Του Βαγγέλη Λιγάση

Η οδυνηρή κατάληξη του «κοινοβουλευτικού δρόµου προς τον σοσιαλισµό» και ο νεοφιλελευθερισµός «στο στόµιο του πολυβόλου»

Φέτος συµπληρώνονται 50 χρόνια από το πραξικόπηµα στη Χιλή, το 1973, που ανέτρεψε τον εκλεγµένο πρόεδρο της Αριστεράς Σαλβαδόρ Αγιέντε και εγκαθίδρυσε τη στυγνή δικτατορία του Πινοσέτ. Το «πείραµα» της Χιλής απέδειξε δύο πράγµατα ταυτόχρονα: Πρώτο, ότι η στρατηγική του «δηµοκρατικού δρόµου για τον σοσιαλισµό» οδηγεί σε οδυνηρές τραγωδίες το κίνηµα και την Αριστερά. Ο ρεφορµισµός αποδείχτηκε για µία ακόµη φορά «στρατηγός της ήττας». ∆εύτερο, ότι στις συνθήκες εκείνης της εποχής, ο νεοφιλελευθερισµός σαν οιονεί οικονοµική και κοινωνική αντεπανάσταση ενάντια στις εργατικές κατακτήσεις χρειαζόταν ένα διεθνές «υπόδειγµα» σαρωτικής επιβολής, το δε πραξικόπηµα και η στυγνή δικτατορία ήταν τα µόνα µέσα για να ευοδωθεί άµεσα. Οι φασίστες αποκαλύφθηκαν για µία ακόµη φορά σαν στυγνοί υπηρέτες των πιο ληστρικών τάσεων του συστήµατος.

Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθούµε στο πρώτο από τα δύο.

Η εκλογική νίκη της Αριστεράς

Τον Σεπτέµβριο του 1970 κέρδισε τις προεδρικές εκλογές µε οριακή σχετική πλειοψηφία (36%, έναντι 35% της ∆εξιάς και 28% της Χριστιανικής ∆ηµοκρατίας) η Λαϊκή Ενότητα – Unidad Popular (UP), ένας συνασπισµός του σταλινικού ΚΚ µε το Σοσιαλιστικό κόµµα, το MAPU (αριστερή διάσπαση της Χριστιανικής ∆ηµοκρατίας) κ.ά. Πρόεδρος της Χιλής ορκίστηκε τον ∆εκέµβριο ο ηγέτης της δεξιάς τάσης του Σοσιαλιστικού κόµµατος Σαλβαδόρ Αγιέντε.

Το πρόγραµµα της UP αποσκοπούσε στην ολοκλήρωση των επιχειρούµενων µεταρρυθµίσεων του προηγούµενου προέδρου Χριστιανοδηµοκράτη Φρέι (1964-1970), µε κέντρα την αγροτική αναδιανοµή γης (µε αποζηµίωση και δικαίωµα «προτίµησης» στους µεγαλοκτηµατίες) και την υποβοηθούµενη από το κράτος βιοµηχανική ανάπτυξη µε εθνικοποίηση τραπεζών – ασφαλειών αλλά και επιδότηση του ιδιωτικού κεφαλαίου. Επιπλέον, εθνικοποίησε χωρίς αποζηµίωση τα ορυχεία χαλκού, που αποτελούσαν το κύριο εξαγωγικό προϊόν και ανήκαν σε εταιρείες των ΗΠΑ.

Επί της ουσίας, ήταν ένα τυπικό κεϊνσιανό πρόγραµµα αναθέρµανσης της οικονοµίας (αρκετά διαδεδοµένο την δεκαετία του ’70), µε ελάχιστες διαφορές από το πρόγραµµα του Φρέι. Η πιο ουσιαστική διαφορά της UP µε τη Χριστιανοδηµοκρατία, ήταν ότι έλεγχε την οργανωµένη εργατική τάξη (τελευταίο συνέδριο CUT – Χιλιανή ΓΣΕΕ: UP 75%). Θα µπορούσε να κερδίζει ψηφοφόρους της «µεσαίας τάξης» στον βαθµό που θα έλεγχε και θα περιόριζε την δράση της εργατικής τάξης…

Μόλις τον Νοέµβριο του 1970, ο Αγιέντε, για να υποστηριχτεί στο ελεγχόµενο από την δεξιά Κογκρέσο, υπέγραψε τον «Νόµο των εγγυήσεων». Με αυτό το νοµοθέτηµα (που κρατήθηκε µυστικό και δεν παρουσιάστηκε ποτέ στους υποστηρικτές της UP) η κυβέρνηση υποσχέθηκε να αφήσει ανέγγιχτες τις δοµές του εκπαιδευτικού συστήµατος, της Εκκλησίας, των µέσων ενηµέρωσης και των Ενόπλων ∆υνάµεων…

1971: η αστική τάξη νιώθει «άβολα»…

Ωστόσο, το 1971 οι εργάτες απήλαυσαν αυξήσεις 38%, οι υπάλληλοι 120%, το ΑΕΠ αυξήθηκε 8% και η ανεργία µειώθηκε στο 10%.

Τον Απρίλη του 1971 στις δηµοτικές εκλογές η UP θριάµβευσε µε 51%.

Οι οργανώσεις των ακτηµόνων, ενθαρρυµένες από τις υποσχέσεις για αγροτική µεταρρύθµιση, ενέτειναν τις καταλήψεις γης (σε όλη την χρονιά καταγράφηκαν 1.280). Ο Αγιέντε τον Μάιο του 1971 κατηγόρησε το Κίνηµα Επαναστατικής Αριστεράς – MIR («γκεβαριστές» µε προτεραιότητα στον ένοπλο αγώνα και υποτίµηση συνδικαλισµού κ.λπ.), που είχε επιρροή κυρίως στους φοιτητές, τους ακτήµονες και τους κατοίκους των παραγκουπόλεων, ότι κινείται εκτός νόµου. Αλλά και οι µη συνδικαλισµένοι εργάτες (η CUT – ΓΣΕΕ κάλυπτε µόνο όσους δούλευαν σε χώρους µε πάνω από 25 εργαζόµενους) δεν ελέγχονταν από την UP (το 1971 καταγράφηκαν 1.760 απεργίες).

Η αστική τάξη της Χιλής δεν ένιωθε βολικά µε τις εξελίξεις… Τα µόνα κεφάλαια που επενδύονταν ήταν οι κρατικές επιδοτήσεις και εντάθηκε η συστηµατική αποταµίευση αγαθών-αποθησαύριση που, σε συνδυασµό µε το αυξηµένο επίπεδο διαβίωσης της εργατικής τάξης, δηµιούργησε έλλειµµα προσφοράς και ανεπάρκεια αγαθών. Τον Νοέµβριο του 1971, την 2η ηµέρα της επίσηµης επίσκεψης του Φιντέλ Κάστρο, η δεξιά οργάνωσε την διαδήλωση της «άδειας κατσαρόλας», όπου χιλιάδες «κυρίες» της µεσαίας τάξης ανέµιζαν και χτυπούσαν κατσαρόλες (πολλές είχαν φέρει τις υπηρέτριές τους για να τις κουβαλάνε)…

1972: το «βαθύ κράτος» αντιδρά

Μπαίνοντας στον 2ο χρόνο της κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας οι αντιθέσεις αλλά και οι προσδοκίες συνοψίστηκαν στο δίπολο «παγίωση ή προώθηση του χιλιανού δρόµου για τον σοσιαλισµό». Σε δύο συσκέψεις τον Φεβρουάριο και τον Ιούνιο του 1972 συγκρούστηκαν η δεξιά πτέρυγα της UP (ΚΚ και δεξιά τάση ΣΚ) µε την αριστερή (αριστερή τάση ΣΚ, MAPU και «Χριστιανική Αριστερά»), αλλά η διαφωνία ήταν περισσότερο ποσοτική παρά ποιοτική. Ο «ριζοσπαστισµός των αριθµών», π.χ. εθνικοποίηση του 90% των µεγάλων εταιρειών αντί του 43% που πρότεινε η ηγεσία κ.λπ., άφηνε µια αυξανόµενη αίσθηση ουτοπίας, καθώς η πολιτική κατεύθυνση της Χιλής καθοριζόταν έξω από τα συνέδρια και το προεδρικό παλάτι. Όλη η αριστερά (του MIR συµπεριλαµβανόµενου) συµφωνούσε ότι «τµήµα του κράτους» έχει κατακτηθεί… Από καµιά οργάνωση δεν µπήκε το ζήτηµα αν έπρεπε να δράσει εκτός των ορίων της UP, αλλά επικεντρωνόταν στο τι έπρεπε να κάνει η UP από την θέση της «µέσα στο κράτος».

