Του Θανάση Κούρκουλα
Στις 5 και 6 Μάρτη, στο Γεωπονικό Πανεπιστήµιο έγινε η 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 600 αντιπρόσωποι που εκλέχτηκαν από 71 συνελεύσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, συναντήθηκαν τρία χρόνια µετά από την προηγούµενη Συνδιάσκεψη και συζήτησαν για την πολιτική περίοδο που διανύουµε, τις δυνατότητες του κινήµατος αντίστασης και τις προοπτικές της αντικαπιταλιστικής αριστεράς.
Την διαδικασία χαιρέτισαν οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, ανάµεσά τους η Πολιτική Οργάνωση «Κόκκινο Νήµα», ενώ µέλη του ΚΝ παρακολούθησαν και όλη την διαδικασία της Συνδιάσκεψης ως παρατηρητ(ρι)ες. Όπως τονίστηκε και στον χαιρετισµό της ΠΟ Κόκκινο Νήµα, ήταν «φυσιολογική η παρουσία του Κόκκινου Νήµατος στη Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, καθώς σε µια σειρά από χώρους, σχήµατα, γειτονιές και κοινωνικά κινήµατα συνεργαστήκαµε όλα τα προηγούµενα χρόνια και συνεχίζουµε να συµπορευόµαστε, ενώνοντας δυνάµεις και ανταλλάσσοντας ιδέες και προβληµατισµούς.”
Από την µατιά λοιπόν του εξωτερικού – αλλά όχι αδιάφορου – παρατηρητή, η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιβεβαίωσε αρετές αλλά και πολιτικά αδιέξοδα του σχήµατος της Αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Όσον αφορά τα δυνατά σηµεία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που αναδείχτηκαν, πρέπει να επισηµάνουµε καταρχάς το µέγεθος του σχήµατος που – µε 2000 µέλη περίπου πανελλαδικά και πολλαπλάσιες επαφές/υποστηρικτές σε χώρους, πόλεις και γειτονιές – αποτελεί αυτή τη στιγµή οργανωτική ραχοκοκαλιά για µικρές και µεγάλες µάχες που δίνονται. Αγώνες που θα ήταν πιο αδύναµοι ή που δεν θα υπήρχαν χωρίς τους συντρόφους και τις συντρόφισσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Έτσι στη συνδιάσκεψη ξεχωρίσαµε τοποθετήσεις από αγωνιστές/τριες εργαζόµενους/ες σε δηµόσια νοσοκοµεία που δίνουν µάχες για την ενίσχυση της δηµόσιας υγείας απέναντι στην υποχρηµατοδότηση και στο ξεπούληµα σε ιδιωτικά συµφέροντα. Σε σχολεία της πρωτοβάθµιας και της δευτεροβάθµιας εκπαίδευσης που παλεύουν ενάντια στην αξιολόγηση-χειραγώγηση αλλά και στις σχολές απέναντι στην κυβέρνηση που επιχειρεί να τις αποστειρώσει από κάθε είδους πολιτική συζήτηση και δράση. Την αγωνιστική εµπειρία τους µετέφεραν επίσης στελέχη του αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού κινήµατος, τοπικών κινήσεων και αυτοδιοικητικών σχηµάτων που αγωνίζονται για να διατηρήσουν ανοιχτούς και ελεύθερους δηµόσιους χώρους ενάντια σε δηµάρχους και αρπακτικά της αγοράς. Η δεύτερη θετική εικόνα από τη συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που παρακολουθήσαµε αφορά τα πολιτικά προχωρήµατα σε µια σειρά από πεδία της πολιτικής καθηµερινότητας, χωρίς τα οποία δεν είναι δυνατή η αντιπαράθεση µε κεντρικές επιλογές του συστήµατος σήµερα. Ένα τέτοιο παράδειγµα είναι η αναγνώριση της αντιδραστικής φύσης του ανταγωνισµού και από τις δύο πλευρές στην ελληνοτουρκική διαµάχη. Κάτι που συνεπάγεται την πάλη ενάντια στην επιθετικότητα και την στρατιωτική και διπλωµατική αναβάθµιση της «δικής µας» πλευράς: της ελληνικής αστικής τάξης που εφορµά στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο σε συµµαχία µε το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και τις ΗΠΑ επιχειρώντας να περιορίσει την επιρροή της Τουρκίας στην περιοχή.
