του Γιώργου Διαμάντη

Πριν λίγο καιρό ανακοινώθηκαν από τον υπουργό παιδείας τα μέτρα της κυβέρνησης για την ενδοσχολική βία και το bullying. Τα φιλικά στην κυβέρνηση ΜΜΕ, έσπευσαν να τα χαρακτηρίσουν ως την πρώτη σοβαρή προσπάθεια για την αντιμετώπιση του μεγάλου κοινωνικού προβλήματος της νεανικής παραβατικότητας, ενώ από τα κόμματα της αντιπολίτευσης υπήρξαν μάλλον χαλαρές αντιδράσεις, που εστιάζουν κυρίως στο ότι τα μέτρα δεν αντιμετωπίζουν τις αιτίες του προβλήματος, ενώ δεν προηγήθηκε και διάλογος ανάμεσα στα κόμματα.

Συνοπτικά τα μέτρα προβλέπουν: Την ίδρυση ηλεκτρονικής πλατφόρμας για την 

υποβολή καταγγελιών για περιστατικά σχολικής βίας από μαθητές και γονείς, την ίδρυση πλατφόρμας για την καταγραφή των απουσιών των μαθητών ώστε να 

ενημερώνονται άμεσα οι γονείς, τον περιορισμό της δυνατότητας των γονιών να 

δικαιολογούν τις απουσίες των παιδιών τους αφού πλέον απαιτείται ιατρική 

γνωμάτευση για πάνω από δύο ημέρες απουσιών, την επιστροφή της 5ήμερης 

αποβολής από τη 2ήμερη που ίσχυε ως τώρα, την δυνατότητα του συλλόγου 

διδασκόντων να αποφασίζει την αλλαγή τμήματος σε μαθητές που εμπλέκονται σε 

περιστατικά σχολικής βίας, την πλήρη απαγόρευση της χρήσης κινητών στον χώρο του σχολείου, την άμεση αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος των μαθητών που αναπαράγουν  στο διαδίκτυο ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα συμμαθητών τους και την επιβάρυνση της οικογένειας για την αποκατάσταση τυχόν ζημιών που προκάλεσε ο μαθητής στο χώρο του σχολείου. Όλα αυτά περιέχονται στον κανονισμό λειτουργίας του σχολείου που ορίζει με σαφήνεια τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται, καθώς και τις ποινές που επισύρει η παράβαση κάθε κανόνα. Μάλιστα, όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, η άρνηση των γονιών να υπογράψουν την αποδοχή αυτού του εσωτερικού κανονισμού συνεπάγεται την απαράδεκτη – και βέβαια αντισυνταγματική – ποινή της στέρησης 

εκπαίδευσης στα παιδιά.

Μια άθλια κυβέρνηση που κινείται με βάση το δόγμα «νόμος και τάξη»

Το πρώτο πράγμα που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς βλέποντας όλα τα παραπάνω είναι ότι δε θα μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι καλύτερο την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ιδιαίτερα όταν βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο και αυτή έχει ως κύριο στόχο την ικανοποίηση του συντηρητικού της ακροατηρίου, ώστε να αλιεύσει ψήφους από τα δεξιά της.

Σε αυτή της την προσπάθεια η κυβέρνηση χρησιμοποίησε, ως συνήθως, τα ΜΜΕ, τα οποία διόγκωσαν ένα πράγματι υπαρκτό πρόβλημα, ενσπείροντας τον πανικό στην 

κοινωνία. Έτσι, αντί να συζητάμε για τα προβλήματα της νεολαίας, βλέπουμε ως 

πρόβλημα την ίδια τη νεολαία. Σε μια κοινωνία ακραία ταξική, ρημαγμένη από την 

οικονομική κρίση, τα μνημόνια, τη φτώχεια, την ανεργία, την εντατικοποίηση της εργασίας και την κατάρρευση των δομών της ψυχικής υγείας και με ένα εκπαιδευτικό σύστημα υποχρηματοδοτούμενο, και υποστελεχωμένο, με ανεπαρκείς υποδομές και βασισμένο στην παπαγαλία και τη βαθμοθηρία, η κυβέρνηση το μόνο πρόβλημα που αισθάνεται την ανάγκη να αντιμετωπίσει είναι αυτό της σχολικής βίας, αντιμετωπίζοντας συνολικά τη νεολαία ως εχθρό και εν δυνάμει παραβατική.

Είναι αλήθεια ότι το πρόβλημα της σχολικής βίας και γενικά της νεανικής παραβατικότητας είναι υπαρκτό στην ελληνική κοινωνία. Ωστόσο σίγουρα δεν έχει διαστάσεις 

τέτοιες που να δικαιολογούν τη μαζική υστερία. Έρευνα του ΕΠΙΨΥ, διαπιστώνει ότι το ποσοστό των εφήβων που εμπλέκονται σε περιστατικά βίας μειώνεται, φτάνοντας το 2022 στο χαμηλότερο σημείο της 20ετίας, ενώ και σε όλους τους δείκτες που αφορούν το θέμα, η Ελλάδα είναι λίγο πάνω ή λίγο κάτω από τον μέσο όρο των 41 χωρών που συμμετέχουν στο διεθνές ερευνητικό πρόγραμμα HBSC/ WHO. Το ίδιο δείχνουν και τα στοιχεία της EUROSTAT, που βλέπουν την νεανική παραβατικότητα να κορυφώνεται το 2013, ακριβώς την εποχή της κορύφωσης της κρίσης, και έκτοτε να παρουσιάζει 

σταθεροποίηση. Πέρα, όμως, από τα νούμερα των στατιστικών, είναι βέβαιο ότι η 

νεανική βία αποτελεί υποσύνολο της γενικής κοινωνικής βίας και εγκληματικότητας και οφείλεται σε γενικότερους κοινωνικούς παράγοντες.

Η έμφαση που η κυβέρνηση δίνει στο όλο ζήτημα έχει διπλή στόχευση 

Η κυβέρνηση δε έφερε τυχαία αυτό το θέμα στο προσκήνιο. Πρώτα αλλάζει τη 

συζήτηση στο χώρο της εκπαίδευσης γενικά. Αντί να μιλάμε για την Ειδική Βάση  

Εισαγωγής, την  τράπεζα θεμάτων, τον αποκλεισμό δεκάδων χιλιάδων παιδιών από την ανώτατη εκπαίδευση, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τις ελλείψεις διδακτικού προσωπικού, ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες,  τις 

ανύπαρκτες υλικοτεχνικές υποδομές, τους μισθούς πείνας στην εκπαίδευση συνολικά, την χουντικής έμπνευσης αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, τα άθλια αναλυτικά 

προγράμματα με τον περιορισμό των κοινωνικών και καλλιτεχνικών μαθημάτων κι ένα σωρό άλλα προβλήματα, μιλάμε για την σχολική βία. Επίσης, είναι φανερό ότι κάποια από τα μέτρα αποσκοπούν στην εκ των προτέρων θωράκιση της κυβέρνησης από τις μελλοντικές μαθητικές κινητοποιήσεις (όπως καταλήψεις, αποχές από τα μαθήματα κ.λπ.)  που ξέρει πως είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσει η πολιτική της. Σε αυτήν την κατηγορία εντάσσονται τα μέτρα που αφορούν τις απουσίες, τις αποβολές και την 

υποχρέωση των γονιών να πληρώνουν τυχόν φθορές στους χώρους του σχολείου.

Δεύτερον, τα μέτρα της κυβέρνησης εντάσσονται στην γενικότερη προσπάθεια της να παρέμβει στο πεδίο της ιδεολογίας, να αποκτήσει δηλαδή την ιδεολογική ηγεμονία επί της ελληνικής κοινωνίας, κατευθύνοντας την προς μια ευρύτερη συντηρητικοποίηση, εκμεταλλευόμενη τα συντηρητικά αντανακλαστικά των μικροαστών αλλά και του πιο φοβικού και πολιτικά αστοιχείωτου τμήματος της εργατικής τάξης, αυτών δηλαδή των κοινωνικών στρωμάτων που υπέφεραν περισσότερο από τα μνημόνια και την βίαιη φτωχοποίηση που αυτά επέφεραν.

Τα μέτρα για την σχολική βία είναι στην ίδια λογική με την ίδρυση πανεπιστημιακής αστυνομίας, τις αλλεπάλληλες αυστηροποιήσεις του Ποινικού Κώδικα (ήδη 7 φορές από το 2019), την πρώτη μετά τον εμφύλιο αύξηση της στρατιωτικής θητείας, όλες  τις ηλιθιότητες περί αριστείας, πατρίδος, θρησκείας και οικογένειας που διαχέονται από πλήθος μεγάλων και μεσαίων στελεχών της Ν.Δ.  κλ.π. Δεν είναι τόσο η κυβέρνηση, όσο η ελληνική αστική τάξη, της οποίας η πρώτη αποτελεί απλώς τον πολιτικό βραχίονα, που ετοιμάζεται για την νέα όξυνση της κρίσης και θωρακίζεται προκαταβολικά απέναντι στις κοινωνικές αντιδράσεις που αυτή αναπόφευκτα θα προκαλέσει.