Τον Μάιο του 1972 στην βιοµηχανική πόλη Conception σκοτώθηκε από την αστυνοµία ένα µέλος του MIR σε αντιδιαδήλωση κόντρα σε δεξιά οργάνωση φοιτητών. Ο «κοµµουνιστής» δήµαρχος (που έστειλε τα ΜΑΤ) και η κυβέρνηση καταδίκασαν την βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται».

Στη Melipilla κοντά στο Σαντιάγκο, ένας τοπικός δικαστής σε συνεργασία µε τους γαιοκτήµονες µε νοµικίστικα κωλύµατα εµπόδιζε την αναδιανοµή γης. Στις 22 Ιουνίου συνελήφθησαν στο κέντρο της πόλης 22 στελέχη των οργανώσεων των ακτηµόνων. Ακολούθησε σειρά διαδηλώσεων. Ταυτόχρονα, στην βιοµηχανική περιοχή Cerrillos 4 εργοστάσια απεργούσαν. Οι απεργοί ενώθηκαν µε τους ακτήµονες στην Melipilla και ως τις 30 Ιούνη όλη η πόλη είχε αποκλειστεί. Στις 12 Ιούλη µια τεράστια διαδήλωση στο κέντρο του Σαντιάγκο απαιτούσε την απελευθέρωση των 22. Η κυβέρνηση αρνήθηκε να παρέµβει.

Οι κορδόνες

Μια νέα µορφή οργάνωσης γεννήθηκε. Αυτοαποκλήθηκε βιοµηχανική «ζώνη» – κορδόν. Μια 2η κορδόν δηµιουργήθηκε στην περιοχή Vicuna McKenna. Η κορδόν του Cerrillos έβγαλε ανακοίνωση απαιτώντας τον έλεγχο της παραγωγής και την αντικατάσταση του κοινοβουλίου από εργατική συνέλευση!

Το ΚΚ και η δεξιά πτέρυγα του ΣΚ καθοδήγησαν τα µέλη τους να µην έχουν καµία σχέση µε τις κορδόνες.

Το ίδιο διάστηµα, στην Conception, µια «λαϊκή συνέλευση» 3.000 αγωνιστών από οργανώσεις, συνδικάτα, φοιτητικούς συλλόγους κ.λπ. συλλογικότητες χαρακτηρίστηκε από το ΚΚ «µανούβρα της αντίδρασης και του ιµπεριαλισµού».

Στις 12 -13 Αυγούστου η αστυνοµία εισέβαλε µε 400 άνδρες και βαρύ οπλισµό στην παραγκούπολη του Lo Hermida κοντά στο Σανντιάγκο αναζητώντας µέλη ακροαριστερής οργάνωσης. Η µαζική αντίσταση κόστισε 1 νεκρό, 12 βαριά πληγωµένους και 160 συλληφθέντες.

Ο ταξικός πόλεµος ξέφευγε σταδιακά από τον έλεγχο.

Η απεργία των αφεντικών

Στις 10 Σεπτέµβρη στο Santiago, µε κλειστά τα µαγαζιά από τους ιδιοκτήτες  ενάντια στον έλεγχο των τιµών, σε µαζικό συλλαλητήριο της δεξιάς, ανάµεσα σε παραληρήµατα εναντίον της «µαρξιστικής» κυβέρνησης, προαναγγέλθηκε το «σχέδιο Σεπτέµβριος». Στις 11 Οκτώβρη ξεκίνησε το επ’ αόριστο σταµάτηµα των φορτηγών από τους ιδιοκτήτες τους. Οπλισµένες συµµορίες της νεοφασιστικής οργάνωσης Patria y Libertad φύλαγαν στις εισόδους των πόλεων τα φορτηγά. Οι µαγαζάτορες την υποστήριξαν, συνεχίζοντας να κρατάνε κλειστά τα µαγαζιά. Οι επαγγελµατικές οργανώσεις γιατρών, δικηγόρων, οδοντιάτρων κ.λπ. συµµετείχαν εντείνοντας την ατµόσφαιρα πανικού. Οι εργοστασιάρχες προσπαθούσαν να σταµατήσουν τις µηχανές, ακόµα και µε δολιοφθορές.

Η κυβέρνηση, αµήχανη, καλούσε σε πειθαρχία και υπακοή στα επίσηµα συνδικάτα, διαπραγµατευόµενη µε τους ιδιοκτήτες φορτηγών µε µεσολάβηση των ιδιοκτητών λεωφορείων… Μια βδοµάδα αργότερα οι «λεωφορειατζήδες» ενώθηκαν µε τους «φορτηγατζήδες».

Ήταν ξεκάθαρη η τακτική της δεξιάς, που αποσκοπούσε στο οικονοµικό χάος.

Το ίδιο ξεκάθαρη, όµως, ήταν η κατάσταση για τους εργάτες.

Από την πρώτη µέρα της «απεργίας», οµάδες εργατών κατέλαβαν τους δρόµους και κάθε διαθέσιµο µέσο µεταφοράς επιστρατεύθηκε και οδηγήθηκε από εθελοντές οδηγούς. Αρκετές κορδόνες έστειλαν οµάδες για την «ανάκτηση» των φορτηγών. Μόνο στο κεντρικό Σαντιάγκο ο αριθµός των εθελοντών οδηγών έφτασε τις 8.000. Στα εργοστάσια οργανώθηκαν οµάδες περιφρούρησης για να συνεχιστεί η παραγωγή. Μακριές ουρές γεµάτες υποµονή σχηµατίστηκαν έξω από τα σούπερ µάρκετ και σε περίπτωση που δεν τα άνοιγαν οι ιδιοκτήτες, τα άνοιγαν οι εργάτες και µε την υποστήριξη φρουράς τα διατηρούσαν ανοιχτά.

Στα µέρη που είχαν δηµιουργηθεί κορδόνες οργανώθηκαν γρήγορα γύρω από τα προβλήµατα της συνέχισης της παραγωγής. Έχοντας να αντιµετωπίσουν το «πάγωµα» των τραπεζικών λογ/σµών (µισθοδοσίας, προµηθειών κ.λπ.), χρησιµοποίησαν τις συναλλαγές µε µετρητά, τον αντιπραγµατισµό, την λιανική πώληση κ.λπ. Όταν οι γιατροί µπήκαν στην «απεργία» της δεξιάς στις 17 Οκτώβρη, δηµιουργήθηκε κοινή επιτροπή των «λοιπών» εργαζοµένων στα νοσοκοµεία, που κατάφερε και τα κράτησε αρκούντως λειτουργικά και σε κάθε περίπτωση ανοιχτά.

Έχοντας να αντιµετωπίσουν επιθέσεις φυσικής βίας από ένοπλες συµµορίες της ακροδεξιάς (37 τον αριθµό), αυτόνοµες εργατικές οργανώσεις αυτοάµυνας, µε την µορφή τοπικών επιτροπών ή εργοστασιακών οµάδων περιφρούρησης, πολλαπλασιάζονταν όλο το επόµενο διάστηµα. Οι επιτροπές για την παραγωγή εξελίχθηκαν σε όργανα εργατικού ελέγχου ενάντια στα αφεντικά. Οι ηµικρατικές οργανώσεις διανοµής τροφίµων JAP, εξελίχθηκαν σε µαχητικές οργανώσεις που αγόραζαν και διένεµαν προµήθειες, κρατώντας ανοιχτά τα µαγαζιά και τα σούπερ µάρκετ, προστατεύοντάς τα από τις επιθέσεις και κολεκτιβοποιώντας λειτουργίες στις φτωχογειτονιές, κυρίως την διατροφή των παιδιών σε κοινές κουζίνες, τις olla comun.

Στις 31 Οκτώβρη, µε αφορµή νέα απεργία από τους πιλότους, ο Αγιέντε έβαλε στην κυβέρνηση στρατιωτικούς και έθεσε την χώρα σε καθεστώς έκτακτης ανάγκης.

Αριστερά: «βαριά αφέλεια»

Οι ιδιοκτήτες φορτηγών επέστρεψαν στην δουλειά, ενώ ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ στρατηγός Prats (που αργότερα θα δολοφονηθεί από τον διάδοχό του) θα επιβάλει αυστηρή απαγόρευση νυχτερινής κυκλοφορίας, θα αναλάβει τον έλεγχο της διανοµής και θα επιστρέψει την πλειοψηφία των κατειληµµένων εργοστασίων και επιχειρήσεων στους ιδιοκτήτες τους.

