Τι σηματοδοτεί η εκλογή Τραμπ στο πλαίσιο των παγκόσμιων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, οικονομικών και στρατιωτικών;
Τι τροφοδοτεί το παγκόσμιο κύμα της ακροδεξιάς;
Ποιες είναι οι προοπτικές των νέων κινημάτων, από την εξέγερση του Λος Άντζελες μέχρι το παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη;
Ποια είναι τα καθήκοντα των επαναστατικών οργανώσεων απέναντι στο φάσμα του πολέμου;

Στο πλαίσιο της διαδικασίας διαλόγου και κοινών εκδηλώσεων που έχουν ξεκινήσει η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος και η Πολιτική Οργάνωση «Κόκκινο Νήμα», διοργανώνουν συζήτηση με θέμα «Εμπορικοί και πραγματικοί πόλεμοι στην εποχή του Τραμπ».

Τετάρτη 25 Ιούνη, 7.μ.μ., Πλατεία Αυδή

Ομιλητές:

• Χρήστος Βαγενάς

• Μάνος Κτιστάκης

Η Κίνηση “Απελάστε τον Ρατσισμό” καταγγέλλει με τον πιο έντονο τρόπο τα συνεχή εμπόδια, τη βία κατά ειρηνικών διαδηλωτών, την καταστολή και την αστυνομοκρατία που αντιμετωπίζει η Διεθνής Πορεία για τη Γάζα (“Global March to Gaza”), η οποία έχει ως στόχο την άμεση παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στον πολιορκημένο παλαιστινιακό λαό και την άρση του απάνθρωπου αποκλεισμού.

Οι αιγυπτιακές αρχές, σε συνεργασία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, έχουν επιδοθεί σε ένα άνευ προηγουμένου μπλοκάρισμα της πορείας. Δεκάδες ακτιβιστές από κάθε γωνιά του πλανήτη έχουν συλληφθεί, ανακριθεί και απελαθεί από το αεροδρόμιο του Καΐρου καθώς και από άλλα σημεία εισόδου. Τα οχήματα που μεταφέρουν την ανθρωπιστική βοήθεια και τους συμμετέχοντες εμποδίζονται συστηματικά να προσεγγίσουν τα σύνορα με τη Γάζα, ενώ η Λωρίδα παραμένει σε κατάσταση πλήρους κατάρρευσης των ψηφιακών της υποδομών, αποκόπτοντας κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο.

Ταυτόχρονα, είναι εξοργιστικό το γεγονός ότι ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας, Israel Katz, έδωσε εντολή στον στρατό να εμποδίσει τους διαδηλωτές να εισέλθουν στη Γάζα από την Αίγυπτο, χαρακτηρίζοντάς τους μάλιστα «τζιχαντιστές διαδηλωτές». Τέτοιες δηλώσεις όχι μόνο είναι ψευδείς και συκοφαντικές, αλλά αποκαλύπτουν το μέγεθος της ισραηλινής αδιαλλαξίας και την απροθυμία του να επιτρέψει οποιαδήποτε διεθνή βοήθεια στον παλαιστινιακό λαό.

Σε αυτό το πλαίσιο, μέλη της ελληνικής αντιπροσωπείας της πορείας έχουν επίσης αντιμετωπίσει συλλήψεις και απελάσεις. Η συμμετοχή Ελλήνων ακτιβιστών σε αυτή την προσπάθεια υπογραμμίζει τη βαθιά διεθνή ανησυχία για την κατάσταση στη Γάζα και την αποφασιστικότητα των λαών να απαιτήσουν δικαιοσύνη.

Παρά τα εμπόδια αυτά, η αποφασιστικότητα των χιλιάδων ακτιβιστών από 80 χώρες παραμένει ακλόνητη. Η διεθνής αλληλεγγύη προς την Παλαιστίνη δυναμώνει μέρα με τη μέρα.

Ως Κίνηση “Απελάστε τον Ρατσισμό”, στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα των Παλαιστινίων για δικαιοσύνη και ελευθερία. Θα συνεχίζουμε να παλεύουμε για την άρση του αποκλεισμού στη Γάζα, παρά τα οποιαδήποτε εμπόδια, την παροχή ανεμπόδιστης ανθρωπιστικής βοήθειας και τον τερματισμό της ισραηλινής κατοχής.

Καλούμε αύριο Κυριακή στις 7 μ.μ. στο Σύνταγμα σε διαδήλωση αλληλεγγύης.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

Πηγή: kar.org.gr

της Έλενας Παπαγεωργίου

Συμπληρώνονται δύο χρόνια από το ναυάγιο της Πύλου, και η μνήμη παραμένει ζωντανή. Δεν είναι απλώς η μνήμη των 82 σορών που ανασύρθηκαν, αλλά και των εκατοντάδων άλλων ψυχών που χάθηκαν στα σκοτεινά νερά της Μεσογείου. Το τραγικό αυτό περιστατικό δεν ήταν ένα απλό «ατύχημα». Ήταν η κορυφή του παγόβουνου, η πιο φρικτή έκφραση των δολοφονικών πολιτικών που επιβάλλουν η ελληνική κυβέρνηση και η Ευρωπαϊκή Ένωση απέναντι στους μετανάστες και τις προσφύγισσες.

Ο ρατσισμός, όπως τον βιώνουμε σήμερα, που υποβιβάζει τους Αφρικανούς και τους σκουρόχρωμους ανθρώπους γενικότερα ως βιολογικά και πολιτισμικά κατώτερους, δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο. Γεννήθηκε τον 19ο αιώνα ως μια ιδεολογία που σκοπό είχε να δικαιολογήσει την εκμετάλλευση και τη δουλεία εκατομμυρίων ανθρώπων από την Αφρική και τις αποικίες. Σήμερα, λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο: δικαιολογεί τις δολοφονικές πολιτικές και την ανελέητη εκμετάλλευση, παρουσιάζοντας τις ζωές αυτών των ανθρώπων ως «λιγότερο σημαντικές» και αναλώσιμες.

Για εμάς, η διαχωριστική γραμμή δεν είναι η τυχαία χώρα γέννησης, αλλά η κοινωνική τάξη: το αν ανήκουμε στο στρατόπεδο των εκμεταλλευτών ή των εκμεταλλευόμενων. Σε αυτό το στρατόπεδο, οι μετανάστες και οι μετανάστριες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι μας, είναι οι φυσικοί μας σύμμαχοι. Ως εκ τούτου, με τους μετανάστες και τις μετανάστριες έχουμε πολύ περισσότερα κοινά από ό,τι με τους εκπροσώπους του κεφαλαίου, όπως ο Βαρδινογιάννης ή ο Λάτσης, οι οποίοι μπορεί να είναι «Έλληνες» αλλά βρίσκονται στην αντίπερα όχθη των ταξικών μας συμφερόντων. Δεν πιστεύουμε απλώς ότι δεν πρέπει να πνίγονται αθώοι άνθρωποι, αλλά ότι με αυτούς τους ανθρώπους, με τους οποίους έχουμε κοινά συμφέροντα, μπορούμε να διεκδικήσουμε μια αξιοπρεπή ζωή και τελικά να αλλάξουμε τον κόσμο.