Καθήκον της Αριστεράς να αντιδράσει

Ουσιαστικά, βρισκόμαστε μπροστά σε μια προσπάθεια εμπέδωσης μιας ολόκληρης κουλτούρας καταστολής και ελέγχου της κοινωνίας, που το ιδανικό για τους 

εμπνευστές της θα ήταν να εσωτερικευτεί από τα άτομα και να γίνει μέρος της 

προσωπικότητας τους, εντείνοντας και εμπεδώνοντας έτσι την συντηρητική στροφή της κοινωνίας, που, λόγω και της ανεπάρκειας της αριστεράς, έχει ήδη συντελεστεί σε σημαντικό βαθμό. Έτσι εξηγούνται και όλες αυτές οι πλατφόρμες που από τη μια επισημοποιούν το ρουφιάνεμα και από την άλλη υποβιβάζουν την επικοινωνία μεταξύ των γονιών και των εκπαιδευτικών σε ανταλλαγή ηλεκτρονικών μηνυμάτων, έτσι εξηγείται και η ομοιότητα του εσωτερικού κανονισμού των σχολείων με κείμενο ποινικής φύσης ή με τους εσωτερικούς κανονισμούς των πολυεθνικών εταιρειών.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση καθήκον της Αριστεράς είναι να αντιδράσει, προτείνοντας ένα πραγματικά μαρξιστικό πρόγραμμα, δημιουργώντας  δικές της κοινωνικές 

δομές και εργατικούς θεσμούς, παράγοντας ξανά θεωρία και αρθρώνοντας έναν λόγο ριζοσπαστικό και επαναστατικό, που θα την βοηθήσει να ανακτήσει την ιδεολογική ηγεμονία, απέναντι στον αναχρονιστικό και παπαδίστικο συντηρητισμό της δεξιάς που θυμίζει επαρχιώτη γυμνασιάρχη της δεκαετίας του 1950.

του Στέλιου Φαζάκη

Στις 21 Μαΐου 2024 ξεκίνησε και ολοκληρώθηκε (!) η δίκη των εννέα Αιγυπτίων επιζώντων του ναυαγίου της Πύλου (14/6/23) που κατηγορούνταν ως διακινητές και υπεύθυνοι για το ναυάγιο, στο οποίο υπολογίζεται ότι έχασαν την ζωή τους περίπου 600 άνθρωποι, διασώθηκαν 104 και ανασύρθηκαν 82 σοροί. Από την αρχή φάνηκε ότι οι συγκεκριμένοι εννέα αποτέλεσαν τους «αποδιοπομπαίους τράγους» με ανύπαρκτα, «φυτευτά» στοιχεία, πάνω στον πανικό του ελληνικού κράτους να αποκρύψει τις δικές του ευθύνες. 

Μετά από έντεκα μήνες προφυλάκισης, μετά από μια τεράστια προσπάθεια συγκάλυψης και αποφυγής απόδοσης δικαιοσύνης από την ελληνική κυβέρνηση, το Λιμενικό και την ευρωπαϊκή FRONTEX, το τριμελές Εφετείο Καλαμάτας δήλωσε αναρμόδιο για την εκδίκαση της υπόθεσης, αφού η τραγωδία έλαβε χώρα σε διεθνή ύδατα. Μαζί με τους παραπάνω φορείς και η ελληνική Δικαιοσύνη επέδειξε … ταχύτατα αντανακλαστικά, έναν χρόνο μετά, για να κλείσει άρον-άρον μια υπόθεση με πολλές σκοτεινές πτυχές. Όπως έχει αποκαλυφθεί από διάφορες μαρτυρίες επιζώντων, αλλά και από την επίσημη καταγραφή των χειρισμών της υπόθεσης, αντί για προσπάθεια να φανερωθεί τι συνέβη, αμέσως μετά τη διάσωση, κύρια προσπάθεια των αρχών ήταν η παραποίηση και η απόκρυψη, μέσα από συνθήκες χάους και εκφοβισμού. Κάποιοι επιζώντες δήλωσαν ότι χτυπήθηκαν από αστυνομικούς ή είδαν να χτυπούν άλλους, κάποιοι άλλοι πιέστηκαν να υπογράψουν καταθέσεις που δεν ήταν δικές τους και πολλές άλλες παρατυπίες. 

Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι μια παρωδία της Δικαιοσύνης, μια προσπάθεια να κερδηθεί χρόνος για τη συγκάλυψη των ευθυνών, στις πλάτες τυχαίων ατόμων που χαρακτηρίστηκαν διακινητές, μέχρι να εξαφανιστούν σημαντικά στοιχεία της υπόθεσης: κλήσεις για βοήθεια από το σκάφος, συνομιλίες των λιμενικών και άλλων αρχών, βίντεο από το σκάφος του Λιμενικού, το οποίο αρχικά αρνούνταν ότι υπάρχει, μαρτυρίες επιζώντων και άλλα στοιχεία που διασαφηνίζουν τι πραγματικά συνέβη μέχρι την βύθιση του σκάφους. Αν οι «φορείς» θεωρούσαν ότι είχαν πράξει νόμιμα, όλα αυτά θα είχαν δοθεί ήδη στη δημοσιότητα. 

Το ναυάγιο της Πύλου συνέβη κατά την διάρκεια προεκλογικής περιόδου στην Ελλάδα και υπήρχε υπηρεσιακή κυβέρνηση. Η Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη που ολοκλήρωνε εκείνη την στιγμή την πρώτη τετραετία της και θα ξεκινούσε λίγες μέρες αργότερα την δεύτερη θητεία της, έκανε τα πάντα για να δηλώσει αναρμόδια και να αποσυνδεθεί από την τραγωδία. Οι μέχρι πριν λίγες μέρες υπουργοί ήταν εξαφανισμένοι και συγκεντρωμένοι στην προεκλογική τους εκστρατεία. Με την βοήθεια των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης, κατάφεραν να «διαχειριστούν επικοινωνιακά» το πρόβλημα, όπως και το έγκλημα των Τεμπών που είχε συμβεί λίγο νωρίτερα. Δύο γεγονότα που δεν οφείλονται στην «κακή τύχη» και αστάθμητους παράγοντες, αλλά σε σαφείς πολιτικές επιλογές, ενάντια σε πρόσφυγες, μετανάστες, αλλά και στους «νόμιμους» πολίτες της χώρας. 

Και πάλι, ένα χρόνο μετά συμβαίνει το ίδιο. Και τα δύο τραγικά γεγονότα γίνεται προσπάθεια να αποσιωπηθούν, να βγουν από την “προεκλογική ατζέντα” των ευρωεκλογών, για να μην αμαυρωθεί το αφήγημα ανάπτυξης και ευημερίας του Μητσοτάκη. Η αθώωση των εννέα κατηγορουμένων της Πύλου δεν έγινε γιατί «ξύπνησε» ξαφνικά η ελληνική Δικαιοσύνη. Έγινε για να κλείσει χωρίς πολλά-πολλά η υπόθεση, να αποσιωπηθεί και να ξεχαστεί το θέμα, όπως και άλλα, τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές του Ιούνη. 

Οι εθνικές έρευνες για το ναυάγιο βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε άγνωστο σημείο. Η ευρωπαϊκή επιτροπή που έχει οριστεί διαμαρτύρεται ότι η Ελλάδα δεν συνεργάζεται επαρκώς και δεν στέλνει στοιχεία. Ταυτόχρονα η FRONTEX «διέρρευσε» έγγραφα που κατηγορούν ευθέως τις ελληνικές αρχές για την διαχείρηση της κρίσης. Η πίεση αυτή που προέρχεται από ευρωπαϊκά όργανα, αλλά και αποκαλύψεις ανεξάρτητων δημοσιογραφικών ερευνών συνέβαλλαν στο να κάνει πίσω η κυβέρνηση στη στάση «για όλα φταίνε οι διακινητές» και να απαλλάξει τους εννέα κατηγορούμενους χωρίς μια έντιμη και ενδεχομένως αποκαλυπτική δίκη. Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ντογιάκος είχε σπεύσει πέρυσι να «υπενθυμίσει» στους δικαστές που χειρίζονταν την υπόθεση, να είναι απόλυτα μυστική η διερεύνηση των στοιχείων. Με τα δικαιώματα των κατηγορουμένων, βέβαια, δεν ασχολήθηκε κανένας από τους θεσμούς.