Κι ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, η Αριστερά συνέχισε να υποφέρει από βαριά… αφέλεια. Ο γενικός γραµµατέας του MIR Miguel Enriquez (που θα σκοτωθεί µαζί µε το σύνολο της ΚΕ σε συγκρούσεις στο επερχόµενο πραξικόπηµα) περιγράφει την κατάσταση σαν «προεπαναστατική» (στην δηµόσια συζήτηση που οργάνωσαν οι «Χριστιανοί για τον Σοσιαλισµό») και η εφηµερίδα της οργάνωσης «Punto Final» αναφέρει: «Οι ένοπλες δυνάµεις έχουν να παίξουν έναν πατριωτικό και δηµοκρατικό ρόλο υποστηρίζοντας τον αγώνα των εργαζοµένων ενάντια στην εκµετάλλευση […] Αυτό είναι που συµβαίνει και αυτό είναι που η εργατική τάξη µπορεί να περιµένει όταν βλέπει τις Ένοπλες ∆υνάµεις τµήµα της κυβέρνησης»!

Η µόνη αριστερή οργάνωση που πρότεινε ανεξάρτητη από την UP στρατηγική, ήταν η µικρότερη απ’ όλες, η «Χριστιανική Αριστερά», που αρνήθηκε να µπει στη νέα κυβέρνηση, προτείνοντας «συντονισµένα όργανα άµυνας σε εργοστασιακό και περιφερειακό επίπεδο».

1973: εικόνες δυαδικής εξουσίας και µάχη για την εξουσία

Η αντιπαράθεση του Οκτωβρίου διέσπασε το MAPU σε 2 κοµµάτια. Ο υπουργός Οικονοµικών Fernando Flores (της αριστερής πλειοψηφίας), αψηφώντας την κυβερνητική πολιτική «συµφιλίωσης» µε τους Χριστιανοδηµοκράτες, ζητεί δηµόσια πάγωµα τιµών στα βασικά αγαθά και σειρά ελέγχων της κερδοσκοπίας. Αντίθετα, ο κοµµουνιστής υπουργός Προϋπολογισµού ανακοινώνει το νέο οικονοµικό πρόγραµµα, που περιλαµβάνει επιστροφή 123 εργοστασίων στους προηγούµενους κατόχους τους. Αυτόµατα ξεσπά διαδήλωση των κορδόνες της πρωτεύουσας προς το κέντρο της πόλης και στο τέλος Ιανουαρίου οι µαχητικότερες κορδόνες δηλώνουν «Κανένα εργοστάσιο που καταλήφθηκε κατά την διάρκεια της απεργίας των αφεντικών δεν θα επιστραφεί πίσω». Στις 5 Φεβρουαρίου συγκεντρώνονται στο Εθνικό Στάδιο εργάτες, καταληψίες γης, τοπικές οργανώσεις γειτονιάς και παραγκουπόλεων ενάντια στο σχέδιο Millas (ο … κοµµουνιστής υπουργός) και µε κεντρικό πανό «λαός άοπλος = λαός ηττηµένος».

Στις εκλογές για τη Γερουσία του Μαρτίου 1973, η UP παίρνει το 44%  (για πρώτη φορά θα στηρίξει τους υποψήφιους του ΣΚ και το MIR).

Ωστόσο, τον Οκτώβριο ο Αγιέντε µε την UP είχαν διαβεί τον Ρουβίκωνα. Είχαν µετατραπεί σε θεατή στην αρένα του ταξικού πολέµου και µάταια προσπαθούσαν να ξαναµπούν σε κάποια πλεονεκτική θέση… Ούτε οι αστοί ούτε οι εργάτες είχαν πλέον αυταπάτες για τον ρόλο του Κοινοβουλίου στις επερχόµενες αλλαγές.

Η αστική τάξη δεν ενδιαφερόταν πια για συµβιβασµούς και προέκρινε το σχέδιο «Russian Marshals», ένα σχέδιο «καµένης γης» µε παράλληλη κινητοποίηση διεθνούς υποστήριξης.

Από την άλλη, η συγκρότηση συντονιστικής επιτροπής των κορδόνες, εξαιτίας της κυριαρχίας των αριστερών σοσιαλιστών, αντί να αποτελέσει κάποιο πρόπλασµα εργατικής εξουσίας, µεταβλήθηκε σε µία ακόµα φατρία στο Σοσιαλιστικό Κόµµα.

Κερασάκι στην τούρτα, στις 23 Ιουνίου 1973 το τεθωρακισµένο σύνταγµα του Σαντιάγκο, υπό τις διαταγές ενός φανατικού του Patria y Libertad ονόµατι Souper, κατέλαβε τους δρόµους και ανακοίνωσε πραξικόπηµα. Οι µαγαζάτορες ξαναέκλισαν τα καταστήµατά τους, οι ιδιοκτήτες φορτηγών κ.λπ. ξανακήρυξαν απεργία, αλλά αυτό το καλοκαίρι ξεκαθάρισαν τα δευτερεύοντα ζητήµατα και έµενε η µάχη για την εξουσία. Παντού ξεφύτρωναν σαν αντίδραση νέες κορδόνες (Santiago-Centro µε δηµόσιους υπαλλήλους και κατοίκους παραγκουπόλεων, Barrancas κ.λπ.), όπλα κατασκευάζονταν στους τόρνους των εργοστασίων, τα εργοστάσια καταλαµβάνονται (πολλά δεν είχαν επιστραφεί από τις καταλήψεις του Οκτωβρίου), τα κέντρα διανοµής και οι δηµόσιες υπηρεσίες είναι υπό τον άµεσο έλεγχο των εργατών.

Κι ενώ τα πράγµατα εξελίσσονταν µε αυτόν τον τρόπο, ο Αγιέντε στις 29 Ιούνη, ανήµπορος στην αναµέτρηση µε την αστική τάξη, προσέτρεξε ακόµη µια φορά στο Γενικό Επιτελείο. Εχθρός, σύµφωνα µε τον ηγέτη του ΚΚ Manuel Contreras (σε οµιλία του που επαίνεσε τον πατριωτισµό των Ενόπλων ∆υνάµεων στις 8 Αυγούστου) ήταν η άκρα αριστερά, που ήταν υπεύθυνη για την βία και «υποστήριζε» τις φασιστικές συµµορίες…

Game Over

Στις 3 Αυγούστου ανακοινώνεται νέο υπουργικό συµβούλιο µε συµµετοχή των στρατηγών. Κηρύσσεται κατάσταση έκτακτης ανάγκης και ψηφίζεται ο νόµος «για τον έλεγχο των όπλων». Η αποκατάσταση του κρατικού (αστικού) µονοπωλίου της βίας γίνεται διά πυρός και σιδήρου. Υποστηρικτές της UP στο Ναυτικό και την Αεροπορία, που αποκάλυψαν δηµόσια ετοιµασίες για νέο στρατιωτικό πραξικόπηµα, συλλαµβάνονται, βασανίζονται και καταδικάζονται.

Τα καλέσµατα για ένοπλο αγώνα που ανακοινώνει το MIR και ο Altamirano (αριστερός γραµµατέας του ΣΚ) στις αρχές Αυγούστου, µεταφέρουν την ευθύνη της επαναστατικής δράσης στον εξατοµικοποιηµένο εργάτη ή στρατιώτη, όταν οι ίδιοι ήταν αρκετά ανεύθυνοι για να προσδιορίσουν έναν ξεκάθαρο πολιτικό στόχο: την κατάληψη της πολιτικής -και όχι απλά της κοινοβουλευτικής- εξουσίας.

Η 4η Σεπτεµβρίου ήταν η επέτειος της εκλογικής νίκης του Αγιέντε το 1970. Μισό εκατοµµύριο κόσµος ήταν στους δρόµους του Σαντιάγκο, αλλά η µελαγχολική και ζοφερή διάθεση του αναπόδραστου ήταν παρούσα.

Στις 11 Σεπτεµβρίου 1973, ο στρατηγός/υπουργός Αουγκούστο Πινοσέτ καθοδήγησε ένα καθ’ όλα επιτυχηµένο (µε αστικούς όρους) πραξικόπηµα. Η µόνη άξια λόγου αντίσταση ήταν του στρατηγού Prats, καθώς οι εργατικές οργανώσεις είχαν αφοπλιστεί και διαλυθεί µε το καθεστώς έκτακτης ανάγκης.

Καθώς τελείωνε η µέρα, χιλιάδες άνθρωποι οδηγούνταν σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, φυλακές, γήπεδα ποδοσφαίρου και κρατήθηκαν εκεί µέχρι να βασανιστούν ή να δολοφονηθούν.

Τους επόµενους 12 µήνες περίπου 30.000, οι καλύτεροι/ες και πιο θαρραλέοι/ες ηγέτ(ρι)ες της τάξης τους συνελήφθησαν (πολλές φορές µε βοήθεια µυστικών υπηρεσιών άλλων χωρών), βιάστηκαν, βασανίστηκαν, δολοφονήθηκαν. ∆εν δολοφονήθηκαν απλά, ακρωτηριάστηκαν για να προειδοποιήσουν και την επόµενη γενιά. Τα βασανισµένα κορµιά που επέπλεαν κάθε πρωί στον ποταµό Mapocho στο Σαντιάγκο έδιναν την δική τους βαρύτητα σε αυτό.