Το Χρονικό της Τραγωδίας: Μια Προαναγγελθείσα Βύθιση

Το ναυάγιο της Πύλου συνέβη σε διεθνή ύδατα, εντός όμως της ελληνικής ζώνης έρευνας και διάσωσης, τη νύχτα της 13ης προς 14η Ιουνίου. Όλες οι αρμόδιες αρχές – ελληνικές, ιταλικές και η Frontex – είχαν γνώση της ύπαρξης του υπερφορτωμένου πλοίου από το πρωί της 13ης Ιουνίου. Ας δούμε τις κρίσιμες λεπτομέρειες που συνθέτουν την τραγική αυτή εικόνα:

• 10 Ιουνίου: Το αλιευτικό σκάφος “Adriana”, υπερφορτωμένο με εκατοντάδες ανθρώπους, αναχωρεί από τις ακτές της ανατολικής Λιβύης, κοντά στην πόλη Τομπρούκ.
• 13η Ιουνίου, 11:00 π.μ. (ώρα Ελλάδας): Οι ιταλικές αρχές ειδοποιούν το ελληνικό Λιμενικό για την ύπαρξη του αλιευτικού σκάφους σε κίνδυνο.
• 13:00 μ.μ.: Το αεροπλάνο Eagle της Frontex εντοπίζει το “Adriana”. Ήδη από εκείνη τη στιγμή, η πορεία του σκάφους ήταν ασταθής, κάνοντας ζιγκ-ζαγκ, γεγονός που υποδήλωνε απώλεια προσανατολισμού, ενώ μαρτυρίες επιβεβαίωναν προβλήματα στη μηχανή του, η οποία λειτουργούσε σποραδικά.
• 13:50: Ένα ελικόπτερο του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος (ΕΛ.Σ.) απογειώνεται από τη Μυτιλήνη με σκοπό να εκτιμήσει την κατάσταση.
• 15:35: Το ελικόπτερο εντοπίζει το μεταναστευτικό σκάφος. Το Ελληνικό Κέντρο Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης (ΕΚΣΕΔ) ζητά από τα κοντινά εμπορικά πλοία να παράσχουν βοήθεια. Ταυτόχρονα, δίνουν εντολή σε ένα περιπολικό του ΕΛ.Σ. να αποπλεύσει από την Κρήτη. Είναι αξιοσημείωτο σε αυτό το σημείο: ότι δεν δίνεται εντολή σε διασωστικό πλοίο που βρίσκεται πολύ πιο κοντά, στο Γύθειο (το οποίο μάλιστα διαθέτει πλωτό νοσοκομείο και δυνατότητα διάσωσης έως 400 ατόμων), αλλά σε περιπολικό, που βρίσκεται πιο μακριά, στην Κρήτη, παρά το γεγονός ότι οι αρχές γνωρίζουν ήδη για 7 λιποθυμίες στο σκάφος.
• 17:48: Το ΕΚΣΕΔ ειδοποιεί δύο κοντινά δεξαμενόπλοια, το Lucky Sailor και το Faithful Warrior, ζητώντας τους να προσεγγίσουν το μεταναστευτικό σκάφος για εκτίμηση της κατάστασης και παροχή τροφίμων, νερού και καυσίμων.

Από αυτό το σημείο και μετά, αρχίζουν οι αντιφατικές δηλώσεις από το ελληνικό λιμενικό, το οποίο ισχυρίζεται ότι οι επιβαίνοντες «δεν ήθελαν να σωθούν» – μια αφήγηση που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την αρχή της διάσωσης ανθρώπων που κινδυνεύουν στη θάλασσα.

• 18:50: Υπάρχει καταγεγραμμένο ηχητικό μεταξύ αξιωματικού του ελληνικού λιμενικού (χωρίς βέβαια ο ίδιος να το γνωρίζει) και του καπετάνιου στο αλιευτικό σκάφος Αντριάνα. Ο λιμενικός του λέει: «Τo πλοίο πλησιάζει σε εσάς για να σας δώσει καύσιμο, νερό και τροφή. Και σε μια ώρα στένουμε δεύτερο πλοίο, εντάξει; Πες στον καπετάνιο του μεγάλου κόκκινου πλοίου “δεν θέλουμε να πάμε στην Ελλάδα”, εντάξει;».
  • Εν τω μεταξύ, εκείνη την ώρα, άνθρωποι πάνω στο πλοίο είχαν ήδη πεθάνει από τη δίψα και τις κακουχίες. Για να κατανοήσουμε την απελπιστική κατάσταση, οι μετανάστες έδεναν δοχεία με τα κορδόνια των παπουτσιών τους για να πάρουν νερό από τη θάλασσα και να πιουν. Είχαν ξεμείνει από νερό, καθώς το ταξίδι προς την Ιταλία διαρκεί περίπου 2-3 ημέρες και εκείνοι (για να μην είναι υπέρβαρο το πλοιάριο) είχαν μόνο 1 λίτρο νερό ο καθένας, αφού βρισκόταν ήδη στην 3η – 4η μέρα του ταξιδιού, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι το πλοιάριο είχε χάσει τον δρόμο του.
• 19:15: Το “Lucky Sailor” (το κόκκινο πλοίο) τροφοδοτεί με εφόδια και καύσιμα το πλοιάριο Αντριάνα.
• 19:35: Η Frontex ρωτάει το ελληνικό λιμενικό αν θέλει να στείλει ελικόπτερο, αλλά δεν λαμβάνει απάντηση.
• 20:10: Το ελληνικό λιμενικό ρωτάει (τι σύμπτωση!) τον καπετάνιο του “Lucky Sailor” αν οι επιβαίνοντες του “Adriana” θέλουν να πάνε στην Ελλάδα ή στην Ιταλία. Όταν του επιβεβαιώνει ότι θέλουν να πάνε Ιταλία, του ζητά να το γράψει αυτό στο βιβλίο συμβάντων της γέφυρας. Δηλαδή, ο αξιωματικός του Λιμενικού στις 18:50 φέρεται να υπαγορεύει στον καπετάνιο του Adriana να πει στο δεξαμενόπλοιο Lucky Sailor πως δεν θέλει να πάει στην Ελλάδα. Στη συνέχεια, ο καπετάνιος του δεξαμενόπλοιου, λέει στον αξιωματικό του Ενιαίου Κέντρου Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης πως άκουσε από το αλιευτικό αυτό ακριβώς που φέρεται να υπαγόρευσε νωρίτερα. Αμέσως ο αξιωματικός επιμένει να καταγραφεί στο βιβλίο συμβάντων του πλοίου πως ακούστηκε ότι θέλουν να πάνε στην Ιταλία. Στα παραπάνω, πρέπει να προσμετρηθεί το γεγονός πως το Λιμενικό, ενώ έχει καταγράψει τις επικοινωνίες του ΕΚΣΕΔ με τα παραπλέοντα πλοία, δεν έχει καταγράψει τις συνομιλίες με το Adriana και το μόνο που ακούγεται είναι μέρος αυτής της συνομιλίας που έχει καταγραφεί χωρίς να το αντιληφθεί ο αξιωματικός που μιλάει με το Adriana.
• 21:00: Άλλο πλοίο, το Faithful Warrior, πλησιάζει το πλοιάριο για να το τροφοδοτήσει με νερό και φαγητό. Εκείνη την ώρα, ο καπετάνιος του ενημερώνει το ΕΚΣΕΔ ότι το σκάφος που βρίσκεται σε κίνδυνο κουνιέται επικίνδυνα από τη μία πλευρά στην άλλη. Ένα βίντεο που καταγράφηκε από το πλήρωμα του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος (ΕΛ.Σ.), το οποίο δείχνει το μεταναστευτικό σκάφος δίπλα στο Faithful Warrior, το επιβεβαιώνει αυτό. Λίγα λεπτά αργότερα, σύμφωνα με τα αρχεία καταγραφής του Faithful Warrior, το σκάφος τους διατάσσεται να απομακρυνθεί και το σκάφος του ΕΛ.Σ. φτάνει στο σημείο.
• 23:45 (13ης Ιουνίου): Σύμφωνα με το ημερολόγιο του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος (ΕΛ.Σ.), το ΠΠΛΣ 920 προσεγγίζει το μεταναστευτικό σκάφος και επικοινωνεί με τους επιβάτες, οι οποίοι δηλώνουν ότι θέλουν να συνεχίσουν την πορεία τους προς την Ιταλία. Τότε είναι η πρώτη φορά που το πλοιάριο αρχίζει πραγματικά να κινείται δυτικά προς την Ιταλία. Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του Λιμενικού Σώματος ότι το μεταναστευτικό σκάφος κινήθηκε με δική του πρωτοβουλία, επιζώντες έχουν έκτοτε καταθέσει ότι το Λιμενικό Σώμα τους έδωσε εντολή να ακολουθήσουν το σκάφος τους προς τα ιταλικά ύδατα. Παράλληλα, το λιμενικό δίνει εντολή στο Faithful Warrior να απομακρυνθεί. Δηλαδή, ένα σκάφος βρίσκεται σε κίνδυνο και το ελληνικό λιμενικό, αντί να διατάξει, έστω και σε αυτό το σημείο, την έναρξη διάσωσης, διώχνει το πλοίο το οποίο θα μπορούσε να περισυλλέξει τους ανθρώπους!
• 01:40 (14ης Ιουνίου): Σύμφωνα με το ημερολόγιο του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος (ΕΛ.Σ.), η μηχανή του μεταναστευτικού σκάφους σταματά. Επιζώντες επιβεβαιώνουν ότι η μηχανή σταμάτησε λίγα λεπτά πριν βυθιστεί το σκάφος.
• 02:06: Το σκάφος του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος (ΕΛ.Σ.) καταγράφει στο ημερολόγιό του ότι το μεταναστευτικό σκάφος βυθίζεται, 250 μέτρα ανατολικά από την τοποθεσία όπου σταμάτησε η μηχανή.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες πολλών επιζώντων, το Λιμενικό Σώμα επιχείρησε να ρυμουλκήσει το μεταναστευτικό σκάφος δύο φορές. Η δεύτερη απόπειρα ρυμούλκησης προκάλεσε την ανατροπή του σκάφους. Αμέσως μετά την ανατροπή, το Λιμενικό Σώμα αποχώρησε από το σημείο για περίπου 20 με 30 λεπτά, προκαλώντας κύματα κατά την αναχώρησή του που συνέβαλαν περαιτέρω στη βύθιση του σκάφους. Στη συνέχεια, και αφότου είχαν ήδη πνιγεί οι μισοί από αυτούς που είχαν πέσει στη θάλασσα, το Λιμενικό Σώμα επέστρεψε για να ξεκινήσει την επιχείρηση διάσωσης και τότε μόνο κάλεσε και τα περιπλέοντα πλοία να βοηθήσουν!