Παρά την αθώωση, πέντε επιζήσαντες παραμένουν παράνομα κρατούμενοι. Το ελληνικό κράτος του Μητσοτάκη είναι «a la carte» ευρωπαϊκό. Σε θέματα ελευθεριών και δικαιωμάτων διατηρεί τον «βαθύ» δεξιό του χαρακτήρα, κλείνοντας το μάτι στο ακροδεξιό, εθνικιστικό του ακροατήριο.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΊΟΥ ΣΥΛΛΌΓΟΥ ΠΑΣΧΌΝΤΩΝ ΑΠΌ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΉ ΑΝΑΙΜΊΑ ΚΑΙ ΔΡΕΠΑΝΟΚΥΤΤΑΡΙΚΉ ΝΌΣΟ (ΠΑΣΠΑΜΑ) ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ «ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΑΙΜΑΤΟΣ, ΣΥΣΤΑΤΙΚΩΝ ΑΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ ΑΙΜΑΤΟΣ ΩΣ ΟΑΠΑ (ΠΡΟΪΌΝΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΆΖΟΝΤΑΙ ΑΠΌ ΟΥΣΊΕΣ ΑΝΘΡΏΠΙΝΗΣ ΠΡΟΈΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΊΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΧΡΉΣΗ ΣΤΟΝ ΆΝΘΡΩΠΟ)»

Με ιδιαίτερη ανησυχία τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε δημοσιεύματα στον τύπο σχετικά με το προσχέδιο νόμου του Υπουργείου Υγείας που προβλέπει την ίδρυση ιδιωτικών κέντρων συλλογής αίματος πλάσματος, καθώς και αποζημίωση των δωρητών πλάσματος και την αλλαγή του ιδρυτικού νόμου του Εθνικού Κέντρου Αιμοδοσίας (Ε.ΚΕ.Α.).

Η ενδεχόμενη εφαρμογή ενός τέτοιου νόμου καταστρατηγεί το θεσμό της εθελοντικής μη αμειβόμενης αιμοδοσίας, απειλεί την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημόσιας υγείας δεδομένου ότι η σύγχρονη πρακτική μετάγγισης αίματος βασίζεται στη μη αμειβόμενη αιμοδοσία που συμβάλλει στην επίτευξη υψηλών προτύπων ασφαλείας και στην έλλειψη κέρδους για τα κέντρα που εμπλέκονται στις υπηρεσίες μετάγγισης αίματος, και έχει δημόσιο χαρακτήρα.

Ας αναλογιστούμε τους θανάτους από μολυσμένο αίμα πριν το 1976 όπου η αιμοδοσία στη χώρα μας ήταν αμειβόμενη, αλλά και το πόσοι μολύνθηκαν με τον ιό HIV, ηπατίτιδας C και B στο βωμό του κέρδους (πρόσφατο σκάνδαλο αίματος Αγγλίας).

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι παρόλο που το σχέδιο νόμου παρουσιάζεται ως εφαρμογή του ψηφισθέντος Ευρωπαϊκού Κανονισμού, σε αυτό έχουν προστεθεί διατάξεις (άρθρα) που προέρχονται από τον Γερμανικό νόμο για τη μετάγγιση αίματος, έτσι όπως αυτά διατυπώνονται σε αυτόν πριν τη ψήφιση του Ευρωπαϊκού Κανονισμού.

Για την υλοποίηση της νέας δραστηριότητας, προβλέπεται η δημιουργία Ανεξάρτητης Αρχής Αίματος, αφαιρώντας τις αρμοδιότητες από το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας (ΕΚΕΑ).

Την αρμοδιότητα και ευθύνη για τη συλλογή, τη διάθεση και τη διαχείριση του αίματος και των συστατικών του για μετάγγιση ή/ και για κλασμάτωση την παραχωρεί και σε ιδιωτικά κέντρα συλλογής πλάσματος προς κλασμάτωση, ενώ δίνει το δικαίωμα να ιδρύουν και να λειτουργούν, κέντρα συλλογής αίματος προς μετάγγιση ή/και πλάσματος προς κλασμάτωση, τα νομικά πρόσωπα, οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης, τα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (ν.π.ι.δ.) των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, καθώς και τα εκκλησιαστικά νομικά πρόσωπα. Οντότητες ΟΑΠΑ με αποκλειστικό σκοπό την στρατολόγηση δοτών ΟΑΠΑ δίνει το δικαίωμα να ιδρύουν και να λειτουργούν και τα νομικά πρόσωπα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις).

Επίσης το νομοσχέδιο δίνει τη δυνατότητα δημιουργίας Κέντρων ΟΑΠΑ που έχουν αδειοδοτηθεί από αρμόδια αρχή άλλου κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μπορούν να ασκούν τις δραστηριότητές τους στην Ελλάδα, χωρίς να απαιτείται η λήψη άδειας από την Ανεξάρτητη Αρχή Αίματος.

Αυτά σημαίνουν ότι στο ήδη πολύ κατακερματισμένο και δύσκολα ελεγχόμενο πλαίσιο που λειτουργούν σήμερα οι αιμοδοσίες θα προστεθούν επιπλέον και άλλες δομές.

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι μόλις πριν ένα μήνα ο Υφυπουργός Υγείας εντοπίζοντας ως πρόβλημα την κατακερματισμένη δομή της αιμοδοσίας προχώρησε στον άμεσο συγκεντρωτισμό των μονάδων αίματος που συλλέγουν οι αιμοδοσίες της Αττικής στο Ε.ΚΕ.Α υποσχόμενος ότι με αυτόν τον τρόπο θα επιτύχει επάρκεια, ασφάλεια εξοικονομώντας παράλληλα και σημαντικούς πόρους.

Το σχέδιο νόμου καταργεί εκείνες τις αρμοδιότητες του Ε.ΚΕ.Α μέσω των οποίων μπορεί να ασκεί τον εποπτικό και ελεγκτικό  του ρόλο και μάλιστα σε μία περίοδο που το Ε.ΚΕ.Α έχει ξεκινήσει τις επιθεωρήσεις των υπηρεσιών αιμοδοσίας του Ιδιωτικού τομέα.

Ειδικότερα η δημιουργία δοτών πλάσματος (πλασματοδοτών) από ιδιώτες και μάλιστα κατόπιν αποζημίωσης θα υπονομεύσει την ήδη χαμηλή εθελοντική προσφορά ολικού αίματος από τους αιμοδότες στην χώρα μας που ανέρχεται περίπου στο 65% (το υπόλοιπο 35% είναι φιλικό και συγγενικό περιβάλλον) και συνεπώς την προσφορά ερυθρών αιμοσφαιρίων τα οποία εξάγονται από το ολικό αίμα και αποτελούν τη βασική μας θεραπεία, τη θεραπεία των ατόμων με Μεσογειακή Αναιμία & Δρεπανοκυτταρική Νόσο αλλά και την κάλυψη των αναγκών των αιματο-ογκολογικών ασθενών και όσων ανθρώπων χρειαστούν μετάγγιση αίματος.

Πλάσμα μπορούμε να αποκομίσουμε με δύο (2) τρόπους: α) με διαχωρισμό του ολικού αίματος που κλασσικά συλλέγουμε από αιμοδότες και β) με πλασμαφαίρεση από πλασματοδότες.

Η χώρα μας στερείται αποθεμάτων αίματος και αντιμετωπίζει έντονες ελλείψεις. Η δημιουργία δεξαμενής (βάσης) πλασματοδοτών, και ακόμη χειρότερα, η παροχή οικονομικών κινήτρων θα θέσει σε κίνδυνο την ασφάλεια του αίματος, θα μετατρέψει τους αιμοδότες ολικού αίματος σε πλασματοδότες, θέτοντας τελικά σε κίνδυνο την ίδια την αιμοδοσία, μειώνοντας την προσέλευση (αριθμό αιμοδοτών ολικού αίματος), όπως έγινε στις χώρες που εφαρμόστηκε και συνεπώς την προσφορά αίματος και ερυθρών αιμοσφαιρίων υπονομεύοντας με αυτό τον τρόπο όχι μόνο την υγεία μας αλλά και τη ζωή μας που εξαρτάται από τη τακτική μετάγγιση ερυθρών αιμοσφαιρίων.

Η επάρκεια και η ασφάλεια του αίματος είναι πρωταρχικής σημασίας για τους πάσχοντες από Μεσογειακή Αναιμία και Δρεπανοκυτταρική Νόσο ως πολυμεταγγιζόμενοι ασθενείς και δεν επιτυγχάνονται με την εμπορευματοποίηση του αίματος.

Τέλος στους ορισμούς που δίνονται στο σχέδιο νόμου μεταξύ άλλων αναφέρεται:

Ως «δότης ΟΑΠΑ» νοείται κάθε πρόσωπο που παρουσιάστηκε σε οντότητα ΟΑΠΑ με σκοπό τη δωρεά ΟΑΠΑ, ανεξάρτητα από το αν η δωρεά είναι επιτυχής ή όχι.