Οι ρεφορµιστές όλου του κόσµου, αγιοποιώντας τον Αγιέντε, οδήγησαν τον υποτιθέµενο «ειρηνικό δρόµο» σε «ιστορικούς συµβιβασµούς» αδιανόητα αναξιοπρεπείς για το σηµαίνον της λέξης σοσιαλισµός (µε βασιλιάδες, χασάπηδες, µαφιόζους, ΝΑΤΟ κ.λπ.). Προσπάθησαν (µαζί µε τους σταλινικούς) να ρίξουν όλο το φταίξιµο σε µία ακόµη συνωµοσία της CIA.

Κανένα κράτος και κανένας στρατός δεν είναι ταξικά ουδέτερος, «στην υπηρεσία του έθνους», εργαλείο προς λαφυραγώγηση ή «εκδηµοκρατισµό».

Στην Χιλή το επίπεδο της ταξικής πάλης απειλούσε τις βάσεις της αστικής κοινωνίας. Άσχετα µε τις υποτιθέµενες παραδόσεις της, η αστική τάξη δεν διστάζει καθόλου όταν απειλείται η επικυριαρχία της.

Ο ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΤΟΥ ΕΦΚΑ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ: 

ΚΑΘΕ ΘΕΤΙΚΟ ΤΟ ΕΧΕΙ ΠΕΤΥΧΕΙ ΑΥΤΟΣ, ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΚΑΚΟ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ 

Στις 27 Σεπτέμβρη πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνάντηση του Διοικητή του ΕΦΚΑ με την Ομοσπονδία μας (ΠΟΣΕ-ΕΦΚΑ) και συνολικά με συνδικαλιστική οργάνωση του χώρου μας. Αυτή η συνάντηση έγινε έναν χρόνο μετά τις συνδικαλιστικές εκλογές στους ενιαίους συλλόγους και στην ενιαία ομοσπονδία του ΕΦΚΑ και παρά τις πολλές οχλήσεις για συναντήσεις μαζί του. 

Όπως ήταν αναμενόμενο από τη συνάντηση αυτή δεν βγήκαμε σοφότεροι για τις προθέσεις του Διοικητή και της κυβέρνησης για τον ΕΦΚΑ. 

. Έτσι οι προσλήψεις θα συνεχίσουν να γίνονται με το σταγονόμετρο. Θα προσληφθούν 173 άτομα + 350 περίπου μέσα στο 2024, όταν έχουν να γίνουν προσλήψεις πάνω από 10 χρόνια και έχουμε εκατοντάδες συνταξιοδοτήσεις κάθε έτος.

. Φυσικά οι συμβάσεις μέσω ΟΑΕΔ δεν θα σταματήσουν, σαν προσωρινές λύσεις προσλαμβάνοντας για μικρό χρονικό διάστημα άτομα, που αφού μάθουν τη δουλειά μετά τους απολύουν. 

. Θα συνεχιστεί η είσοδος των ιδιωτών στον ΕΦΚΑ με νέα “έργο” την ψηφιοποίηση του ασφαλιστικού βίου. Επαναλαμβάνουμε εδώ ότι όταν αφορούν ιδιωτικές εταιρίες βρίσκονται αμέσως τα κονδύλια και οι διαδικασίες πληρωμών, όταν όμως αφορά προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις είναι ανέφικτο!

. Στην κυβερνητική γραμμή και για τις κρίσεις, η Διοίκηση περιμένει την ολοκλήρωση της διαδικασίες των παράνομων σύμφωνα με το ΣτΕ ιδιωτών Γενικών, για να ακολουθήσουν μετά οι (ιδιώτες) διευθυντές.

. Για την πληρωμή των κλιμακίων έριξε την ευθύνη στους διευθυντές και τους γενικούς ξεκάθαρα, χωρίς όμως να δείχνει διάθεση να γίνουν διορθώσεις, πόσο μάλλον να αλλάξει ο τρόπος πληρωμής με ένα ενιαία ποσό προς όλους τους συναδέλφους, όπως ζητάνε οι περισσότερες παρατάξεις στα συνδικάτα μας.

. Τέλος για την Τεχνική Υπηρεσία προφορικά μας διαβεβαίωσε ότι δεν κινδυνεύουν οι θέσεις εργασίας από τη δημιουργία της ΑΕ, για την οποία δεν διαφωνεί βέβαια.

. Τα υπόλοιπα που ειπώθηκαν αφορούσαν τη βελτίωση του υλικοτεχνικού εξοπλισμού και των κτιριακών εγκαταστάσεων, που είναι ακόμα ζητούμενο πέντε χρόνια μετά τη δημιουργία του ΕΦΚΑ, για τα οποία ο ίδιος βλέπει βελτιώσεις και θα ακολουθήσουν και άλλες… 

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι

Επί της ουσίας ο Διοικητής δεν δεσμεύτηκε για κάποιο από τα αιτήματα μας, ενώ πολύ εύκολα κατηγορούσε την ιεραρχία για πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.  

Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από την κάθε Διοίκηση που ταυτίζεται με τις αντεργατικές πολιτικές των τελευταίων ετών. Ειδικά από έναν διοικητή που δεν καταδέχονταν επί ένα χρόνο να συναντήσει τους εκλεγμένους εκπροσώπους 7.000 εργαζομένων και τους συμπεριφέρθηκε σαν κοινός τραμπούκος, όταν πήγαμε ακάλεστοι στο γραφείο του. 

Ούτε φυσικά από μία κυβέρνηση που λειτουργεί σαν πολεμική μηχανή υπέρ των μεγάλων επιχειρήσεων, που αδιαφορεί για τις δημόσιες υποδομές και το κοινωνικό κράτος. Που σπαταλά τους δημόσιους πόρους για την ενίσχυση των δυνάμεων καταστολής, για εξοπλιστικά προγράμματα και για επιδοτήσεις των καπιταλιστών και καταστρέφει το περιβάλλον για τα κέρδη των λίγων.

Η ακροδεξιά, αντεργατική, αυταρχική κυβέρνηση έχει μοναδικό αντίπαλο το μαζικό εργατικό κίνημα. Με τους αγώνες μας μπορούμε να τους σταματήσουμε!

H υπόθεση αφορά τον θάνατο υπαλλήλου του Δήμου Καλλιθέας από την ζέστη το καλοκαίρι

ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ ΜΑΣ ΕΞΟΡΓΙΖΟΥΝ

Την διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης για διαρροή εγγράφου (;;;) ζήτησε ο Δήμαρχος.

Η παράβαση;;  Έμαθε όλος ο κόσμος το έγγραφο (Δελτίο Ελέγχου) του Σ.Ε.Π.Ε. για τον θάνατο του Μιχάλη.

Το πρόβλημα;;;  Αποκαλύπτονται οι αγωνιώδεις προσπάθειες συγκάλυψης που με σπασμωδικό τρόπο επιχειρούν οι μηχανισμοί να επιτύχουν.

Δεν εισερχόμαστε στο περιεχόμενο του εγγράφου, δεν είναι της παρούσης. Αυτό ελπίζουμε να το κάνει η δικαιοσύνη, αν χρειαστεί.

Αναρωτιόμαστε όμως που μπορεί να φτάσει η ταραχή τους και  αντί να ψάχνουν τα πραγματικά αίτια του θανάτου του Μιχάλη, η διοίκηση με τους παρατρεχάμενους της, επιλέγει να δαιμονοποιήσει όσους αναζητούν την αλήθεια. Εγκαλεί τα μέλη του ΔΣ του Σύλλογο ως προς το γιατί έχει στα χέρια του αυτό το έγγραφο!!!!! Ο Σύλλογος που θα έπρεπε να το έχει από την πρώτη στιγμή ………..

Μετά τις αρχικές, ερασιτεχνικές προσπάθειες και τις κινήσεις  πανικού συγκάλυψης και απόκρυψης ευθυνών για τον θανάτου του συναδέλφου Μιχάλη, γίνεται προσπάθεια να τρομοκρατήσουν αυτούς που επιζητούν και αναζητούν να πέσει άπλετο φως σε αυτή την υπόθεση.

Απλά τους διαμηνύουμε: ΕΜΕΙΣ δεν πρόκειται να σταματήσουμε να αναζητούμε την αλήθεια.