Νομικές Εξελίξεις και Αποκαλύψεις Ευθυνών

Αυτά είναι τα δεδομένα και η ακριβής περιγραφή των γεγονότων που οδήγησαν σε αυτό το ναυάγιο. 104 άνθρωποι διασώθηκαν, ενώ βρέθηκαν και 82 σοροί. Αμέσως μετά τη διάσωση των ναυαγών, αυτοί κλήθηκαν να δώσουν κατάθεση. Μπορούμε μόνο να φανταστούμε την κατάσταση αυτών των ανθρώπων, βρεγμένων και τραυματισμένων ψυχικά, να καταθέτουν σε αυτούς που, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, συνέβαλαν στην τραγωδία. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι κανένα έγγραφο, ούτε καν αυτά που τους ενημέρωναν για τα δικαιώματά τους ή απαιτούσαν την υπογραφή τους, δεν είχε μεταφραστεί στις γλώσσες τους, ενώ οι λίγοι διερμηνείς που υπήρχαν δεν ήταν πιστοποιημένοι – μια πάγια πρακτική. Η επικοινωνία με δικηγόρους ήταν επίσης εξαιρετικά δύσκολη και περιορισμένη.

Τότε, λοιπόν, και μέσα σε αυτές τις συνθήκες, 9 άνθρωποι κατηγορήθηκαν για διακίνηση, ως υπεύθυνοι για το ναυάγιο λόγω της υπερφόρτωσης του πλοίου, αφήνοντας στο απυρόβλητο το ελληνικό λιμενικό που, όπως προέκυψε αργότερα από τις καταθέσεις των επιζώντων, τράβηξε απότομα το καράβι. Ήταν μια ξεκάθαρη προσπάθεια του ελληνικού κράτους να ρίξει το φταίξιμο σε μερικούς φτωχούς ανθρώπους για να απαλλαγεί από τις δικές του ευθύνες. Ωστόσο, οι κατηγορίες αποδείχθηκαν σαθρές, και τελικά το δικαστήριο έκρινε ότι είναι αναρμόδιο να τους δικάσει, καθώς το ναυάγιο συνέβη σε διεθνή ύδατα.

Έκτοτε, οι έρευνες και οι ποινικές διώξεις που βρίσκονται σε εξέλιξη επικεντρώνονται πλέον στις ευθύνες των ελληνικών αρχών και ειδικότερα του Λιμενικού Σώματος για τη διαχείριση του περιστατικού και το αν οι ενέργειές τους (ή οι παραλείψεις τους) συνέβαλαν στην τραγική κατάληξη.

Ειδικότερα, ασκήθηκαν ποινικές διώξεις σε 17 στελέχη του Λιμενικού Σώματος, συμπεριλαμβανομένου του τότε Αρχηγού του Λιμενικού. Αυτές οι διώξεις βασίστηκαν σε μια σειρά από στοιχεία και συμπεράσματα που προέκυψαν από διάφορες πηγές και έρευνες:

