απεργίες, για να αναδείξουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε οι εργαζόμενοι του ΕΦΚΑ και για να εκφράσουμε την αντίθεση μας και την αγανάκτηση μας απέναντι σε όσα βιώνουμε. Δυστυχώς για άλλη μία φορά, πέρα από γενικότητες δεν εισπράξαμε κάτι συγκεκριμένο, ούτε πάρθηκε κάποια ξεκάθαρη απόφαση.

Επίσης, πρέπει να συνεργαστούμε με τις Ομοσπονδίες του Δημόσιου Τομέα που θέτουν την μισθολογική αναγνώριση της προϋπηρεσίας στον ιδιωτικό τομέα και να οργανώσουμε κοινή δράση, γιατί σε διαφορετική περίπτωση και το αίτημα αυτό θα γίνει άλλη μια ταμπέλα στη λίστα των ανεκπλήρωτων διεκδικήσεων μας.

Στους αγώνες όμως δεν μπαίνουν σιωπητήρια!

Σας καλούμε να συμμετάσχετε μαζικά στις κινητοποιήσεις 28/2/2026 για τα εγκλήματα κράτους, κεφαλαίου στα Τέμπη και στις απεργίες ΑΔΕΔΥ & ΠΟΣΕ ΕΦΚΑ, που αναμένεται να προγραμματιστούν για τον Μάρτιο.

•  Καμιά συγκάλυψη στα εγκλήματα των Τεμπών, της ΒΙΟΛΑΝΤΑ, της Χίου.
•  Καμιά υποχώρηση στη διάλυση & ιδιωτικοποίηση των δημοσίων υπηρεσιών και της κοινωνικής    ασφάλισης.
•  Κάτω η κυβέρνηση της φτώχειας, της πείνας, των ιδιωτικοποιήσεων, του πολέμου.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ

Κ.Μ.

Η συμφωνία ΕΕ–Mercosur, που κυρώθηκε πρόσφατα από το Συμβούλιο της ΕΕ, ενώ απομένει η έγκριση από το ευρωπαϊκό και όλα τα εθνικά κοινοβούλια, παρουσιάζεται από τις κυβερνήσεις ως ένα ακόμη βήμα «ανοίγματος των αγορών» και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια βαθιά ταξική επιλογή, που αναδιατάσσει την αγροτική παραγωγή, μεταφέρει ρίσκα και κόστος στα φτωχά στρώματα και ενισχύει τη διατροφική εξάρτηση χωρών όπως η Ελλάδα. Η Mercosur δεν είναι μια ουδέτερη εμπορική συμφωνία· είναι εργαλείο αναδιάρθρωσης υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου.

Τι φέρνει η Mercosur

Η Mercosur – η κοινή αγορά της Βραζιλίας, της Αργεντινής, της Ουρουγουάης και της Παραγουάης – προσφέρει στην ΕΕ μεγάλες ποσότητες φθηνών αγροτικών προϊόντων: κρέας, καλαμπόκι, σόγια, ζάχαρη, φρούτα. Με τη μείωση δασμών και περιορισμών, τα προϊόντα αυτά αποκτούν προνομιακή πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγορά, με αντάλλαγμα αντίστοιχη πρόσβαση στις χώρες αυτές των βιομηχανικών προϊόντα των μεγάλων ευρωπαϊκών εταιρειών κυρίως (Γερμανίας, Ιταλίας, Ισπανίας). Για τους πολυεθνικούς ομίλους τροφίμων και τις μεγάλες αλυσίδες λιανικής, αυτό σημαίνει χαμηλότερο κόστος και μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους. Για τη μικρή αγροτιά, όμως, σημαίνει άμεσο ανταγωνισμό με παραγωγές που βασίζονται σε πολύ χαμηλότερα εργασιακά, περιβαλλοντικά και κοινωνικά στάνταρ.
Αφήνει ελεύθερες τις εισαγωγές από Ν. Αμερική, με χαμηλότερο κόστος παραγωγής (λόγω φθηνής γης, εργασίας, ενέργειας), χωρίς απαίτηση να ισχύουν τα ίδια πρότυπα ποιότητας που ισχύουν στην ΕΕ για φυτοφάρμακα, ορμόνες, περιβάλλον. Το αποτέλεσμα θα είναι η εισαγωγή φθηνών (σε πρώτο μόνο στάδιο όπως έχει δείξει η ιστορία) φθηνών και μη ποιοτικών προϊόντων που θα συμπιέσουν τις τιμές και θα εξοστρακίσουν από την αγορά τους μικρούς αγρότες και κτηνοτρόφους. Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμη και για τα προϊόντα προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης (ΠΟΠ), η προστασία αποδεικνύεται περιορισμένη. Προβλέπονται εξαιρέσεις – και μάλιστα χρονικά περιορισμένες – για προϊόντα που ήδη κυκλοφορούν με τις ίδιες ονομασίες στις χώρες της Mercosur, όπως η λεγόμενη “φέτα” Αργεντινής.
Η Mercosur δεν έρχεται μόνη της. Εντάσσεται σε ένα πλέγμα πολιτικών που ήδη πιέζει ασφυκτικά τη μικρή γεωργία. Το Green Deal (Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία) – το μεγάλο στρατηγικό σχέδιο της ΕΕ για να αλλάξει ολόκληρο το οικονομικό μοντέλο της – αυξάνει το κόστος παραγωγής μέσω αυστηρότερων περιβαλλοντικών απαιτήσεων, χωρίς αντίστοιχη προστασία τιμών. Η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) συνεχίζει να ευνοεί τις μεγάλες εκμεταλλεύσεις και να φορτώνει γραφειοκρατία στους μικρούς. Το αποτέλεσμα είναι μια διπλή μέγγενη: από τη μία ακριβότερη παραγωγή εντός ΕΕ, από την άλλη φθηνές εισαγωγές από τη Mercosur.

Ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν

Σε αυτό το περιβάλλον, η πλειοψηφία των μικρών αγροτών δεν μπορεί να επιβιώσει όπως λειτουργεί σήμερα. Μικρές εκτάσεις, ανώνυμη παραγωγή και εξάρτηση από μεσάζοντες οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη φτωχοποίηση ή στην έξοδο από το επάγγελμα, αφού καλούνται να παράγουν σαν βιομηχανία και να πληρώνονται σαν περιθώριο, ενώ τους κοροϊδεύουν με διακηρύξεις περί «στήριξης της οικογενειακής γεωργίας» και «ζωντανής υπαίθρου». Σε συνδυασμό με τις κυβερνητικές πολιτικές που προηγήθηκαν (μη προστασία κόστους παραγωγής, πώληση των δανείων της Αγροτικής τράπεζας κ.ά.) και βέβαια τη σχεδιασμένη απαξίωση και υπονόμευση των συνεταιρισμών, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν κάποιες «σανίδες σωτηρίας», η Mercosur είναι η ταφόπλακα για την μικρή αγροτιά. Χαμένοι είναι επίσης, οι εργαζόμενοι στη μεταποίηση, αλλά και το σύνολο των κοινωνιών της υπαίθρου που θα απωλέσει τον πιο βασικό πόρο βιοπορισμού (με μοναδικό “αντίβαρο” τη μονοκαλλιέργεια του τουρισμού)
Όμως, η εξέλιξη αυτή είναι βλαπτική και για το σύνολο των εργαζομένων, που ως καταναλωτές χαμηλού εισοδήματος βλέπουν την ποιότητα της διατροφής τους να υποβαθμίζεται. Η κοινωνική ανισότητα μεταφέρεται στο πιάτο. Η υπόσχεση των «φθηνότερων τροφίμων» είναι μερική και απατηλή. Ναι, ορισμένα μαζικά προϊόντα μπορεί να κοστίζουν λιγότερο βραχυπρόθεσμα, όμως η εξαφάνιση της μικρής αγροτιάς και η συγκέντρωση της παραγωγής και διάθεσης των προϊόντων θα οδηγήσει σε ακόμη πιο ακριβά τρόφιμα. Η Mercosur δεν λύνει το πρόβλημα του πληθωρισμού τροφίμων· απλώς αναδιανέμει το κόστος προς τα κάτω, στους πιο αδύναμους.
Κερδισμένοι είναι οι μεγάλοι εμπορικοί όμιλοι, οι βιομηχανίες τροφίμων και οι αλυσίδες σούπερ μάρκετ, που εξασφαλίζουν φθηνές πρώτες ύλες και ελέγχουν τις τιμές στο ράφι.
Τέλος, η αποδιάρθρωση της εγχώριας παραγωγής δημιουργεί μακροπρόθεσμα μεγαλύτερη εξάρτηση από εισαγωγές, αυξάνοντας την ευπάθεια σε διεθνείς κρίσεις, πολέμους, κλιματικά φαινόμενα και κερδοσκοπία. Για την Αριστερά, το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι μόνο οι τιμές, αλλά η διατροφική κυριαρχία: ποιος αποφασίζει τι παράγεται, πώς παράγεται και για ποιον. Η Mercosur υπονομεύει αυτή τη δυνατότητα. Όταν η Ελλάδα μειώνει την παραγωγή βασικών αγαθών και εξαρτάται από εισαγωγές, χάνει τον έλεγχο του διατροφικού της συστήματος. Η εμπειρία των τελευταίων ετών – πανδημία, ενεργειακή κρίση, πόλεμος στην Ουκρανία – έδειξε πόσο επικίνδυνη είναι η υπερβολική εξάρτηση από διεθνείς αλυσίδες εφοδιασμού. Παρ’ όλα αυτά, η ΕΕ επιμένει σε μια στρατηγική που βαθαίνει αυτή την εξάρτηση, μετατρέποντας την τροφή από κοινωνικό δικαίωμα σε εμπόρευμα υψηλού ρίσκου.