Ο Ευρωπαϊκός κανονισμός στον οποίο κάνει αναφορά το συγκεκριμένο άρθρο όμως αναφέρει:

«… SoHo donation means a process by which a person voluntarily and altruistically gives SoHO from their own body for persons in need, or authorizes the use of such SoHO after their death. It includes the necessary medical formalities, examination and treatments and monitoring of the SoHO donor, irrespective of whether that donation is successful or not, it also includes, where applicable, the consent given by an authorized person in accordance with national legislation…»

Εντύπωση μας προκαλεί το γεγονός ότι ο συντάκτης του σχεδίου νόμου εντελώς τυχαία (;;;) απαλείφει από τον σχετικό ορισμό, στον οποίο κάνει αναφορά, τις λέξεις “εθελοντικά και αλτρουιστικά“ που αναφέρονται στον Κανονισμό και είναι και όλη η ουσία του ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗΣ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑΣ.

Για τους παραπάνω λόγους εκφράζουμε την κατηγορηματική αντίθεσή μας στο σύνολο του νομοσχεδίου και προτείνουμε να σβηστεί ακόμη και από την σκέψη των αρμοδίων γιατί για εμάς αποτελεί ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ και ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ.

Με εκτίμηση

Δ.Σ. ΠΑΣΠΑΜΑ

Πανελλήνιος Σύλλογος Πασχόντων από Μεσογειακή Αναιμία και Δρεπανοκυτταρική Νόσο

Τηλ. Επικοινωνίας:

Πρόεδρος: κα Μαρία Αγγελοπούλου 6974226413

Γεν. Γραμματέας: κα Ιωάννα Μυρίλλα 6987125290

Aναιρέσεις on the rocks

Τριάντα + 1 χρόνια, το τριήμερο των Αναιρέσεων εμφανίζεται στην Αθήνα, τα 25 από αυτά στη Γεωπονική Σχολή και για πρώτη φορά θα φιλοξενηθεί από το Θέατρο Βράχων. Η στήριξη που λαμβάνει εδώ και τόσα χρόνια το Φεστιβάλ είναι ασύλληπτη και ελπιδοφόρα. Καλλιτέχνες, μουσικοί και επισκέπτες του Φεστιβάλ Αναιρέσεις έχουν δηλώσει δημόσια την ανάγκη της φετινής διεξαγωγής του πολιτικού – πολιτιστικού τριημέρου.

Η φετινή διοργάνωση αλλάζει χώρο, όμως δεν αλλάζει χαρακτήρα. Ίσα ίσα, το Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί και θα σηματοδοτήσει την πρώτη απάντηση στην κυβερνητική πολιτική και το κεφάλαιο που κάνουν τα αδύνατα δυνατά να δώσουν χώρο και βήμα στις εταιρείες και να εξαφανίσουν τέτοια ανεξάρτητα, ανατρεπτικά εγχειρήματα, τα οποία τους τρομοκρατούν. Είναι ζήτημα πολιτικής σημασίας να γεμίσει το Θέατρο Βράχων με εργαζόμενους και νεολαία, αναδεικνύοντας πως η φωνή των καταπιεσμένων, της γενιάς της επισφάλειας και όσων παλεύουν να επιβιώσουν μπορεί να ακουστεί και να επιβληθεί πανηγυρικά. Πως μπορεί να υπάρχει νέος δρόμος, διαφορετικός και ανατρεπτικός απέναντι στην κυρίαρχη κουλτούρα, ένα εναλλακτικό-απελευθερωτικό πρόταγμα στον Πολιτισμό. Είναι μια μάχη που διεξάγεται καιρό και έχει πάρει πλέον μεγάλες διαστάσεις. Ως Αναιρέσεις πιστεύουμε βαθιά πως απαιτείται η στήριξη και αλληλεγγύη όλων των πολιτικών-πολιτιστικών εγχειρημάτων ώστε να μπορέσουν να διεξαχθούν στους χώρους που φιλοξενούνται τόσα χρόνια. Θα δώσουμε αυτή τη μάχη μέχρι τέλους με πρώτο σταθμό τη φετινή επιτυχία διεξαγωγής του Φεστιβάλ Αναιρέσεις στο Θέατρο Βράχων.

Δυστυχώς, μας λυπεί βαθιά η στάση της ΚΝΕ με το προ-φεστιβαλικό διήμερο στην Πανεπιστημιούπολη τις ίδιες ημερομηνίες με το Φεστιβάλ Αναιρέσεις που έχει ανακοινωθεί από τον Μάρτιο, σε χώρο που έχουν αιτηθεί οι Αναιρέσεις και έχουν λάβει αρνητική απάντηση. Μας κάνει να αναρωτιόμαστε… πού πάει αυτή η λογική «εγώ να είμαι καλά και ας καίγεται ο κόσμος». Ενώ, ταυτόχρονα, δεν έχει πάρει καμία δημόσια θέση για την επίθεση που έχουν εξαπολύσει κυβέρνηση, ΕΕ και κεφάλαιο, η οποία όπως φαίνεται θα κρατήσει καιρό. Μάλλον όταν δεν αποτελείς και κανένα πολιτικό κίνδυνο στο σύστημα, δεν φοβερίζεις κανέναν και άδειες δίνονται κανονικά.

Εμείς δίνουμε ραντεβού στις σκιές των βράχων και σας περιμένουμε όλους και όλες να έρθετε στο τριήμερο Φεστιβάλ και να το ενισχύσετε με την παρουσία σας και οικονομικά, καθώς στήνεται από μυαλά και χέρια ανθρώπων χωρίς χορηγούς και διαφημίσεις. Να μπορέσουμε να συζητήσουμε, να μοιραστούμε τις αγωνίες και τα άγχη μας, να διασκεδάσουμε και να γνωριστούμε.

Φ.Θ

Είναι ζήτημα πολιτικής σημασίας να γεμίσει το Θέατρο Βράχων με εργαζόμενους και νεολαία, αναδεικνύοντας πως η φωνή των καταπιεσμένων, της γενιάς της επισφάλειας και όσων παλεύουν να επιβιώσουν μπορεί να ακουστεί και να επιβληθεί πανηγυρικά.

Το Φεστιβάλ Αναιρέσεις, παρά τις δυσκολίες με τις οποίες ήρθε αντιμέτωπο φέτος, επιστρέφει πιστό στο ραντεβού του, στις 31 Μαΐου και 1-2 Ιουνίου στο Θέατρο Βράχων γκρεμίζοντας κάθε εμπόδιο που έσπευσαν να βάλουν κυβέρνηση, πρυτάνεις και δημοτικές αρχές.

Οι αντιδράσεις της νεολαίας και του λαϊκού κινήματος απ’ άκρη σε άκρη της γης διαμορφώνουν ένα ρεύμα αμφισβήτησης και οργής. Κυβέρνηση, Ευρωπαϊκή Ένωση, ΝΑΤΟ και κεφάλαιο δίνουν υποσχέσεις για συνέχιση του πολέμου, ενίσχυση της σφαγής που λαμβάνει χώρα στην Παλαιστίνη, αλλά και γενικότερα για ακρίβεια, εκμετάλλευση και ανυπαρξία ελεύθερου χρόνου. Από τα κατειλημμένα πανεπιστήμια στις ΗΠΑ και το φοιτητικό κίνημα ενάντια στην πολεμική έρευνα που αξιοποιείται για το Ισραήλ, από τις διαδηλώσεις στην Αργεντινή για την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας μέχρι το πρόσφατο φοιτητικό και μαθητικό κίνημα ενάντια στην ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων στη χώρα μας, η νεολαία μαζί με τους εργαζόμενους κάνουν ξεκάθαρο πως η νέα γενιά αντιστέκεται στα αδιέξοδα που της επιβάλλουν και διεκδικεί ένα καλύτερο μέλλον.

Είμαστε λίγες μέρες πριν από τις ευρωεκλογές και η σκέψη μας είναι στο πώς θα μπορέσει το κίνημα και η αντικαπιταλιστική Αριστερά να βάλουν φρένο στην επίθεση που έχει ξεκινήσει εδώ και τόσο καιρό. Είναι η ώρα που γίνεται εμφανής η αναγκαιότητα να συνδεθεί το κίνημα της αντικαπιταλιστικής ανατροπής με το καθήκον για την οικοδόμηση ενός νέου κόσμου, για τη συγκρότηση μιας άλλης κοινωνίας, απαλλαγμένης από την εκμετάλλευση, με φάρο τους κοινούς αγώνες των λαών σε κάθε πλευρά των συνόρων.