• Καταθέσεις Επιζώντων: Οι μαρτυρίες των επιζώντων του ναυαγίου αποτέλεσαν καθοριστικό στοιχείο. Πολλοί επιζώντες κατέθεσαν ότι:
  • Το αλιευτικό σκάφος ήταν ήδη σε κατάσταση κινδύνου και ζητούσαν βοήθεια, σε αντίθεση με την αρχική επίσημη θέση του Λιμενικού ότι οι επιβαίνοντες δήθεν δεν επιθυμούσαν διάσωση.
  • Το σκάφος του Λιμενικού (ΠΠΛΣ 920) προσπάθησε να ρυμουλκήσει το αλιευτικό σκάφος, κάτι που οδήγησε στην ανατροπή του.
  • Υπήρξε καθυστέρηση στην έναρξη της επιχείρησης διάσωσης μετά το ναυάγιο.
• Πόρισμα του Συνηγόρου του Πολίτη: Το πόρισμα της ανεξάρτητης αρχής του Συνηγόρου του Πολίτη, που είναι αποτέλεσμα εκτενούς έρευνας, ήταν «καταπέλτης» για το Λιμενικό. Επισήμανε:
  • Σοβαρές παραλείψεις στα καθήκοντα έρευνας και διάσωσης εκ μέρους ανώτερων αξιωματικών του Λιμενικού.
  • Σαφείς ενδείξεις για τη στοιχειοθέτηση της θανατηφόρου έκθεσης και της έκθεσης σε κίνδυνο ζωής, υγείας και σωματικής ακεραιότητας, των επιβαινόντων.
  • Ερωτήματα σχετικά με τη διαχείριση και την καταγραφή των γεγονότων.
• Δημοσιογραφικές Έρευνες: Διεθνείς και ελληνικές δημοσιογραφικές κοινοπραξίες (όπως αυτές των Solomon, BBC Verify, The Guardian, ARD/NDR/Funk) διεξήγαγαν ανεξάρτητες έρευνες που αποκάλυψαν σημαντικά στοιχεία:
  • Βίντεο που φέρεται να καταγράφηκε από το σκάφος του Λιμενικού (ΠΠΛΣ 920), το οποίο δείχνει το αλιευτικό να κλίνει επικίνδυνα, επιβεβαιώνοντας τις μαρτυρίες για την κατάσταση κινδύνου.
  • Ηχητικά ντοκουμέντα και αρχεία καταγραφής από διάφορα πλοία και αρχές που έρχονται σε αντίθεση με την επίσημη αφήγηση του Λιμενικού.
  • Ανάλυση δεδομένων που δείχνουν την πορεία και τις κινήσεις των πλοίων, αμφισβητώντας τις αρχικές δηλώσεις των αρχών.
• Στοιχεία από την Εισαγγελική Έρευνα: Η Εισαγγελία του Ναυτοδικείου Πειραιά συγκέντρωσε και αξιολόγησε όλο αυτό το υλικό (μαρτυρικές καταθέσεις, έγγραφα, τεχνικές εκθέσεις, δημοσιογραφικά ευρήματα). Με βάση την αξιολόγηση αυτή, έκρινε ότι υπάρχουν αρκετές και σοβαρές ενδείξεις που θεμελιώνουν την πιθανότητα διάπραξης αδικημάτων από τα στελέχη του Λιμενικού.

Με βάση τα παραπάνω, ασκήθηκαν διώξεις για κακουργήματα, όπως:

• Πρόκληση ναυαγίου από το οποίο μπορούσε να προκύψει κίνδυνος για άνθρωπο και είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο μεγάλου αριθμού προσώπων.
• Επικίνδυνες παρεμβάσεις στη συγκοινωνία πλοίων, που διατάραξαν την ασφάλεια και προκάλεσαν θάνατο.
• Παράλειψη προσφοράς βοήθειας από κυβερνήτη πλοίου.
• Για το πλήρωμα του ΠΠΛΣ 920, οι κατηγορίες αφορούν απλή συνέργεια στις πράξεις του κυβερνήτη.

Η υπόθεση βρίσκεται πλέον στο στάδιο της κύριας ανάκρισης, όπου θα διερευνηθούν περαιτέρω τα στοιχεία και θα αποφασιστεί αν θα οδηγηθούν σε δίκη. Ωστόσο, είναι επιτακτική ανάγκη να δούμε τις ευθύνες, όχι μόνο του ελληνικού λιμενικού, αλλά και της ελληνικής κυβέρνησης, με την πολιτική των κλειστών συνόρων και των επαναπροωθήσεων, καθώς και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Σκοτεινή Όψη της Ευρωπαϊκής Μεταναστευτικής Πολιτικής

Γιατί η ΕΕ δεν επιτρέπει στους πρόσφυγες και τις προσφύγισσες να φτάνουν με νόμιμο τρόπο στην Ευρώπη; Από αυτή ακριβώς την απαγόρευση ξεκινάει ο ρατσισμός, ο διαχωρισμός των ανθρώπων σε «νόμιμους» και «παράνομους». Ενώ συχνά ακούγεται ότι φταίνε οι διακινητές, η αλήθεια είναι ότι το πρόβλημα αρχίζει από την απαγόρευση νόμιμης εισόδου των ανθρώπων αυτών. Αυτό διαχωρίζει τους ανθρώπους σε κατηγορίες, σε όσους επιτρέπεται να εισέλθουν και σε όσους απαγορεύεται. Είναι τραγελαφικό ότι σε μια εποχή που οι άνθρωποι ταξιδεύουν για αναψυχή, στους «άλλους» απαγορεύεται να ταξιδέψουν για να διεκδικήσουν ένα κομμάτι από την ευημερία της Ευρώπης, λες και όποιος αντιμετωπίζει προβλήματα επιβίωσης δεν θα έκανε τα πάντα για να μπορέσει να ζήσει μια αξιοπρεπή ζωή.

Η πολιτική των κλειστών συνόρων της ΕΕ είναι αυτή που ευθύνεται για τους ανθρώπους που πνίγονται στη Μεσόγειο ή πεθαίνουν στα σύνορα από νάρκες, πυροβολισμούς ή κακοποίηση. Ιστορίες για συνοριοφύλακες που γδύνουν κυριολεκτικά τους μετανάστες, τους αρπάζουν τα υπάρχοντά τους και τους δέρνουν, είναι δυστυχώς συχνές.

32.130 νεκροί και αγνοούμενοι έχουν καταγραφεί από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης στα περάσματα της Ευρώπης από το 2014 ως τον Ιούνιο του 2025, ενώ τα καταγεγραμμένα νούμερα αποτελούν μόνο μια ελάχιστη εκτίμηση. Ο πραγματικός αριθμός των νεκρών είναι πιθανότατα πολύ υψηλότερος, καθώς πολλοί θάνατοι παραμένουν μη καταμετρημένοι και αγνοούμενοι. Μόνο για το 2025, μέχρι τις αρχές Ιουνίου, οι καταγεγραμμένοι νεκροί και αγνοούμενοι σε μεταναστευτικές διαδρομές προς την Ευρώπη είναι:

• Στη Μεσόγειο Θάλασσα: 652 νεκροί/αγνοούμενοι.
• Στις χερσαίες διαδρομές εντός Ευρώπης (π.χ. Βαλκάνια, κανάλι Μάγχης): 36 νεκροί/αγνοούμενοι.

Συμφωνίες της ΕΕ: Εκτοπισμός και Εξαγορά Συνειδήσεων

Το «Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο» που εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 10 Απριλίου 2024 προβλέπει, εκτός από αυστηρότερους ελέγχους στα σύνορα και ταχύτερες διαδικασίες ασύλου και επιστροφών, και τον εκτοπισμό των διαδικασιών ασύλου και των ίδιων των προσφύγων σε μακρινές χώρες. Πρόκειται για τόπους όπου δεν υπάρχουν εγγυήσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, εκεί που η ΕΕ και τα όργανά της δεν θα έχουν ευθύνες για την καταπάτηση των δικαιωμάτων, την καταρράκωση των διεθνών συμβάσεων προστασίας και την παραβίαση των κανονισμών υποδοχής και προστασίας των αιτούντων άσυλο.