ΑΥΤΟΙ γιατί την φοβούνται ;;;

ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ

Του Μάριου Αυγουστάτου

«Έχω φορτώσει 25 κομμάτια.  25 κομμάτια τα μπάσταρδα. Οργανωθείτε […] Οργανωθείτε. Βγείτε όλοι να τους μαζέψουμε […] Θα μας κάψουνε […]», Απόστολος Τότα – φασίστας

Μετά τα τελευταία γεγονότα στον Έβρο εύλογα αναρωτιόµαστε: πώς καταντήσαµε οπλισµένα τάγµατα εφόδου να «περιπολούν» ανενόχλητα για τόσο καιρό; Να συλλαµβάνουν, να βασανίζουν και να ξυλοκοπούν πρόσφυγες, και µάλιστα ανεβάζοντας άφοβα στα social media τα κατορθώµατά τους και µε οχετό ρατσιστικών προτροπών στα σχόλια, του τύπου «κάψτε τους, τι τους κοιτάτε;». Πώς φτάσαµε ως εδώ;

Τα βίντεο που έχουν κυκλοφορήσει στα οποία περιφέρουν τους εξαθλιωµένους πρόσφυγες σαν «τρόπαια» είναι ένα µικρό µέρος της πραγµατικότητας. Το πάρε-δώσε ανάµεσα στις οµάδες «κυνηγών κεφαλών» και το κράτος, αλλά και το γεγονός ότι είναι ένοπλοι, προκύπτει από άλλο βίντεο που δείχνει έναν τοπικό ηγετίσκο να µιλάει σε κάποιους λέγοντας: «Όχι όπλα, όχι µαχαίρια παιδιά, θα έχετε προβλήµατα. ∆εν µας αφήνουν να κάνουµε κάτι άλλο» – φυσικά εν µέσω γέλιων…

Το «έπος του Έβρου» κι άλλες εθνικιστικές παπάτζες

Ο ζόφος που αποκαλύφθηκε σε δηµόσια θέα στον Έβρο δεν προέκυψε σε µια νύχτα. Η ρίζα του κακού ξεκινάει το Μάρτη του 2020, λίγους µήνες αφότου ανέλαβε η κυβέρνηση Ν∆, όταν εφηύρε τον «υβριδικό πόλεµο» στον Έβρο. Οι πρόσφυγες, που εδώ και δεκαετίες φτάνουν στο ποτάµι µε όνειρο για µια καλύτερη ζωή περνώντας σε κάποια χώρα της ΕΕ, βαφτίστηκαν «εισβολείς», «ασύµµετρη απειλή», «πιόνια του Ερντογάν και της Τουρκίας» – µαζί µε τον κόσµο της αλληλεγγύης.

«Υβριδικός πόλεµος»: Ο προπαγανδιστικός όρος που επέλεξε ο Μητσοτάκης, χέρι-χέρι µε την ΕΕ, έγινε η συγκολλητική ουσία που συσπείρωσε κάθε καρυδιάς καρύδι της περιοχής, φασίστες, ρατσιστές, ακροδεξιούς, εθνικιστές, πρώην έφεδρους, «εθνοφύλακες». Απροκάλυπτα και µε τη στήριξη της πλειονότητας των ΜΜΕ, δίπλα στους συνοριοφύλακες και τον στρατό, εµφανίστηκαν οι οπλισµένες οµάδες για να «φυλάξουν τα σύνορα από τους εισβολείς και να υπερασπίσουν την πατρίδα». Και µάλιστα µε τη συνδροµή φασιστικών οµάδων από άλλα σηµεία της χώρας, αλλά και από το εξωτερικό – µέχρι και Αυστριακούς και Γερµανούς ναζί!

Στόχος δεν ήταν µόνο οι πρόσφυγες, αλλά και οι δηµοσιογράφοι που τολµούσαν να καταγράψουν τα γεγονότα. Ο Κώστας Πλιάκος από το CNN Greece ήταν στην περιοχή: «Τρεις µετανάστες περπατούσαν µε κατεύθυνση προς τις Φέρες […] Σε λιγότερο από ένα λεπτό εµφανίστηκε ένα αγροτικό όχηµα, από το οποίο κατέβηκαν δύο άντρες και µία γυναίκα και ο ένας άντρας κρατούσε καραµπίνα. Μου είπαν ότι είναι κάτοικοι από τα γύρω χωριά και τα τελευταία βράδια βγαίνουν περιπολίες και πιάνουν µετανάστες και τους παραδίδουν στην αστυνοµία […] Επειδή είδαν ότι κρατούσα κινητό τηλέφωνο στο χέρι φαντάστηκαν ότι τους βιντεοσκοπούσα και στράφηκαν εναντίον µου. Τους είπα ότι είµαι δηµοσιογράφος και ότι δεν βιντεοσκοπώ αλλά δεν πρόλαβα να συζητήσω περισσότερο, µε προπηλάκισαν, µου πήραν το κινητό και µε χτύπησαν».

Επίσης και ο φωτορεπόρτερ Αλέξανδρος Σταµατίου για την ΕφΣυν: «Τότε, µέσα από το σκοτάδι εµφανίστηκαν δυο οπλισµένοι µε καλάσνικοφ (!) και στρατιωτική περιβολή παραλλαγής, χωρίς όµως διακριτικά του στρατού ή της αστυνοµίας, και άρχισαν να µας απειλούν µε βρισιές. Τους ρωτήσαµε αν είναι της αστυνοµίας ή του στρατού, αλλά εκείνοι απέφυγαν να απαντήσουν. Ήταν ηλίου φαεινότερο ότι δεν ήταν ούτε στρατιωτικοί ούτε αστυνοµικοί».

Τον Σεπτέµβριο του 2020, κτηνοτρόφος πυροβόλησε εναντίον οκτώ Τούρκων προσφύγων, εκπαιδευτικών, δύο ανδρών, τριών γυναικών και… τριών παιδιών στις Φέρες. Καταδικάστηκε σε 26 µήνες φυλάκιση µε αναστολή για τους πυροβολισµούς, αλλά αθωώθηκε για την κατηγορία της ρατσιστικής βίας και δεν τιµωρήθηκε εντέλει µε βάση τον αντιρατσιστικό νόµο. Στο πλευρό του στα δικαστήρια βρέθηκαν παράγοντες της Ν∆ καθώς και ο Πάρης Παπαδάκης, δικηγόρος και πρόεδρος του «Αινήσιου ∆έλτα» (ο ίδιος που είναι πλέον βουλευτής της Ελληνικής Λύσης, αυτός που κάλεσε δηµοσίως εν µέσω της πυρκαγιάς στον Έβρο, τα µέλη του «Αινήσιου ∆έλτα» να λάβουν µέτρα και να είναι σε εγρήγορση «για να κάνουµε αυτό που ξέρουµε καλά»), ο οποίος ισχυρίστηκε πως «οι προφορικές εντολές για συµµετοχή των πολιτών στις περιπολίες και στις συλλήψεις των παρανόµως εισελθόντων στη χώρα είναι νόµιµες, δόθηκαν από τον υπουργό Άµυνας Νίκο Παναγιωτόπουλο, παρουσία του πρωθυπουργού, και δεν ανακλήθηκαν ποτέ». Ο ίδιος, µιλώντας στον τοπικό Focus FM δήλωσε ότι ήταν «παρών κατά τη σύλληψη οµάδας παράνοµων µεταναστών που είχαν στην κατοχή τους εµπρηστικούς µηχανισµούς και έβαζαν φωτιές στην περιοχή της Αλεξανδρούπολης από πολίτες». Αναφερόταν στα «25 κοµµάτια» που αναφερόταν ο φασίστας…

Τι είναι το «Αινήσιο ∆έλτα»; Είναι ένας σύλλογος των καταπατητών µε παράνοµες καλύβες στον υγροβιότοπο του Έβρου, µε µανδύα «πατριωτών»! Τα οικήµατά τους ενώ εδώ και χρόνια έχουν κριθεί παράνοµα και αυθαίρετα από το ∆ασαρχείο, εξακολουθούν να βρίσκονται στην θέση τους χάρη στην στήριξη του στρατού, της αστυνοµίας, κυβερνητικών, τοπικών και εκκλησιαστικών παραγόντων, του πρωθυπουργού και της Πτ∆ (και του… Καµµένου από το 2016), που επανειληµµένως τους έχουν βραβεύσει για να κάνουν «αυτό που ξέρουν καλά», αναγνωρίζοντάς τους σαν «εθνοφύλακες», καλώντας τους µάλιστα να παρελάσουν στας εθνικάς εορτάς!