Υπάρχει άλλος δρόμος;

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι ούτε η αδράνεια ούτε τα πρόχειρα «μπαλώματα». Η μικρή γεωργία δεν σώζεται αν συνεχίσει όπως πριν. Μπορεί όμως να επιβιώσει ένα τμήμα της μέσα από συλλογική οργάνωση, διαφοροποίηση προϊόντων, στήριξη των ΠΟΠ/ΠΓΕ και άμεση σχέση με τον καταναλωτή. Αυτά, όμως, απαιτούν πολιτική βούληση: προστασία της εγχώριας παραγωγής, κοινωνικές ρήτρες στις εμπορικές συμφωνίες και ανακατεύθυνση της ΚΑΠ υπέρ των μικρών και μεσαίων παραγωγών.
Προϋπόθεση. για να επιβληθεί αυτή η πολιτική. είναι μια κοινωνική συμμαχία μικρών αγροτών και εργαζομένων, με παράλληλο κοινό αίτημα τη διατροφική ασφάλεια, την αξιοπρεπή τιμή στον παραγωγό και την πρόσβαση όλων σε ποιοτικά και φθηνά τρόφιμα. Όχι ως ουτοπία ανατροπής, αλλά ως άμεση ανάγκη και ως σταθερή πίεση για αλλαγή κατεύθυνσης.
Η Mercosur είναι ένας κρίκος σε μια αλυσίδα πολιτικών που μεταφέρουν πλούτο και ισχύ προς τα πάνω, φτωχοποιούν τη μικρή αγροτιά και εντείνουν τη διατροφική εξάρτηση. Αν η τροφή είναι κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα, τότε η αντίσταση σε αυτή τη στρατηγική δεν είναι συντεχνιακό ζήτημα· είναι άρρηκτα δεμένη με τον ευρύτερο αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη και ενάντια στην αποψίλωση των δικαιωμάτων μας.

Του Θανάση Κούρκουλα

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν είναι ούτε τρελός ούτε ηλίθιος. Εξυπηρετεί συμφέροντα της άρχουσας τάξης των ΗΠΑ, απλώς λίγο πιο ερειστικά. Όταν είπε ότι θέλει τη Γροιλανδία και τη θέλει τώρα, είχε σοβαρό λόγο, αντίστοιχο με τα Πετρέλαια της Βενεζουέλας που οδήγησαν στη γκανγκστερική σύλληψη του Μαδούρο. Ο Τραμπ επικαλέστηκε λόγους Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ. Όμως μόνο αφελείς θα μπορούσαν να πιστέψουν κάτι τέτοιο.

Οι ΗΠΑ δεν έχουν εμποδιστεί από την κυριαρχία των Γροιλανδών ή την εποπτεία των Δανών στη Γροιλανδία όσον αφορά την στρατιωτική τους παρουσία στο νησί. Αντιθέτως οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αμυντική συμφωνία με τη Γροιλανδία από το 1951 και διατηρούν περίπου 150 άτομα στρατιωτικό προσωπικό και άλλα 300 πολιτικό προσωπικό στη διαστημική βάση Πιτουφίκ, η οποία επικεντρώνεται στην ανίχνευση πυραύλων και την επιτήρηση του διαστήματος. Επιπλέον η συμφωνία αυτή επικαιροποιήθηκε το 2004. Και όπως δήλωσε η πρώην αναπληρώτρια υφυπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Ίρις Φέργκιουσον, «κάθε φορά που ζητούσαμε συζητήσεις για ζητήματα στρατιωτικής παρουσίας, βρίσκαμε πάντα προθυμία για διάλογο». Άρα γιατί τέτοια πρεμούρα να κατακτηθεί η Γροιλανδία για λόγους εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ; Που – ειρήσθω εν παρόδω – είναι σωστό πως δεν αποτελεί φυσική συνέχεια της Δανίας, αλλά ακόμα περισσότερο δεν συγγενεύει γεωγραφικά με τις ΗΠΑ. Μόνο με τον Καναδά γειτνιάζει που ουδέποτε έχει εγείρει καμία αξίωση επί της Γροιλανδίας. Σύμφωνα με τον Ίαν Λέσερ, διακεκριμένο ερευνητή του Γερμανικού Ταμείου Μάρσαλ των ΗΠΑ, η Ουάσινγκτον διαθέτει ήδη το απαραίτητο αποτύπωμα ασφάλειας στη Γροιλανδία και οι προθέσεις της κυβέρνησης Τραμπ σχετίζονται σίγουρα περισσότερο με τους φυσικούς πόρους.

Γεωλογικός θησαυρός

Σύμφωνα με άρθρο του Jonathan Paul, αναπληρωτή καθηγητή  Γεωεπιστημών στο Royal Holloway του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, σπάνιες γαίες όπως το νιόβιο, το ταντάλιο και το υττέρβιο έχουν εντοπιστεί σε πυριγενή πετρώματα. Επίσης η Γροιλανδία εκτιμάται ότι διαθέτει επαρκή αποθέματα δυσπροσίου και νεοδυμίου κάτω από τον πάγο, ικανά να καλύψουν πάνω από το ένα τέταρτο της μελλοντικής παγκόσμιας ζήτησης. Τα στοιχεία αυτά είναι καίρια για την παραγωγή ανεμογεννητριών, ηλεκτρικών κινητήρων και μαγνητών υψηλής θερμοκρασίας. Η αξιοποίησή τους θα μπορούσε να συμβάλει καθοριστικά στην παραγωγή μπαταριών και ηλεκτρικών εξαρτημάτων, κρίσιμων για τη μετάβαση στην καθαρή ενέργεια. Επίσης σύμφωνα με την Αμερικανική Γεωλογική Υπηρεσία, η βορειοανατολική Γροιλανδία ενδέχεται να διαθέτει περίπου 31 δισ. βαρέλια πετρελαίου, ποσότητα αντίστοιχη με τα αποδεδειγμένα αποθέματα των ΗΠΑ. Ο γεωλογικός πλούτος της Γροιλανδίας συνδέεται με την ιστορία της, που εκτείνεται σε τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια. Εκεί βρίσκονται από τα αρχαιότερα πετρώματα της Γης, καθώς και μεγάλοι όγκοι φυσικού σιδήρου και κοιτάσματα διαμαντιών, τα οποία παραμένουν ανεκμετάλλευτα λόγω των δυσκολιών εξόρυξης. Η επιτάχυνση του λιώσιμου των πάγων, εξάπτει την επιχειρηματική λαιμαργία Αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών και χειροτερεύει την ιμπεριαλιστική αγένεια του Τραμπ, ο οποίος στην τρέχουσα δεύτερη θητεία του εμφανίζεται πλήρως απασφαλισμένος σε σχέση με την πρώτη.

Γροιλανδία ή ΝΑΤΟ;

Με τη φόρα που έχουν πάρει οι καπιταλιστικοί κολοσσοί των ΗΠΑ τίθενται σε αμφισβήτηση όλα όσα ξέραμε για τις διεθνείς σχέσεις. Οι δασμοί των ΗΠΑ επικρέμονται ως απειλή επί των συμμάχων της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, ανάμεσά τους η Βρετανία, η Γερμανία και η Γαλλία. Ο Μακρόν μίλησε για «νταήδες». Σκανδιναβικές χώρες ρευστοποιούν ομόλογα των ΗΠΑ προκαλώντας παράκρουση στα οικονομικά επιτελεία των ΗΠΑ και στις διεθνείς αγορές. Η Δανία επικαλέστηκε διάλυση του ΝΑΤΟ εάν πραγματοποιηθούν οι απειλές περί προσάρτησης της Γροιλανδίας. Ακόμα και ο υπερπρόθυμος σύμμαχος Κυριάκος Μητσοτάκης διευκρίνισε πως η Ελλάδα δεν θα συμμετάσχει στο «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ, παρά την πρόθυμη συμμετοχή του Ερντογάν. Στις αρχές Γενάρη ο Τράμπ έφτασε να δηλώνει πως «Ίσως χρειαστεί να επιλέξουμε μεταξύ Γροιλανδίας και ΝΑΤΟ», αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο στρατιωτικής επιχείρησης. Σήμερα οι εντάσεις έχουν κάπως καταλαγιάσει, καθώς ο Τραμπ πήρε πίσω τις απειλές επιβολής νέων δασμών και την πιθανότητα στρατιωτικής δράσης κατά της Γροιλανδίας. Όμως επέμεινε πως στο Νταβός «Με βάση μια ιδιαίτερα παραγωγική συνάντηση που είχα με τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, διαμορφώσαμε το πλαίσιο μιας μελλοντικής συμφωνίας σχετικά με τη Γροιλανδία και, στην πραγματικότητα, ολόκληρη την Αρκτική περιοχή». Συμφωνία την οποία ο πρωθυπουργός της Γροιλανδίας Γενς-Φρέντερικ Νίλσεν, δήλωσε ότι δεν γνωρίζει, τονίζοντας πως: «Κανείς εκτός από τη Γροιλανδία και τη Δανία δεν έχει το δικαίωμα να συνάπτει συμφωνίες για το νησί και το βασίλειο της Δανίας». Στην πραγματικότητα όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, ακόμα και η ρήξη των ιμπεριαλιστικών σχέσεων που χτίστηκαν πάνω σε τρισεκατομμύρια δολλάρια και σε λουτρά αίματος αθώων ανθρώπων. Κι’ όπως πάντα το βασικό ερώτημα είναι αν οι λαοί θα καταφέρουν να εμποδίσουν τα σχέδια των άπληστων ιμπεριαλιστών και των πολεμοκάπηλων γερακιών ή αν για άλλη μια φορά θα οδηγηθούμε στις μυλόπετρες ενός καταστροφικού κηρυγμένου ή ακήρυχτου παγκόσμιου πολέμου.