Η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση και το Φεστιβάλ Αναιρέσεις μας καλούν να δράσουμε για τη συλλογική ανατροπή αυτής της επίθεσης στις ζωές μας! Το Φεστιβάλ φιλοδοξεί να συμβάλλει στο εγχείρημα της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και του κόσμου του αγώνα να οργανώσει το λαϊκό κίνημα, να αφουγκραστεί και να αναμετρηθεί με τα ερωτήματα της εποχής μας και να χαράξει σχέδιο αντεπίθεσης και ανατροπής. Θέλει να αποτελέσει χώρο συνεύρεσης και ζύμωσης των τάσεων της σύγχρονης κομμουνιστικής αναζήτησης, να ενισχύσει το διάλογο και τον προβληματισμό μέσα από σειρά εκδηλώσεων, εργαστηρίων αλλά και πολιτιστικών δρώμενων.

Το πολιτικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ ανατέμνει τις πλευρές της πολιτικής επικαιρότητας που αφορούν τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Από τις προοπτικές και τις δυνατότητες της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς μέχρι την αστική προπαγάνδα και την απόκρυψη των στοιχείων του πολέμου στην Παλαιστίνη και την απελευθερωτική παιδεία που μας αξίζει, πιάνει το νήμα της σημερινής συζήτησης και επιχειρεί να τη βαθύνει κάνοντας το αναγκαίο βήμα προκειμένου να βαδίσουμε στο δρόμο των αναγκών και των δικαιωμάτων μας. Αναλυτικά οι κεντρικές πολιτικές συζητήσεις:

Την πρώτη μέρα, Παρασκευή 31/5, το Φεστιβάλ φιλοξενεί εκδήλωση με θέμα τον ρόλο της ΕΕ σε όλα τα πεδία της ζωής μας, με αφορμή τη νέα έκδοση-μπροσούρα του ΝΑΡ για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ διαδραματίζουν συμπληρωματικούς, συνεκτικούς και αμοιβαία ενισχυόμενους ρόλους για την υποστήριξη της «διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας». Επηρεάζουν και καθορίζουν τη ζωή και την επιβίωση της πλειοψηφίας της κοινωνίας. Από την κοινωνική πολιτική και οικονομία, την ακρίβεια και το ρεύμα μέχρι τις πόλεις, τον πολιτισμό και την καθημερινότητα μας. Το ερώτημα που τίθεται στην Αριστερά δεν αφορά το ποιος είναι «υπέρ της εξόδου» από την ΕΕ εδώ και τώρα επειδή «βιάζεται» ή «αγνοεί τον αρνητικό συσχετισμό», και ποιος είναι «λίγο αργότερα», επειδή είναι πιο «ρεαλιστής». Το ερώτημα είναι αν το εργατικό λαϊκό κίνημα και η Αριστερά έχουν γραμμή πάλης ενάντια στην ΕΕ, ρήξης με την ΕΕ, δηλαδή λογική πολιτικού αγώνα για ρήγματα, αν προβάλλουν ρητά και τεκμηριώνουν την ανάγκη για συνολική ρήξη σήμερα και αποδέσμευση αύριο. Στην εκδήλωση αυτή συζητάμε για την αναγκαία αντικαπιταλιστική, ανατρεπτική Αριστερά που θα μπλοκάρει τα σχέδιά τους.

Πολιτικές εκδηλώσεις για την Παλαιστίνη, το φοιτητικό κίνημα και την Ευρωπαϊκή Ένωση

Το Σάββατο 1/6 η εκδήλωση με τίτλο «Με την απελευθερωτική παιδεία των κοινωνικών αναγκών ενάντια στην εκπαίδευση αγοράς, ΕΕ-κεφαλαίου» καταπιάνεται με ένα ζήτημα που έχει απασχολήσει αρκετά την τελευταία χρονιά την κοινωνία. Αυτό της παιδείας και του φοιτητικού κινήματος. Ποια παιδεία χρειαζόμαστε σήμερα και μπορούμε να έχουμε στο πλαίσιο της πάλης για την κοινωνική αλλαγή; Υπάρχουν εμπειρίες και ιστορικά παραδείγματα διαμόρφωσης ενός άλλου εκπαιδευτικού πλαισίου και εγχειρήματα μορφωτικής χειραφέτησης; Με ποια Αριστερά μπορούμε να συγκροτήσουμε τις βάσεις για τη διαμόρφωση του παραπάνω αναγκαίου προγράμματος και περιεχομένου; Το φετινό Φεστιβάλ Αναιρέσεις έρχεται σε μια περίοδο που τα κινήματα της εκπαίδευσης από τις ΗΠΑ και τη Λατινική Αμερική μέχρι την Ευρώπη παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Προσπαθούμε να ψηλαφίσουμε μια απάντηση στα μεγάλα ερωτήματα που προέκυψαν τόσο στις πρόσφατες μάχες του φοιτητικού κινήματος στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς.

Τελευταία μέρα του τριημέρου, την Κυριακή 2/6, το Φεστιβάλ Αναιρέσεις φιλοξενεί μια εκδήλωση με ξεχωριστό ενδιαφέρον. Ο πόλεμος στην Παλαιστίνη και η γενοκτονία που διεξάγεται εκεί εδώ και οχτώ μήνες έχουν πάρει τεράστιες διαστάσεις και η αστική προπαγάνδα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να τα θάψει βαθιά μέσα στη γη. «Η αλήθεια βομβαρδίζεται» και εμείς με αφορμή τον ηρωικό αγώνα του παλαιστινιακού λαού συζητάμε πάνω στα σημαντικά θέματα της προπαγάνδας, της φίμωσης των αγωνιστικών φωνών και των αντιστάσεων, που καταπνίγονται στο όνομα της πολεμικής προετοιμασίας. Οι πολιτικές συζητήσεις δεν σταματούν όμως στις κεντρικές εκδηλώσεις. Συζητάμε για τον ποινικό κώδικα και τη νέα αντιδραστική αναδιάρθρωση που συντελείται από την κυβέρνηση και το κεφάλαιο διαμορφώνοντας ένα νέο τοπίο, με πυλώνες τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, το μαθητικό κίνημα μετά τις μεγαλειώδεις μάχες του προηγούμενου διαστήματος αλλά και για το πώς η εργασία επηρεάζει την ψυχική υγεία των εργαζομένων.

Σ.Π

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πριν (25.05.24)

Σελίδα του event στο Facebook

της Σάσας Χασάπη

Η  ίδρυση του ακροδεξιού εθνικού πανεργατικού και υπαλληλικού «σωματείου», «4Ε-Εθνική Εργατοϋπαλληλική Ένωση Ελλάδα» πρέπει να σημάνει συναγερμό στο συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα. Το «εργατικό σωματείο» είναι παρακλάδι της φασιστικής ομάδας «Ιερός Λόχος 2012, Εφεδροι και Φίλοι των Ειδικών Δυνάμεων», που ξεκίνησε να δρα στη Θεσσαλονίκη το 2012 -με έντονη αντιπροσφυγική δράση- και τώρα έχει επεκταθεί σε Αθήνα και Λάρισα δηλώνοντας «αντικομμουνιστές και αντικαπιταλιστές». Η 4Ε είχε μάλιστα αναγγείλει κάλεσμα «εθνικιστικής πρωτομαγιάς»(!) στον Λευκό Πύργο με αφορμή την μετάθεση της αργίας.

Ο «Ιερός Λόχος» εκτός από παρεμβάσεις σε θεατρικές παραστάσεις που θεωρούσε «βλάσφημες», έχει διοργανώσει πλήθος εθνικιστικών, σκοταδιστικών, ομοφοβικών και ρατσιστικών εκδηλώσεων/συγκεντρώσεων τα τελευταία χρόνια, ενώ είναι υπεύθυνος και για επιθετικές ενέργειες εναντίον του Pride και εναντίον μεταναστ(ρι)ών. Η συμπόρευση στον δρόμο όσο και η πολιτική-ιδεολογική συγγένεια του μορφώματος αυτού με την νεοναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής, είναι γνωστή, έχοντας παράλληλα και ευθεία παραπομπή στην φασιστική, δωσιλογική και αντισημιτική οργάνωση «Ένωση Ελλήνων Εθνικιστών – 3Ε», που έδρασε την περίοδο του μεσοπολέμου και της κατοχής με πογκρόμ και επιθέσεις σε Εβραίους, συνδικαλιστές και κομμουνιστές. 

Ποια ήταν η «Ένωση Ελλήνων Εθνικιστών – 3Ε»

Η «Ένωση Ελλήνων Εθνικιστών – 3Ε» ιδρύθηκε το 1927 στη Θεσσαλονίκη από μικρασιάτες πρόσφυγες ως προσφυγικό αλληλοβοηθητικό σωματείο, αλλά σύντομα εξελίχθηκε σε φασιστική οργάνωση. Πρόεδρος της οργάνωσης ανέλαβε το 1929, μετά την προσωρινή θητεία του Αλεξάνδρου Ουσταπασίδη, ο τουρκόφωνος έμπορος Γεώργιος Κοσμίδης. Έχοντας την στήριξη βενιζελικών πολιτικών, είχε αντισημιτική και αντικομμουνιστική δράση, η οποία κορυφώθηκε τον Ιούνιο του 1931. Έμεινε στην Ιστορία κυρίως για το μοναδικό αντιεβραϊκό πογκρόμ στη χώρα, το κάψιμο της συνοικίας Κάμπελ (δύο νεκροί, δεκάδες τραυματίες, πάνω από 200 άστεγοι), ενώ είχε την συνδρομή της εφημερίδας «Μακεδονία» και του περιώνυμου αρχισυντάκτη της Νίκου Φαρδή.