Φασίστες στον Έβρο: υπεύθυνη η Ν∆

Αυτό που πέτυχε η Ν∆, ήταν στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές να εκτοξεύσει τα συνολικά ποσοστά Βελόπουλου, «Νίκης» και «Σπαρτιατών» στον Έβρο στο 18% και να ξαναβγάλει στους δρόµους οπλισµένες οµάδες σε πογκρόµ ρατσιστικού µίσους. Το αυγό του φιδιού εξέθρεψε (και συνεχίζει) η ρατσιστική και εθνικιστική ατζέντα που εδώ και µια τετραετία εφαρµόζει η κυβέρνηση της Ν∆. Αυτή η πολιτική έχει λύσει τα χέρια των ταγµάτων εφόδου να κάνουν στον Έβρο ό,τι κάνουν, µε την ανοχή έως και υποστήριξη της αστυνοµίας και του κρατικού µηχανισµού.

Η κυβέρνηση, πανικοβληµένη από την ξεκάθαρη αποτυχία της να σταµατήσει τις πυρκαγιές και την τεράστια καταστροφή, ξαµόλυσε τους υπουργούς της: Καιρίδης, Κικίλιας, Οικονόµου στοχοποίησαν τους πρόσφυγες σαν µέρος «οργανωµένου σχεδίου». Το ψάρι βεβαίως βρωµάει απ’ το κεφάλι, ο ίδιος ο («κεντροδεξιός» και «φιλελεύθερος») Μητσοτάκης είπε: «Περίπου βέβαιο ότι η φωτιά στον Έβρο µπήκε από ανθρώπινο χέρι. Ξεκίνησε από διαδροµές µεταναστών», κλείνοντας εµµζέσως πλην σαφώς το µάτι στα ακροδεξιά / φασιστικά κατακάθια, χέρι-χέρι µε την Ελληνική Λύση του Βελόπουλου, τη «Νίκη» και τους «Σπαρτιάτες».

Ενδεικτικό είναι ότι ενώ τα µέλη της «κατάληψης του παλιού Νεκροτοµείου» µαζί µε την «Κουζίνα ο Άλλος Άνθρωπος» έκαναν συλλογή τροφίµων και ειδών πρώτης ανάγκης για τους πυροπαθείς, µε µεγάλη ανταπόκριση του κόσµου, οι φασίστες τους επιτέθηκαν.

Το κίνηµα και κάθε άνθρωπος που αγανακτεί βλέποντας τους φασίστες να µετατρέπουν τον Έβρο σε αµερικάνικο Νότο του παρελθόντος, έχουµε διπλό καθήκον: α. αντιφασιστικό µέτωπο και στον Έβρο και παντού και β. ταυτόχρονα σύγκρουση µε τις άγριες αντιεργατικές πολιτικές της Ν∆, που µε τις ευλογίες της ΕΕ, θρέφει τον φασισµό και είναι απέναντι στις ανάγκες των πολλών µε τις δολοφονικές της πολιτικές. Το είδαµε στο ναυάγιο της Πύλου, στις πυρκαγιές, στις πληµµύρες και παντού.
Ο κόσµος των αγώνων και της αλληλεγγύης, αν ενωθούµε είµαστε πολλοί περισσότεροι από τους φασίστες και τους συνοδοιπόρους τους. Μπορούµε να τους στείλουµε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, αυτούς και το σύστηµα που τους στηρίζει.

Παραποµπές:

1. https://youtu.be/Icon7DXrfds

2. https://www.newsit.gr/ellada/germanoi-ki-aystriakoi-fasistes-moly/2988657/

3. https://www.cnn.gr/ellada/story/209781/evros-o-dimosiografos-toy-cnn-greece-kostas-pliakos-perigrafei-tin-epithesi-poy-dexthike

4. https://www.efsyn.gr/ellada/dikaiomata/235277_odoiporiko-ston-ebro-bromika-paihnidia-parapliroforisis

5. https://www.tanea.gr/2020/09/19/greece/law/poini-fylakisis-26-minon-ston-ktinotrofo-pou-stamatise-tous-tourkous-ston-evro/

6. https://focusfm.gr/paris-papadakis-ston-focus-fm-103-6-einai-polemos-vrethikan-paranomoi-metanastes-echontas-stin-katochi-toys-empristikoys-michanismoys/

7. https://www.e-evros.gr/gr/eidhseis/3/kammenos-apagoreyetai-opoiadhpote-epembash-stis-kalybes-toy-delta-toy-ebroy/post31248

https://www.imerodromos.gr/ainhsio-delta-evrou-o-sullogos-me-tis-authairetes-kaluves-kai-thn-akraia-drash-pou-leitourgei-os-vrachionas-tou-velopoulou/

http://vathikokkino.gr/archives/141661

Και εδώ σε παρέλαση του 2019: https://youtu.be/wHdAclK9PgU

Η προσέλευση στην φετινή 16η Αντιρατσιστική Γιορτή ήταν για άλλη μια χρονιά συγκλονιστική, ισοφαρίζοντας την περσινή συμμετοχή-ρεκόρ, με πάνω από 6.000 επισκέπτες-τριες. Παρά και ενάντια στις κυβερνητικές/κρατικές ρατσιστικές πολιτικές στα σύνορα και την ενδοχώρα, ο λαός της αλληλεγγύης έδωσε βροντερό «παρών» ενώνοντας τη φωνή του με πρόσφυγες/ισσες και μετανάστες/τριες, απαιτώντας να σταματήσουν οι δολοφονίες και τα παράνομα pushbacks στα σύνορα, το κηνύγι των θυμάτων του πολέμου και της φτώχειας στην ενδοχώρα.

Η μεγάλη συμμετοχή στις συζητήσεις του φεστιβάλ, υποδηλώνει την ανάγκη των ανθρώπων για εξοπλισμό με επιχειρήματα απέναντι στους ισχυρισμούς των ΜΜΕ του θεσμικού ρατσισμού και την αποφασιστικότητα να μην παραχωρήσουμε σπιθαμή δημόσιου χώρου στις παλιές και νέες φασιστικές συμμορίες.
Ο κόσμος τραγούδησε και χόρεψε μέχρι πρωΐας στους ήχους των συναυλιών της Αντιρατσιστικής Γιορτής, παρακολούθησε προβολές εξαιρετικών ταινιών μικρού μήκους, συμμετείχε στο Playback Theatre, περιηγήθηκε στις εκθέσεις σκίτσου και φωτογραφίας, ενώ ο παιδότοπος φιλοξένησε δεκάδες παιδιά από διαφορετικές χώρες προέλευσης.
Για άλλη μια χρονιά αποδείξαμε ότι μπορούμε να ζήσουμε όλοι-ες-α μαζί, με όπλο μας την ενότητα και την αλληλεγγύη, απομονώνοντας το ρατσιστικό και φασιστικό δηλητήριο. Ευχαριστούμε τους εκατοντάδες ανθρώπους που δούλεψαν για την επιτυχία του φεστιβάλ, τις δεκάδες συλλογικότητες που συμμετείχαν με τα περίπτερά τους, τα σωματεία που μας στήριξαν, τους ομιλητές και τις ομιλήτριές μας, τους καλλιτέχνες και τις καλλιτέχνιδες που για άλλη μια φορά συμμετείχαν με την ψυχή τους. Τους χιλιάδες επισκέπτες-τριες και ειδκά όλους/ες όσους/ες μας έφεραν είδη πρώτης ανάγκης που θα μοιραστούν στους πλημμυροπαθείς της Θεσσαλίας.

Η επιτυχία της 16ης Αντιρατσιστικής Γιορτής μας δίνει δυνάμεις να συνεχίσουμε να παλεύουμε με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Τις επόμενες εβδομάδες και μήνες θα συναντηθούμε ξανά στους δρόμους της αλληλεγγύης και του αγώνα.

Ο Αντώνης Καρυώτης, θύμα της ασύδοτης εφοπλιστικής «μαφίας» – τα «σκυλιά των αφεντικών» δεν έχουν καμία σχέση με τους ναυτεργάτες

Το έγκλημα στο επιβατηγό «Blue Horizon» έχει κι άλλους ενόχους εκτός από τα τσιράκια της εταιρείας που έσπρωξαν και έπνιξαν τον Αντώνη Καρυώτη στη θάλασσα. Η ευθύνη για το έγκληµα αυτό βαραίνει την εταιρεία ANEK-BLUE STAR και την ATTICA GROUP, τα εφοπλιστικά συµφέροντα που καθηµερινά θησαυρίζουν από τα δροµολόγια από την Αθήνα-Κρήτη. Εταιρίες που σύμφωνα με τις καταγγελίες των ναυτικών σωματείων, συστηματικά και επαναλαμβανόμενα παραβιάζουν την ισχύουσα νομοθεσία θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια των επιβατών, των ναυτεργατών και των ίδιων των πλοίων. Εγκληματικές ευθύνες έχουν και οι -απούσες- λιμενικές αρχές, που καλύπτουν τις αυθαιρεσίες των ναυτιλιακών εταιρειών. Επίσης, πολιτικές ευθύνες έχει το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, που επιτρέπει την καταστρατήγηση της νομοθεσίας στην ασφάλεια των πλοίων και των ναυτεργατικών δικαιωμάτων.