του Γιάννη Καζάκη*

Βγήκα από την παράσταση «Η δεξιά, η αριστερά και ο κυρ-Παντελής» με ένα αίσθημα δυσφορίας που δεν είχε να κάνει με το θεατρικό αποτέλεσμα. Το έργο των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου, στη σύγχρονη σκηνική ανάγνωση, διαθέτει ρυθμό, κωμική ακρίβεια και στιγμές που “δουλεύουν” θεατρικά. Ωστόσο, με δούρειο ίππο τη νοσταλγική “ζεστασιά” του, φάνηκε να επιχειρεί κάτι πολύ συγκεκριμένο: να μετατρέψει την Ιστορία σε οικογενειακή παρεξήγηση και την πολιτική σύγκρουση σε ζήτημα χαρακτήρων. «Η δεξιά, η αριστερά και ο κυρ-Παντελής» δεν είναι απλώς μια κωμωδία με φόντο την Απελευθέρωση, τα Δεκεμβριανά και τη Βάρκιζα. 

Είναι μια αφήγηση που, με όχημα την ευκολία της «ενότητας», τείνει να εξισώνει κραυγαλέες ανισομέρειες, να στρογγυλεύει εγκλήματα, να αδειάζει από νόημα τον ίδιο τον ιστορικό χρόνο. Όταν ο διχασμός παρουσιάζεται ως συμμετρική τρέλα, όταν θύτες και θύματα μπαίνουν στο ίδιο σακί, τότε το έργο δεν ζητά συμφιλίωση. Ζητά σιωπή. Ζητά να παραδώσουμε τη μνήμη μας σε μια βολική ηθικολογία τύπου «όλοι φταίμε, άρα κανείς δεν φταίει».

Κι εδώ αρχίζει η πολιτική απάτη. Γιατί η ιστορία περίτρανα απέδειξε ότι το πολιτικό διακύβευμα δεν ήταν αφηρημένο και συμμετρικό, αλλά συγκεκριμένο και ανισοβαρές. Ήταν σώματα, φυλακές, εξορίες, εκτελέσεις, φακέλωμα, απαγορεύσεις, φόβος. Ήταν η βία του κράτους και των παρακρατικών μηχανισμών, η στοχοποίηση συγκεκριμένων ανθρώπων ως «εσωτερικού εχθρού», η συστηματική απονομιμοποίηση μιας πλευράς ως μη-Έλληνες, ως «μίασμα». Και αργότερα, ήταν η χούντα — ένα καθεστώς που δεν έπεσε από τον ουρανό, αλλά πάτησε πάνω σε προϋπάρχουσες αντικομμουνιστικές δομές, νοοτροπίες και δίκτυα ισχύος. Όταν αυτά τα πράγματα μεταφράζονται σε «μην τσακώνεστε», τότε δεν μιλάμε για αγαθό χιούμορ. Μιλάμε για εξωραϊσμό.

Η παράσταση χρησιμοποιεί έξυπνα μικρά «κλειδιά» για να περάσει αυτόν τον εξωραϊσμό. Η ατάκα «Μην μαλώνετε βρε παιδιά, βρείτε καμιά δουλειά» ακούγεται σαν λαϊκή σοφία, αλλά λειτουργεί σαν πολιτικό φίμωτρο: σαν η ιδεολογία να είναι παιδική αρρώστια και η εργασία να είναι το αντίδοτο που τακτοποιεί τα πάντα. Στην ίδια γραμμή κινείται και η παρουσία της Φρόσως, της παραδουλεύτρας, που επανέρχεται με το «Εγώ πότε θα απελευθερωθώ;». Μια φράση που θα μπορούσε να ανοίξει ρωγμή —να θυμίσει ότι ο λαός δεν “απελευθερώνεται” απλώς με αλλαγή καθεστώτος ή παρακαλώντας το— αλλά τελικά κινδυνεύει να γίνει διακοσμητικό μοτίβο: μια γενική κραυγή για μια γενική αδικία, χωρίς συγκεκριμένους υπεύθυνους, χωρίς ονόματα, χωρίς μηχανισμούς. Κι όταν η αδικία μένει χωρίς υποκείμενο, τότε γίνεται φυσικό φαινόμενο. Κάτι που “συμβαίνει”, όχι κάτι που «επιβάλλεται». Μοιάζει σαν στο πιο ασήμαντο και νηπιακά γελοιοποιημένο χαρακτήρα του έργου να έχει απωθηθεί, ίσως ασυνείδητα, σίγουρα υπερβολικά λαθραία, ένας ψίθυρος για δικαιοσύνη –αν και ικευτεύοντας, όχι απαιτώντας…

Έτσι φτάνουμε στο κεντρικό αποτέλεσμα: η Ιστορία χάνει τα δόντια της. Το θέατρο δεν μας καλεί να δούμε ποιος είχε δύναμη, ποιος είχε κράτος, ποιος είχε όπλα, ποιος είχε φυλακές, ποιος όριζε ποιος είναι «νόμιμος» και ποιος «επικίνδυνος». Μας καλεί να συγκινηθούμε με ένα κοινό «τι κρίμα που μαλώναμε». Μα η συγκίνηση χωρίς λογοδοσία είναι πολιτική υπεκφυγή. Γιατί «όλοι φταίμε» συχνά σημαίνει «κανείς δεν λογοδοτεί». Και όταν κανείς δεν λογοδοτεί, η Ιστορία επιστρέφει — όχι ως μάθημα, αλλά ως εφιαλτική επανάληψη.

Αν αυτό ήθελε να πει η παράσταση, τότε ναι: εξοργίζει. Όχι επειδή μίλησε για συμφιλίωση, αλλά επειδή την πρότεινε ως shortcut, παρακάμπτοντας το πιο δύσκολο κομμάτι: την αλήθεια, που αποκρύβεται σε ελάχιστες, διακοσμητικού τύπου, «κωδικές» αναφορές και ατάκες, ώστε να μην ενοχλείται η χώνεψη ενός κάποιου απολίτικου «κέντρο» . Και αν κάτι αξίζει να μείνει από αυτή την εμπειρία, είναι η ανάγκη να επανεξετάζουμε τι σημαίνει «εξίσωση» όταν μιλάμε για ιστορική βία. Γιατί άλλο η συμφιλίωση και άλλο η αμνησία. Το θέατρο, όταν αγγίζει τέτοιες περιόδους, δεν κρίνεται μόνο από το πόσο μας διασκέδασε, αλλά και από το τι μας μαθαίνει να ξεχνάμε.

Γι’ αυτό και ο κυρ-Παντελής δεν μπορεί να παραμένει στη σκηνή ως συμπαθής διαιτητής. Η φιγούρα του δεν είναι «ουδέτερη»: είναι ο τύπος που κάνει την αδράνεια αρετή και την αποχή στάση ζωής· που βαφτίζει τη σύγκρουση «μπελά» και τη δικαιοσύνη «υπερβολή»· που, στο όνομα της ησυχίας, επιτρέπει την αδικία και το έγκλημα να περνούν ως κανονικότητα. Η μόνη θέση που αρμόζει στους κυρ-Παντελήδες δεν είναι αυτή του διαιτητή, αλλά αυτή που του δίνει ο Πάνος Τζαβέλλας στο τραγούδι του: 

Έντιμοι άνθρωποι νέα γενιά
Θάψτε τους έντιμους μες στα σπαρτά
Κι αυτούς που φτιάξανε τον Παντελή
Σκουλήκι άχρηστο σ’ αυτή τη γη.