Η δράση της κορυφώθηκε το 1933, με την οργάνωση και εκτέλεση της «προς Αθήναις πορείας», μιας πορείας στα πρότυπα εκείνης των μελανοχιτώνων του Μουσολίνι προς την Ρώμη. Ακολούθησε η δημιουργία αντίστοιχου πολιτικού κόμματος, το οποίο συμμετείχε στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 1934 και τις βουλευτικές του 1936, χωρίς, όμως, επιτυχία.

Ανασυστάθηκε το 1941 με την κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τους ναζί, την ηγεσία της οποίας ανέλαβε ο Γεώργιος Πούλος. Αργότερα, ορισμένα στελέχη της αποχώρησαν μαζί με τις κατοχικές δυνάμεις για να υπερασπιστούν τα τελευταία απομεινάρια της ναζιστικής Γερμανίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Πούλος αποτελεί έναν από τους ελάχιστους δωσίλογους και εγκληματίες πολέμου που εκτελέστηκαν μεταπολεμικά από το ελληνικό κράτος. 

Προσπάθειες της Χρυσής Αυγής για τη δημιουργία ναζιστικών σωματείων

Την περίοδο της ανόδου της Χρυσής Αυγής είχαμε αντίστοιχες προσπάθειες των φασιστών να παρεισφρήσουν στα σωματεία. 

Το 2012 στην ΕΘΕΛ (λεωφορεία Αθήνας) υπήρχε ο «Σύνδεσμος Οδηγών», μια ακροδεξιά, φασιστική παράταξη που διατηρούσε ένα «εθνικοσοσιαλιστικό» –κοινώς νεοναζιστικό– ιστολόγιο, το «ΕΘΕΛ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ». Ένα ιστολόγιο που, μεταξύ άλλων, φιλοξενούσε αποφθέγματα του Ρούντολφ Ες και του Γιόζεφ Γκαίμπελς, άρθρα που χαρακτήριζαν τον Χίτλερ ως το μεγαλύτερο επαναστάτη όλων των εποχών, μαζί, βέβαια, με άρθρα που προωθούσαν το φυλετικό μίσος και τον ρατσισμό.

Το 2014 εκπαιδευτικοί Π.Ε. και Δ.Ε. της Δυτικής Θεσ/νίκης απαίτησαν την ακύρωση ψηφοδελτίου με τον τίτλο “Εθνικιστικό Μέτωπο Εκπαιδευτικών” και την συμμετοχή υψηλόβαθμων στελεχών της εγκληματικής συμμορίας, του ναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής στις εκλογές αιρετών για το ΠΥΣΠΕ Δυτικής Θεσσαλονίκης. 

Το 2016 η Χρυσή Αυγή κάλεσε σε «πανελλαδική εργατική συνδιάσκεψη εθνικιστικών εργατικών φορέων και σωματείων» σε κεντρικό ξενοδοχείο στην Αθήνα, μέσω της οποίας επιχείρησαν να στήσουν ένα δίκτυο δουλεμπορίου για μεγαλοεργολάβους και εφοπλιστές, που θα εξασφάλιζε εργάτες με εξευτελιστικά μεροκάματα, χωρίς δικαιώματα, χωρίς κανόνες υγιεινής και ασφάλειας, υπό την επίβλεψη των μπράβων χρυσαυγιτών. Στο κάλεσμα τους δήλωναν ότι «οι Έλληνες εθνικιστές και πατριώτες διεκδικούν δυναμικά θεσμική εκπροσώπηση σε όλες τις κοινωνικές και επαγγελματικές τάξεις», δηλαδή, οι φασίστες επιθυμούσαν να συμμετέχουν και στις εργοδοτικές ενώσεις για να παίξουν τον ρόλο τους σαν το μακρύ χέρι της εργοδοσίας μέσα στο εργατικό κίνημα.

Το 2017 ψηφοδέλτιο της παράταξης των φασιστών της Χρυσής Αυγής προσπάθησε να πάρει μέρος στις εκλογές του Σωματείου Εργαζομένων Δήμου Θεσσαλονίκης. Την ίδια χρονιά η αστική δικαιοσύνη «διέταξε» το ΕΚΑ να αποδεχτεί την συμμετοχή του «σωματείου φυλάκων ασφαλείας» στο επικείμενο «έκτακτο» συνέδριο που είχε προγραμματιστεί την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου. Το εν λόγω σωματείο και την ομοσπονδία στην οποία ανήκε, τα έστησαν διάφορα μέλη της νεοναζιστικής συμμορίας. Από τα ιδρυτικά τους μέλη και μέλος του προεδρείου ήταν πυρηνάρχης των νεοναζί στο Πέραμα που απειλούσε «πως θα εξαφανίσει» συνδικαλιστές και εργάτες της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης. Είναι αυτοί που υπέγραψαν ΣΣΕ μικρότερη από την ΕΣΣΕ υπέρ των εργοδοτών και κατά των εργαζομένων.

Χρέος των εργαζόμενων η απομόνωση των φασιστών

Όπως ανέφερε η ανακοίνωση της παράταξης ΑΤΕ- ΕΚΑ, δεν έχουν καμιά θέση ανάμεσα στους εργάτες οι νοσταλγοί του Χίτλερ, ούτε αυτοί που απαρτίζουν ή στηρίζουν, ή δικαιολογούν τα Τάγματα εφόδου που σφάζουν κυνηγημένους από την φτώχεια και τον πόλεμο ανθρώπους, που μαχαιρώνουν και δολοφονούν αγωνιστές αντιφασίστες, που εξαπολύουν δολοφονικές τρομοκρατικές επιθέσεις σε συνδικαλιστές κι εργαζόμενους που αγωνίζονται για τα δίκια τους, που εμποδίζουν, κυνηγημένα από τις σφαίρες και τις βόμβες, παιδιά να πάνε σχολείο. Αυτούς που πασχίζουν να χωρίσουν την τάξη μας, τους εργαζόμενους, με βάση την υπηκοότητα, το χρώμα, τη φυλή, αυτούς που εξαπολύουν πογκρόμ με βάση το θρήσκευμα, την σωματική αναπηρία, τον σεξουαλικό προσανατολισμό.

Οι εργαζόμενοι/ες πρέπει να απομονώσουν και να ακυρώσουν στην πράξη την δημιουργία «σωματείου» από όσους είναι το μακρύ χέρι των αφεντικών, αυτών που σπέρνουν το μίσος, επιτίθενται και δολοφονούν τον αδύναμο και τη διαφορετική, τον εκμεταλλευόμενο και την καταπιεσμένη, που διασπούν την εργατική τάξη και υπονομεύουν τους αγώνες της. Οι φασίστες δεν έχουν θέση στα σωματεία, δεν έχουν θέση πουθενά.

▸Συνέντευξη που έδωσαν τη Δευτέρα 20/5 στη δημοσιογράφο της ΕΡΤ, Ντένια Σαρακίνη, οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές/τριες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-Ανατρεπτική Συνεργασία, Ελένη Βαφειάδου, Αντώνης Δραγανίγος & Πέτρος Κωνσταντίνου. Προβλήθηκε στο ERTNEWS μετά τα μεσάνυχτα της Τετάρτης 22/5

Οι ευρωεκλογές της 9^ης Ιούνη θα διεξαχθούν στο φόντο της ραγδαίας επιδείνωσης της οικονομικής και γεωπολιτικής θέσης του Ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Οικονομικά χάνεται για την ΕΕ η µάχη της παραγωγικότητας και των νέων τεχνολογιών µε τους δύο άλλους ισχυρούς πόλους, τις ΗΠΑ και την Κίνα και αυτή η συνθήκη συμπίπτει με την παρατεταμένη καθήλωση της ευρωπαϊκής ενοποίησης και της ζώνης του Ευρώ. Γαιοπολιτικά,  η αδυναµία στήριξης της Ουκρανίας µε εξοπλισµό χειροτερεύει την κατάσταση στο µέτωπο, οι ΗΠΑ πιέζουν για αύξηση των ευρωπαϊκών στρατιωτικών δαπανών στο 2% ώστε να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, ενώ η διαγραφόµενη επάνοδος του Τραµπ στον Λευκό Οίκο προκαλεί νευρικότητα στα όρια του πανικού, καθώς δεν είναι απίθανη μια αποσύνδεση των ΗΠΑ του τύπου: «βγάλτε τα πέρα µόνοι σας µε τη Ρωσία, εµείς έχουµε να ασχοληθούµε µε την Κίνα».