Αυτή η πολιτική μεταφράζεται σε μια σειρά διμερών συμφωνιών με τρίτες χώρες:

• Η Ιταλία της Μελόνι έχει κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης από το 2023 και έχει συνάψει συμφωνία με την Αλβανία για την εγκατάσταση εκεί και τον εγκλεισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης – με πολλά εκατομμύρια όφελος για την εταιρεία που τα έχει αναλάβει – των μεταναστών που θα διασώζονται από το ιταλικό λιμενικό σε διεθνή ύδατα, για να εξεταστεί το αίτημά τους στο άσυλο. Ευτυχώς, αυτή η συμφωνία έχει παγώσει προς το παρόν καθώς τα ιταλικά δικαστήρια έκριναν προβληματικές τις διαδικασίες μεταφοράς, επικαλούμενα την ασφάλεια των χωρών προέλευσης των μετανατών και το ευρωπαϊκό δίκαιο, και παρέπεμψαν το θέμα στην ανώτατη ευρωπαϊκή δικαιοσύνη.
• Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Τυνησίας που υπογράφηκε τον Ιούλιο του 2023, με στόχο η Τυνησία να σταματάει τους μετανάστες από το να ξεκινούν το ταξίδι τους για την Ευρώπη, δηλαδή να «προστατεύει» τα σύνορα της Ευρώπης, με ό,τι κόστος μπορεί να έχει αυτό, με αντίτιμο ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Η συμφωνία αυτή συνδέθηκε άμεσα με τις απωθήσεις μεταναστών στην έρημο και τους θανάτους τους από δίψα και κακουχίες, γεγονός που προκάλεσε τόσες αντιδράσεις από τις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα να παγώσει εν μέρει και αυτή η συμφωνία.
• Επίσης, υπάρχει και η συμφωνία που υπογράφηκε με την Αίγυπτο με αντίτιμο 7 δισεκατομμύρια ευρώ, καθώς και με τη Μαυριτανία, το Λίβανο, το Μαρόκο, τη Λιβύη αλλά και χώρες της δυτικής Αφρικής όπως η Σενεγάλη και ο Νίγηρας. Και φυσικά, δεν πρέπει να ξεχνάμε τη συμφωνία που υπογράφηκε το 2016 με την Τουρκία, η οποία έχει ως στόχο να μην επιτρέπει την έξοδο των μεταναστών από εκεί και την άφιξή τους στην Ελλάδα.

Γιατί η Ευρώπη επιλέγει αυτή την πολιτική; Ο Στόχος: Μετανάστες-Σκλάβοι, Όχι Άνθρωποι με Δικαιώματα

Όλες αυτές οι συμφωνίες, το Σύμφωνο Μετανάστευσης και η πολιτική των κλειστών συνόρων, δεν είναι τυχαίες ή αναποτελεσματικές – τουλάχιστον όχι από την οπτική γωνία της ΕΕ και των κυβερνήσεων. Αντιθέτως, έχουν έναν σαφή, υπολογισμένο και κυνικό στόχο: να μετατρέψουν τους μετανάστες από ανθρώπους με δικαιώματα σε εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα, σε σύγχρονους σκλάβους.

Η Ευρώπη, αντιμέτωπη με τη γήρανση του πληθυσμού, τη μείωση της εργατικής δύναμης σε συγκεκριμένους τομείς (π.χ. αγροτική παραγωγή, κατασκευές, υπηρεσίες) και ταυτόχρονα την ανάγκη για εργατικά χέρια, επιδιώκει να ελέγχει πλήρως τις μεταναστευτικές ροές. Δεν επιθυμεί μετανάστες που φτάνουν μόνοι τους, επικαλούνται το διεθνές δίκαιο και μπορούν να διεκδικήσουν άσυλο, κοινωνικά δικαιώματα και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας.

Αντιθέτως, η πολιτική που εφαρμόζεται έχει ως στόχο την “εισαγωγή” εργατικού δυναμικού με τους δικούς της όρους, μέσω διμερών συμφωνιών με τρίτες χώρες. Με αυτόν τον τρόπο:

• Οι μετανάστες θα φτάνουν ως “φιλοξενούμενοι εργάτες” με περιορισμένα δικαιώματα, δέσμιοι της άδειας παραμονής και εργασίας τους, εξαρτώμενοι από τον εργοδότη τους και ευάλωτοι σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης. Η νομική τους θέση θα είναι ασταθής, κάνοντάς τους εύκολους στόχους για απειλές και καταπίεση, χωρίς τη δυνατότητα να αντισταθούν ή να ζητήσουν προστασία.
• Θα είναι εύκολα εκμεταλλεύσιμοι και διαχειρίσιμοι, καθώς η απειλή της απέλασης θα κρέμεται διαρκώς πάνω από το κεφάλι τους, αποτρέποντας κάθε διεκδίκηση ή αντίδραση σε άθλιες συνθήκες εργασίας, χαμηλούς μισθούς, ή ακόμα και σωματική και ψυχολογική κακοποίηση. Αυτό τους καθιστά ένα υπάκουο και φθηνό εργατικό δυναμικό που μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της αγοράς εργασίας χωρίς να επιβαρύνει τα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας ή να προκαλέσει αυξήσεις μισθών.
• Θα αποτελούν έναν “εφεδρικό στρατό” εργασίας που θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να πιέσει προς τα κάτω τους μισθούς και τα εργασιακά δικαιώματα των ντόπιων εργαζομένων, ενισχύοντας έτσι την κερδοφορία του κεφαλαίου. Ο ανταγωνισμός για θέσεις εργασίας, σε συνδυασμό με την απελπισία των μεταναστών, οδηγεί σε μια καθοδική σπείρα όρων απασχόλησης για όλους.