* ο Γιάννης Καζάκης είναι εκπαιδευτικός

της Λίνας Παλλάκη

Αγρότες και κτηνοτρόφοι στην πρώτη γραμμή του αγώνα

Ο αγώνας των αγροτών στα μπλόκα διήρκησε για περισσότερες από 50 μέρες αποδεικνύοντας ότι ο πρωτογενής τομέας αποτελεί ίσως τον βασικότερο τομέα οικονομίας κάθε χώρας εξασφαλίζοντας τα μέσα διατροφής για τον πληθυσμό της. Στον ελλαδικό χώρο λόγω γεωγραφικής θέσης και κλιματικών αλλαγών ευδοκιμούν πολλά ήδη καλλιεργειών συμβάλλοντας στην παραγωγή διαδικασία πολλών αγροτικών προϊόντων. Η ελληνική χλωρίδα έχει περισσότερα από 5700 είδη φυτών αποτελώντας το 26% της μεσογειακής χλωρίδας ενώ περισσότερα από 1200 ανώτερα φυτά είναι ενδημικά φυτά και βότανα που σημαίνει ότι ευδοκιμούν αποκλειστικά και μόνο στο ελληνικό έδαφος ενώ πολλά κτηνοτροφικά προϊόντα έχουν σφραγίδα ΠΟΠ (Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης).

Οι αγρότες στην κεντρική Μακεδονία και Θράκη βλέπουν χρόνο με το χρόνο το κόστος παραγωγής να αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο σε αντιδιαστολή με τις κρατικές επιχορηγήσεις και την τιμή πώλησης που συνεχώς κατρακυλά. Πιο συγκεκριμένα, το 2023 η τιμή πώλησης του σιταριού, από τον αγρότη στον έμπορο δηλαδή, ήταν 0,45€/κιλό σκληρό, το 2024 η τιμή πώλησης ήταν 0.32€/κιλό ενώ το 2025 η τιμή πέφτει στα 0.21€/κιλό. Οι τιμές πώλησης των προϊόντων που παράγει κατεξοχήν η Ελλάδα όπως το βαμβάκι και ο ηλίανθος. Ενδεικτικά η τιμή πώλησης για το βαμβάκι το 2023 ήταν στα 0.95€/κιλό, το 2024 στα 0.58€/κιλό και το 2025 στα 0.38€/κιλό ενώ για τον ηλίανθο από τα 0.48€/κιλό το 2023 έχει πέσει σταδιακά στα 0.38€/κιλό (2024) και 0.35€/κιλό το2025. Παρατηρείται δηλαδή μία μείωση της τιμής πώλησης των αγροτικών προϊόντων προς τους εμπόρους στο εντυπωσιακό 60%. Οπότε η παραγωγή 25 τόνων σιταριού από 50 στρέμματα καλλιέργειας δίνει στο γεωργό 5.250€. Το κόστος παραγωγής το 2025 για αυτά τα 50 στέμματα σιταριού ανέρχονται στα 6.000€ και περιλαμβάνουν την αγορά σπόρων, λιπασμάτων, πετρελαίου, για τα ενοίκια αγροτεμαχίων, για το ρεύμα που καταναλώνουν οι αντλίες νερού αλλά και για τις υπηρεσίες όπως το θέρισμα με τις τιμές να εκτοξεύονται και να αυξάνονται κατά 100%. Ταυτόχρονα όμως βλέπουμε τις τιμές των σουπερμάρκετ και η τιμή του ψωμιού να εκτοξεύεται. Αυτή η δυσαναλογία κέρδους από την παραγωγή στην κατανάλωση σε ποιους καταλήγει άραγε;
Το έδαφος για τη μείωση της εγχώριας παραγωγής είχε στρωθεί ήδη από το 2005 όταν και δόθηκαν οι πρώτες επιδοτήσεις με σκοπό τη διακοπή παραγωγής ορισμένων προϊόντων (όπως ο καπνός) και την αναδιάρθρωση της αγροτικής παραγωγής. Χρόνο με το χρόνο τα ποσά των επιδοτήσεων μειώνονταν ενώ οι πληρωμές για το 2025 δεν έχουν ακόμα ολοκληρωθεί μέχρι και σήμερα καθώς όλος το οργανισμός που διανέμει τις επιδοτήσεις βρίσκεται στον αέρα μετά την αποκάλυψη του μεγαλύτερου οικονομικού σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ (Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων). Σε όσους καταβλήθηκε ένα μικρότερο ποσό από το αναμενόμενο επιστράφηκε στον ΕΛΓΑ χωρίς προειδοποίηση αφήνοντας ουσιαστικά απλήρωτους τους αγρότες για περισσότερους από 8 μήνες.
Η ανάγκη για άμεση λήψη μέτρων που να προστατεύσουν τους αγρότες και την κατά επέκταση την οικονομία είναι επιτακτική. Τα πάγια αιτήματα των αγροτών είναι η κρατική μέριμνα και μια ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική) που θα εξασφαλίσει την ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας. Όπως μας εξηγούν αγρότες από τη Μακεδονία και τη Θράκη «το κράτος πρέπει να παρέμβει εξασφαλίζοντας κατώτερη τιμή πώληση ώστε να μην γινόμαστε έρμαια στα χέρια των μεγαλεμπόρων και της ελεύθερης αγοράς». Ταυτόχρονα πρέπει να ληφθούν μέτρα για την μειωμένη παραγωγή που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια λόγω της κλιματικής αλλαγής, να υπάρχει ειδική μέριμνα για μειωμένο ρεύμα και μείωση φόρων στα καύσιμα για αγροτικές και κτηνοτροφικές μονάδες.

Νέοι αγρότες*

Τα δεδομένα αποδεικνύουν ότι το πρόγραμμα του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης για νέους αγρότες (ηλικίας 18-40) έχει αποτύχει παταγωδώς. Τα τελευταία τρία χρόνια οι νέοι αυτοί που εντάχθηκαν στο πρόγραμμα του νέου αγρότη παραμένουν εγκλωβισμένοι χωρίς καμία κρατική οικονομική επιδότηση που ήταν και ο βασικός όρος έναρξης του προγράμματος αλλά και χωρίς καμία άλλη επαγγελματική διέξοδο. Το συγκεκριμένο κονδύλι που μοιράστηκε στις επιμέρους περιφέρειες μπορούσε να καλύψει με επιδοτήσεις 18.600 νέους αγρότες. Παρά το γεγονός ότι αιτήθηκαν μόλις 6.600 αγρότες δηλαδή το 30% της ζήτησης δεν έχει δοθεί κανένα χρηματικό ποσό στους αγρότες οι οποίο είναι αναγκασμένοι να αποδεικνύουν κάθε χρόνο ότι έχουν παραγωγή, να πληρώνουν ασφάλεια (ΟΓΑ και ΕΛΓΑ ~2000€) αλλά και να παραμένουν δέσμιοι του προγράμματος καθώς οποιαδήποτε άλλη ενασχόληση τους, τους στερεί μόρια οπότε και μείωση επιδότησης.

Βιολογικές καλλιέργειες

Ο τομέας της βιολογικής καλλιέργειας μετρά μεγάλες απώλειες. Οι καθυστερήσεις στις πληρωμές μετρούν ήδη από το 2024, όταν και οι βιολογικοί καλλιεργητές μέχρι και σήμερα έχουν λάβει μόνο το 45% των πληρωμών. Παρά το γεγονός ότι τα ποσά στα τιμολόγια των εξόδων έχουν πολλαπλασιαστεί, η επιστροφή χρημάτων για την κάλυψη των εξόδων δεν καλύπτει ούτε τα μισά έξοδα. Ένας άλλος παράγοντας για τις καθυστερήσεις είναι ένα μεγάλο μπέρδεμα με τους αριθμούς ΑΤΑΚ (Αριθμός Ταυτότητας ΑΚινήτου), ενώ οι πληρωμές γίνονταν κανονικά, οι πλασματικές διορθώσεις του υπουργείου καθυστερούν ακόμα περισσότερο την καταβολή των επιδοτήσεων. «Μέλλον δεν υπάρχει, κανένας νέος δεν θα ακολουθήσει το επάγγελμα» καταλήγει ο ΑΤ, γεωργός τρίτης γενιάς στην κεντρική Μακεδονία.