Στο έδαφος της πολλαπλής κρίσης και των αδιεξόδων διαχείρισης του Ευρωπαϊκού καπιταλισμού εκδηλώνονται τα πολεμικά σχέδια της ακροκεντρώας διαχείρισης της ΕΕ: Από την  ακραία επικίνδυνη πολεμοκάπηλη εκδοχή Μακρόν για αποστολή στρατευμάτων του ΝΑΤΟ στο Ουκρανικό έδαφος έως την «ηπιότερη» κατακόρυφη αύξηση της στρατιωτικοποίησης που επέλεξε το σύνολο των αστικών επιτελείων της ΕΕ. Επιπρόσθετα μαζί με το νέο ρατσιστικό Σύμφωνο μετανάστευσης και τον τριπλασιασμό των δαπανών για την FRONTEX εξελίσσεται η κλιμάκωση της αυταρχικοποίησης των κυβερνήσεων της ΕΕ απέναντι στον «εσωτερικό εχθρό» των κοινωνικών κινημάτων. Σε κεντρικές αστικές δημοκρατίες της ΕΕ έχουν φτάσει να βαφτίζουν αντισημιτισμό και να απαγορεύουν την παραμικρότερη έκφραση αλληλεγγύης στο λαό της Παλαιστίνης. Όλα τα παραπάνω είναι συνθήκες  που αποτελούν καύσιμη ύλη για την ακροδεξιά προκλητικότητα. Εν όψει των ευρωεκλογών παραδοσιακά και νέου τύπου ακροδεξιά κόμματα της ΕΕ φιλοδοξούν βάσιμα να αποσπάσουν σημαντικότερα τμήματα εκλογικού ακροατηρίου από τα κόμματα της δεξιάς και της νεοφιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας/κεντροαριστεράς, στη βάση της υποτιθέμενης εναντίωσής τους στο ευρωπαϊκό κατεστημένο με όρους εθνικής προτίμησης, κόντρα στην προσφυγική «απειλή», στην φεμινιστική και ΛΟΑΤΚΙ διεκδίκηση, ξαναζεσταίνοντας εξαιρετικά παλιά και φιλικά στο σύστημα υλικά: «Πατρίδα, Θεός, Οικογένεια, Επιχειρήσεις» όπως λέει η αγαπημένη επωδός της Μελόνι.

Η αριστερά πανευρωπαϊκά χρειάζεται να ορθώσει μια διαφορετική αντι-ευρωπαϊκή εναλλακτική: Εκείνη της  εργατικής – αριστερής – διεθνιστικής αμφισβήτησης της ΕΕ με όρους ρήξης και ανατροπής. Στην Ελλάδα ένα χρόνο μετά από την νίκη Μητσοτάκη που συσπείρωσε το σύνολο των αστικών δυνάμεων σε συμμαχία με την μεσαία τάξη έχουμε την εκδήλωση ρηγμάτων και αποσυσπείρωσης αυτού του κοινωνικού μπλοκ με προεξάρχουσα την σύγκρουση της κυβέρνησης με τον επιχειρηματικό όμιλο Μαρινάκη. Το κίνημα αλληλεγγύης στα θύματα του εγκλήματος των Τεμπών, το μεγαλειώδες φοιτητικό και το εκπαιδευτικό κίνημα αντίστασης στην ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων, η πολιτική φθορά της δεξιάς στις αυτοδιοικητικές εκλογές παρά την τραγικά ανεπαρκή αντιπολιτευτική παρουσία των δυνάμεων του λεγόμενου «προοδευτικού κέντρου» είναι δείγματα των δυνατοτήτων. Στις ευρωεκλογές θέλουμε να ψαλιδιστεί ακόμα περισσότερο η ταξική υπεροψία της κυβέρνησης Μητσοτάκη και να αποκρουστεί η άνοδος των διαφορετικών εκδοχών της ακροδεξιάς και των ναζιστικών μορφωμάτων.

Μια τέτοια πολιτική απάντηση είναι ανίκανα να δώσουν τα αστικά κόμματα του «προοδευτικού κέντρου» ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ όσο και το πολιτικό προσωπικό της ΝΕΑΡ που υπερασπίζεται την μνημονιακή, φιλο-ΕΕ, φιλο-ατλαντική διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου 2015-19. Αντικειμενικά τα διαθέσιμα ευρωψηφοδέλτια για να δοθεί αυτή η μάχη είναι κυρίως εκείνα του ΚΚΕ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΜΕΡΑ25-Ανατρεπτική Οικολογική Αριστερά. Από την μεριά μας διατηρούμε πολιτικές διαφωνίες και με τα τρια παραπάνω πολιτικά σχέδια. Για παράδειγμα όσον αφορά τη γραμμή τους απέναντι στην ΕΕ σαφώς διαφέρουν (π.χ. εναντίωση με την ΕΕ (ΚΚΕ), ρήξη και αποδέσμευση από αυτήν (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) ή «είτε μέσα είτε έξω» με ένα μίνιμουμ πρόγραμμα αντιλιτότητας κ.λ.π. (ΜΕΡΑ 25)). Παρ’ ότι προτιμάμε την θέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ από τις άλλες δύο εκδοχές, η πραγματικότητα είναι ότι και τα τρία σχέδια έχουν κοινό παρονοµαστή την υποβάθµιση της σηµασίας του µεταβατικού προγράµµατος στο όνοµα του οποίου είναι αναγκαία η σύγκρουση και η ρήξη µε την ΕΕ και την Ευρωζώνη και αναπόφευκτη κατάληξη η έξοδος.

Όπως στις εκλογικές αναμετρήσεις της περασμένης χρονιάς, έτσι και στις ευρωεκλογές, επιλέγουμε να προτείνουμε ως χρησιμότερη την κριτική ψήφο στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν επιλέγουμεεπιπρόσθετα την κριτική υποστήριξη στο ΚΚΕ ή στο ΜΕΡΑ25 γιατί ψήφος στο ΚΚΕ είναι ψήφος στον πολιτικό συντηρητισμό και τον σεχταρισμό εντός της Αριστεράς. Ενώ ψήφος στο ΜΕΡΑ25 είναι ψήφος σε μια ετεροχρονισμένη μεταμοντέρνα αναπαλαίωση των αδυναμιών και αδιεξόδων της αριστερής κριτικής στην ηγεσία Τσίπρα μέχρι και τη μνημονιακή στροφή του 2015.  Ιδιαίτερα μετά από την επιτυχία των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, η συγκρότηση ενός νέου μετώπου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς – στη βάση ενός αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος και όχι με τη μέθοδο του ελάχιστου κοινού παρονομαστή – είναι για εμάς μονόδρομος και άμεση προτεραιότητα και χρειάζεται να υποστηριχτεί στις επικείμενες ευρωεκλογές. Μια τέτοια αντικαπιταλιστική συγκρότηση δεν περιορίζεται στις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ούτε αφορά μια ευκαιριακή ή βιαστική διεύρυνσή της. Όμως σε καμία περίπτωση  δεν μπορεί να προκύψει με παράκαμψη των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή σε αντιπαράθεση με αυτές. Παρά τις πολιτικές αδυναμίες που έχουν οδηγήσει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε καθήλωση τα τελευταία χρόνια (ιδιαίτερα στον τρόπο άσκησης πολιτικής, από το σύνολο και τις επί μέρους δυνάμεις της με τα “συμμετρικά” λάθη του σεχταρισμού και του οπορτουνισμού να επαναλαμβάνονται) η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παραμένει ένα μέτωπο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, με πανελλαδική αναγνωρισιμότητα και καταγραφή που ενίσχυσε την ενότητα στη δράση, τον συσχετισμό και την παρουσία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς σε κοινωνικούς χώρους και κινήματα. Επιπλέον  η συμπόρευση των δυνάμεών της χαρακτηρίστηκε από αξιόλογη και προωθητική προγραμματική συμφωνία, με θετικές μετατοπίσεις σε κρίσιμα και “δύσβατα” ζητήματα (“εθνικά θέματα”, εθνικισμός, ελληνο-τουρκικός ανταγωνισμός και πόλεμος – αντιρατσισμός και αντισεξισμός), στο πλαίσιο μιας αντικαπιταλιστικής-ανατρεπτικής στρατηγικής.

Από τη μεριά της Πολιτικής Οργάνωσης «Κόκκινο Νήμα» επιλέγουμε την εκλογική μας στάση έχοντας στραμμένο το βλέμμα στην επόμενη μέρα των Ευρωεκλογών: στην υπερεπείγουσα αναγκαία συζήτηση για την συγκρότηση ενός νέου αντικαπιταλιστικού πόλου που θα μπορέσει να ανταποκριθεί με επάρκεια στις ανάγκες ταξικής σύγκρουσης με τα αστικά επιτελεία, όσο και να ενώσει δυνάμεις στην πολιτική προοπτική της ανατροπής του συστήματος της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.