Αυτή η πολιτική των κλειστών συνόρων, των απωθήσεων, των “εξωτερικευμένων” κέντρων και των συμφωνιών με αυταρχικά καθεστώτα, δεν έχει απλώς ως τραγικό αποτέλεσμα τους θανάτους στη θάλασσα και στα σύνορα. Έχει και έναν πιο βαθύ, συστημικό στόχο: να τρομοκρατήσει όσους τολμούν να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή, να τους αποδυναμώσει ώστε να μην μπορούν να ζητήσουν άσυλο και δικαιώματα, και να τους αναγκάσει να δεχτούν οποιουσδήποτε όρους για να επιβιώσουν. Έτσι, δημιουργείται ένας στρατός φθηνών, αναλώσιμων εργατών χωρίς φωνή, ο οποίος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Είναι επιτακτική ανάγκη να αλλάξουν οι πολιτικές της Ευρώπης που δολοφονούν τους ανθρώπους στα σύνορα και τους αναγκάζουν να έρχονται μόνο μέσω διακρατικών συμφωνιών, στερούμενοι κάθε δικαίωμα. Και αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο μέσα από την κοινή πάλη ντόπιων και μεταναστών για αξιοπρεπέστερες συνθήκες ζωής σήμερα και για έναν πιο δίκαιο κόσμο αύριο, που δεν θα υπάρχει πια εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Η σύγχρονη γενοκτονία που συντελείται στη μαρτυρική Παλαιστίνη τους τελευταίους 20 μήνες από το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ έχει ξεσηκώσει ένα παγκόσμιο κίνημα συμπαράστασης και αλληλεγγύης. Περισσότεροι από 100.000 Παλαιστίνιοι νεκροί * και οι ζωντανοί αντιμέτωποι με το λιμό, η γη της Γάζας σχεδόν ολοκληρωτικά κατεστραμμένη, κατεδαφισμένα σπίτια, νοσοκομεία, υδραγωγεία, πόλεις ολόκληρες, φυλακισμένοι και βασανισμένοι αιχμάλωτοι μεταξύ των οποίων ανήλικα, γιατροί, δημοσιογράφοι και ηλικιωμένοι. Oι δυτικές κυβερνήσεις και η Αμερική σιωπούν και συναινούν μπροστά στα χειρότερα εγκλήματα πολέμου του Ισραηλινού στρατού και σε όλη αυτή την καταστροφή των Παλαιστινίων ενώ η πρόσφατη παντελώς μονομερή στρατιωτική επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν αποδεικνύει το ιμπεριαλιστικό θράσος των σιωνιστών και την συνενοχή της δύσης που παρακολουθεί ατάραχη, ενώ επιβεβαιώνει την επιτακτική ανάγκη του διεθνούς αντιπολεμικού κινήματος.
Όταν οι κυβερνήσεις συναινούν στη γενοκτονία ο λαός κάνει πράξη την έμπρακτη αλληλεγγύη και την μάχη για το δικαίωμα της ελευθερίας του Παλαιστινιακού λαού. Ακτιβιστές από όλο τον κόσμο λαμβάνουν μέρος σε μία προσπάθεια να φτάσει η ανθρωπιστική βοήθεια στην αποκλεισμένη, εδώ και 4 μήνες, Γάζα από θάλασσα, ξηρά και αέρα.
Οι 12 ακτιβιστές του Madleen πέτυχαν να στραφούν όλα τα μάτια του κόσμου πάνω τους, ωστόσο πλησιάζοντας στις ακτές της Γάζας συνελήφθησαν σε διεθνή ύδατα από τους Ισραηλινούς πειρατές, απελάθηκαν, φυλακίστηκαν και αντιστάθηκαν.
Από τη στεριά οργανώθηκε το καραβάνι Somoud, με ανθρώπους αλληλέγγυους από χώρες της Αφρικής – την Τυνησία, το Μαρόκο, την Αλγερία – που κατευθύνεται προς στα σύνορα της Αιγύπτου με τη Γάζα. Η αποστολή March to Gaza, αποτελείται από 2500 αλληλέγγυους από όλη την Ευρώπη και την Τουρκία που έχουν φτάσει ήδη στο Κάιρο, ενώ 205 άτομα αποτελούν την ελληνική αποστολή. Άλλοι απελάθηκαν στις χώρες τους αλλά όσοι κατάφεραν να παραμείνουν μετά από κράτηση πολλών ωρών, θα προσπαθήσουν να πεζοπορήσουν στην έρημο του Σινά ώστε να φτάσουν την Κυριακή στη Ράφα, όπου θα ενωθούν με το καραβάνι Somoud, διεκδικώντας να σπάσει ο αποκλεισμός και να ανοίξει η ανθρωπιστική δίοδος προς τη Γάζα, ώστε να σταματήσει η δρομολογημένη εξόντωση των Παλαιστινίων μέσω της πείνας.
Οι Παλαιστίνιοι δεν είναι μόνοι τους.
Οι αλληλέγγυοι που επιδιώκουν να φτάσουν στα σύνορα της Ράφα επίσης δεν είναι μόνοι τους. Είμαστε όλοι μαζί. Την Κυριακή 15 Ιουνίου, παγκόσμια μέρα δράσης έναντι στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, καλούμε στις 7.00 μ.μ. στο Σύνταγμα για να ενώσουμε τις φωνές μας, όσο οι σύντροφοι μας πλησιάζουν στα σύνορα της μεγαλύτερης φυλακής του κόσμου.

Kίνηση “Απελάστε τον Ρατσισμό”

*σύμφωνα με το https://www.presstv.ir

Όλοι, όλες και όλα το Σάββατο 14 Ιούνη στο Σύνταγμα στις 7 μ.μ.

Το Pride δεν είναι πάρτι. Είναι πορεία. Είναι ιστορική μνήμη, ταξική πάλη, έμφυλη διεκδίκηση. Δεν ξεκίνησε από εταιρικά λογότυπα και κρασιά με ουράνιο τόξο, αλλά από πέτρες και δακρυγόνα. Από μαύρες τρανς γυναίκες που είπαν “ως εδώ” στην αστυνομική βία. Από φτωχά κουήρ σώματα που αρνήθηκαν να συνεχίσουν να ζουν κυνηγημένα.

Τον Ιούνιο του 1969, στο Stonewall Inn της Νέας Υόρκης, ξεκίνησε αυτό που σήμερα τιμάμε. Εκεί όπου η Marsha P. Johnson, η Sylvia Rivera, και μια κοινότητα από drag queens, άστεγους νέους, λεσβίες και γκέι εργαζόμενους έγραψαν ιστορία. Όχι από θέση προνομίου, αλλά από τα υπόγεια της κοινωνίας. Από τη βία, τον αποκλεισμό, την περιθωριοποίηση. Όπως και σήμερα.

Αυτή η εξέγερση δεν ήταν η αρχή της ΛΟΑΤΚΙ+ ιστορίας – ήταν η συνέχεια αιώνων διώξεων:
➤ Από τα βασανιστήρια και τις εκτελέσεις “σοδομιτών” στην Ευρώπη του Μεσαίωνα.
➤ Από το Άρθρο 175 της ναζιστικής Γερμανίας που οδήγησε χιλιάδες ομοφυλόφιλους στα στρατόπεδα.
➤ Από την αδιαφορία των κρατών, την εγκατάλειψη από τις οικογένειες, τον εξευτελισμό στα ΜΜΕ.

Στην Ελλάδα, η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα συνεχίζει να βιώνει ακραίες μορφές θεσμικής και κοινωνικής βίας:
Ο Ζακ Κωστόπουλος λιντσαρίστηκε μέρα-μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας.
Η Έλενα Ράικου, τρανς γυναίκα, βρέθηκε νεκρή το 2012 – και η υπόθεση μπήκε στο αρχείο.
Η Βάνα, δολοφονημένη το 2005 στη Θεσσαλονίκη, έμεινε απλώς “μία ακόμα τρανς” για τα μέσα.
Δεκάδες αυτοχειρίες τρανς, κουήρ και λεσβιών νέων. Όχι από “προσωπικά αδιέξοδα” – αλλά από τη βαρβαρότητα της κανονικότητας, του χλευασμού, της αποβολής, της ερημιάς.

Και όσοι/ες επιβιώνουν; Επιβιώνουν μέσα σε ένα καθεστώς επισφαλούς εργασίας. Με “συνεργασίες” αντί για συμβάσεις. Με freelance χωρίς ασφάλιση. Με “ευέλικτα ωράρια” που σημαίνουν εργασία χωρίς ζωή. Με απολύσεις όταν κάνουν coming out. Με σχολεία που τους διώχνουν. Με γιατρούς που τους αποκαλούν “ακατάτακτους”. Με νόμους που υπάρχουν μόνο στα χαρτιά.

Ναι, έγιναν βήματα. Το σύμφωνο συμβίωσης. Η αναγνώριση ταυτότητας φύλου. Ο πολιτικός γάμος. Αλλά:
Τι αξίζει ένας γάμος, όταν δεν έχεις σπίτι;
Τι αξίζει η “ορατότητα”, όταν οδηγεί στην απόλυση;
Τι σημαίνει πρόοδος, όταν είσαι “συνεργάτης/ρια” σε μόνιμο καθεστώς φόβου και εκμετάλλευσης;

Το Pride είναι μνήμη όσων χάθηκαν. Και είναι φωνή για όσους ζουν – με δυσκολία, με πόνο, αλλά και με αξιοπρέπεια.