Κτηνοτροφία

Η επανεμφάνιση της ευλογιάς περίπου ένα χρόνο πριν, έχει επιφέρει την θανάτωση τεράστιου αριθμού κοπαδιών αιγοπροβάτων λόγω της διασποράς της ευλογιάς σε όλη τη χώρα. Ο ΧΒ.Γ νέος αγρότης και κτηνοτρόφος στο Διδυμότειχο έχει δεχτεί μεγάλο πλήγμα στη νεοσύστατη μονάδα που έχει ξεκινήσει πρόσφατα καθώς θανατώθηκε όλο το κοπάδι με 140 ζώα όλα σε προχωρημένη κυοφορία. Η αποζημίωση που έλαβε 4-5 μήνες αργότερα, κάλυψε 185€ για κάθε ζώο που θανατώθηκε, χωρίς να δοθεί καμία αποζημίωση για τα αγέννητα ζώα τα οποία θα διπλασίαζαν τον αριθμό του κοπαδιού και θα αύξαναν την παραγωγή. Τα έξοδα, όμως, για την ανασύσταση του κοπαδιού ανέρχονται στα 450€, οπότε η κρατική αποζημίωση δεν καλύπτει ούτε κατά το ήμισυ το κόστος, το οποίο για μία μικρή μονάδα και ακόμη περισσότερο για τις μεγαλύτερες μονάδες με περισσότερα από 1000 ζώα είναι μάλλον αδύνατον να ανασυσταθεί. Επίσης ο κρατικός μηχανισμός δεν έδωσε καμία αποζημίωση για όλες τις ζωοτροφές που έμειναν αδιάθετες και δεν χρησιμοποιήθηκαν για λόγους ασφαλείας και αποφυγή μετάδοσης της ευλογιάς. Οι οδηγίες για την αποφυγή διασποράς της ευλογιάς δίνονται ανά νομό. Αυτό συνεπάγεται ότι η άδεια για επανεκκίνηση της κτηνοτροφικής μονάδας θα δοθεί στον εκάστοτε κτηνοτρόφο εφόσον ο νομός στον οποίο ανήκει δεν έχει καταγράψει κανένα κρούσμα για έξι μήνες. Παρόλο που τα εμβόλια για την ευλογιά των προβάτων είναι έτοιμα και προς χρήση η Ελλάδα δεν έχει προμηθευτεί κανένα. «Αν δεν φέρουν τα εμβόλια σήμερα, ο πρωτογενής τομέας έχει καταστραφεί» ΧΒ.Γ, νέος γεωργός και κτηνοτρόφος, Διδυμότειχο, Έβρου
Ο πρωτογενής τομέας έχει πληγεί σε όλη την Ευρώπη, η ελληνική κυβέρνηση παρ’ όλες τις αντιδράσεις και τις διαμαρτυρίες των αγροτών και των κτηνοτρόφων πρωτοστάτησε στην συμφωνία Mercosur που βάζει μια ταφόπλακα στον γεωκτηνοτροφικό τομέα υποκύπτοντας στα πολυεθνικά συμφέροντα με κυνισμό.
Υπάρχει βέβαια και το ζωντανό παράδειγμα του αγώνα των Γάλλων αγροτών ασκώντας πίεση στη κυβέρνηση και πετυχαίνοντας μη ένταξη στη συμφωνία Mercosur. Οι αγρότες στα μπλόκα όλων των νομών διεκδίκησαν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Μόνο δίκαιος είναι ο αγώνας των αγροτών και θα τον κερδίσουν στο δρόμο με τη στήριξη των εργαζομένων αγωνιώντας για το μέλλον όλων μας.

Του Χρήστου Βαγενά

Το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό συνεχίζεται, παράλληλα με τις προσπάθειες των Παλαιστινίων να επιβιώσουν από τις συνεχιζόμενες δολοφονίες των Ισραηλινών και την λιμοκτονία που τους επιβάλλουν με την συνενοχή της Ευρώπης και των ΗΠΑ. H διεθνής συλλογικότητα GLOBAL SUMUD FLOTILA ανακοίνωσε ότι ετοιμάζεται νέος στολίσκος με περισσότερα από 100 σκάφη, ώστε να σαλπάρει την άνοιξη με χιλιάδες ακτιβιστές\στριες από 47 τουλάχιστον χώρες με προορισμό την μαρτυρική Γάζα.

Μετά από νέο άμεσο κάλεσμα των Παλαιστινίων στη Γάζα, αυτή η αποστολή δεν στοχεύει μόνο στη ρήξη της πολιορκίας και στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας που θα σώζει ζωές, αλλά και στην εγκαθίδρυση μιας διαρκούς πολιτικής παρουσίας, όπως αναφέρουν.
Οι συμμετέχοντες θα είναι μέλη κοινωνικών κινημάτων, σωματείων εργαζομένων, κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων, εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, άνθρωποι από την τέχνη και τον πολιτισμό, αλλά και ιατρικό και εκπαιδευτικό προσωπικό και εξειδικευμένοι τεχνικοί ανοικοδόμησης. Το GLOBAL SUMUD FLOTILA σκοπεύει να αποβιβαστούν τα μέλη του για να εργαστούν δίπλα στον παλαιστινιακό λαό, καθώς συνεχίζει να υφίσταται τις συνεχιζόμενες επιθέσεις του ισραηλινού καθεστώτος και να ξεκινήσει την ανοικοδόμηση συστημάτων υγειονομικής περίθαλψης και βασικών υποδομών που καταστράφηκαν τα τελευταία δύο χρόνια.
Βασικοί στόχοι της αποστολής είναι:
– Η άμεση αντιμετώπιση του παράνομου αποκλεισμού και διεκδίκηση του δικαιώματος των Παλαιστινίων να έχουν πρόσβαση στις ακτές τους και στον κόσμο πέρα ​​από αυτές.
– Παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας μεγάλης κλίμακας, συμπεριλαμβανομένων τροφίμων, βρεφικού γάλακτος, σχολικών ειδών και φαρμάκων.
– Εγκαθίδρυση άοπλης προστατευτικής παρουσίας για να συνεργαστούν με τις κοινότητες για την αποτροπή της βίας των Ισραηλινών και την καταγραφή των παραβιάσεων.
– Υποστήριξη της ανοικοδόμησης σπιτιών, σχολείων και νοσοκομείων.
– Αποκάλυψη της διεθνούς συνενοχής που επιτρέπει τον αποκλεισμό και κινητοποίηση με παγκόσμια δράση με την υποστήριξη του παλαιστινιακού λαού.
Η νέα προσπάθεια επιδιώκει να αναχωρήσουν γύρω στα 150 σκάφη από λιμάνια τεσσάρων χωρών της Μεσογείου, ώστε να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο τις παράνομες και πειρατικές προσπάθειες αναχαίτισης των Ισραηλινών και ταυτόχρονα να πιέσει πολιτικά την Ευρώπη και τις κυβερνήσεις, ώστε να προστατέψουν τα μέλη του στολίσκου και να εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη πλεύση τους προς την Γάζα.
Την ίδια περίοδο υπάρχει κινητοποίηση και στην Τυνησία προκειμένου το καραβάνι SUMUD, να προσπαθήσει να διασχίσει την Αίγυπτο και να πάει οδικώς στη Γάζα, μετά από διαπραγματεύσεις με τις αιγυπτιακές αρχές.
Το ελληνικό τμήμα του Global March to Gaza επιδιώκει να διπλασιάσει τον αριθμό των σκαφών που θα συμμετέχουν, με την χώρα μας να παίζει κομβικό ρόλο στην προσπάθεια προσέγγισης των ακτών της Γάζας.
Οι προηγούμενες φορές για το σπάσιμο του αποκλεισμού στη Γάζα, μπορεί να μην πέτυχαν τον κύριο στόχο τους, καθώς και το Global March to Gaza και το Sumud Maghreb Convoy δεν κατάφεραν να φτάσουν στο πέρασμα της Ράφα από την πλευρά της Αιγύπτου, ενώ και ο στολίσκος του GLOBAL SUMUD FLOTILA με περίπου 50 πλοία, παρόλο που προσέγγισε την Γάζα περισσότερο από άλλες φορές, δεν κατάφερε να αποβιβαστεί στην ακτή.
Όμως οι προσπάθειες αυτές κινητοποίησαν το αντιπολεμικό κίνημα διεθνώς με ακόμα μεγαλύτερη μαζικότητα και δυναμική. Το ίδιο θα επιδιωχθεί να γίνει και τώρα, με δράσεις πριν και κατά την διάρκεια της αποστολής σε όλες της χώρες της Δύσης. Γιατί για να κερδηθεί ο αγώνας των Παλαιστινίων, πρέπει να σταματήσουμε την στήριξη του σιωνιστικού κράτους και την ΕΕ και τις ΗΠΑ.
Δεν πρέπει να συνηθίσουμε την γενοκτονία και τις καθημερινές δολοφονίες στην Παλαιστίνη σαν κανονικότητα της ζωής μας. Όπως αναφέρει και το March to Gaza Greece σε ανακοίνωση του στις αρχές του Γενάρη:
Ο γενοκτονικός πόλεμος στη Γάζα ξεπερνά τα όρια ενός στρατιωτικού εγκλήματος και μετατρέπεται σε μια παγκόσμια απόπειρα επιβολής της καθημερινής δολοφονίας ως κανονικότητας. Η διεθνής συνενοχή και η απεριόριστη στήριξη των ΗΠΑ κανονικοποίησαν το έγκλημα και μετέτρεψαν τα διαμελισμένα σώματα παιδιών σε ειδήσεις ρουτίνας.
• Από την έναρξη της ισραηλινής γενοκτονίας στη Γάζα, το ποσοστό των αμάχων θυμάτων παγκοσμίως έχει αυξηθεί, ενώ οι επιθέσεις, η καταστολή και οι δολοφονίες έχουν εξαπλωθεί σε μεγαλύτερη κλίμακα από ό,τι πριν τον Οκτώβριο του 2023.
• Η ατιμωρησία και η παραβίαση του διεθνούς δικαίου οδήγησαν στην κατάρρευση της παγκόσμιας εμπιστοσύνης στους θεσμούς του ΟΗΕ. Αυτό λειτούργησε ως έγκριση για όλα τα αυταρχικά καθεστώτα και τους εγκληματίες να διαπράττουν επιθέσεις χωρίς φόβο λογοδοσίας.
Δεν θα μείνουμε αμέτοχοι! Λευτεριά στην Παλαιστίνη