Πραγματοποιήθηκε στις 15 Μάη η πρώτη γενική Συνέλευση μετά τις εκλογές  του Συλλόγου Αττικής & Νήσων, που έγιναν στις 31/10-02/11/2022. Η συμμετοχή ήταν μαζική, αλλά όχι όσο θα θέλαμε οι περισσότεροι\ες εργαζόμενοι\ες στον ΕΦΚΑ.

Η ευθύνη για αυτό βαραίνει περισσότερο την συνδικαλιστική ηγεσία, καθώς εδώ και χρόνια οι συλλογικές, δημοκρατικές διαδικασίες στα συνδικάτα, όπως βέβαια και οι κινητοποιήσεις, υποβαθμίζονται συνειδητά και συστηματικά.

Ένα μεγάλο κομμάτι εργαζομένων δεν συμμετέχει στις συνελεύσεις καθώς με τον τρόπο που διεξάγονται θεωρεί ότι δεν θα αποκομίσει κάτι, δεν θα ενημερωθεί, ούτε θα έχει ενεργή συμμετοχή και παρέμβαση. Και αυτό είναι ευθύνη της πλειοψηφίας του Διοικητικού Συμβουλίου και στον σύλλογο Αττικής & Νήσων.

Πολλοί δεν μπόρεσαν να συμμετάσχουν στη Συνέλευση, καθώς η Διοίκηση, αλλά και στελέχη του Φορέα εμπόδισαν την προσέλευση του κόσμου, με δικαιολογίες τα ραντεβού, που έμειναν ανοιχτά, αλλά και την “εύρυθμη λειτουργία” του ΕΦΚΑ! Η ομόφωνη πρόταση του ΔΣ ήταν πολύ διαφορετική: να είναι κλειστά τα ραντεβού εκείνη την ημέρα και να ξεκινήσει η συνέλευση μέχρι τις 10πμ.

Η στάση του προεδρείου του συλλόγου από τον Σεπτέμβρη του 2023 και μετά, με την αλλαγή του διοικητή Δουφεξή και του υπουργού Κ. Χατζηδάκη, που προσομοιάζει με περίοδο εργασιακής ειρήνης, δεν βοήθησε τελικά ούτε καν για την διευκόλυνση των εργαζομένων να συμμετάσχουν στη συνέλευση.

Δυστυχώς κάποιες παρατάξεις θέλουν να μετατρέψουν τα συνδικάτα σε όργανα για φιλανθρωπικές, κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις! Αλλά ο βασικός στόχος των συνδικάτων δεν είναι αυτός. Είναι καθαρά κινηματικός, μέσα από τη συμμετοχική και δημοκρατική λειτουργία ενός συνδικάτου, σε στενή επαφή και σχέση με τους\τις εργαζόμενους\ες.

Με βάση τα παραπάνω προβλήματα, αλλά και την σημαντικά μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στη συνέλευση, έπρεπε να προχωρήσουμε στη συζήτηση για τις αναγκαίες καταστατικές αλλαγές.

Η παράταξη μας κατέθεσε ανοιχτά και δημόσια κάποιες προτάσεις για καταστατικές αλλαγές προς συζήτηση στη συνέλευση. Αυτές αφορούσαν: 1) την εγγραφή συμβασιούχων στο σύλλογο μας, 2) τη δημιουργία απεργιακού ταμείου, 3) το σχηματισμό παράταξης με 2 άτομα και πάνω για συμμετοχή στις εκλογές, αντί για 8 και άνω που είναι τώρα και 4) την υποχρεωτικότητα της κάλπης στα νησιά.

Δυστυχώς όμως η συζήτηση για τις αλλαγές του καταστατικού αναλώθηκε στο ζήτημα της συμμετοχής η μη των νησιών (Κυκλάδες, Σάμος, Ικαρία) στο σύλλογο Αττικής, με ευθύνη κυρίως της ΔΑΣ. Γι’ αυτό και η παράταξη μας επανέφερε την συμβιβαστική πρόταση, που είχαμε καταθέσει και στο ΔΣ του συλλόγου, με την οποία ο σύλλογος θα μετονομάζονταν σε σύλλογο εργαζομένων ΕΦΚΑ Αττικής & Νήσων με τους εργαζόμενους των συγκεκριμένων νησιών, να παραμένουν στο σύλλογο για όσο θελήσουν και μέχρι να φτιάξουν δικούς τους τοπικούς συλλόγους.

Τώρα πως η Συναδελφική Συσπείρωση (ΠΑΣΚΕ) κατάλαβε, ότι εμείς δεν θέλουμε την παραμονή των νησιωτών στο σύλλογο, είναι κάτι που μόνο αυτοί αντιλαμβάνονται.

Η συνέλευση έκλεισε απότομα και ξαφνικά, χωρίς να τεθεί στην κρίση του σώματος η συμβιβαστική μας πρόταση, αλλά ούτε και καμία άλλη αλλαγή άρθρων του καταστατικού. Οπότε το μόνο σημαντικό ζήτημα που διευθετήθηκε μετά από ώρες διαδικασιών και εκφυλισμού της διαδικασίας, ήταν να αλλάξει το όνομα του σωματείου μας και να γίνει Σύλλογος Εργαζομένων Αττικής & Νήσων.

Με ευθύνη του προεδρείου του ΔΣ και της Συνέλευσης (που αποτελούνταν από μέλη της Συμμαχίας, της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ), ΔΕΝ ΣΥΖΗΤΗΘΗΚΕ καμία άλλη καταστατική αλλαγή και κανένα άλλο σημαντικό ζήτημα.

Από αυτή τη συνέλευση κρατάμε τη μαζική συμμετοχή του κόσμου της εργασίας, που δείχνει ότι οι εργαζόμενοι\ες έχουν διάθεση να συμμετάσχουν στις συλλογικές διαδικασίες και άρα υπάρχουν δυνατότητες να κινητοποιηθούν περαιτέρω.

Η παράταξη μας θα συνεχίσει να κινείται στην ίδια κατεύθυνση, δίνοντας έμφαση στη συμμετοχή του κόσμου στα κοινά και τους αγώνες, σαν τον μόνο τρόπο που μπορεί να φέρει αλλαγές προς το καλύτερο.

ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΤΑΞΙΚΑ & ΟΧΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ-ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΑ

Ριζοσπαστικές Αγωνιστικές Κινήσεις

Πρόκειται για το περιστατικό στο Πέραμα όπου ο Δήμαρχος Γ. Λαγουδάκος κατέβρεξε με τη μάνικα τα πράγματα οικογενειών Ρομά, που τα είχαν στήσει στον δρόμο. Με ανακοίνωσή της η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αναφέρει:

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταδικάζει την ρατσιστική συμπεριφορά του δεξιού δημάρχου Περάματος Λαγουδάκου, ο οποίος μέσα σε ένα ρατσιστικό και μισαλλόδοξο παραλήρημα κατέβρεξε με υδροφόρα οικογένειες Ρομά που είχαν στήσει τα πράγματα τους στο δρόμο, προκειμένου να τους εκδιώξει από την περιοχή. Δηλαδή επιχείρησε μέσω του τραμπουκισμού, και όχι κοινωνικών παρεμβάσεων στήριξης, να επιλύσει το σοβαρότατο ζήτημα διαμονής και στέγασης περιθωριοποιημένων και κατατρεγμένων ομάδων.

..

Η επιβολή του δόγματος “νόμος και τάξη” εκδηλώνεται με τις πιο απάνθρωπες καταδιώξεις φτωχών και κατατρεγμένων ανθρώπων όπως είναι οι Ρομά. Είναι η ίδια πολιτική που στέλνει στο θάνατο πρόσφυγες στο Αιγαίο και τον Έβρο με τις καταδιώξεις, τις αποτροπές και τις επαναπροωθήσεις του Λιμενικού και των συνοριοφυλάκων. Δεν είναι τυχαίο ότι ο εν λόγω δήμαρχος εκλέχθηκε με την υποστήριξη της σημερινής κυβέρνησης, ενώ έχει διατελέσει ξανά δήμαρχος με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας.

..

Στους τραμπουκισμούς αυτούς προχώρησε ο δήμαρχος με την ανοχή της αστυνομίας που παρέμενε άπρακτη ενώ βρισκόταν στην περιοχή.

..

Η βάναυση καταπάτηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων των Ρομά, είτε από την κυβέρνηση είτε από τους δημάρχους, δεν μπορεί να γίνει ανεκτή. Το εργατικό λαϊκό κίνημα οφείλει να αγωνιστεί ενάντια στη φτωχοποίηση και περιθωριοποίηση των Ρομά, για το γκρέμισμα της κυβέρνησης και της πολιτικής της καταστολής και της φτώχειας.