Το γενικό κλίμα κατακραυγής και θλίψης για το περιστατικό δεν έφερε στην επιφάνεια καθαρά τη συζήτηση για τις βαθύτερες αιτίες της δολοφονίας αυτής. Τα ΜΜΕ και τα πληρωμένα παπαγαλάκια έχουν ανοίξει τη συζήτηση με τους δικούς τους όρους επίθεσης σε κάθε εργαζόμενο/η στη θάλασσα και αποσιωπούν τις ευθύνες εταιρείας-λιμενικού-ΥΕΝ. Χωρίς ντροπή, αφού έχουν το ακαταλόγιστο, φτάνουν σε εμετικές δηλώσεις όπως της Μάνδρου («Ας τον έσπαγαν στις κλωτσιές»)!

Τα δύο καθάρματα που πέταξαν τον άνθρωπο στην θάλασσα και οι όμοιοί τους έδρασαν σαν τσιράκια του εφοπλισμού. Δεν έχουν καμία σχέση με τους ναυτικούς, στους οποίους στεκόμαστε αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες σε κάθε κινητοποίηση. Υπάρχουν συχνά καταγγελίες επιβατών για τη συμπεριφορά του πληρώματος στη διαδικασία εισόδου και ελέγχου των εισιτηρίων, ότι συμπεριφέρονται σαν να τους ανήκει το πλοίο, προσβάλλουν, τραμπουκίζουν, απαγορεύουν την είσοδο ακόμη και σε ασθενείς και ΑΜΕΑ. Και όλα αυτά, τη στιγμή που τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια έχουν εκτοξευτεί στα ύψη και οι εφοπλιστές συνεχίζουν να παίρνουν επιδοτήσεις, ενώ προσφέρουν απαράδεκτες υπηρεσίες. Οπότε είναι άλλο πράγμα οι εργαζόμενοι-ες κι άλλο τα «σκυλιά των αφεντικών» που ταυτίζονται με τα συμφέροντα της εταιρείας. Όσοι και όσες ταξιδεύουν με τα ποστάλια βλέπουν στα κουρασμένα πρόσωπα των πληρωμάτων όλη την πίεση των εφοπλιστών για να μεγαλώσουν τα κέρδη τους. Όλα τα πλοία (εμπορικά – επιβατηγά) ταξιδεύουν και φέρνουν κέρδη μόνο με την υπερεκμετάλλευση των ναυτικών. 

Το σωματείο των ναυτεργατών της ΠΕΝΕΝ πήρε την απόφαση μετά την εγκληματική πράξη από μέλη του πληρώματος που στοίχισε τη ζωή ενός ανθρώπου, να πραγματοποιήσει δημόσια εκδήλωση – συζήτηση με θέμα τις αιτίες για το έγκλημα και τι πρέπει να αλλάξει για να μην ξανασυμβεί. Επιπλέον, θεωρώντας άδικο μέσα από αυτό το τραγικό περιστατικό να «τσουβαλιαστεί» και να ταυτιστεί ένας ολόκληρος εργατικός κλάδος, κάλεσε σε απεργιακή κινητοποίηση. Όπως ανέφερε στην ανακοίνωσή της, η απεργία δεν έχει σκοπό μόνο να διαχωρίσει ο ναυτεργατικός κόσμος τη θέση του από αυτό το ειδεχθές έγκλημα, αλλά ταυτόχρονα να παρθούν όλα τα μέτρα που θα διασφαλίζουν την ασφάλεια στα πλοία, στη ναυσιπλοΐα και την ανθρώπινη ζωή στη θάλασσα.

Αυτό το έγκλημα να μην ξανασυμβεί!

Επικεφαλής της Ανατρεπτικής Συμμαχίας για την Αθήνα

Ο Κώστας Παπαδάκης είναι γνωστός κοινωνικός αγωνιστής και, εκτός των άλλων, έδωσε και δίνει τη μάχη μαζί με άλλους δικηγόρους, για την οριστική καταδίκη της εγκληματικής νεοναζιστικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής. Στη μάχη των εκλογών για τον Δήμο της Αθήνας «στρατεύτηκε» ως επικεφαλής της συνεργασίας της αντικαπιταλιστικής, ανατρεπτικής, αντιδιαχειριστικής Αριστεράς. 

Συνέντευξη στον Χρίστο Κρανάκη

▶ Τεθήκατε επικεφαλής της Ανατρεπτικής Συμμαχίας για την Αθήνα. Τι σηματοδοτεί για το μέλλον του κινήματος και της ριζοσπαστικής, αντικαπιταλιστικής Αριστεράς η προσπάθεια αυτή;

Η ομόφωνη πρόταση υποψηφιότητάς μου έρχεται στην πιο δύσκολη για το κίνημα πολιτική συγκυρία, με το εμπόδιο του 3% να απειλεί την εκπροσώπηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς στο δημοτικό συμβούλιο και με τους ναζιστές ξανά στη διεκδίκηση της Αθήνας. Είναι πολλαπλά τιμητική. Δεν ενώνει επιτέλους μόνο τις διασπασμένες το 2019 δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά εκφράζει και άλλες δημοτικές κινήσεις, οργανώσεις και συλλογικότητες και συσπειρώνει καθημερινά, παρά τον ασφυκτικά περιορισμένο χρόνο που μου δίνεται, ένα διαρκώς διευρυνόμενο φάσμα συνεργαζόμενων ανένταχτων και ενταγμένων αγωνιστών. Αυτό προσδιορίζει και την ανάλογη ευθύνη μου. Θέλω να νικήσουμε και η υποψηφιότητά μου να προσφέρει θετικά στο μέλλον του κινήματος, την ανασύνθεση, διεύρυνση και ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής προοπτικής. Και αισθάνομαι ότι μπορούμε. Η απήχηση μέχρι τώρα ξεπερνάει κάθε προσδοκία.

▶ Μπαίνετε στη μάχη της Αθήνας, έναν δήμο που αποτελεί –ίσως– το πιο «χτυπητό» παράδειγμα παράδοσης πτυχών μιας πόλης στους επενδυτές και το τουριστικό κεφάλαιο. Στο πλαίσιο αυτό, ποιο είναι το βασικό στίγμα που επιδιώκει να εκπέμψει η δικιά μας Αριστερά;

Τα προβλήματα της Αθήνας είναι γνωστά. Εδώ άλλωστε συμπυκνώνονται όλες οι προτεραιότητες των δυνάμεων εξουσίας που εκφράζουν τα αστικά συμφέροντα: Πρωτόγνωρη στεγαστική κρίση και ανεξέλεγκτη εκτόξευση των τιμών ενοικίων κατοικίας, απεριόριστη διάθεση κατοικιών για Airbnb αντί για μακρόχρονη μίσθωση κύριων κατοικιών,
ιδιωτικοποίηση χώρων πρασίνου και αναψυχής, καταστροφή ελεύθερων χώρων, υποβάθμιση κοινωνικών δομών, διάλυση κοινωνικού ιστού και παράδοση της πόλης στο τουριστικό κεφάλαιο και την καταστολή. Η Αριστερά οφείλει να εκφράσει την αντίσταση του κόσμου της εργασίας και της γειτονιάς, της νεολαίας και της κοινωνικής και αντιρατσιστικής αλληλεγγύης και του αντιφασιστικού αγώνα. Να αντιταχθεί στις ιδιωτικοποιήσεις και την εμπορευματοποίηση και να διεκδικήσει δημόσιους χώρους, κατοικήσιμη πόλη, στέγη για τους κατοίκους, χώρους αναψυχής και πρασίνου, δομές κοινωνικής πρόνοιας για όλους.

Η ιστορία μας καλεί να νικήσουμε και αισθάνομαι ότι μπορούμε. Η απήχηση της Συμμαχίας ξεπερνά ήδη
κάθε προσδοκία

▶ Οι δήμοι λειτουργούν υπό ένα, όλο και περισσότερο, αντιδραστικό πλαίσιο. Πώς μπορεί μια αντικαπιταλιστική, αντιδιαχειριστική δύναμη να ανατρέψει τα δεδομένα;

Οι ανατροπές γίνονται πάντα με κινηματική πάλη. Μέρος της είναι η παρέμβαση στους θεσμούς. Η αριστερά παλιά έλεγε «Ο Δήμος όπλο στα χέρια του λαού». Και η παρέμβασή της στην αυτοδιοίκηση συνέβαλε καθοριστικά και στις κατακτήσεις ποιότητας ζωής στις πόλεις και στη ριζοσπαστικοποίηση των πολιτικών συσχετισμών. Ο «Καλλικράτης» αλλοίωσε σοβαρά τα μεγέθη των ΟΤΑ, έχει προσθέσει υποχρεώσεις και έχει μειώσει τις παροχές. Ενώ οι συστημικές δημοτικές παρατάξεις κυριαρχούν απόλυτα και έχουν στερήσει τους ΟΤΑ από κάθε διεκδικητικό χαρακτήρα. Η ανατροπή των σημερινών δεδομένων δεν γίνεται με την προσαρμογή στις κυρίαρχες πολιτικές, αλλά με μια καθαρή αντικαπιταλιστική και αντισυνδιαχειριστική αντίληψη που να αξιοποιεί τη θεσμική εμπειρία προς όφελος της κινηματικής παρέμβασης.