Του Κώστα Δικαίου 

Η εξέγερση

Ο ίδιος ο Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ παραδέχτηκε ότι κατά την διάρκεια της εξέγερσης σκοτώθηκαν αρκετές χιλιάδες (τουλάχιστον 5000 σύμφωνα με τις Ιρανικές αρχές και 3000 συλληφθέντες) αλλά έδειξε τον Τραμπ και το Ισραήλ σαν υπεύθυνους της αιματοχυσίας. Πράγματι ο Τραμπ ενεπλάκη προσωπικά στην εξέγερση δηλώνοντας καθαρά «Ιρανοί πατριώτες, ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΑΣ!!!… Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ». Επίσης είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ έχει σχέσεις με τους κούρδους του Ιράκ και του Ιράν (Κόμμα Ελεύθερης Ζωής του Κουρδιστάν (PJAK), το ιρανικό παρακλάδι του PKK, το οποίο αναπτύσσει ένοπλη αυτονομιστική δραστηριότητα στα ιρανοϊρακινά σύνορα) στις περιοχές των οποίων υπήρξαν και οι περισσότεροι νεκροί, με τους αζέρους σε μια προσπάθεια υποκίνησης αποσχιστικών τάσεων, τους αυτονομιστές Βαλούχους, αλλά και με τον γιο του Σάχη (που εκθρονίστηκε στην επανάσταση του 1979) Ρεζά Παχλαβί, ο οποίος εμφανίζεται σαν εναλλακτική λύση για το πολιτικό σκηνικό της χώρας. Ο ίδιος ο Τραμπ τον συνάντησε αν και αμφισβήτησε το κατά πόσο θα μπορούσε να κυβερνήσει.

Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν μπορεί να αμαυρώσει τον αγώνα των λαϊκών μαζών του Ιράν, ο οποίος για πρώτη φορά συμπεριλάμβανε και κοινωνικά στρώματα που παραδοσιακά υποστήριζαν την Ισλαμική Δημοκρατία υποσκελίζοντας σε σημασία ακόμα και το κίνημα «Γυναίκα, ζωή ελευθερία» του 2022 (όταν δολοφονήθηκε η κούρδισα Μαχσά Αμινί μετά τη σύλληψή της από τη θρησκευτική «αστυνομία ηθών» επειδή δεν φορούσε σωστά την μαντήλα) αν και ο αριθμός των διαδηλωτών μάλλον ήταν μεγαλύτερος το 2022. Αντικυβερνητικές διαδηλώσεις αναφέρονται σε τουλάχιστον 36 πόλεις και αγροτικές περιοχές, ακόμη και στο Κομ, την ιερή πόλη του σιιτικού Ισλάμ και ιδεολογική «καρδιά» του θεοκρατικού καθεστώτος.
Και είναι χαρακτηριστική η ανακοίνωση του Συνδικάτου Εργαζομένων στην Εταιρεία Λεωφορείων Τεχεράνης η οποία τονίζει ότι «τα κινήματα έχουν αναδυθεί όχι για να αποκαταστήσουν το παρελθόν, αλλά για να χτίσουν ένα μέλλον απαλλαγμένο από την κυριαρχία του κεφαλαίου» και ταυτόχρονα καταδικάζει «έντονα κάθε προπαγάνδα, δικαιολόγηση ή υποστήριξη στρατιωτικής επέμβασης από ξένα κράτη, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ.»

Τα αίτια

Ενώ οι κινητοποιήσεις του 2022 αφορούσαν κυρίως τα δικαιώματα, οι πρόσφατες έχουν σαν επίκεντρο το βιοτικό επίπεδο. Οι κυρώσεις που επέβαλαν οι ΗΠΑ από το 2018 μετά την αποχώρηση της πρώτης κυβέρνησης Τραμπ από τη διεθνή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν (JCPOA) και επανάφερε ο ΟΗΕ τον Σεπτέμβρη- με πρόταση Γερμανίας Γαλλίας και Βρετανίας- μετά τον πόλεμο των 12 ημερών τον Ιούνιο και την υποτιθέμενη άρνηση του Ιράν να συνεργαστεί, αναμφισβήτητα στραγγαλίζουν την οικονομία της χώρας η οποία στηρίζεται στην συνεργασία με την Κίνα (το ιρανικό πετρέλαιο «ανταλλάσσεται» με κινεζικές κατασκευές υποδομών αποφεύγοντας τις δυτικές κυρώσεις).
Ωστόσο οι άρχουσες τάξεις και το θεοκρατικό επιτελείο φορτώνει συστηματικά τα αποτελέσματα των κυρώσεων στο λαό προκειμένου να διατηρήσει τα κέρδη του, με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι ανισότητες. Οι κυρώσεις έχουν οδηγήσει στην μείωση του συναλλάγματος το οποίο συγκεντρώνεται στα χέρια των εξαγωγέων που είναι κρατικές επιχειρήσεις που συχνά ελέγχονται από το στρατιωτικό κατεστημένο των Φρουρών της επανάστασης και ιδιωτικές επιχειρήσεις της οικονομικής ελίτ της χώρας. Αυτοί όλοι για να διατηρήσουν τα έσοδά τους υποτίμησαν το νόμισμα τουλάχιστον κατά 40% το Δεκέμβριο διατηρώντας τα κέρδη τους σε ριαλ παρά την μείωση του συναλλάγματος από τις πωλήσεις στο εξωτερικό (πετρέλαιο κλπ).
Όμως σε μια χώρα 85 εκατομμυρίων εξαρτημένη από τις εισαγωγές διαφόρων αγαθών, αυτή η τρομερή υποτίμηση δημιουργεί ανεξέλεγκτες πληθωριστικές πιέσεις (ο πληθωρισμός εκτοξεύθηκε στο 42,5% ) και επομένως οδηγεί στην φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων που ξοδεύουν όλο τον μισθό για την αγορά τροφίμων, ενώ μια μειοψηφία ισχυρών κοντά στο καθεστώς κερδοσκοπεί στην παράλληλη οικονομία, παρακάμπτοντας τις κυρώσεις.
Σε αυτά πρέπει να προστεθεί η ενεργειακή κρίση, με διακοπές ρεύματος εξαιτίας της έλλειψης επενδύσεων λόγω των κυρώσεων σε κρίσιμες υποδομές ενέργειας, ύδρευσης και μεταφορών, η λειψυδρία λόγω ξηρασίας αλλά και λόγω υπερεκμετάλλευσης των υδάτινων πόρων ώστε να καταστεί η χώρα αυτάρκης σε αγροτικά προϊόντα αντισταθμίζοντας της κυρώσεις, η χρήση μαζούτ αντί για φυσικό αέριο (που έχει άφθονο η χώρα αλλά οι υποδομές είναι παρωχημένες) που επιβαρύνει την ρύπανση στις πόλεις και τέλος η αύξηση της φορολογικής επιβάρυνσης, με στόχο την κάλυψη σχεδόν του 70% των δημοσίων εσόδων, εν μέσω βαθιάς ύφεσης.
Έτσι η εξέγερση των εμπόρων του παζαριού στην Τεχεράνη-ενός οικονομικού θεσμού στη χώρα- μαζί με τις διαμαρτυρίες των πιεζόμενων από την οικονομική κρίση μικροαστικών στρωμάτων και τις αναταραχές στην ιρανική επαρχία σηματοδοτούν την κατάρρευση των παραδοσιακών πυλώνων στήριξης του καθεστώτος. Οι δε παράλληλες φοιτητικές και νεολαιίστικες εξεγέρσεις, σε μια χώρα όπου έως και το 60% του πληθυσμού είναι κάτω των 35 ετών, σκιαγραφούν την κατάρρευση του ιδεολογικού μονοπωλίου του θεοκρατικού καθεστώτος.