Την ίδια στιγµή ήταν προφανής στη Συνδιάσκεψη η δυστοκία χάραξης ενιαίας πολιτικής τακτικής της ΑΝΤΑΡΣΥΑ όσον αφορά το κίνηµα αλλά και στην πολιτική συνεργασιών της, καθώς στο συµµαχικό σχήµα συνυπάρχουν δύο συµµετρικά λάθη: Από τη µία η τάση πολιτικής περιχαράκωσης που προέρχεται κυρίως από τις δυνάµεις της Κοµµουνιστικής Απελευθέρωσης, αντίληψη που µεγιστοποιεί τις πολιτικές προϋποθέσεις συνεργασίας µε άλλες δυνάµεις της κοινωνικής και πολιτικής αριστεράς ακόµα και σε επιµέρους µέτωπα πάλης, στο όνοµα της αποφυγής της επαφής µε ρεφορµιστικά ρεύµατα. Από την άλλη, µια διασταλτική ερµηνεία του ενιαίου µετώπου από την πλευρά του ΣΕΚ, που φτάνει να βαφτίζει «ενιαιοµετωπική τακτική» την παραµονή των φοιτητών-τριών του µέσα στα σχήµατα της ΕΑΑΚ µε µοναδικό πλέον πολιτικό συνεταίρο τις συντριπτικά µεγαλύτερες και πολιτικά απείρως προβληµατικές δυνάµεις της ΑΡΑΣ. Και ενώ οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες του ΣΕΚ έχουν δίκιο όταν ισχυρίζονται πως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει ανάγκη από µάξιµουµ πρόγραµµα – αλλά από ένα µεταβατικό πρόγραµµα που να παίρνει υπόψη του τις απαντήσεις στα βασικά µέτωπα πάλης – καταλήγουν να παρέχουν εκλογική υποστήριξη ως και σε αστικές πολιτικές δυνάµεις όπως το ΠΑΣΟΚ, στον δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών στο ∆ήµο Αθηναίων. Τούτων δοθέντων, οι αποκλίνουσες πολιτικές εκτιµήσεις και τακτικές των βασικών πολιτικών οργανώσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οδηγούν στην σταδιακή µετατροπή του σχήµατος σε brand name και εκλογικό µηχανισµό, χωρίς να εκµεταλλεύεται τη δυναµική που θα µπορούσε να προκύψει από την επιρροή των ενοποιηµένων δυνάµεων του σχήµατος στην υπόλοιπη αντικαπιταλιστική/ριζοσπαστική αριστερά και στα κινήµατα.
Παρ’όλες τις αδυναµίες της η ΑΝΤΑΡΣΥΑ – όπως φάνηκε καθαρά στην 6η συνδιάσκεψή της – παραµένει ένας χώρος που περιλαµβάνει ένα ιδιαίτερα σηµαντικό και αξιόλογο πολιτικό δυναµικό συντρόφων και συντροφισών της αντικαπιταλιστικής/επαναστατικής αριστεράς και οποιαδήποτε σχέδια ανασυγκρότησης του ευρύτερου χώρου δεν µπορεί παρά να περιλαµβάνουν τις δυνάµεις της. Από την µεριά της Πολιτικής Οργάνωσης «Κόκκινο Νήµα», µε τις δυνάµεις και τις συνεργασίες µας πιστεύουµε πως συµβάλλουµε τόσο στην ανάγκη ανάπτυξης της σύγχρονης επαναστατικής αριστεράς µε διεθνιστικά χαρακτηριστικά, όσο και υλοποιώντας και επιχειρηµατολογώντας υπέρ µιας σύγχρονης ενιαιοµετωπικής αντίληψης και πρακτικής στο κίνηµα. Μιας πολιτικής απόλυτα ευέλικτης για να ενώνει δυνάµεις στο πεδίο του κινήµατος και των αγώνων. Ταυτόχρονα, µιας στάσης ανυποχώρητης όσον αφορά τις προϋποθέσεις στο πολιτικό πεδίο που να µην αφήνει κρίσιµα πολιτικά ελείµµατα. Αυτή η διπλή συνθήκη είναι αναγκαία και ικανή ώστε να ξεκαθαρίζει και να κερδίζει πολιτικά στην επανάσταση κόσµο του ρεφορµισµού, µε τον οποίο παλεύουµε µαζί σε καθηµερινούς αγώνες και µοιραζόµαστε κοινές αγωνίες. Το επόµενο διάστηµα, τόσο οι σύντροφοι-σες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ όσο και όλες οι υπόλοιπες δυνάµεις της αντικαπιταλιστικής/επαναστατικής αριστεράς, θα κριθούµε από αυτό το διπλό καθήκον: Της αποτελεσµατικότητας στους αγώνες, ενώ ταυτόχρονα θα κρινόµαστε από το δυνάµωµα της επαναστατικής διεθνιστικής αριστεράς.
Υποβολή απάντησης