▶ Υπάρχουν πάντως και οι δυνάμεις εκείνες που εκτιμούν πως δεν υπάρχουν οι συσχετισμοί για καθολική σύγκρουση και ανατροπή του σκηνικού. Μήπως πρέπει να κρατήσουμε τη «μπάλα χαμηλά» και να αρκεστούμε στην καλύτερη διαπραγμάτευση των όρων διαβίωσης μας στην πόλη; 

Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν «Κασάνδρες». Η αστική πολιτική σήμερα δεν δίνει περιθώρια όρων διαβίωσης, τα θέλει όλα και επιτίθεται παντού. Διεκδικούμε κάθε δυνατότητα βελτίωσης και με κάθε τρόπο, αλλά μέσα από μια συνολική αντιπαράθεση μπορούμε να αλλάξουμε τους συσχετισμούς. Και κάποτε πρέπει να βλέπουμε τα λάθη μας και να τα διορθώνουμε.

▶ Τα «βαριά» ζητήματα που αφορούν τους κατοίκους της Αθήνας σπανίζουν στη δημόσια προεκλογική συζήτηση. Πώς θα καταφέρει η Συμμαχία να τα βάλει επιθετικά μπροστά ενόψει των εκλογών;

Η Ανατρεπτική Συμμαχία για την Αθήνα έχει ως προτεραιότητές της τα ζητήματα αυτά. Χρέος της είναι να επεξεργασθεί και να καταθέσει πρόγραμμα διεκδικήσεων που να εκφράζει και να υπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας των Αθηναίων. Ενδεικτικά: Διεκδίκηση ανώτατου επιτρεπομένου μισθώματος κύριας κατοικίας, καταγραφή, επίταξη και διάθεση κενών κατοικιών σε δικαιούχους με κοινωνικά κριτήρια, περιορισμός Airbnb, κατεδάφιση ετοιμόρροπων κτιρίων και ισόβιων γιαπιών και μετατροπή τους σε χώρους πρασίνου και αναψυχής χωρίς τραπεζοκαθίσματα. Ακύρωση μεγάλου περιπάτου, σχεδιασμών για μετρό Εξαρχείων, πάρκου Δρακοπούλου, Φιλοπάππου, Πεδίου Άρεως, Αμπελοκήπων, Γουδή, Ακαδημίας Πλάτωνος και όλων των δημόσιων χώρων. Πεζοδρομήσεις και δημόσια υπόγεια γκαράζ. Βελτίωση δημόσιων συγκοινωνιών. Έλεγχος της ακρίβειας, κοινωνικές παροχές. Η πόλη να ξαναγίνει βιώσιμη και το κέντρο της κατοικήσιμο.

▶ Στο πλευρό των επιχειρηματικών συμφερόντων που «λυμαίνονται» την πόλη, βρίσκουμε μια (σχετικά) ανασυγκροτημένη ακροδεξιά. Ο καταδικασμένος χρυσαυγίτης Κασιδιάρης κατεβαίνει ως υποψήφιος δήμαρχος. Σε ποιο βαθμό και σε ποια επίπεδα πρέπει να ιεραρχηθεί η αντιφασιστική παρέμβαση (και) στην Αθήνα;

Η πολιτική επαναφορά της ακροδεξιάς εκπορεύεται από την ανάγκη της άρχουσας τάξης –όχι μόνο στην Ελλάδα– να την καταστήσει αξιωματική αντιπολίτευση, να εκτρέπει και να ελέγχει μέσα από αυτήν τη λαϊκή δυσαρέσκεια και τις κοινωνικές αντιδράσεις. Όπου η Αριστερά είναι αδύναμη, το έχουν πετύχει. Η τάση αυτή συναντιέται με την προσπάθεια επαναφοράς του πολυδιαφημισμένου από τροπολογίες και ΜΜΕ κατάδικου ναζιστή. Ακόμα χειρότερα, συναντιέται με ένα ρεύμα νέας ρατσιστικής βίας, ναζιστικών εγκλημάτων, δολοφονιών προσφύγων σε θάλασσα και δάση, κοινωνικού κανιβαλισμού και αποθέωσης της καταστολής. Όλα εκπορεύονται από τις συστημικές δυνάμεις και τις υπηρετούν. Είναι το υπ’ αριθμό ένα χρέος μας να ορθώσουμε τη φωνή του αντιφασιστικού κινήματος για να ανακόψουμε αυτή την εξέλιξη και αποτελεί τον κύριο λόγο που επέλεξα να δεχθώ την υποψηφιότητα. Δεν είναι όμως μόνο δικό μου στοίχημα να είμαστε νικητές και στο δρόμο και στην κάλπη. Η Αθήνα της αντίστασης, της Νομικής και του Πολυτεχνείου, 50 χρόνια μετά, μας καλεί να νικήσουμε ξανά. Η ιστορία με τοποθέτησε στην πρώτη γραμμή και θα δώσω όλες μου τις δυνάμεις για αυτό.

14 Σεπτεμβρίου 2023

Προς: Όλους τους συναδέλφους- μέλη μας, Συλλόγους διδασκόντων, συλλόγους εκπαιδευτικών ΠΕ και ΕΛΜΕ, ΔΟΕ.

10 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα

Αντιφασιστικό συλλαλητήριο μνήμης και  αγώνα:

ΔΕΥΤΕΡΑ 18/9,   5:30 μ.μ.,  Μνημείο Παύλου Φύσσα – Κερατσίνι (Π. Φύσσα 60)

Τα ξημερώματα της 18^ης Σεπτεμβρίου 2013, ο αντιφασίστας μουσικός Παύλος Φύσσας δολοφονείται στη γειτονιά του από τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής, από το χέρι του Γ. Ρουπακιά. Οι τελευταίες μάσκες πέφτουν και το πρόσωπο του τέρατος που εξέθρεψαν κράτος, κυβερνήσεις και καθεστωτικά ΜΜΕ αποκαλύπτεται σε όλο του το «μεγαλείο».

Δέκα  χρόνια μετά από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, επιλέγουμε να μην ξεχνάμε, επιλέγουμε να τσακίσουμε το φόβο, επιλέγουμε να αγωνιστούμε.

Δεν ξεχνάμε ότι οι φασιστικές ορδές αποτελούν το ανάχωμα των κρατούντων για να καταστρατηγήσουν τις κατακτήσεις μας και τα εργατικά, λαϊκά κοινωνικά δικαιώματα. Ο στόχος τους δεν είναι μόνο οι πρόσφυγες και μετανάστες, αλλά καθένας και καθεμιά που αγωνίζεται.

Απέναντι στη βία και τη βαρβαρότητα του φασισμού, απέναντι στο μίσος που σπέρνουν ο ρατσισμός και ο εθνικισμός, απέναντι στο συνεχόμενο εκφασισμό της καθημερινότητάς μας, απαντάμε με τους αγώνες μας με  όπλα μας την αλληλεγγύη, την αντίσταση, τη συλλογικότητα και τη μνήμη.

Θέλουμε να ηχήσουν δυνατά αυτά τα όπλα, στο δρόμο, στη γειτονιά, στο σχολείο, στη δουλειά, στην καθημερινότητά μας, για να σπάσουμε το φόβο και να τσακίσουμε το φασισμό με όλες τις παλιές ή με τις νέες μορφές του.

Έχουμε δρόμο ακόμα. Το αντιφασιστικό κίνημα πρέπει να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στους ναζί- δολοφόνους. Παράλληλα όμως δίνουμε και τον καθημερινό αγώνα για να ανακόψουμε την πορεία του καθημερινού εκφασισμού της κοινωνίας.

Συμμετέχουμε στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο τη Δευτέρα 18 Σεπτέμβρη, 5.30μμ στο Κερατσίνι, Παύλου Φύσσα 60, στον τόπο της δολοφονίας του.

ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ   

Παζάλος  Γιώργος

Ο Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Θεοδωρόπουλος Θοδωρής