Το καθεστώς

Αυτή η εξέγερση έφερε την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν αντιμέτωπη με μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις από το 1979. Το καθεστώς έχει επιβιώσει από 5 μεγάλες εξεγέρσεις από το 2009 πράγμα που δείχνει την ανθεκτικότητά του και την συνοχή του. Αυτό οφείλεται στο ότι δε αποτελεί μια απομονωμένη δικτατορία όπως την αντιλαμβανόμαστε στην Δύση αλλά ένα σύστημα εξουσίας που έχει δεσμούς με τις μάζες (ιδιαίτερα τις φτωχές αγροτικές που συρρέουν στις πόλεις και αναβαθμίζουν το βιοτικό τους επίπεδο). Εντός της ιρανικής κοινωνίας που έχει γαλουχηθεί από τις ιδέες της ιρανικής επανάστασης, υπάρχει ακόμα ένας σκληρός πυρήνας υποστηρικτών, κυρίως σε πιο παραδοσιακές και θρησκευόμενες περιοχές. Το πολυεπίπεδο οικοδόμημα των μηχανισμών ασφαλείας του Ιράν, με πυρήνα το σώμα των Φρουρών της Επανάστασης και την παραστρατιωτική δύναμη Μπασίτζ, που αριθμούν περί το ένα εκατομμύριο μέλη, καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την αλλαγή καθεστώτος, χωρίς την ταυτόχρονη ρήξη στο εσωτερικό του ιρανικού μηχανισμού εξουσίας. Η διαίρεση στο εσωτερικό του αφορά τους λεγόμενους «μεταρρυθμιστές» (που είναι πιο φιλελεύθεροι πολιτισμικά αλλά νεοφιλελεύθεροι και λάτρεις της αγοράς στην οικονομία ενώ διαπραγματεύονται με την Δύση) και τους «συντηρητικούς» (που είναι αυστηροί στα δικαιώματα και τις ελευθερίες, επιθετικοί στην Δύση και οπαδοί της κρατικής ρύθμισης στην οικονομία). Αυτές οι αντιθέσεις φάνηκαν και στο σημερινό κίνημα όταν ο μετριοπαθής πρόεδρος Πεζεσκιαν δήλωνε ότι «Ακούμε τους διαδηλωτές και καταβάλαμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να λύσουμε τα προβλήματά τους» για να μεταστραφεί όμως σύντομα όσο αναπτύσσονταν οι κινητοποιήσεις και να δώσει εντολή για «μπλακ άουτ» στο διαδίκτυο, με το επιχείρημα ότι οι «πράκτορες» οργανώνονται διαδικτυακά. Παρά το κύμα διαμαρτυρίας και τις εξωτερικές πιέσεις το καθεστώς δεν εμφανίζει εκείνα τα ρήγματα που θα μπορούσαν να φέρουν το τέλος του. Πολύ περισσότερο που η αντιπολίτευση στο εσωτερικό είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Ο εξόριστος από το 1979 γιος του Σάχη Παχλαβί είναι μια μαριονέτα ενώ ένας συνασπισμός της αντιπολίτευσης που δημιουργήθηκε μετά την εξέγερση του 2022 με στόχο ένα κοσμικό Ιράν, διαλύθηκε μετά από δυο μήνες. Από την άλλη μια κατάρρευση του καθεστώτος θα οδηγούσε σε διαιρέσεις εθνοτικές και θρησκευτικές με πιθανό αποτέλεσμα τον εμφύλιο πόλεμο.
Ωστόσο το καθεστώς είναι σήμερα εξαιρετικά αποδυναμωμένο: πρώτον γιατί το αφήγημα για τον «άξονα της αντίστασης» έχει δεχτεί ισχυρά πλήγματα (Λίβανος Συρία, Υεμένη Γάζα ) ενώ το κόστος για την συγκρότησή του μειώνει τις κοινωνικές δαπάνες. Δεύτερον γιατί η συνεργασία της χώρας με Ρωσία και Κίνα δεν έχει αποδώσει ακόμα οικονομικά σε βαθμό που να μπορεί να αντισταθμίσει τις κυρώσεις της Δύσης ενώ ούτε η Κίνα ούτε η Ρωσία φαίνεται να προσφέρουν «εγγυήσεις ασφαλείας» στο Ιράν απέναντι σε μια ιμπεριαλιστική επέμβαση . Τρίτον γιατί η προσπάθεια των μεταρρυθμιστών για μια συνεργασία με την Δύση έχει προσκρούσει στην άρνηση των Δυτικών ιμπεριαλιστών.
Το αποτέλεσμα είναι ότι παρά το γεγονός ότι το καθεστώς με την χρήση της βίας και της καταστολής κατόρθωσε από ότι φαίνεται να επιβιώσει αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και σταθερό. Οι τελευταίες διαμαρτυρίες δείχνουν ότι το κοινωνικό συμβόλαιο μεταξύ της Ισλαμικής Δημοκρατίας και του λαού της έχει διαρραγεί ανεπανόρθωτα.

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση

Το ζήτημα της επέμβασης των δυτικών ιμπεριαλιστών για την ανατροπή του καθεστώτος δεν έχει πάψει να τίθεται στο τραπέζι παρά την καταστροφή -σύμφωνα με τον Τραμπ- των πυρηνικών της χώρας μετά τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ. Και βέβαια οι ΗΠΑ δεν πείθουν κανένα όταν λένε ότι υπερασπίζονται τους διαδηλωτές με την απειλή για επέμβαση. Το ακριβώς αντίθετο ισχύει. Το καθεστώς χρησιμοποιεί την εθνική απειλή για να συσπειρώσει τους υποστηρικτές του και να αυξήσει την καταστολή. Την ίδια στιγμή οι κυρώσεις πλήττουν άμεσα τις ίδιες τις λαϊκές μάζες και όχι την ελίτ του καθεστώτος. Οι ελλείψεις σε φάρμακα, τρόφιμα ενέργεια, νερό εξαθλιώνουν τις μάζες με στόχο να τις ωθήσουν σε εξεγέρσεις τις οποίες θα εκμεταλλευθούν για να ανατρέψουν το καθεστώς. Η υποκρισία του Τραμπ γίνεται ολοφάνερη όταν η ICE σκοτώνει μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ.
Η πραγματικότητα είναι ότι και οι δυτικοί ιμπεριαλιστές βρίσκονται σε ένα αδιέξοδο. Οι κυρώσεις δεν φαίνεται να αποδίδουν παρά τις εξεγέρσεις που προκαλούν. Αντιπολίτευση δεν φαίνεται να διαμορφώνεται στο εσωτερικό παρόμοια με την Συρία-αν και η ανατροπή Ασαντ δεν φαίνεται να μειώνει τις συγκρούσεις. Επέμβαση με την έννοια του Ιράκ και του Αφγανιστάν μάλλον αδυνατούν να στηρίξουν, πέρα από την ήττα αυτών των εγχειρημάτων. Ανατροπή καθεστώτος μόνο με βομβαρδισμούς όπως στην Λιβύη προσκρούει στην ανθεκτικότητα του καθεστώτος, ενώ και η ίδια η Λιβύη ακόμα ταλανίζεται με εμφύλιες διαμάχες. Συνεργασία με ένα κομμάτι του θεοκρατικού καθεστώτος -παρόμοια με αυτήν που πιθανά βρίσκεται σε εξέλιξη στην Βενεζουέλα μετά την απαγωγή Μαδούρο, χωρίς να έχει διευθετηθεί ακόμα η κατάληξη της κίνησης Τραμπ- δεν φαίνεται στον ορίζοντα.
Αυτό που μένει είναι μια διαρκή αποσταθεροποίηση της περιοχής με την δημιουργία χαοτικών καταστάσεων ώστε να μην μπορούν να επωφεληθούν οι αντίπαλοι ιμπεριαλισμοί. Αυτό βλέπουμε στην Γάζα, στην Συρία την Λιβύη το Ιράκ και το Αφγανιστάν. Ωστόσο ένα συντριπτικό κτύπημα στις δομές του Ιράν θα μπορούσε να προκαλέσει αντίποινα στις αμερικανικές βάσεις στην περιοχή και το Ισραήλ, κατάρρευση των εφοδιαστικών αλυσίδων πετρελαίου και φυσικού αεριού, άνοδο των τιμών της ενέργειας και πληθωριστικές πιέσεις στην Δύση πράγμα που θα ενέτεινε την κρίση παγκόσμια. Αυτός είναι ο λόγος που τα αραβικά κράτη αρνούνται μια επέμβαση στο Ιράν, αλλά και στο εσωτερικό των ΗΠΑ υπάρχουν διαφωνίες τόσο για την επέμβαση στην Βενεζουέλα όσο και στο Ιράν, την ίδια στιγμή που το Ισραήλ απλά ζητάει χρόνο για να προετοιμάσει καλλίτερα την άμυνά του.
Τα αδιέξοδα των ιμπεριαλιστών και η αποδυνάμωση του καθεστώτος στο εσωτερικό μπορούν να ενισχύσουν τις λαϊκές αντιδράσεις και να επιτρέψουν την αυτοοργάνωση, την πολιτική συγκρότηση και την επαναστατική διάθεση των μαζών του Ιράν που διαθέτουν εμπειρίες επαναστάσεων και ανατροπών. Το χρέος των προλετάριων στην Δύση είναι να αποτρέψουν την ιμπεριαλιστική επέμβαση. Η απελευθέρωση των λαϊκών μαζών του Ιράν είμαστε βέβαιοι ότι θα είναι έργο των ίδιων των ιρανικών μαζών.

Απεργούμε για τα δικαιώματά μας, για ασφαλή εργασία, ενάντια στους πολεμικούς σχεδιασμούς, τους εξοπλισμούς, την μετατροπή της χώρας και των λιμανιών μας σε ορμητήρια των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων.

 Απεργιακή συγκέντρωση στις 9.30 έξω από το πλοίο “Φαιστός Παλλάς” (Πύλη Ε2).