Καλούμε όλες, όλους και όλα:

Να διαδηλώσουμε. Να φωνάξουμε. Να μην αφήσουμε κανένα ουράνιο τόξο να γίνει διαφήμιση χωρίς περιεχόμενο. Να κρατήσουμε το Pride εκεί που ανήκει: στον δρόμο, στην πάλη, στο πεζοδρόμιο της αντίστασης.

Athens Pride 2025 – Ερχόμαστε με τα σώματά μας. Με την ιστορία μας. Με τους νεκρούς μας. Με τις ελπίδες μας.

Για κάθε τρανς γυναίκα που δεν έχει δουλειά.
Για κάθε λεσβία που απορρίφθηκε από την οικογένειά της.
Για κάθε κουήρ παιδί που μεγαλώνει με φόβο.
Για κάθε “συνεργάτη/ρια” που είναι εργάτης/ρια χωρίς δικαιώματα.

Δεν ξεχνάμε, δεν συγχωρούμε, δεν σιωπούμε.
Καμία μόνη, κανένας μόνος, κανένα μόνο.

Δεν ζητάμε αποδοχή. Δεν παλεύουμε για “ορατότητα”.
Παλεύουμε για ζωή χωρίς φόβο, χωρίς επιτήρηση.
Η ύπαρξή μας , ως κουήρ, ως γυναίκες, ως τρανς, ως φτωχά και ετανάστες-ριες είναι πολιτική.
Και απέναντί της στέκεται ένα σύστημα που μας θέλει υπάκουα, σιωπηλας, “κανονικα”

Το Pride δεν είναι «γιορτή». Είναι μνήμη, είναι πάλη, είναι δρόμος.

Διεκδικούμε:

Να μην μας σκοτώνουν και να μην μας κάνουν να σκοτωνόμαστε σιγά-σιγά.
Ελεύθερες, ασφαλείς εκτρώσεις, πρόσβαση στην υγεία χωρίς παθολογικοποίηση των ταυτοτήτων μας.
Δημόσια φροντίδα και υποστήριξη για τρανς και μη δυαδικά άτομα – χωρίς ταπεινωτικά φίλτρα και ιατρικούς ελέγχους.
Συμπερίληψη της ΛΟΑΤΚΙΑ+ και φεμινιστικής ιστορίας στην εκπαίδευση.
Ελευθερία να αγαπάμε, να ζούμε και να συνυπάρχουμε.

Το Ισραήλ θέλει να πουλήσει εικόνα “σύγχρονου” κράτους, φιλικού προς τα ΛΟΑΤΚΙΑ+.
Την ίδια ώρα βομβαρδίζει τη Γάζα, ξεριζώνει οικογένειες, εξαφανίζει ζωές, αφήνει τα παιδιά να λιμοκτονήσουν.
Δεν ξεχνάμε ότι το pink-washing δεν είναι αποδοχή, είναι προπαγάνδα πάνω σε αίμα.

Είμαστε με τους Παλαιστίνιους.
Με τους κατατρεγμένους, όχι με τους καταπιεστές.
Με κάθε φωνή που έμαθε να φωνάζει επειδή της είπαν να σωπάσει.

Kίνηση “Απελάστε τον Ρατσισμό”

Η Πορεία προς τη Γάζα (March to Gaza) είναι μια διεθνής πρωτοβουλία αλληλεγγύης του μαζικού κινήματος για την ελευθερία της Παλαιστίνης στην οποία συμμετέχουν ακτιβιστές από όλο τον κόσμο με έναν κεντρικό στόχο: να σπάσει τον απάνθρωπο αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας και να προσφέρει άμεσα αναγκαία ανθρωπιστική βοήθεια στον παλαιστινιακό λαό. Ο αποκλεισμός αυτός, που έχει επιβάλλει το κράτος του Ισραήλ, έχει μετατρέψει τη Γάζα σε μια απέραντη ανοιχτή φυλακή, με τις συνθήκες διαβίωσης να είναι τραγικές και τις βασικές ανάγκες, όπως το νερό, την τροφή, τα φάρμακα και την ηλεκτρική ενέργεια, να λιγοστεύουν δραματικά, ειδικά μετά τις πρόσφατες στρατιωτικές επιχειρήσεις. Πέρα από την παροχή βοήθειας, η Πορεία προς τη Γάζα έχει και έναν σαφή πολιτικό στόχο: να αναδείξει διεθνώς την κατάσταση στη Γάζα, να καταγγείλει την ισραηλινή κατοχή και τον αποκλεισμό και να ασκήσει πίεση στις κυβερνήσεις παγκοσμίως, οι οποίες συναινούν στη σύγχρονη αυτή γενοκτονία τους τελευταίους 20 μήνες, ώστε να λάβουν άμεσα μέτρα για τον τερματισμό της ανθρωπιστικής κρίσης και την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού. Συμβολίζει την αγανάκτηση και την αλληλεγγύη εκατομμυρίων ανθρώπων που αρνούνται να μείνουν σιωπηλοί μπροστά σε μια συνεχιζόμενη αδικία.

Ως Κίνηση «Απελάστε τον Ρατσισμό» στηρίζουμε την Πορεία στη Γάζα με μέλη της ΚΑΡ που συμμετέχουν στην αποστολή.

Για να αναδείξουμε κι εμείς από τη δική μας πλευρά τη γενοκτονία που συμβαίνει αυτή τη στιγμή Για να βοηθήσουμε να σπάσει ο αποκλεισμός

Για να αναδείξουμε την συνενοχή των ΗΠΑ και της ΕΕ Για να ενισχύσουμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη

Η πάλη για την Παλαιστίνη αυτή τη στιγμή είναι πάλη για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η ιστορία έχει μια σωστή πλευρά!

Με την Παλαιστίνη ως τη λευτεριά!

Η βίαιη κατάληψη του ιστιοφόρου “Madleen” και η απαγωγή των ακτιβιστών του από τις ισραηλινές δυνάμεις συνιστά μια απαράδεκτη πράξη κρατικής τρομοκρατίας, βαθιά ριζωμένη στην ιμπεριαλιστική λογική του σιωνιστικού κράτους. Το γεγονός αυτό ασφαλώς δεν είναι μεμονωμένο, αλλά αποτελεί μία ακόμη εκδήλωση της συστηματικής καταπάτησης του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το Ισραήλ, με την απροκάλυπτη υποστήριξη των ΗΠΑ και την εγκληματική ανοχή/συνενοχή της ΕΕ και της Ελλάδας.

Η επίθεση αυτή σε διεθνή ύδατα, ενάντια σε ένα άοπλο σκάφος που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απλώς ως παραβίαση της νομιμότητας. Είναι μια ωμή επίδειξη δύναμης και μια προσπάθεια φίμωσης κάθε φωνής αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό.

Το πλοιάριο αυτό έδειξε ότι ο αγώνας για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης δεν είναι μόνο υπόθεση των Παλαιστινίων, αλλά αφορά καθέναν/ καθεμία από μας που θέλει να λέγεται “άνθρωπος” σε όλο τον κόσμο. Η αντίδραση του Ισραήλ, με την κινητοποίηση υπερσύγχρονων στρατιωτικών μέσων εναντίον άοπλων ανθρώπων, αποκαλύπτει τον πανικό ενός καθεστώτος που φοβάται την αλήθεια και τη δύναμη της διεθνούς αλληλεγγύης.