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ καλεί τα μέλη της να δώσουν το μαχητικό παρόν στην απεργία που προκήρυξε για τις 6 Φλεβάρη 2026.

Η απεργία μας γίνεται σε μία περίοδο που εντείνονται οι ιμπεριαλιστικές πολεμικές συγκρούσεις σε όλον τον πλανήτη με πρωταγωνιστή τις ΗΠΑ και τους συμμάχους των που διεκδικούν την ηγεμονία στον κόσμο μέσω της στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος, υποδουλώνοντας χώρες και λαούς, επιδιώκοντας να κατασπαράξουν τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους, να ελέγξουν τις θαλάσσιες διαδρομές, να ενισχύσουν την γεωπολιτική και στρατηγική επιρροή τους.

Πρόκειται για μία κατάσταση πρωτοφανή τα τελευταία χρόνια, όπου τα ιμπεριαλιστικά μπλοκ ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ε.Ε, με αντίπαλους την Κίνα και την Ρωσία, βρίσκονται σε έντονη πολεμική προετοιμασία και σε φρενήρεις στρατιωτικούς εξοπλισμούς.

Σε αυτή την αναμέτρηση, η κυβέρνηση της Ν.Δ τάσσεται στο πλευρό των τυχοδιωκτικών σχεδίων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, θέτοντας σε κίνδυνο τον λαό μας.

Τα σχέδια του Τραμπ για παγκόσμια κυριαρχία και ηγεμονία τα βλέπουμε καθημερινά σε ζωντανή μετάδοση, όπως η γκανγκστερική επέμβαση και απαγωγή του Μαδούρο στην Βενεζουέλα, οι απειλές κατά του Ιράν, της Γροιλανδίας, της Κούβας και πολλών ακόμη χωρών.

Είναι επίσης ο γενοκτονικός πόλεμος, που για πάνω από 2 χρόνια διεξάγει το κράτος τρομοκράτης, το Ισραήλ, κατά του παλαιστινιακού λαού, με τις πλάτες της δύσης και των κυβερνήσεων και βεβαίως με την διευρυμένη στήριξη και στρατηγική συμμαχία της ελληνικής κυβέρνησης.

Στις συνθήκες αυτές, μόνο η παρέμβαση των λαών μπορεί να αποτρέψει μια μαζική σφαγή και έναν νέο καταστροφικό γενικευμένο πόλεμο.

Στο πλαίσιο αυτό, η πρωτοβουλία ορισμένων Σωματείων λιμενεργατών σε συγκεκριμένα λιμάνια χωρών της Νοτίου Ευρώπης, που αναδεικνύουν με κοινή απεργιακή κινητοποίηση στις 6/2 την ανάγκη αντιπολεμικής και αντιιμπεριαλιστικής κοινής δράσης, μας βρίσκει σύμφωνους, παρά το γεγονός ότι η προσπάθεια αυτή περιορίστηκε ασφυκτικά στα πλαίσια Σωματείων που ανήκουν στο μπλοκ της ΠΣΟ και παράλληλα τα Σωματεία του ΠΑΜΕ πρόσθεσαν ένα ατελείωτο κατεβατό από εργατικά αιτήματα, με αποτέλεσμα να εξαφανίζεται στο τέλος οτιδήποτε το αντιιμπεριαλιστικό από αυτό το πλαίσιο.

Στην χώρα μας στην πρωτοβουλία αυτή συμμετέχει το Σωματείο ΕΝΕΔΕΠ (εργαζόμενοι στις προβλήτες εμπορευματοκιβωτίων ΙΙ και ΙΙΙ) μαζί με το Εργατικό Κέντρο Πειραιά (πλειοψηφία ΠΑΜΕ).

Με προκήρυξή της κατέστησε σαφές “Δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε από το αν η ιδιοκτησία του λιμανιού του Πειραιά θα είναι κινέζικη, αμερικάνικη, με δημόσιο ή ιδιωτικό έλεγχο….”

Η θέση αυτή είναι στις σημερινές συνθήκες βαθιά αντιδραστική, επικίνδυνη και προφανώς καθόλου φιλεργατική και ταξική.

Ας εξηγηθούμε σχετικά:

Σε μία περίοδο που ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός απειλεί χώρες και λαούς σε όλες τις ηπείρους και ταυτόχρονα έχει απλώσει τις στρατιωτικές βάσεις του σε ολόκληρη την χώρα μας και την χρησιμοποιεί ως ορμητήριο των επιθετικών του σχεδιασμών, ενώ έχει ρίξει άγκυρα στο λιμάνι της Ελευσίνας διεκδικώντας και αυτό της Αλεξανδρούπολης, το να βγαίνει η Διοίκηση ενός Σωματείου να γράφει σε δημόσιο κάλεσμά της ότι είναι το ίδιο εάν η ιδιοκτησία είναι αμερικάνικη ή ανήκει στο δημόσιο, το λιγότερο που κάνει είναι να υποβαθμίζει ή ακόμη και να αθωώνει την δολοφονική κατοχική παρουσία των ΗΠΑ στην Ελλάδα!

Αναφορικά με το ιδιωτικό ή δημόσιο λιμάνι, που η προέκταση αυτής της γραμμής είναι: Δεν μας ενδιαφέρει εάν οι υποδομές, οι στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις, ο δημόσιος πλούτος περάσουν σε διεθνή ή εγχώρια μονοπώλια, είναι βούτυρο στο ψωμί των αστικών κυβερνήσεων και των πολιτικών της αστικής τάξης για την ιδιωτικοποίηση και λεηλασία αυτού του πλούτου!

Η Διοίκηση του Σωματίου ΕΝΕΔΕΠ, μετά από πολλά χρόνια συνδικαλιστικής δράσης, καλό είναι να κάνει έναν απολογισμό στο έργο της και να το συγκρίνει αυτό με τους λιμενεργάτες του ΟΛΠ, οι οποίοι με δημόσιο τον ΟΛΠ πέτυχαν, εξασφάλισαν και διατηρούν και σήμερα δικαιώματα τα οποία διαφέρουν παρασάγγας από τους λιμενεργάτες στις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ της COSCO.

Επίσης να μας απαντήσουν, γιατί θα πρέπει οι Κινέζοι, Αμερικάνοι και Ρώσοι (Θεσσαλονίκη) να είναι ιδιοκτήτες και να εκμεταλλεύονται τα μεγαλύτερα λιμάνια της χώρας και να βγάζουν κέρδη του σκασμού στις πλάτες των εργαζομένων και των τοπικών κοινωνιών, αντί αυτά τα κέρδη, με δημόσια τα λιμάνια, να διαχέονται στις τοπικές κοινωνίες;

Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι για άλλη μία φορά το ΠΑΜΕ θεωρεί όλα τα άλλα Σωματεία ως συμπληρωματική δύναμη στην πολιτική του, είναι ο λόγος για τον οποίο διαχωρίζουμε πλήρως την θέση μας από τις αποφάσεις της πλειοψηφίας του Ε.Κ.Πειραιά και για τον λόγο αυτό δεν θα έχουμε καμία απολύτως συμμετοχή στον σχεδιασμό τους.

Τέλος τους υπενθυμίζουμε όταν οι λιμενεργάτες σε όλα τα λιμάνια της Ιταλίας, μαζί και άλλων χωρών, ξεσηκώθηκαν για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στην πειρατική επίθεση του κράτους – δολοφόνου κατά του διεθνούς στολίσκου (Global Sumud Flotilla) που επιχείρησε να σπάσει τον βάρβαρο αποκλεισμό της Γάζας, τότε, 3 φορές σε διάστημα 20 ημερών, η Διοίκηση της ΕΝΕΔΕΠ και το ΠΑΜΕ στο Ε.Κ.Π σιώπησαν στην επαναλαμβανόμενη πρόταση της ΠΕΝΕΝ να νεκρώσει όλο το λιμάνι του Πειραιά: Ναυτεργάτες, Λιμενεργάτες, Μεταλλεργάτες και όλες οι υπηρεσίες που συνδέονται με την επιχειρηματική δράση του λιμανιού του Πειραιά.

Μετά από όλα αυτά η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ έστειλε πριν από αρκετές ημέρες εξώδικα προς τις εφοπλιστικές οργανώσεις και τα αρμόδια Υπουργεία θέτοντας αυτοτελώς το δικό της αντιπολεμικό – αντιιμπεριαλιστικό πλαίσιο, σύμφωνα με το οποίο έλαβε την απόφασή της για κάθοδο σε Παμπειραϊκή 24ωρη απεργία στις 6 Φλεβάρη 2026.

Τις επόμενες ημέρες θα ακολουθήσει αναλυτική ανακοίνωση με το πλαίσιο που περιλαμβάνεται στα εξώδικά μας.

Έναρξη απεργίας ώρα 00.01 έως ώρα 24.00 στις 6/2/2026

Απεργιακή συγκέντρωση ΠΕΝΕΝ έξω από το πλοίο “Φαιστός Παλλάς” στις 9.30 (Πύλη Ε2)

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