Για μας η απαγωγή των ακτιβιστών του “Madleen” πρέπει να αντιμετωπιστεί ως πρόκληση για την κλιμάκωση του αντιπολεμικού κινήματος. Χρειάζεται ακόμη περισσότερο η διεύρυνση του μαζικού, διεθνιστικού κινήματος που θα απαιτήσει την άμεση παύση της γενοκτονίας στη Γάζα, τον τερματισμό της κατοχής, την επιστροφή των προσφύγων και την εγκαθίδρυση ενός ενιαίου, κοσμικού, δημοκρατικού παλαιστινιακού κράτους, όπου Άραβες και Εβραίοι θα ζουν επί ίσοις όροις.

Η απαγωγή του “Madleen” υπενθυμίζει ότι η ελευθερία και η δικαιοσύνη δεν χαρίζονται, αλλά κερδίζονται μέσα από τον σκληρό, οργανωμένο αγώνα.

Τώρα περισσότερο από ποτέ, πρέπει να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι ώστε η “Πορεία προς τη Γάζα”, στην οποία συμμετέχουν και μέλη της Κίνησης “Απελάστε τον Ρατσισμό” να σπάσει την πολιορκία, ενισχύοντας την διεθνή αλληλεγγύη και πιέζοντας για τον τερματισμό αυτής της απάνθρωπης κατάστασης.

Όλοι και όλες σήμερα στις 6.30 μ.μ. στο μετρό Πανόρμου. Θα ακολουθήσει πορεία στην ισραηλινή πρεσβεία.

Κίνηση “Απελάστε τον Ρατσισμό”

Πηγή: kar.org.gr

Η πολιτική οργάνωση “Κόκκινο Νήμα” στηρίζουμε και συμμετέχουμε στην ελληνική αποστολή που θα συναντήσει χιλιάδες ακτιβιστές και ακτιβίστριες από 32 χώρες και 5 ηπείρους στις 12 Ιουνίου, οι οποίοι ετοιμάζονται να βαδίσουν από την Αίγυπτο, την χερσόνησο του Σινά, προς τη Γάζα. Με σύνθημα Πορεία προς τη Γάζα – πορεία προς την ανθρωπιά, η «Global March to Gaza» («Διεθνής Πορεία για τη Γάζα») θα ξεκινήσει από την πόλη Άλ Άρις στην Αίγυπτο και θα  φτάσει στις 15 Ιουνίου στο πέρασμα της Ράφα, το οποίο παραμένει κλειστό από τις 2 Μαρτίου από τον ισραηλινό στρατό. Ο αποκλεισμός αυτός μπλοκάρει την ανθρωπιστική βοήθεια προς τον παλαιστινιακό θύλακα, με το Ισραήλ να τον χρησιμοποιεί ως ένα ακόμα όπλο κατά του παλαιστινιακού λαού. Εκεί η αποστολή θα απαιτήσει την είσοδο της ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα, η οποία βρίσκεται εγκλωβισμένη στην αιγυπτιακή πλευρά για περίπου τρεις μήνες.

Η σφαγή στη Γάζα συνεχίζεται – Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

Σε συνδυασµό µε τον ατελείωτο κατάλογο των συνεχιζόµενων θηριωδιών και των εγκληµάτων πολέµου του Ισραήλ στη Γάζα, δεν υπάρχει καµιά αµφιβολία ότι η στόχευση δεν είναι η επιστροφή των αιχµαλώτων που κρατάει η Χαµάς, αλλά η εξάλειψη των Παλαιστινίων από τη Γάζα, η γενοκτονία. Όµως αυτή η τεράστια πολεµική µηχανή του κράτους – δολοφόνου απέχει πολύ από το να έχει συντρίψει την Παλαιστινιακή αντίσταση, παρά την τεράστια οικονοµική και στρατιωτική βοήθεια από τις ΗΠΑ. Και είναι αυτή η πρωτόγνωρη αντίσταση, ενός κατατρεγµένου λαού που αρνείται την υποταγή, η οποία καταφέρνει µια σειρά από πολιτικές επιτυχίες και κρατάει άσβεστο το διεθνές κίνηµα αλληλεγγύης, που έχει αρχίζει να θυµίζει αντιπολεµικό κίνηµα άλλων εποχών.

Το διεθνές κίνηµα αλληλεγγύης, οι φοιτητικές καταλήψεις Πανεπιστηµίων σε όλο τον κόσµο οι φωνές καλλιτεχνών και διανοουµένων, δείχνουν ότι η υποστήριξη στον παλαιστινιακό λαό αυξάνεται, παρά την απροσχηµάτιστα βίαιη καταστολή και την προσπάθεια να επιβληθεί απόλυτη σιωπή.

Μόνο το κίνηµα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό και η υπεράσπιση του δίκαιου αγώνα τους – ενάντια στη δυτική προπαγάνδα –  µπορούν να βάλουν φραγµό τόσο στα σχέδια πολέµου, όσο και στις επιδιώξεις των σιωνιστών για εξαφάνιση αυτού του ηρωικού λαού.  Είναι αυτή η διεθνής αλληλεγγύη που αποτελεί το απαραίτητο εφόδιο για την αντίσταση των Παλαιστινίων, αλλά και η µόνη που µπορεί να πυροδοτήσει ένα µεγάλο ξέσπασµα αγώνων στον αραβικό κόσµο, το µόνο ικανό να ανατρέψει τους σχεδιασµούς των ιµπεριαλιστών και των προδοτικών αραβικών καθεστώτων. Η λύση βρίσκεται στην ανάπτυξη των κινημάτων – ενάντια και σε κυβερνήσεις, όπως η ελληνική, που συµµετέχει και στηρίζει την σφαγή στη Γάζα – που διεκδικούν Λευτεριά στην Παλαιστίνη και να σταµατήσει η γενοκτονία. Η ανατρεπτική αριστερά πρέπει να µείνει σταθερή στις αντιπολεµικές παραδόσεις, στους ιστορικούς αγωνιστικούς δεσµούς µε τους Παλαιστινίους, να ενδυναµώσει τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης, αλλά και να καταγγείλει ως συνένοχους για το έγκληµα στη Γάζα όσους δεν αντιδρούν. Η ελληνική κυβέρνηση έχει εγκληματικές ευθύνες για την στήριξη της προς το Ισραήλ, την διοργάνωση κοινών στρατιωτικών ασκήσεων και τις εμπορικές ανταλλαγές με κυρίαρχες αυτές των πολεμικών υλικών και εξοπλισμών.

Η πολιτική οργάνωση “Κόκκινο Νήμα” στηρίζει το κάλεσμα της Ένωσης Ανεξάρτητων Εργατικών Επιτροπών της Παλαιστίνης για την Πορεία προς την Γάζα και θα συμμετέχει με μέλη της στην αποστολή.
Η δηµιουργία ενός ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους είναι δίκαιη και αναγκαία προϋπόθεση για τον τερµατισµό ενός από τα πιο µακρόχρονα και αιµατηρά κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας. Ο αγώνας συνεχίζεται όσο ο παλαιστινιακός λαός στερείται πατρίδας, δικαιωµάτων και αξιοπρέπειας. Ο αγώνας των Παλαιστινίων είναι αγώνας όλων µας.